บทที่ 018 เพื่อนนักเรียน ช่วยด้วย

บทที่ 018 เพื่อนนักเรียน ช่วยด้วย

เจียงฝูก้มมองซากศพหนูหางแดงทั้งสิบตัวที่นอนเกลื่อนพื้น แต่ละตัวมีหางงอกออกมาถึงสิบหาง

แววตาของเขาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น

ทันใดนั้น

ด้วยการขยับพลังจิตเพียงเล็กน้อย

เขาควบคุมมีดปอกผลไม้ให้เฉือนลงไปที่โคนหางของหนูหางแดง

"หืม?"

วินาทีถัดมา เจียงฝูถึงกับชะงัก

ตัดไม่เข้า

หางยังคงติดแน่นอยู่กับร่างของหนูหางแดงในสภาพสมบูรณ์

"มีดนี้ใช้ไม่ได้ผลจริงๆ ด้วย!"

"โชคดีที่ฉันยึดดาบศึกของจริงมาจากพวกที่ไล่ล่าได้"

"ไม่อย่างนั้นคงยุ่งยากน่าดู"

เจียงฝูเรียกดาบศึกที่ผ่านการคูณสิบออกมา

เพียงแค่ตวัดเบาๆ ไปที่โคนหางของหนูหางแดง

ราวกระบี่ตัดหยวกกล้วย หางทั้งสิบของหนูหางแดงถูกตัดขาดออกจากร่างอย่างง่ายดาย

จากนั้น

เขาก็จัดการตัดหางของหนูหางแดงอีกเก้าตัวที่เหลือในลักษณะเดียวกัน

หางสีแดงสดหนึ่งร้อยหางวางเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบ

กองอยู่ตรงหน้าเจียงฝู

"อุปกรณ์ในเป้ของฉันอาจจะขายไม่ออก"

"แต่หางหนูหางแดงหนึ่งร้อยหางนี่ขายได้เงินแน่นอน!"

"หางละสองร้อยหยวน หนึ่งร้อยหางก็สองหมื่นหยวน!"

เมื่อนั้นเจียงฝูถึงได้โล่งใจ ร่างกายผ่อนคลายลง

วินาทีต่อมา

ความรู้สึกอ่อนเพลีย หิวโหย และกระหายน้ำ ก็ถาโถมเข้าใส่เขาทันที

นับตั้งแต่หนีออกจากโรงพยาบาลเมื่อตอนเที่ยง

จิตใจของเจียงฝูตึงเครียดตลอดเวลา

เขาไม่รู้สึกหิวหรือกระหายเลยแม้แต่น้อย

แต่ตอนนี้

เมื่อเห็นว่าในที่สุดก็ล่าหนูหางแดงได้สำเร็จ และได้หางมาถึงหนึ่งร้อยหาง

เส้นเชือกที่ขึงตึงในใจก็หย่อนลง

ความหิวที่ถูกกดทับไว้เกือบทั้งหมดจึงปะทุออกมาทันที

ช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา

เขาได้แต่นอนให้น้ำเกลืออยู่ที่โรงพยาบาล

ประกอบกับถูกกัวเสี่ยวเฟิงยั่วยุถึงสองครั้ง

ทำให้เขาไม่มีกะจิตกะใจจะกินอะไรเลย

กว่าจะฝืนกลืนขนมปังแห้งๆ ลงท้องได้ไม่กี่แผ่นก็ปาเข้าไปตอนเที่ยงแล้ว

เจียงฝูรีบหยิบยาให้พลังงานและขวดน้ำดื่มออกมาจากเป้สะพายหลัง

"ยาให้พลังงานนี่ราคาไม่เบาเลย เม็ดละตั้ง 998"

"อืม... จำนวนยาให้พลังงาน คูณสิบ!"

