18 เปิดตัวสูตรลับ! และว่าที่ทีมใหม่ของกาโร่

"ว่าแต่ นายจะถูกจัดทีมเหมือนพวกเราที่เหลือไหม?" เท็นเท็น ถามขณะเดินไปตามเส้นทางสนามฝึก เสียงรองเท้าแตะบดกับกรวดดังกรอบแกรบ

กาโร่ เอียงคอ งุนงงเล็กน้อย "ฉันต้องได้รับการปฏิบัติแตกต่างจากคนอื่นเหรอ?"

"นายมองไม่เห็นจริงๆ เหรอ?" เท็นเท็น จ้องเขาอย่างกับเขาเพิ่งบอกว่าท้องฟ้าเป็นสีเขียว

ก็แหม นินจาปกติที่ไหนกันที่คิดค้น คาถานินจา ใหม่ๆ ออกมาไม่หยุดหย่อนตั้งแต่ยังไม่จบการศึกษา?

พักหลังมานี้ ถ้า กาโร่ หายเงียบไปเกินสองสัปดาห์โดยไม่มีวิชาใหม่อะไรออกมา เธอจะเริ่มกระสับกระส่าย เหมือนมีอะไรบางอย่างขาดหายไปในชีวิต

กาโร่ ยักไหล่ "ก็... อาจจะแค่นิดหน่อย แต่ถ้าไม่มีอะไรพิสดารเกิดขึ้น ฉันก็น่าจะถูกจัดทีมเหมือนคนอื่นนั่นแหละ แต่ไม่รู้หรอกนะว่าใครเป็นครูประจำทีม"

เขาไม่ได้พูดความจริงทั้งหมด

เขามีลางสังหรณ์

ถ้าความทรงจำของเขาถูกต้อง นี่น่าจะเป็นช่วงเวลาที่ คาคาชิ ลาออกจาก หน่วยลับ พอดี เขามีชื่อเสียงเรื่องการรับทีม เกะนิน บ้างเป็นครั้งคราว แต่มาตรฐานของเขานั้นโหดหินสุดๆ

โหดระดับอัตราความสำเร็จศูนย์เปอร์เซ็นต์ เมื่อดูจากความถี่ที่ คาคาชิ โผล่หน้ามาให้เห็นรอบตัวเขาช่วงนี้ ว่าที่หัวหน้าทีมระดับ โจนิน ของเขาคงหนีไม่พ้น คาคาชิ แน่นอน

เท็นเท็น อาจจะได้อยู่กับ ไมโตะ ไก หรือใครจะรู้ อาจจะได้อยู่ทีมเดียวกับเขาก็ได้

นอกจาก เท็นเท็น และ เนจิ แล้ว เด็กจบใหม่ปีนี้ไม่ได้โดดเด่นอะไรเป็นพิเศษ สำนักงานของ โฮคาเงะ คงจับคละๆ กันเพื่อให้ครบจำนวนทีม

กาโร่ ครุ่นคิดเงียบๆ

เมื่อสังเกตเห็นแววตาเหม่อลอยของเขา เท็นเท็น จึงเงียบเสียงลง

เธอเดาว่าเขาคงกำลังคิดไอเดียอะไรใหม่ออกมาอีก และไม่อยากขัดจังหวะ

ในที่สุด กาโร่ ก็เหลือบมองมาและเลิกคิ้ว

"ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่าไง?"

"เอ่อ ฉันแค่ไม่อยากรบกวนความคิดอัจฉริยะของนายน่ะ" เท็นเท็น ทัดผมไว้หลังใบหู ท่าทางเขินๆ

"ไม่มีอัจฉริยะที่ไหนหรอก" กาโร่ หัวเราะเบาๆ "แต่เธอควรเร่งการฝึกได้แล้ว พยายามทำให้วิชา ด้ายจักระ นั่นใช้งานจริงในการต่อสู้ให้ได้ มีข่าวลือว่ายังมีการทดสอบอีกด่านรออยู่แม้จะจัดทีมแล้วก็ตาม"

สีหน้าของ เท็นเท็น ซีดเผือด

"ทดสอบอีกเหรอ?! บ้าไปแล้ว! เขาจัดทีมกันแล้วนะ จะเอาอะไรกันอีก?"

