บทที่ 20 การซ่อมวิหารเทพแห่งขุนเขา

“ว่าอย่างไรนะ ตอนนี้เจ้าจะขอแยกบ้านรึ เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ” แม่เฒ่าหลินเปิดประตูออกมาก็ได้ยินข่าวนี้ทันที

“พวกเจ้าบ้านสามไม่มีบุรุษสักคน จะให้เด็กหญิงสองคนนั่นตั้งบ้านหยัดยืนได้อย่างไร”

“อันเหนียง เจ้าจงฟังข้าให้ดี ข้าขอกล่าวคำจากใจแท้ ๆ หากเจ้าพาเด็กสองคนออกไปอยู่ภายนอก ลมปากคนทั้งหมู่บ้านเจ้าจะทนไหวหรือไม่” แม่เฒ่าหลินรั้งไว้

แม้ไม่รู้ว่าช่วงนี้หลินอันเหนียงเปลี่ยนไปได้อย่างไร แต่คนในสกุลหลินล้วนคิดว่าเป็นเพียงชั่วคราว ไม่นานสะใภ้สามย่อมต้องกลับมาเป็นเหมือนเดิม ถึงตอนนั้นพวกเขาก็จะได้สาวใช้สามคนไว้ใช้ และยังมีอีกสามคนคอยคุ้มกันตนเอง ไหนเลยจะไม่ถือว่าคุ้มหลายต่อ

แม่เฒ่าหลินไม่กล้าพูดความคิดเช่นนั้นออกมา จึงมีแต่ใช้ความผูกพันเข้าหา

“แล้วพวกท่านจะยอมแยกหรือไม่” หลินอันเหนียงบี้ก้อนหินในมือให้แตกต่อหน้าพวกเขา

แม่เฒ่าหลินสะดุ้งวูบ “แยก แยกเดี๋ยวนี้เลย”  นางรีบเผ่นเข้าไปในบ้านแล้วบอกเรื่องนี้กับผู้เฒ่าหลิน ผู้เฒ่าหลินกลับมาบ้านก่อนหน้า จึงไม่ทราบการมาของฮูหยินผู้เฒ่ากงซุน และไม่รู้การคาดเดาต่าง ๆ ในภายหลัง ในใจของเขาจึงรําคาญภรรยาคนที่สามเหลือเกิน

“แยกก็แยก จะให้นางขึ้นมานั่งบนหัวเราตลอดรึอย่างไร”

ถูกนาง “ทำขายหน้า” ต่อหน้าคนมาหลายครั้ง ผู้เฒ่าหลินรู้สึกว่าหน้าตาตนพังยับ แทบจะไม่อยากเจอหลินอันเหนียงไปตลอดชีวิต

“พวกเราควรจะหารือกับหลานสาวคนโตหรือไม่” แม่เฒ่าหลินลังเล

นางเห็นว่าบ้านใหญ่มีความฉลาดนัก ลูกชายคนโตกับลูกชายคนเล็กต่างก็เรียนหนังสือในโรงศึกษาชั้นสูง แม้แต่หลานสาวคนโตก็ได้ติดตามอาจารย์อยู่ช่วงหนึ่ง ยังเคยได้รับคำชมมาแล้วด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น ผู้ที่มีความคิดที่สุดก็คือหลานสาวคนนี้ แม่เฒ่าหลินรู้สึกว่าหลานสาวคนโตทำได้ทุกอย่าง ไม่ว่าเรื่องใด เอ่ยกับนางแล้วก็มักได้คำตอบ เพราะเหตุนี้ แม่เฒ่าหลินถึงรอบ้านใหญ่มาจากตัวเมืองอำเภอ แต่ก็รอแล้วรอเล่า มิพบเงา

“จะหารืออันใดอีก นังหนูเหลียนจะกลับมาแล้วจะอย่างไร นางจะสู้สะใภ้สามได้หรือ” ผู้เฒ่าหลินโมโห

"ไม่ว่าจะมีแผนการอันใดก็ตาม แค่หมัดเดียวทุกคนก็ต้องเชื่อฟัง!"