สิ้นเสียงคำสั่ง

ยาให้พลังงานหนึ่งเม็ดในมือก็กลายเป็นสิบเม็ดในพริบตา

เจียงฝูเก็บอีกเก้าเม็ดกลับเข้าเป้

จากนั้นจึงแกะห่อบรรจุภัณฑ์ออก

ยาให้พลังงานมีขนาดประมาณนิ้วหัวแม่มือ ดูเหมือนช็อกโกแลตทรงกลม

เจียงฝูจ้องมองเม็ดยาอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจไม่คูณสิบสรรพคุณของยา

แค่ยาเม็ดเล็กๆ นี้เม็ดเดียวก็เพียงพอให้ผู้ฝึกยุทธ์อิ่มไปได้ทั้งวัน

ขืนไปคูณสิบสรรพคุณอีก... เจียงฝูกลัวว่ามันจะกลายระเบิดพลังงานตูมตามในท้องเอาได้

เขาโยนยาเข้าปาก

รสชาติเหมือนดาร์กช็อกโกแลตแผ่ซ่านไปทั่วช่องปาก

ออกขมนิดๆ

ไม่ได้อร่อยอะไรนัก

พลังงานในยานั้นไม่ได้ทะลักเข้าสู่ร่างกายในคราวเดียว

แต่เหมือนกับการอมลูกอม

ที่ค่อยๆ ละลายช้าๆ

เติมเต็มพละกำลังทางกายอย่างนุ่มนวล

ไม่นาน ร่างกายของเจียงฝูก็เต็มไปด้วยกระแสความอบอุ่น

ความหิวโหยในกระเพาะจางหายไปอย่างรวดเร็ว

จากนั้นเจียงฝูก็หยิบขวดน้ำดื่มที่ยังไม่ได้เปิดขึ้นมา

เขาลองเล็งๆ ดูครู่หนึ่ง "คูณสิบ!"

ทันใดนั้น

น้ำหนึ่งขวดก็กลายเป็นสิบขวด

หลังจากเก็บเก้าขวดที่เหลือเข้าเป้ เจียงฝูก็บิดฝาขวดแล้วกระดกน้ำดื่มอึกใหญ่

เพียงครู่เดียว น้ำก็หมดเกลี้ยงขวด

เจียงฝูมองดูยาให้พลังงานและน้ำแร่ที่เหลือในเป้ซึ่งยังไม่ได้ถูกคูณสิบ

เขาเคี้ยวยาในปากพลางพึมพำ "อย่างน้อยก็ไม่ต้องห่วงเรื่องกินเรื่องดื่มแล้ว"

เจียงฝูจัดการเก็บหางหนูหางแดงหนึ่งร้อยหางเข้าเป้

จากนั้นเขาก็เผาทำลายซากหางที่เหลือ ขวดน้ำเปล่า และห่อบรรจุภัณฑ์ยาทิ้งทั้งหมด

สุดท้ายจึงสะพายเป้ขึ้นหลัง

และมุ่งหน้าลึกเข้าไปในหุบเขา

ตลอดทาง

พลังจิตของเขาตื่นตัวอยู่เสมอ คอยสแกนสภาพแวดล้อมโดยรอบ

ดาบศึกที่ถูกคูณสิบจำนวนลอยเลี่ยพื้นดิน ติดตามเจียงฝูไปไม่ห่าง

พร้อมรับมือกับสถานการณ์ฉุกเฉินทุกรูปแบบ

"ไหนบอกว่าหนูหางแดงเป็นสัตว์กลายพันธุ์ที่มีจำนวนมากที่สุดและแพร่หลายที่สุดในเขตแดนรกร้างไง?"

"ทำไมกว่าจะเจอสักตัวถึงได้ยากเย็นขนาดนี้..."

