บทที่ 017 ขนาดเท่าเดิม เพิ่มเติมคือความจุคูณสิบ... เป้มิติ!

บทที่ 017 ขนาดเท่าเดิม เพิ่มเติมคือความจุคูณสิบ... เป้มิติ!

ภายนอกหุบเขาเล็ก

ผู้ฝึกยุทธ์ทั้งสี่คนวิ่งตะบึงด้วยความเร็วสูงสุดจนฝุ่นตลบ พวกเขาหยุดฝีเท้าก็ต่อเมื่อวิ่งรวดเดียวกลับมาถึงขอบชายแดนรกร้าง

ทั้งสี่คนยืนเท้าเข่าหอบหายใจอย่างหนักหน่วง

"เมื่อกี้... พวกนายเห็นชัดไหม... ว่ามันเกิดบ้าอะไรขึ้น!?"

"ขาซ้าย! ขาซ้ายสิบข้าง!"

"ฉันยืนยันได้ มันคือขาซ้ายจริงๆ!"

"แล้วจากนั้น... ก็ตายเกลี้ยง!"

ขณะที่พูดคุยกัน ทั้งสี่ต่างสบตากันเอง และมองเห็นความหวาดกลัวต่อสิ่งที่ไม่อาจหยั่งรู้ได้ในแววตาของอีกฝ่าย

หนึ่งในนั้นหันไปมองชายร่างกำยำที่มีรอยแผลเป็นบนใบหน้าด้วยท่าทีระแวดระวัง

"ลูกพี่หู พวกเราจะเอาไงต่อดี? กลับไหมครับ?"

ลูกพี่หูกัดฟันกรอด

"รอดูก่อน!"

"เมื่อกี้ปฏิกิริยาตอบสนองและความเร็วในการวิ่งของเจียงฝู ใกล้เคียงกับผู้ฝึกยุทธ์ระดับกลางแล้วก็จริง!"

"แต่สมรรถภาพร่างกาย ท่าทางการเคลื่อนไหว หรือแม้แต่ท่าวิ่งของมัน ยังเป็นแค่คนธรรมดาที่ไม่ได้ฝึกยุทธ์ชัดๆ!"

"มันไม่รู้วิธีออกแรงด้วยซ้ำ!"

"สิ่งที่เจียงฝูไปเจอมาต้องไม่ใช่ผลวิญญาณระดับหนึ่งธรรมดาๆ แน่!"

"มีความเป็นไปได้สูงว่าจะเป็นระดับสอง หรือเผลอๆ อาจจะเป็นผลวิญญาณระดับสาม!"

อีกสามคนพอได้ยินคำว่า 'ระดับสอง' และ 'ผลวิญญาณระดับสาม' ลมหายใจของพวกเขาก็ถี่กระชั้นขึ้นมาทันที

ผลวิญญาณระดับหนึ่งทั่วไปอย่างผลอู๋เหลียน ทางสมาคมผู้ฝึกยุทธ์รับซื้อในราคาหนึ่งล้าน

แต่ผลวิญญาณระดับสอง ราคารับซื้อขั้นต่ำคือสิบล้าน!

และผลวิญญาณระดับสาม ราคารับซื้อขั้นต่ำคือหนึ่งร้อยล้าน!

สำหรับผู้ฝึกยุทธ์ระดับล่างอย่างพวกเขา นี่คือเงินจำนวนมหาศาลอย่างไม่ต้องสงสัย

ยิ่งไปกว่านั้น ผลวิญญาณยังมีประโยชน์มหาศาลต่อตัวผู้ฝึกยุทธ์เองด้วย

"แต่ว่า... ขาซ้ายสิบข้างนั่น..."

ลูกพี่หูกัดฟันพูด "มันน่าจะเกี่ยวกับหุบเขาเล็กนั่น!"

"ตอนที่ขาซ้ายของจ้าวต้าเผิงงอกออกมาเป็นสิบข้างครั้งแรก พวกเราก็อยู่ไม่ไกลจากหุบเขานั้นแล้ว"

"ตอนนั้น ขาซ้ายสิบข้างของจ้าวต้าเผิงคงสภาพอยู่แค่ 0.1 วินาที!"

"จนกระทั่งเขาเข้าไปในหุบเขานั่นแหละ ถึงได้เกิดเรื่องผิดปกติจริงๆ..."

"เราจะไม่เข้าไปใกล้หุบเขาเล็กนั่น แต่เราจะดักรอเจียงฝูอยู่แถวนี้!"

"ฉันไม่เชื่อหรอกว่าไอ้เด็กนั่นจะไม่กลับเข้าเมืองก่อนฟ้ามืด!"

"และอีกอย่าง..."