แม่เฒ่าหลิน “……” นางกลืนน้ำลาย ไม่เอ่ยต่ออีก

“ไป ไปเรียกคนมา เราจะได้แยกบ้านกันเสียที” ผู้เฒ่าหลินอดทนไม่ไหวแล้ว

ข่าวเรื่องบ้านหลินจะขอแยกบ้านกระจายไปอย่างรวดเร็ว เหล่าลุงป้าน้าอาที่กำลังเตรียมเครื่องบูชาต่างตกตะลึงไปหมด

“ถึงเวลาเช่นนี้แล้ว เหล่าลิ่วยังจะก่อเรื่องอันใดอีก เขาไม่รู้หรือว่าพวกเราจะไปซ่อมวิหารเทพแห่งขุนเขาอยู่รอมร่อแล้ว”

ก่อนลุงป้าน้าอาจะถูกเรียกไป ผู้เฒ่าหลินกับแม่เฒ่าหลินรู้สึกว่าชาวบ้านที่มองมาทางนี้มีแววประหลาดมาก เมื่อเช้านี้ทุกคนได้ฟังคำของฮูหยินผู้เฒ่ากงซุนแล้ว อยากประจบหลินอันเหนียงแทบตายมิใช่หรือ เหตุใดครอบครัวนี้กลับมาแยกบ้านกัน ถึงกับเหมือนคนสมองวิปลาส

“ดีมาก ท่านพ่อ ท่านแม่ พวกเราจะได้แยกบ้านกันสักที” หลินเอ้อร์หลัวที่ถูกตีกลางแจ้งสองครั้ง อับอายจนอยากหายไปจากโลกนี้ มีเพียงอู๋ชุ่ยอิงที่หน้าตาไม่สู้ดีนัก เพราะเมื่อแยกบ้านแล้ว กิจการใหญ่เล็กในบ้านคงต้องตกที่นาง แล้วจะไหวหรือ นางเพียงคนเดียวต้องทำทุกอย่าง คงเหนื่อยตายเป็นแน่ มิได้ มิได้ นางต้องหาวิธี

“ท่านพ่อ ในเมื่อจะได้แยกบ้านอยู่แล้ว เช่นนั้นแยกให้หมดทั้งบ้านเลยจะดีหรือไม่เจ้าคะ” อู๋ชุ่ยอิงเสนอด้วยความกระตือรือร้น

“เพ้อเจ้อ ท่านพ่อกับท่านแม่ยังไม่เอ่ย เจ้าเอ่ยอันใดกัน” หลินเอ้อร์หลัวตะคอกทันที

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าตลอดหลายปี ท่านพ่อท่านแม่ลงทุนกับข้าไปเท่าไร ข้าพึ่งมีความรู้ความสามารถ จะให้แยกบ้านตอนนี้แล้วให้ข้าถูกชาวบ้านหัวเราะเยาะหรือ”

“อย่ากล่าวเรื่องนี้อีก หากเจ้ายังกล่าวอีก เราสองคนก็ไม่ต้องอยู่ร่วมกันแล้ว”

อู๋ชุ่ยอิงได้ยินก็ทั้งโกรธทั้งเคือง ปิดหน้าแล้ววิ่งร้องไห้ออกไปทันที

“วันหนึ่งๆจะอยู่กันดีๆไม่ได้หรืออย่างไรกัน” ผู้เฒ่าหลินขมวดคิ้วแน่น

ไม่นานนัก เหล่าผู้อาวุโสของหมู่บ้านตระกูลหลินมาถึง พวกเขาไม่กล้าเรียกฮูหยินผู้เฒ่ากงซุนมา เกรงจะทำให้ท่านผู้เฒ่าอารมณ์เสีย ผู้ที่นำมาคือหลินหลี่เจิ้ง ที่พอมาถึงก็กล่าวตำหนิทันที

“เหล่าลิ่ว นี่เจ้าก่อเรื่องอันใดกันอยู่ จะแยกบ้านในเวลานี้ อีกหน่อยเจ้าจะไม่ได้รับบุญวาสนาแล้วนะ”