ตอนที่เจียงฝูวิ่งมาเมื่อกี้

เขาไม่เจอร่องรอยของหนูหางแดงบนทุ่งราบรกร้างด้านนอกเลยสักนิด

มาเจอตัวเดียวก็ในหุบเขาเล็กๆ แห่งนี้

"ลองหาต่อแล้วกัน"

เจียงฝูเหลือบมองนาฬิกานับถอยหลังของความสามารถคูณสิบบนหน้าจอแสง

สี่สิบนาทีผ่านไปแล้วนับตั้งแต่ออกจากเมือง

เจียงฝูย่อตัวต่ำ ค่อยๆ เคลื่อนตัวลึกเข้าไปในหุบเขา

ขณะเดียวกัน

พลังจิตของเขาก็สแกนรอบทิศทางอย่างต่อเนื่อง

โดยเฉพาะใต้ดิน

"เจอแล้ว หนูหางแดงตัวที่สอง!"

ทันใดนั้น

ดวงตาของเจียงฝูเป็นประกาย

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ลงมือ

เขาก็เห็นหนูหางแดงที่อยู่ลึกลงไปใต้ดินประมาณหกสิบเมตร

ร่างของมันกลายเป็นภาพติดตาสีเทาอมแดง

หายวับไปจากรัศมีพลังจิตของเจียงฝูในพริบตา

ราวกับกำลังหนีตาย

เจียงฝูตะลึงงัน

"หรือว่าในหุบเขานี้จะมีสัตว์กลายพันธุ์ระดับสูงอยู่?"

จังหวะที่เจียงฝูกำลังจะถอยกลับ

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ก็ลอยมาแตะจมูก

ฝีเท้าของเจียงฝูชะงักกึก

ก่อนที่ดวงตาจะเปล่งประกายขึ้นอีกครั้ง

"มิน่าถึงไม่มีสัตว์กลายพันธุ์ตัวอื่นในหุบเขานี้เลย... หรือว่ามีพวกตัวโหดๆ กำลังสู้กันอยู่ข้างใน..."

หัวใจของเจียงฝูเต้นรัว

เขากลืนน้ำลายอึกใหญ่

จากนั้นจึงค่อยๆ เคลื่อนตัวลึกเข้าไปในหุบเขาอย่างระมัดระวัง

เข้าไปดูก่อนแล้วกัน

ถ้าโชคดีเก็บตกซากสัตว์ได้ก็ถือว่าเยี่ยม

ถ้าไม่ได้ก็ไม่เสียหาย

ถือซะว่ามาดูหนังสด

ยิ่งเข้าไปลึก กลิ่นคาวเลือดก็ยิ่งรุนแรง

ไม่นานนัก

ซากศพขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นในรัศมีพลังจิตของเจียงฝู

มันคืองูหลามยักษ์ที่มีความยาวกว่าสิบเมตร

ลำตัวหนาเกือบเท่าถังน้ำ

ในเวลานี้ จุดตายของมันถูกฉีกกระชาก และไม่มีสัญญาณของสิ่งมีชีวิตหลงเหลืออยู่

"เชี่ย ฉันเก็บตกได้ของดีจริงๆ เหรอเนี่ย?"

เจียงฝูไม่ได้ลดการป้องกันลง

เขายังคงก้าวไปทีละก้าว ค่อยๆ เข้าไปใกล้งูหลามยักษ์

แต่ในจังหวะนั้นเอง

เสียงหวานใสแต่แผ่วเบาราวกระซิบก็ดังเข้าหูเจียงฝู

"เพื่อนนักเรียน ช่วยด้วย"

สี่พยางค์สั้นๆ

ทำให้เจียงฝูแทบกระโดดตัวลอย เก็บอาการไม่อยู่

"ใคร!"

