ตอนที่ 40 – กลับจวน

หากเป็นช่วงที่เพิ่งเข้าจวนใหม่ ๆ เหรินชิงเหมียวคงเลือกที่จะกลับบ้านโดยไม่ลังเล

แต่สามเดือนผ่านไป แม้จะเป็นเวลาสั้น ๆ แต่โลกทัศน์ของนางกว้างไกลขึ้น นางได้เห็นและได้ยินอะไรมามากเกินกว่าจะกลับไปใช้ชีวิตเป็นสาวชาวนาได้อีก

นางไม่อยากกลับไปทำงานหนักตรากตรำ รอจนถึงวัยออกเรือนก็แต่งงานกับชายซื่อ ๆ สักคน แล้วใช้วันเวลาที่เหลือไปกับการคลอดลูกและทำงานบ้าน

นางพอแล้วกับความยากลำบาก และไม่ต้องการให้คนใกล้ตัวต้องมาซ้ำรอยวันที่นางถูกขายอีก

ตอนนี้มีความดีความชอบจากการช่วยเจ้านาย ฮูหยินย่อมต้องตบรางวัล แถมยังเข้าตาคุณหนูใหญ่ ถึงขนาดส่งพี่ไฉ่อวี้มาดูแล

ขอแค่นางวางตัวสงบเสงี่ยม ไม่หยิ่งยโสโอหัง รับเบี้ยหวัดและเรียนรู้วิชาไปเงียบ ๆ รอจนคุณหนูใหญ่ออกเรือน และนางโตพอ ก็ค่อยขอไถ่ตัวออกไป... นี่คือหนทางที่ดีกว่ามาก

ชิงเหมียวนั่งนิ่งไม่ไหวติง การตัดสินใจครั้งนี้หนักอึ้ง ทางเลือกช่างยากเย็น

ความคิดถึงครอบครัว ความกระหายในอิสรภาพ และความหวังถึงอนาคตที่ดีกว่า ตีกันยุ่งเหยิงในใจ

จนกระทั่งไฉ่อวี้เดินยิ้มเข้ามาพร้อมกล่องอาหาร ชิงเหมียวก็ได้คำตอบ... นางจะเลือกชีวิตที่แตกต่างออกไป

"รบกวนพี่ไฉ่อวี้แย่เลย"

"ไม่เป็นไรหรอก กินเสร็จแล้วเราจะกลับกัน ใครจะไปรู้ว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น"

"ถ้าเมื่อวานเจ้าไม่ไหวพริบดี พวกเราคงโดนลงโทษกันถ้วนหน้าตอนกลับไปแน่"

ไฉ่อวี้ตัวสั่นเมื่อนึกย้อนกลับไป... หากคุณชายรองตกลงมาต่อหน้าต่อตาพวกนาง พวกนางคงถูกโทษฐานดูแลเจ้านายไม่ดี

"การปกป้องเจ้านายคือหน้าที่ของข้าเจ้าค่ะ"

ถ้ามีองครักษ์อยู่ใกล้ ๆ เด็กสาวตัวเล็ก ๆ อย่างนางคงไม่ต้องออกโรงหรอก

ขากลับ ชิงเหมียวไม่ต้องเดินเท้า มีการจัดรถม้าไว้ให้ แม้จะไม่หรูหราเท่าของเจ้านาย แต่นางก็ตื่นเต้นจนทำตัวไม่ถูก... นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้นั่งรถม้า

"ครั้งแรกหรือ?" ไฉ่อวี้หัวเราะเมื่อเห็นท่าทางจับนู่นจับนี่ของนาง

"เจ้าค่ะ เคยแต่เดินตามเกวียนลาในหมู่บ้าน" ชิงเหมียวยิ้มเขิน ๆ

"ข้าพลอยได้อานิสงส์นั่งรถม้าก็เพราะเจ้าแท้ ๆ" ไฉ่อวี้หยิบตลับยาออกมา

"มาเถอะ ได้เวลาทายาแล้ว"

ยาสมุนไพรจากหมอให้ความรู้สึกเย็นสบาย ชิงเหมียวค่อนข้างชอบมัน

"อาการแบบนี้ สามสี่วันก็คงหาย ยาท่านหมอวิเศษจริง ๆ"

ไฉ่อวี้แอบยิ้มในใจ... ถ้าเป็นสาวใช้จอมมารยาคนอื่น คงแกล้งเจ็บหนักเพื่อเรียกร้องความสนใจ อ้างว่าสิบวันครึ่งเดือนกว่าจะหาย เพื่อตักตวงความดีความชอบ

ชิงเหมียวผู้ไม่รู้ทันเล่ห์เหลี่ยมพวกนั้น ได้แต่ซื่อตรงไปตามประสา

การนั่งรถม้าทำให้การเดินทางดูสั้นลง พอกลับถึงจวน ไฉ่อวี้ก็พานางตรงกลับไปที่เรือนฟางเฟย

"ชิงเหมียว เจ้าเป็นอะไรไป!?"