แต่... พอเห็นสีหน้าจริงจังของ กาโร่ เธอก็เชื่อเขาทันที เธอพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม

กาโร่ หันหลังเตรียมจะกลับ

เขาไม่ได้สนิทกับเพื่อนในชั้นเรียนส่วนใหญ่ นอกจาก เท็นเท็น และอาจจะ ลี เขาก็ไม่มีใครให้คุยด้วยจริงๆ การมาครั้งนี้เป็นการมาสังเกตการณ์มากกว่ามาสนทนา

แต่จังหวะที่เขากำลังเดินออกไป บางสิ่งก็สะดุดตาเขา

ในระยะขว้างอาวุธของสนามฝึก ผมสีบลอนด์สว่างโดดเด่นออกมาจากฝูงชน

นารูโตะ

'จริงสิ... ถ้า คาคาชิ มาคุมทีมฉันจริงๆ นั่นแปลว่ารายชื่อทีมของ นารูโตะ ในปีหน้าจะเปลี่ยนไปไหมนะ?'

เขาหัวเราะออกมาเบาๆ

นารูโตะ, ซาสึเกะ อนาคตของพวกเขาไม่ได้บรรจบกับเขาอีกต่อไปแล้ว

"ขำอะไรน่ะ?" เท็นเท็น ถามอย่างงงๆ

"เปล่า แค่นึกอะไรขึ้นมาได้ อ้อ อีกไม่กี่วันจะมีผงแช่น้ำสมุนไพรสูตรเสริมสร้างร่างกายวางขายที่โรงพยาบาลนะ เธอควรไปหาซื้อมาใช้"

"เดี๋ยวนะ! นายเป็นคนทำเหรอ?" ตาของ เท็นเท็น เป็นประกาย จู่ๆ ก็เข้าใจแล้วว่าทำไมช่วงนี้ กาโร่ ถึงหายหน้าหายตาไป

เขาพยักหน้าเล็กน้อย แล้วเอานิ้วแตะริมฝีปาก "บอก ลี ได้ แต่อย่าบอกคนอื่นนะ"

"รับทราบ!"

สามวันต่อมา

ข่าวมาถึงแล้ว

สูตรยาผ่านการตรวจสอบและอนุมัติให้จำหน่าย

ข่าวลือแพร่สะพัดไปตามช่องทางต่างๆ ตระกูล นารา, อาคิมิจิ, และ ยามานากะ ได้รับแจ้งล่วงหน้าแล้ว

ช่วงเวลาสอบจบการศึกษาของ โรงเรียนนินจา เพิ่งสิ้นสุดลง และประกาศบนบอร์ดประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับยาสมุนไพรแช่ตัวก็ลามไปทั่ว โคโนฮะ ราวกับไฟลามทุ่ง

จุดจำหน่ายหลักสองแห่ง

โรงพยาบาลโคโนฮะ และร้านสมุนไพรของตระกูล นารา

เช้าวันที่สี่

กาโร่ มาถึงที่ทำงานและพบว่าโรงพยาบาลแน่นขนัด

แถวต่อยาวจากเคาน์เตอร์หน้าประตู ออกไปจนถึงถนน ชาวบ้านและนินจานับสิบยืนรอ เกิดเป็นคลื่นมนุษย์และเสียงจอแจ

ท่ามกลางทะเลหัวคน จุดหนึ่งดูโดดเด่นออกมา... ด้วยเท้าที่ชี้ฟ้า

กาโร่ เดินเข้าไปหา

"ครูไก... ทำอะไรอยู่ครับนั่น?"

"วันนี้หยุดงาน!" ไมโตะ ไก พูดพร้อมรอยยิ้มกว้าง ยังคงรักษท่าหกสูงอันไร้ที่ติไว้ได้ "เลยกะว่าจะมาดูเผื่อซื้อได้สักขวด ถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็นไร การเข้าแถวก็คือการฝึกความอดทนแห่งวัยรุ่นรูปแบบหนึ่ง!"

กาโร่ ลดเสียงลง "ครูไก ครับ ความจริงแล้ว..."

"กาโร่คุง!"