ประกายความโลภพาดผ่านดวงตาของลูกพี่หู

"พวกแกไม่อยากรู้เหรอว่าขาซ้ายของพวกมันกลายเป็นสิบข้างได้ยังไง?"

"ถ้าเราหาไอ้ของที่ทำให้คนมีขาซ้ายสิบข้างได้นั่นเจอ..."

คำพูดของลูกพี่หูปลุกความโลภในส่วนลึกของจิตใจพวกเขาให้ตื่นขึ้นทันที

คนกล้าเท่านั้นถึงจะรวย!

ลุยเป็นลุย!

...

ในขณะเดียวกัน

ภายในหุบเขาเล็ก

เจียงฝูกำลังถือชุดกางเกงที่มีขากางเกงสิบเอ็ดข้างด้วยอาการปวดหัวตุบๆ

นี่คือกางเกงของจ้าวต้าเผิง

ก่อนหน้านี้ เขาใช้ความสามารถคูณสิบกับขาซ้ายของจ้าวต้าเผิงแบบถาวร ทำให้แม้แต่กางเกงของอีกฝ่ายก็กลายสภาพเป็นกางเกงสิบเอ็ดขาไปด้วย

"กางเกงสิบเอ็ดขาแบบนี้ ใครมันจะไปอยากได้"

"หรือว่าฉันควรจะแอบไปทำให้ใครสักคนมีขาซ้ายสิบข้าง แล้วค่อยเอากางเกงไปขายเขาดี?"

"รู้งี้ไม่น่าปรับเป็นถาวรเลย..."

คิดได้ดังนั้น เจียงฝูก็ขยับมือจะยัดกางเกงประหลาดนี้ใส่กลับเข้าไปในเป้สะพายหลัง

แต่อนิจจา

นี่เป็นแค่เป้ใบเล็ก ขนาดใหญ่กว่าเป้ทั่วไปแค่นิดเดียว

ก่อนหน้านี้ เจียงฝูต้องใช้พลังจิตช่วยยัดของเข้าไปแบบฝืนๆ

เมื่อมองดูเป้ที่บวมเป่งบนพื้น เจียงฝูก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

จากนั้นเขาก็ลองเอ่ยขึ้นว่า "ขนาดเป้คงเดิม ความจุคูณสิบ"

สิ้นเสียงคำสั่ง

เป้ที่เคยบวมเป่งแทบปริก็ยุบตัวลงทันที

เจียงฝูเบิกตากว้าง มือไม้สั่นเทา

เขารีบเปิดเป้ออกดู

ชุดคอมแบท ดาบต่อสู้ และของจิปาถะอื่นๆ ยังคงอยู่ภายในเป้ในสภาพสมบูรณ์

แต่พื้นที่ภายในเป้กลับขยายใหญ่ขึ้นกว่าเดิมถึงสิบเท่า!

ในขณะที่มองจากภายนอก ขนาดของเป้ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเลยแม้แต่น้อย!

"เชี่ย... ได้ผลจริงด้วย!"

เจียงฝูยัดกางเกงสิบเอ็ดขาลงไป

จากนั้นเขาก็ลองยกเป้ขึ้น... มันเบาหวิว!

ในกระเป๋ามีดาบต่อสู้สามเล่ม แต่ละเล่มหนักกว่าร้อยชั่ง

แต่ตอนนี้

น้ำหนักของดาบทั้งสามเล่ม รวมถึงน้ำหนักของชุดคอมแบทสามชุด กลับหายไปจนหมดสิ้น

เหลือเพียงน้ำหนักของตัวเป้เองเท่านั้น

"ขนาดเป้คงเดิม ความจุภายในคูณสิบ... การคูณสิบแบบนี้มันขัดหลักตรรกะแต่แรกอยู่แล้ว"

"สรุปคือ มันเปลี่ยนให้กลายเป็นเป้มิติไปเลยสินะ?"

เจียงฝูเหวี่ยงเป้มิติขึ้นสะพายหลัง

เขาหยิบดาบต่อสู้เล่มหนึ่งออกมาจากเป้... หนักกว่าร้อยชั่ง ถือว่าหนักเอาเรื่อง

แต่ตอนนี้ เจียงฝูมีสมรรถภาพร่างกายระดับว่าที่ผู้ฝึกยุทธ์แล้ว การยกดาบแค่นี้จึงไม่ใช่เรื่องยาก

เจียงฝูลองเหวี่ยงดาบไปมาสองสามครั้ง

จากนั้นจึงปล่อยให้พลังจิตเข้าควบคุมดาบ

"ความเหนียว คูณสิบ!"

"ความแข็ง คูณสิบ!"

"ความคม คูณสิบ!"

"วัสดุ คูณสิบ!"

"เกรด คูณสิบ!"

"การเจาะเกราะ คูณสิบ!"