การกลับมาของเจ้านายสร้างความโกลาหลไปทั่ว ไม่ซุ่ยและหยางชุ่ยชุ่ยมายืนรอที่ประตู พอเห็นสภาพแขนของนาง ทั้งคู่ก็โพล่งถามด้วยความตกใจ จนลืมสนใจไฉ่อวี้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

"บาดเจ็บนิดหน่อยน่ะ พักไม่กี่วันก็หาย" นางยิ้มให้เพื่อนที่กำลังเป็นห่วง

"ประคองนางเข้าไปเถอะ คอยดูอย่าให้นางทำอะไรล่ะ ข้าต้องไปคุมเรื่องสัมภาระ เดี๋ยวจะตามมา"

ไฉ่อวี้เรียกทั้งสองคนมาสั่งกำชับ แล้วรีบออกไป เจ้านายถูกเรียกตัวไปที่เรือนใหญ่ แม่นมฉินก็ตามไปด้วย นางจึงต้องไปดูแลเรื่องจัดเก็บข้าวของ

"พี่ไฉ่อวี้มาส่งเจ้าด้วยตัวเองเลยเหรอ?" หยางชุ่ยชุ่ยสัมผัสได้ถึงความสำคัญในทุกอิริยาบถ

"ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้น ไปเถอะ อย่าคุยตรงนี้เลย เข้าข้างในกันก่อน"

ไม่ซุ่ยพยักหน้า เพราะแขนชิงเหมียวเจ็บอยู่ พวกนางจึงประคองไม่ได้ ได้แต่เดินตามหลังไปอย่างกังวล

"เฮ้อ... รังทองรังเงิน ก็ไม่สู้รังอุ่น ๆ ของตัวเอง" ชิงเหมียวทิ้งตัวลงบนเตียงแล้วถอนหายใจอย่างโล่งอก

"เล่ามาให้หมดเลยนะ ไปทำยังไงถึงเจ็บตัว? แล้วทำไมพี่ไฉ่อวี้ถึงมาส่งเอง?"

"ใช่ ถึงเจ้าจะแรงเยอะก็อย่าทำเป็นเก่งนักสิ ตกลงเจ็บมากไหมเนี่ย?"

ชิงเหมียวกวักมือเรียกเพื่อนเข้ามาใกล้ แล้วกระซิบ "เมื่อวานคุณชายรองตกจากต้นไม้ ข้ารับเขาไว้เลยเจ็บแขน"

ไม่ซุ่ยอ้าปากค้าง...

หยางชุ่ยชุ่ยจ้องนางตาถลน พูดไม่ออก

"ทำไมเงียบกันไปล่ะ? เมื่อกี้ยังซักไซ้ข้าอยู่เลย" ชิงเหมียวมองหน้าคนนั้นทีคนนี้ที

"คุณพระช่วย..." ไม่ซุ่ยที่ชะโงกหน้าอยู่เหนือเตียง ทรุดตัวลงนั่งแปะเหมือนคนหมดแรง

หยางชุ่ยชุ่ยที่เพิ่งได้สติ เอื้อมมือจะไปจับแขนชิงเหมียว แต่พอนึกได้ว่าเจ็บอยู่ เลยเปลี่ยนไปประคองหน้าชิงเหมียว พลิกซ้ายพลิกขวาแทน

"อะไร? หน้าข้าไม่ได้เจ็บสักหน่อย"

ชิงเหมียวส่ายหน้าอย่างงุนงง

"ข้ารู้ว่าหัวเจ้าไม่เป็นไร... ข้าแค่เพิ่งตระหนักว่าเจ้าช่างแตกต่างจากพวกเราจริง ๆ ดวงเจ้าไม่ใช่ธรรมดาเลยนะ"

ชิงเหมียว: "..."

"นั่นสิ" ไม่ซุ่ยเสริม "ถึงเจ้าจะเจ็บอยู่ก็เถอะ แต่ต้องยอมรับว่าดวงเจ้ามันเหลือเชื่อมาก"

นางยืดตัวขึ้นแล้วจ้องมองเพื่อนรักเหมือนที่หยางชุ่ยชุ่ยทำ

"เลิกจ้องได้แล้ว ข้าประหม่าไปหมดแล้วเนี่ย" ชิงเหมียวขยับถอยหลังไปชิดหัวเตียง

"ปกติสาวใช้ขั้นสามอย่างเราไม่มีทางได้ออกไปข้างนอก แต่แม่นมฮวาดันป่วย พี่โม่ถงดันเสนอชื่อเจ้าเพราะแรงเยอะ เจ้าเลยได้ไปโชว์หน้าค่าตา แค่นั้นก็ถือว่าโชคดีแล้ว... แต่นี่ ท่ามกลางบ่าวไพร่ล้อมหน้าล้อมหลังคุณชายรองตั้งเยอะ เจ้าดันเป็นคนเดียวที่ช่วยชีวิตเขาไว้"

หยางชุ่ยชุ่ยหันไปมองหน้าไม่ซุ่ย พอเห็นเพื่อนพยักหน้ายืนยัน นางก็พูดต่อ "ถ้าไม่เรียกว่าสวรรค์ส่งมาแล้วจะเรียกว่าอะไร? แขนเจ้าเจ็บก็จริง แต่ดูแล้วไม่สาหัส หลังผ่านเรื่องนี้ไป ทั้งฮูหยิน คุณชายรอง และคุณหนูใหญ่ต้องมองเจ้าใหม่แน่... วันดีคืนดีรออยู่ข้างหน้าแล้ว"

คำพูดจริงจังของหยางชุ่ยชุ่ยจบลง ไม่ซุ่ยก็ตบไหล่เพื่อนดังป้าบ

"ตีข้าทำไมเนี่ย?" หยางชุ่ยชุ่ยหันขวับอย่างงง ๆ

"เจ้าพูดได้ดีมาก... ถ้าชิงเหมียวได้ดิบได้ดี นางจะได้คุ้มครองพวกเราไม่ให้ใครมารังแก ข้าดีใจจัง!"