ผู้เฒ่าหลินเป็นหลานชายของหลินหลี่เจิ้ง ผู้เป็น ‘ผู้ใหญ่บ้าน(หลี่เจิ้ง)’ ประจำหมู่บ้าน นับว่าเขาหวังดีกับผู้เฒ่าหลินไม่ใช่น้อย

“ไม่แยกบ้าน แล้วจะให้นังสะใภ้สามขึ้นมานั่งบนหัวข้ารึ” ผู้เฒ่าหลินไม่กล้าเอ่ยว่าตนถูกขู่จนต้องแบ่ง

“เหล่าลิ่ว เจ้ารู้เรื่องวิหารเทพแห่งขุนเขาหรือไม่” หลินหลี่เจิ้งพยายามเตือน

เหนือศีรษะสามฉื่อมีเทพสถิต แล้วไหนจะมีองค์เทพที่เฝ้าดูอยู่ หลินหลี่เจิ้งไม่กล้าพูดมาก

พอได้ยินถึงวิหารเทพแห่งขุนเขา ผู้เฒ่าหลินก็ยิ่งโมโห

“ข้าจะไม่รู้ได้อย่างไร ก็แค่ศาลเจ้าพัง ๆ แล้วรู้หรือไม่ว่าในนั้นมีผีเร่ร่อนอาศัยอยู่หรือไม่ หลินอันเหนียงคิดจะเอาเรื่องนี้มาหลอกข้า ข้าจะไม่ตามใจนางเด็ดขาด”

ผู้เฒ่าหลินเคยเห็นวิหารเทพแห่งขุนเขามาก่อน ก็แค่ศาลไม้ผุพัง จึงไม่เคยใส่ใจ แต่เขาไม่ทันเห็นว่า พอพูดจบ บรรดาผู้อาวุโสทั้งหมู่บ้านถอยหลังกันไปคนละก้าว

“ในเมื่อเช่นนั้น ก็แยกบ้านเถอะ” หลินหลี่เจิ้งถอนใจ เขาช่วยเอาไว้ไม่ไหวแล้ว ต้องให้หลานชายตนนั้นไปเผชิญกรรมเอง หลินหลี่เจิ้งคำนวณทรัพย์สินครอบครัวหลานชายแล้วเอ่ยว่า

“มีที่ไร่นาไร้น้ำสามสิบหมู่ มีที่เขาสามสิบห้าหมู่ มีบ้านในหมู่บ้านสี่หลัง มีบ้านในภูเขาอีกหนึ่งหลัง จะให้แบ่งอย่างไร”

ทรัพย์สำคัญของบ้านหลินคือไร่นา ส่วนที่เขาแทบไร้ค่า เพราะอยู่บนเขาสูง รกร้างมานาน

ย้อนกลับไปในสมัยที่เกิดภาวะอดอยาก หลังจากที่หมู่บ้านหลินเจียย้ายขึ้นไปอยู่บนภูเขา ก็มีการจัดสรรที่ดินให้กับชาวบ้าน ปีต่อมาผลผลิตทางการเกษตรก็อุดมสมบูรณ์มาก ทุกคนจึงปล่อยที่ดินบนภูเขาทิ้งไว้โดยไม่ได้เพาะปลูก และมีเพียงไม่กี่คนที่ปีนขึ้นไปบนภูเขาสูงเพื่อเพาะปลูกในที่ดินแห้งแล้งเหล่านั้น แต่ตอนนี้สถานการณ์แตกต่างออกไป ที่ดินบนภูเขาที่เหลืออยู่มีแนวโน้มที่จะมีค่ามากที่สุด หลินหลี่เจิ้งจึงหวังให้หลานชายเอาที่บนเขาไว้มากสักหน่อย เผื่อในภายหน้าจำต้องหลบภัยในป่าเขา

“จะให้แบ่งอย่างไร ก็ย่อมต้องให้…” ผู้เฒ่าหลินเดิมคิดจะให้ลูกชายคนโต แล้วแบ่งเล็กน้อยให้ลูกชายคนที่สอง แต่พอเงยหน้าก็เห็นหลินอันเหนียงกับเด็กหญิงสองคนนั่งนิ่งอยู่ มือกำก้อนหินกันคนละก้อน ทั้งสามไม่เอ่ยสักคำ หลินอันเหนียงเพียงค่อย ๆ หักก้อนหินราวกับแป้งก้อนเล็ก ๆ

