บทที่ 27 ผลลัพธ์แห่งความสำเร็จ

“องค์ชาย บ่าวทำให้พระองค์ต้องลำบากแล้วพะยะค่ะ”

ใบหน้าของเฉียนต้าฟู่ยังคงซีดเซียว การเสียเลือดประกอบกับอากาศหนาวเหน็บทำให้เขาหมดสติไปหลังจากถูกยิงได้ไม่นาน

เซียวหมิงสั่งให้จื่อวั่นยกเตาถ่านอัดก้อนเข้ามาในห้องพักฟื้น เมื่ออากาศอุ่นขึ้น เฉียนต้าฟู่จึงฟื้นคืนสติ

หมอซุนกล่าวขึ้นว่า

“โชคดีที่อากาศหนาวจัดจนบาดแผลของพ่อบ้านเฉียนแข็งตัว เลือดจึงหยุดไหลและไม่เสียเลือดมากเกินไป ไม่อย่างนั้นพ่อบ้านเฉียนคงไม่รอดแล้วพะยะค่ะ”

เซียวหมิงยังคงรู้สึกหวาดเสียวไม่หาย เขาหันไปกล่าวกับหมอซุน

“รบกวนหมอซุนแย่เลย”

หมอซุนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบโค้งคำนับอย่างลนลาน

“องค์ชาย... นี่เป็นหน้าที่ของกระหม่อมอยู่แล้ว พระองค์เกรงใจเกินไปแล้วพะยะค่ะ”

จื่อวั่นและลู่หลัวที่คอยดูแลเฉียนต้าฟู่อยู่ข้างๆ เห็นท่าทางลนลานของหมอซุน ลู่หลัวก็อดหัวเราะคิกคักไม่ได้

ดูท่าหมอซุนคงตกใจกับกิริยามารยาทอันสุภาพอ่อนน้อมของอ๋องฉีในตอนนี้ พวกนางเองช่วงแรกๆ ก็ไม่ชินเหมือนกัน ต้องใช้เวลาปรับตัวเป็นเดือนกว่าจะคุ้นเคย

หมอซุนตรวจดูอาการเฉียนต้าฟู่อีกครั้ง แล้วกล่าวว่า

“องค์ชาย ในเมื่อพ่อบ้านเฉียนพ้นขีดอันตรายแล้ว กระหม่อมขอทูลลาพะยะค่ะ”

เซียวหมิงพยักหน้า แล้วสั่งให้ลู่หลัวเดินไปส่งหมอซุนถึงประตู ซึ่งยิ่งทำให้หมอซุนทำตัวไม่ถูก โบกไม้โบกมือปฏิเสธพัลวัน

สำหรับเซียวหมิงในตอนนี้ ‘คนเก่ง’ สำคัญที่สุด การให้เกียรติผู้มีความรู้ความสามารถถือเป็นเรื่องพื้นฐานของคนยุคปัจจุบันอย่างเขา

เมื่อส่งหมอซุนกลับไปแล้ว เซียวหมิงก็นั่งลงข้างเตียงเฉียนต้าฟู่

“พ่อบ้านเฉียน ครั้งนี้เจ้าลำบากจริงๆ ข้าสั่งการลงไปแล้ว ครั้งนี้ต้องลากคอโจรที่ทำร้ายเจ้ามาบั่นคอประจานให้ได้”

เฉียนต้าฟู่นอนอ่อนแรงอยู่บนเตียง พอได้ยินดังนั้นก็พยายามจะลุกขึ้น ร้องห้ามเสียงหลง

“องค์ชาย! อย่าทำเช่นนั้นเด็ดขาดพะยะค่ะ โจรผู้นั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น ‘จางเหลียง’ พะยะค่ะ”

“จางเหลียง?” ในความทรงจำของเซียวหมิงมีเพียงภาพเลือนรางเกี่ยวกับชื่อนี้

เฉียนต้าฟู่อธิบายต่อ

“องค์ชายอาจจะจำไม่ได้ จางเหลียงผู้นี้เคยเป็นเจ้าของอู่ต่อเรือ พอพวกคนเถื่อนบุกปล้นสะดม อู่ต่อเรือของเขาก็ถูกเผาวอดวาย ในนั้นมีเรือสินค้าของตระกูลฉินหลายลำถูกเผาไปด้วย เขาจึงติดหนี้ตระกูลฉินก้อนโต ตระกูลฉินโกรธแค้นมากส่งคนไปทวงหนี้ข่มขู่ไม่เว้นแต่ละวัน จางเหลียงทนไม่ไหวจึงพาคนในตระกูลหนีหนี้เข้าป่าไปเป็นโจรพะยะค่ะ”