เขาคำรามเสียงต่ำ

พร้อมกับเร่งพลังจิตสแกนไปรอบทิศทาง

"...เดินมาข้างหน้าอีกสิบเมตร นายก็จะเห็นฉันแล้ว"

เสียงนั้นยังคงอ่อนแรง

แต่ดูเหมือนจะแฝงแววหงุดหงิดรำคาญใจเล็กน้อย

เจียงฝูร้อง 'อ้อ'

เขาเดินไปข้างหน้าอย่างระมัดระวังประมาณสิบเมตร

และแล้ว

ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในรัศมีพลังจิตของเขา

เป็นเด็กสาวหน้าตาดีมากคนหนึ่ง

เธอสวมหมวกแก๊ปสีดำ

และชุดนักเรียนโรงเรียนมัธยมเก้าสีขาวฟ้า แบบเดียวกับเจียงฝู

ในตอนนี้ เธอกำลังนั่งพิงต้นไม้ใหญ่

หาวหวอดๆ อย่างเกียจคร้าน

ท่าทางของเธอดูเหมือนมาปิกนิกมากกว่าจะเป็นคนที่กำลังขอความช่วยเหลือ

ทว่า มือทั้งสองข้างของเธอเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด

น่าจะเป็นเลือดของเจ้างูหลามยักษ์ตัวนั้น

อย่างไรก็ตาม

สิ่งที่สะดุดตาเจียงฝูก็คือ... บนซิปเสื้อนักเรียนของเด็กสาว มีตราสัญลักษณ์ผู้ฝึกยุทธ์ห้อยอยู่

และในกระเป๋าเสื้อ เธอก็พกซองเอกสารที่ม้วนเป็นแท่ง... สภาพคล้ายกับเขาเปี๊ยบ

"ผู้ใช้พลังจิต แถมยังเก่งกว่าฉันอีก!"

"ใส่ชุดนักเรียนมัธยมเก้า..."

เจียงฝูไม่ได้เข้าไปใกล้ในทันที

แต่เขากลับค้นความทรงจำเกี่ยวกับเด็กสาวคนนี้ในหัว

ไม่มี

ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม ไม่มีเด็กสาวคนนี้อยู่เลย

"เธอเป็นนักเรียนมัธยมเก้าเหรอ?"

ร่างกายของเด็กสาวเกร็งขึ้นเล็กน้อย

เมื่อเห็นเจียงฝูมาถึง เธอก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกชัดเจน

เธอฝืนยิ้ม "ใช่"

เจียงฝูขมวดคิ้ว "อยู่ห้องไหน? ทำไมฉันไม่เคยเห็นเธอเลย?"

หน้าตาแบบนี้ ไม่รู้ว่าสวยแซงหน้า 'ฮั่นรั่วปิง' ดาวโรงเรียนห้อง 14 ไปกี่ขุม

ถ้ามัธยมเก้ามีคนแบบนี้ ต่อให้ทำตัวลึกลับเก็บตัวแค่ไหน

ก็ไม่มีทางที่จะไม่มีใครรู้จัก

ยิ่งไปกว่านั้น อีกฝ่ายยังเป็นผู้ใช้พลังจิตที่แข็งแกร่งกว่าเขา

เจียงฝูจำเป็นต้องระวังตัว

เด็กสาวตอบเสียงอ่อย "ฉันชื่อสือจิ่ว เพิ่งย้ายมามัธยมเก้าเมื่อสามวันก่อน อยู่ ม.6 ห้อง 14 ห้องของอาจารย์สวีฉือ"

เจียงฝูพยักหน้าเงียบๆ

ห้อง 14?

ห้องเดียวกับเขานี่

สามวันก่อน... เขายังนอนแหง็กอยู่ที่โรงพยาบาล

อืม ก็สมเหตุสมผลอยู่

เขาถามต่อ "งูหลามทมิฬตัวนี้ เธอฆ่ามันเหรอ?"

ใบหน้าของเด็กสาวเต็มไปด้วยความหงุดหงิดและอับจนหนทางกับความซวยที่คาดไม่ถึง

"ใช่"

"แต่ใครจะไปคิดล่ะว่าเจ้างูหลามนี่มันจะมีพิษ!"

"งูหลามบ้าอะไรมีพิษ..."