เสียงสดใสดังขึ้นจากด้านหน้าแถว

เท็นเท็น โบกมือยืนอยู่ไม่ไกลจากทางเข้า ข้างหลังเธอ เด็กผู้หญิงท่าทางขี้อายหดตัวหลบทันทีที่ กาโร่ สบตาด้วย

เครื่องแบบ... ท่าทาง... เขาจำได้ลางๆ ว่าเธออยู่ในชั้นเรียนของเขา แต่เขาไม่รู้ชื่อเธอ

เขาหรี่ตาเล็กน้อย เธอมักจะนั่งริมหน้าต่าง เงียบกริบ และหลีกเลี่ยงงานกลุ่ม

แล้วเขาก็นึกออก

"อ้อ! เธอคือคนที่ได้นั่งข้างฉันตอนที่ฉันแอบเข้าห้องสายครั้งนั้นนี่นา"

"ข...ขอประทานโทษจริงๆ ค่ะ คุณคงจำฉันไม่ได้ ฉันชื่อ เก็กโค คาสึมิ ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ"

เสียงของเธอแทบจะจมหายไปกับฝูงชน ขี้อายจนแทบจะละลายหายตัวได้

กาโร่ ยิ้มอย่างสุภาพ "ใช่ คาสึมิ ฉันจำได้แล้ว"

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันนั่งมุมห้องตลอด คนส่วนใหญ่ไม่สังเกตว่าฉันอยู่ตรงนั้นหรอกค่ะ"

เท็นเท็น มองไปข้างหลัง "คนเยอะจนคุมไม่อยู่แล้ว ล้นออกไปที่ถนนแล้ว นายช่วยคิดระบบที่ดีกว่านี้หน่อยได้ไหม?"

'อ๋อ มิน่าถึงเรียกให้ช่วย'

เขากวาดตามองความวุ่นวาย ผู้คนเบียดเสียดแย่งพื้นที่ เสียงคุยตีกันมั่ว ความตึงเครียดพุ่งสูง

"อืม แบบนี้ไม่ดีแน่" เขาเห็นด้วย "เดี๋ยวฉันไปคุยกับเจ้าหน้าที่ เราจะเปลี่ยนไปใช้ระบบรับบัตรคิว หรืออาจจะกระจายช่องจ่ายยา"

"ขอบใจมากนะ!" เท็นเท็น พนมมือขอบคุณ

กาโร่ โบกมือปัด "ไม่เป็นไรหรอก ข้างนอกนี่วุ่นวายจริงๆ"

"เดี๋ยวนะ เดี๋ยวนะ...! เธอคืออัจฉริยะที่คิดค้นสูตรนี้ใช่ไหม?" ใครบางคนโพล่งขึ้นมาจากใกล้ๆ

คนอื่นๆ เริ่มจับประเด็นได้

"สุดยอดไปเลย! มันได้ผลจริงไหม?"

"คิดได้ยังไงเนี่ย อายุแค่นี้เอง?"

"แพงไหม?"

"...โสดรึเปล่าจ๊ะ?"

ตอนแรกก็ยังมีเหตุผลอยู่หรอก

ถามเรื่องส่วนผสม ปริมาณ ผลลัพธ์

แล้วเรื่องก็เริ่มบานปลาย

สีหน้าของ กาโร่ เปลี่ยนจากทำตัวไม่ถูกเป็นตื่นตระหนก

เขาใส่เกียร์หมาวิ่งหนีทันที

เท็นเท็น กลั้นขำอยู่ข้างหลัง แต่ลึกๆ ก็รู้สึกผิด ถ้าเธอไม่เรียกเขามา เขาคงไม่โดนรุมทึ้งแบบนี้

คาสึมิ ชะโงกหน้ามองผ่านไหล่เพื่อน มองตามหลัง กาโร่ ที่วิ่งหนีไปอย่างเงียบๆ

ในที่สุดเขาก็มุดเข้าไปในปีกตึก หน่วยแพทย์ ของโรงพยาบาล สถานที่ที่น้อยคนจะกล้าเข้าไปโดยไม่มีเหตุจำเป็น แล้วถอนหายใจอย่างโล่งอก

'ดุเดือดเกิ๊น...'

[จบตอน]