วูม—

วินาทีถัดมา

เสียงฮัมแผ่วเบาดังออกมาจากตัวดาบ

จุดแสงระยิบระยับปรากฏขึ้นบนใบดาบสีดำสนิท

เจียงฝูมองดาบที่ลอยอยู่ตรงหน้าพลางเดาะลิ้น "เสียดายแฮะ ที่นี่มันดาบ ไม่ใช่กระบี่"

ถ้าเป็นกระบี่...

เขาคงขี่กระบี่เหินเวหาในชุดขาวได้... "ไว้มีเงินเมื่อไหร่ ค่อยไปจ้างคนตีกระบี่ดีกว่า!"

"กระบี่เบาและบางกว่าดาบ เหมาะกับผู้ใช้พลังจิตมากกว่า"

"ถึงตอนนั้น ฉันจะได้สานฝันการเป็นเซียนกระบี่สักที..."

ในฐานะคนเชื้อสายจีนที่มาจากโลก

เจียงฝูย่อมมีความฝันอยากเป็นเซียนกระบี่อยู่ในสายเลือด

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาเพ้อฝัน

เขารีบสลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไป

"ตั้งแต่ออกจาเมืองมาจนถึงตอนนี้ ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมงแล้ว"

"ฉันยังมีเวลาล่าหนูหางแดงอีกชั่วโมงครึ่ง!"

"แต่พวกผู้ฝึกยุทธ์สี่คนนั้นจะดักรอฉันอยู่ข้างนอกรึเปล่านะ... น่าจะไม่พลาด"

เจียงฝูเหลือบมองหน้าต่างสถานะของตัวเอง

พลังจิตของเขา

ยังเหลืออยู่ 986 หน่วย

ส่วนรัศมีครอบคลุมของพลังจิตยังคงเป็นทรงกลมรัศมีหนึ่งร้อยเมตร ไม่ได้รับผลกระทบใดๆ

เจียงฝูสงบสติอารมณ์ลงเล็กน้อย

จากนั้นจึงเริ่มค้นหาร่องรอยของหนูหางแดงในหุบเขาเล็กแห่งนี้

"หืม?"

"เจอแล้ว!"

ทันใดนั้น ดวงตาของเจียงฝูก็เป็นประกาย

หนูหางแดงตัวหนึ่งมุดลงไปอยู่ใต้ดินลึกประมาณสี่สิบเมตร

มันกำลังนอนขดตัวอยู่ในโพรง

เจียงฝูควบคุมดาบด้วยพลังจิต เจาะทะลุชั้นดินลงไปอย่างแผ่วเบา

ดินแข็งๆ ใต้พื้น เมื่อเจอกับดาบที่ถูกคูณสิบคุณสมบัติต่างๆ เข้าไป

ก็เปราะบางราวกับเต้าหู้

ไม่นานนัก

ดาบก็ไปถึงโพรงของหนูหางแดง

เจ้าหนูหางแดงยังคงนอนหลับอุตุอยู่ในโพรง ไม่รู้ตัวเลยว่ามัจจุราชได้มาเยือนแล้ว

"หน้าต่างระบบบอกว่าจุดอ่อนของหนูหางแดงคือสะดือ"

"แต่ว่า..."

ฉึก!

ดาบขยับเพียงเล็กน้อย

หัวของหนูหางแดงก็ขาดกระเด็น

"หึ ต่อหน้าพลังที่เหนือกว่าอย่างสัมบูรณ์ ทุกที่ก็คือจุดอ่อนทั้งนั้นแหละ!"

วินาทีต่อมา

ดาบนำทางเปิดช่องดินขึ้นมา

ซากไร้หัวของหนูหางแดงลอยตามขึ้นมาติดๆ

ไม่นานก็มาถึงตรงหน้าเจียงฝู

เจียงฝูมองดูซากหนูหางแดงไร้หัวด้วยแววตาเป็นประกาย

ขนาดและรูปร่างของหนูหางแดงคล้ายกับหนูในชาติก่อนของเขา

ยกเว้นหางยาวสีแดงที่ด้านหลัง

ซึ่งเป็นสิ่งเดียวที่มีราคาบนตัวของหนูหางแดง

"จำนวนหาง คูณสิบ!"

วูบ!

วินาทีถัดมา

หางสีแดงสดของหนูหางแดงก็เพิ่มจำนวนกลายเป็นสิบหางทันที!

"จำนวนหนูหางแดง คูณสิบ!"

วูบ!

จากนั้น

ตรงหน้าของเจียงฝูก็ปรากฏซากหนูหางแดงไร้หัวสิบตัว โดยที่แต่ละตัวมีหางสิบหาง

พลังจิต ไม่มีการถูกใช้ไป