“ข้านึกออกแล้ว ฉินมู่เคยยุให้ข้าส่งทหารไปปราบพวกมันนี่นา” ในที่สุดเซียวหมิงก็นึกออก

“ครั้งนี้บ่าวเห็นจางเหลียงและพรรคพวกแต่งกายด้วยเสื้อผ้าขาดวิ่น ดูท่าคงเพราะฤดูหนาวหากินลำบากถึงได้ตัดสินใจปล้น แถมหิมะตกหนักขนาดนั้น เขาอาจจะดูไม่ออกว่าเป็นคนของทางการ องค์ชาย... หากพระองค์ต้องการฟื้นฟูดินแดน จางเหลียงผู้นี้ถือเป็นคนมีฝีมือที่ใช้งานได้นะพะยะค่ะ”

เซียวหมิงถอนหายใจ แม้ดินแดนจะยากจน แต่เขาก็โชคดีที่มีคนซื่อสัตย์ภักดีอย่างเฉียนต้าฟู่อยู่ข้างกาย

“ตกลง ถ้าอย่างนั้นข้าจะสั่งหลู่เฟยไม่ให้เอาชีวิตเขา”

“องค์ชายทรงพระเมตตา” เฉียนต้าฟู่ยิ้มบางๆ

แม้รอยยิ้มจะทำให้เจ็บแผล แต่เขาก็ยังกัดฟันพูดต่อ

“องค์ชาย... ตลอดหนึ่งเดือนที่ออกสำรวจแร่ บ่าวพบเหมืองหินปูนทางทิศเหนือของเมืองชิงโจวห่างออกไป 30 ลี้ และพบ เหมืองแร่ดินสอดำ ทางทิศตะวันออกห่างออกไป 100 ลี้ นอกจากนี้ยังพบแร่เหล็ก ถ่านหิน และทองแดงด้วยพะยะค่ะ บ่าวจดบันทึกตำแหน่งไว้หมดแล้ว”

พูดจบ เฉียนต้าฟู่ก็ล้วงแผนที่หนังแกะออกมาจากอกเสื้อ

เซียวหมิงรับมาดูอย่างละเอียด ในนั้นระบุตำแหน่งแร่ธาตุและจุดสังเกตต่างๆ ไว้อย่างชัดเจน โดยวัดระยะทางเป็นจำนวนก้าวอย่างแม่นยำ แม้จะพบแค่ 5 แห่ง แต่ก็เพียงพอที่จะแก้ปัญหาเฉพาะหน้าให้เขาได้แล้ว

“ต้าฟู่ เจ้าทำความดีความชอบใหญ่หลวง! เจ้าอยากได้รางวัลอะไร บอกข้ามาเลย!”

เซียวหมิงตื่นเต้นสุดขีด

ความสำเร็จของเฉียนต้าฟู่เป็นการพิสูจน์อีกครั้งว่า ภูมิศาสตร์ของโลกนี้ตรงกับโลกเดิมของเขา ทฤษฎีโลกคู่ขนานที่เขาเคยอ่านมาเป็นความจริง

เมื่อตำแหน่งแร่ธาตุตรงกับแผนที่ในหัว การค้นหาแร่ธาตุอื่นๆ ในอนาคตก็ไม่ใช่เรื่องยาก

เฉียนต้าฟู่ตอบเสียงแผ่ว

“ขอองค์ชายปูนบำเหน็จให้แก่เหล่าทหารที่ติดตามบ่าวไปก็พอพะยะค่ะ อ้อ... แล้วก็เรื่องจางเหลียงด้วยนะพะยะค่ะ”

เซียวหมิงพยักหน้า เห็นเฉียนต้าฟู่ดูเหนื่อยล้าเต็มที จึงกล่าวว่า

“ได้ ข้ารับปากเจ้า ตอนนี้พักผ่อนเถอะ”

เฉียนต้าฟู่พยักหน้าเบาๆ แล้วหลับตาลง พิษบาดแผลและความเหนื่อยล้าจากการเดินทางทำให้เขาไม่อาจฝืนสังขารได้อีก

