ตอนที่ 39 – ช่วยเจ้านาย

จ้าวซื่ออันที่ยังงุนงงอยู่ถูกคนรอบข้างประคองให้ลุกขึ้น

"เจ็บตรงไหนไหม?" จ้าวซื่อชวนมองน้องชายอย่างกระวนกระวาย

จ้าวซื่ออันลุกขึ้นยืน ยืดแข้งยืดขา ลูบหัวตัวเองป้อย ๆ "ข้าไม่เป็นไร"

พูดจบเขาก็มองไปที่ชิงเหมียวซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ "แม่นางคนนี้เป็นคนช่วยข้าไว้ ดูแขนนางหน่อยเถอะ"

จ้าวซื่อชวนมองสำรวจน้องชาย พอเห็นว่าปลอดภัยดีจริง ๆ ก็หันไปสั่งให้คนพาชิงเหมียวแยกตัวออกไปก่อน

"เจ้าเป็นยังไงบ้าง?" พอจ้าวซื่อจินมั่นใจว่าพี่รองปลอดภัย ก็เดินเข้าไปดูอาการชิงเหมียว

ชิงเหมียวก้มมองเจ้านายตัวน้อย ปล่อยแขนลู่ข้างลำตัว ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วตอบ "แขนคงช้ำนิดหน่อยเจ้าค่ะ แต่ไม่เป็นไรมาก ทายาพักผ่อนไม่กี่วันก็น่าจะหาย"

"พอกลับไปถึงเรือนพัก ข้าจะให้พ่อบ้านตามหมอมาดู โชคดีที่เจ้าช่วยไว้ทัน ไม่งั้นซื่ออันกระดูกหักแน่"

จ้าวซื่อชวนเดินเข้ามาขอบคุณ มองเด็กสาวที่สูงกว่าน้องสาวเขาแค่ช่วงหัวเดียว ไม่อยากเชื่อว่าร่างกายผอมบางแค่นี้จะกล้าพุ่งมารับคนตกจากที่สูง

ส่วนที่บอกว่าแขนไม่เป็นไร จ้าวซื่อชวนคิดว่านางคงแค่อดทนทำเป็นเก่งไปงั้นเอง

"แม่นางคนนี้ชื่ออะไรหรือ?" จ้าวซื่ออันก้าวเข้ามา หน้าแดงระเรื่อ พอนึกขึ้นได้ว่าเมื่อกี้ถูกเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ รับไว้ในอ้อมแขน เขาก็รู้สึกเขินอายชอบกล

"บ่าวชื่อเหรินชิงเหมียวเจ้าค่ะ"

"เอาล่ะ อย่ามัวโอ้เอ้อยู่เลย รีบลงเขาไปหาหมอเถอะ"

จ้าวซื่ออันพยักหน้าหงึกหงัก มองตามหลังนางที่ค่อย ๆ เดินห่างออกไป

อุบัติเหตุเกิดขึ้นเร็วมาก หลินเซียวเพิ่งไต่ลงมาถึงพื้น พอเห็นเหตุการณ์ก็รีบวิ่งเข้ามา

"ซื่ออันไม่เป็นไรก็ดีแล้ว แม่นางคนนั้นตัวไม่สูงเท่าไหร่ ไม่นึกว่าจะรับเจ้าไหว"

"พี่โม่ถงพูดถูก ชิงเหมียวแรงเยอะจริง ๆ แรงพอ ๆ กับองครักษ์ผู้ชายเลย" จ้าวซื่อจินเล่าเรื่องพละกำลังของชิงเหมียวให้ฟังคร่าว ๆ

"ไม่นึกว่าแม่นางเหรินจะมีความสามารถขนาดนี้" จ้าวซื่ออันรู้สึกอิจฉานิดหน่อย แต่ก็ชื่นชมด้วย อาจเพราะนางเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตด้วยมั้ง

"รีบกลับเถอะ เกิดเรื่องแบบนี้ เดี๋ยวท่านแม่คงดุพวกเราเละแน่" จ้าวซื่อชวนถอนหายใจหนัก ไม่เข้าใจว่าน้องชายตกจากที่สูงขนาดนั้นได้ยังไง

"นกสีฟ้าสองตัวบินมาจิกข้าน่ะ ข้าตกใจเลยร่วงลงมา"

"ช่างเถอะ วันนี้เจ้าขวัญเสียมาพอแล้ว รีบกลับกันเถอะ"

หลินเซียวเองก็ตกใจไม่แพ้กัน โชคดีที่ไม่มีใครเป็นอะไร ไม่งั้นเขาคงไม่รู้จะแก้ตัวยังไง เพราะเขาเป็นคนต้นคิดเรื่องปีนต้นไม้

จ้าวซื่ออันสงบเสงี่ยมขึ้นทันตาเห็น เพราะความตกใจทำให้ขาแข้งอ่อนแรง ต้องให้องครักษ์แบกกลับไปที่จุดพัก

จ้าวซื่อเย่วเห็นสีหน้าทุกคนไม่สู้ดี และพี่รองดูซึม ๆ ไป จึงกระซิบถามพี่ใหญ่ พอรู้เรื่องนางก็หน้าซีด กำผ้าเช็ดหน้าแน่น เดินเข้าไปดูอาการพี่ชาย

"พี่รอง ไม่เป็นไรนะเจ้าคะ?"