ครอบครัวหลิน “……”  แม่เฒ่าหลินรีบสะกิดผู้เฒ่าหลินทันที

“ที่บนเขาสามสิบห้าหมู่ ให้สะใภ้สามกับหลานสาวทั้งสองทั้งหมด”

“พวกเราคนมาก ขอเพียงไร่นาเท่านั้นก็พอ”

ในที่สุดชายชราก็ยอมใช้แผนการของตน เขาคิดว่าที่ดินบนภูเขานั้นไร้ประโยชน์ ดังนั้นเขาจึงโยนทิ้งไปให้หมดและแสดงให้เห็นว่าตนใจกว้าง! เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชาวบ้านต่างพากันอ้าปากค้าง และหลินหลี่เจิ้งก็หลับตาลงสนิท จะให้คำแนะนำที่ดีแต่ไร้ประโยชน์ต่อคนโง่เง่าผู้นี้อย่างไรดี!

“แน่ใจนะเจ้าคะ” หลินอันเหนียงมองเพียงครั้งเดียว ผู้เฒ่าหลินสะดุ้งทันที กำลังคิดจะเปลี่ยนคำพูด ก็เห็นสะใภ้สามกล่าวยืนยัน

“ดี เช่นนั้นพวกเราจะรับที่บนเขาสามสิบห้าหมู่” หลินอันเหนียงดีใจเสียด้วยซ้ำ จะค้านไปเพื่อใด

“และบ้านที่บนภูเขานั่น ก็ให้พวกเราด้วย รวมถึงห้องเล็กทางขวาหลังนี้ด้วย”

หลินอันเหนียงมองบ้านเล็กทางขวา คราวนี้กลับเป็นผู้เฒ่าหลินกับแม่เฒ่าหลินที่ตะลึง สะใภ้สามไม่โต้เถียงหรือ ทั้งสองรีบตกลงรับคำทันทีด้วยกลัวว่านางเปลี่ยนใจ

สุดท้ายบ้านสามได้เงินสิบตำลึง ได้หม้อชามภาชนะ และเครื่องมือไร่สวนเล็กน้อย ต่างฝ่ายต่างพึงพอใจ การแยกบ้านครั้งนี้จึงเร็วอย่างที่หาได้ยาก มีเพียงชาวบ้านและเหล่าผู้อาวุโสที่มีสีหน้าแปลกประหลาด

“ลุงรอง เหตุใดท่านยังไม่ไป” ผู้เฒ่าหลินเงยหน้าขึ้น พบว่าเหล่าลุงๆทั้งหลายยังไม่กลับ

“เหล่าลิ่ว หมู่บ้านเรากำลังจะขึ้นเขาไปซ่อมวิหารเทพแห่งขุนเขา แต่ละบ้านต้องออกบ้านละสองตำลึง เจ้าจัดเตรียมแล้วหรือไม่”

ทุกวันนี้หมู่บ้านตระกูลหลินมีอยู่ยี่สิบกว่าหลังคาบ้าน บ้านละสองตำลึงก็ได้ห้าสิบกว่าตำลึง พอสำหรับซ่อมวิหารเทพแห่งขุนเขา และซื้อของเซ่นไหว้

แท้จริงสองตำลึงยังน้อยนัก แต่เดิมฮูหยินผู้เฒ่ากงซุนให้บ้านละห้าตำลึง แต่ถูกหลินอันเหนียงเกลี้ยกล่อมจนลดลง

“ว่าอันใดนะ จะให้จ่ายเงินซ่อมวิหารเทพแห่งขุนเขาหรือ ไม่ได้ ไม่มีทาง เราไม่จ่าย”

แม่เฒ่าหลินดีดตัวขึ้นมาทันที นางมองหลินอันเหนียงตาเขม็ง เหมือนจะคิดว่าเป็นสะใภ้สามคิดหาประโยชน์เก็บเงินเอาเอง