เซียวหมิงหันไปสั่งจื่อวั่น

“ฝากดูแลพ่อบ้านเฉียนด้วย ในจวนมีของดีอะไรก็เอามาบำรุงเขาให้หมด แล้วเจ้าลองไปดูที่ตลาดตะวันออกกับตลาดตะวันตกว่ามีเนื้อสัตว์ขายไหม ถ้ามีก็ซื้อกลับมา”

จื่อวั่นพยักหน้ารับ แววตาเป็นประกายวูบหนึ่ง

“เพคะองค์ชาย หม่อมฉันจดจำไว้แล้ว”

เรื่องจางเหลียงที่เฉียนต้าฟู่ขอไว้ เซียวหมิงต้องรีบไปคุยกับหลู่เฟย ไม่อย่างนั้นเจ้าบื้อนั่นอาจจะเผลอฆ่าทิ้งเสียก่อน ทำให้ความตั้งใจของเฉียนต้าฟู่สูญเปล่า

ว่าแล้วเขาก็มุ่งหน้าไปยังจวนว่าราชการทันที

ลู่หลัวมองตามหลังเซียวหมิงไป แล้วพูดกับจื่อวั่นว่า

“พี่จื่อวั่น อ๋องฉีดีต่อบ่าวไพร่ในจวนขนาดนี้ ดูท่าพระองค์จะเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ นะ”

“นั่นสินะ” จื่อวั่นยิ้มแก้มบุ๋ม

“ถ้าพระสนมรู้ว่าองค์ชายกลับตัวกลับใจเป็นคนดีแล้ว คงจะดีพระทัยน่าดู”

ลู่หลัวเบะปากทำท่าจะร้องไห้

“แต่ไม่รู้เมื่อไหร่จะได้กลับฉางอัน ที่นี่น่าเบื่อจะตาย ไม่มีแสงสีเสียงเหมือนเมืองหลวงเลย ข้าอยากกินตังเมที่ฉางอันจังเลย”

จื่อวั่นดึงลู่หลัวเข้ามากอด

“พระสนมส่งเรามาเพื่อดูแลองค์ชาย เมื่อไหร่ที่องค์ชายได้กลับฉางอัน เราก็ได้กลับเมื่อนั้นแหละ ถ้าเจ้าเบื่อนัก องค์ชายคงยินดีจะเล่นแก้เบื่อกับเจ้าแน่ๆ”

ลู่หลัวหน้าแดงแปร๊ด

“พี่จื่อวั่นพูดอะไรไม่อายปาก ข้าไม่เอาหรอก องค์ชายชอบถึงเนื้อถึงตัวจะตาย”

“คิกคัก... รอให้องค์ชายอภิเษกชายาก่อนเถอะ ดูซิเจ้าจะพูดยังไง”

จื่อวั่นจี้เอวลู่หลัว

“พี่จื่อวั่น! อย่า! ข้าบ้าจี้นะ!” ลู่หลัวดิ้นหนีพลางหอบหายใจ

“ถึงตอนนั้นถ้าองค์ชายได้พระชายาแล้ว ก็ไม่รู้ว่านางจะดีกับพวกเราไหม”

“ใครจะรู้ล่ะ? แต่ด้วยนิสัยของพระสนม คงเลือกสะใภ้ที่จิตใจดีมีเมตตาแน่นอน”

จื่อวั่นครุ่นคิด

ขณะกำลังคุยกัน เฉียนต้าฟู่ที่นอนอยู่ก็ไอออกมาสองสามครั้ง

สองสาวสบตากันด้วยความตกใจ แลบลิ้นใส่กัน จื่อวั่นกระซิบ

“ออกไปกันเถอะ อย่ารบกวนพ่อบ้านเฉียนพักผ่อนเลย”

ลู่หลัวพยักหน้า แล้วจูงมือจื่อวั่นย่องออกจากห้องไปเงียบๆ

...

ณ จวนว่าราชการ หลู่เฟยถูกเรียกตัวมาหารือเรื่องการจับกุมจางเหลียง

“นึกไม่ถึงว่าจะเป็นจางเหลียง ฝีมือต่อเรือของเขาจัดว่ายอดเยี่ยมจริงๆ” หลู่เฟยกล่าว

“แต่หิมะตกหนักปิดภูเขาแบบนี้ การจะไปลากคอเขามาคงไม่ง่าย”

เซียวหมิงยิ้มมุมปาก

“ข้าคิดแผนไว้แล้ว เจ้าแค่ทำตามที่ข้าบอกก็พอ...”

(จบตอน)