"ข้าไม่เป็นไร" เห็นน้องรองหน้าตื่น จ้าวซื่ออันก็กลั้นความรำคาญ ตอบกลับเสียงอ่อนโยน

"พาคุณชายรองไปนั่งเกี้ยว ส่วนคนอื่นเก็บของ เราจะลงเขากันเดี๋ยวนี้" จ้าวซื่อชวนไม่อยากอยู่บนเขาต่อแล้ว

ไม่มีใครคัดค้าน ตะวันเริ่มคล้อยต่ำ ถึงเวลากลับพอดี

ระหว่างนั่งเกี้ยว จ้าวซื่อจินยังคงคิดถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ หายตกใจแล้วก็เริ่มสนใจในตัวชิงเหมียว

"พี่โม่ถง พอกลับไปข้าต้องเล่าให้ท่านแม่ฟัง ชิงเหมียวช่วยพี่รองไว้ ต้องได้รับรางวัลอย่างงาม"

จ้าวซื่อจินยังเด็ก นางรู้สึกถูกชะตากับชิงเหมียวที่อายุมากกว่าไม่กี่ปี ยิ่งรู้ว่านางแรงเยอะ อยู่ใกล้ ๆ แล้วรู้สึกปลอดภัย

"ตามใจคุณหนูเจ้าค่ะ พอกลับไปบ่าวจะให้ชิงเหมียวไปช่วยงานไฉ่อวี้ รอให้ไฉ่อวี้สอนงานอีกสักหน่อย ค่อยเลื่อนขั้นให้นางเป็นสาวใช้ขั้นสอง"

ชิงเหมียวกลับถึงเรือนพักและนอนพักในห้องรับรองแขก พ่อบ้านตามหมอมาดูอาการเรียบร้อยแล้ว

กว่าคนอื่นจะลงมาถึง ชิงเหมียวกินยาและหลับไปแล้ว ตอนแรกไม่รู้สึกอะไร แต่ผ่านไปสักพักแขนเริ่มอ่อนแรง พอกินยาก็หลับเป็นตาย

"หมอบอกว่าแขนแม่นางเหรินไม่เป็นไรมาก ทายาและกินยาบำรุงควบคู่กัน พักผ่อนไม่กี่วันก็หาย"

จ้าวซื่ออันถอนหายใจโล่งอก แม้นางจะบอกว่าแข็งแรงและดูปกติ แต่เขาจะสบายใจได้ก็ต่อเมื่อหมอยืนยัน

"ดีจัง" จ้าวซื่อจินคลายความกังวล ยังไงชิงเหมียวก็เป็นคนของนาง

"ให้คนดูแลแม่นางเหรินให้ดี นางต้องการอะไรก็จัดหาให้" จ้าวซื่อชวนกำชับพ่อบ้าน

"ขอรับ" พ่อบ้านรับคำ

ในเมื่อชิงเหมียวหลับไปแล้ว ก็ไม่มีใครไปรบกวน ต่างคนต่างแยกย้ายไปพักผ่อน คืนนี้ทุกคนจะค้างที่บ้านพักตากอากาศ

อาจเพราะร่างกายเหนื่อยล้าบวกกับความตกใจ ชิงเหมียวหลับยาวจนถึงเช้าวันรุ่งขึ้น

"ตื่นแล้วหรือ?"

ได้ยินเสียงทัก ชิงเหมียวถึงรู้ตัวว่ามีคนอื่นอยู่ด้วย หันไปก็เจอไฉ่อวี้นั่งอยู่

"พี่ไฉ่อวี้ ทำไมมาอยู่ที่นี่ล่ะเจ้าคะ?" ชิงเหมียวถามอย่างแปลกใจ

"เจ้าบาดเจ็บ ต้องมีคนดูแล พวกเราคุ้นเคยกัน ให้ข้าดูแลดีกว่าคนอื่น"

ไฉ่อวี้พูดพลางเลิกผ้าห่มลุกจากเตียงอีกเตียง "เป็นไงบ้าง? อย่าเพิ่งขยับแขนแรงนะ หมอบอกว่าสองวันนี้ห้ามใช้แขน ถ้าจะทำอะไรบอกข้า เดี๋ยวข้าทำให้"

"ข้า... ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ แค่อย่ายกของหนักก็พอ" ชิงเหมียวยกแขนลองขยับดู รู้สึกดีกว่าก่อนนอนเมื่อวานเยอะ

"ไม่ได้ คุณหนูสั่งกำชับให้เจ้าพักผ่อนให้เต็มที่ เชื่อฟังหน่อยสิ" ไฉ่อวี้แต่งตัวเสร็จพอดี

"นั่งรออยู่บนเตียง เดี๋ยวข้าไปยกกับข้าวมาให้ เมื่อวานกินยาแล้วหลับไปเลย ข้าวเย็นก็ไม่ได้กิน ตอนนี้เป็นคนป่วย ต้องกินข้าวให้ครบสามมื้อนะ"

ชิงเหมียวนั่งมึนงงอยู่บนเตียง สมองที่ตื้อ ๆ เมื่อวานเริ่มแจ่มใสขึ้น

เมื่อวานนางช่วยชีวิตคุณชายรอง จ้าวซื่ออัน เอาไว้ ตอนนี้คงเข้าตาเจ้านายเต็ม ๆ พอกลับจวน ฮูหยินต้องเรียกพบแน่นอน

ตามธรรมเนียม ฮูหยินคงตบรางวัล... นางควรฉวยโอกาสนี้ขอให้ฮูหยินปล่อยตัวนางออกจากจวนดีไหม?

แต่ถ้าออกไปแล้วจะไปทำอะไร?

นางเพิ่งเริ่มเรียนทำขนมจากย่าหวังได้แค่งู ๆ ปลา ๆ ขืนออกไปตอนนี้ ก็คงต้องกลับบ้านไปเลี้ยงไก่เลี้ยงหมู อาจจะมีเงินติดตัวไปบ้าง ชีวิตคงไม่ลำบากเหมือนเมื่อก่อน แต่หลังจากนั้นล่ะ?