บทที่ 26 ไม่ได้จะหลอกลูกสาวบ้านไหนมาเป็นเมียสักหน่อย

"ไม่รู้จัก ไม่เคยเห็นหน้า"

หลี่อันเล่อรีบปฏิเสธ ใครจะไปคิดว่าโลกมันจะกลมขนาดนี้ มาเจอยัยหนูนี่อีกจนได้

แต่ดูจากชุดที่ใส่แล้วต่างจากวันนั้นลิบลับ วันนั้นแต่งตัวสไตล์ลูกคุณหนูเมืองหลวง วันนี้ดรอปลงมาเป็นสไตล์คุณหนูอำเภอ

แต่ทั้งเสื้อผ้าและรองเท้ายังเป็นของใหม่ ผ้าเนื้อดี สงสัยที่บ้านต้องเป็นข้าราชการ อย่างน้อยก็ระดับหัวหน้าแผนกในกรมอาหารอะไรพวกนี้

"ฮึ"

หานหรงหรงคิดในใจว่า ยังไงนายก็หนีไม่พ้นหรอก เจ้าหัวขโมย เอาลูกอมถั่วตัดของฉันคืนมา สามเม็ด ไม่สิ สี่เม็ดต่างหาก

โลกช่างโหดร้าย สองคนดันได้นั่งโต๊ะเดียวกัน หลี่อันเล่อพยายามมองหาที่ว่างอื่น แต่ก็ไม่มี เลยต้องทำใจ ช่างเถอะ เด็กแค่นี้ หลอกอีกสักสองสามครั้งคงไม่เป็นไรมั้ง

ถือซะว่าสอนบทเรียนชีวิตให้ก็แล้วกัน อีกอย่างกระเป๋าเสื้อตุงๆ นั่น สงสัยจะมีลูกอมซ่อนอยู่อีกแน่

"เราดีกันเถอะนะ ครั้งที่แล้วฉันผิดเอง แต่ตอนนี้เราเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะกันแล้ว ถือว่าเป็นคนที่สนิทกันที่สุดในห้องนี้ เราต้องรักใคร่กลมเกลียวกันไว้"

"อย่าให้เรื่องเข้าใจผิดเล็กน้อยมาทำลายความสัมพันธ์อันดีงามของเราเลย จริงไหม?"

หานหรงหรงงงเป็นไก่ตาแตก อะไรคือคนสนิทที่สุด อะไรคือรักใคร่กลมเกลียว เห็นฉันเป็นเด็กสามขวบเหรอ ฉันเก้าขวบแล้วนะยะ!

"ฮึ ถ้าไม่เอาลูกอมมาคืน ก็แปลว่านายกำลังหลอกฉันอีก"

เอาแล้วสิ ยัยหนูนี่เริ่มฉลาดขึ้นแล้ว สงสัยตอนกลางวันสมองทำงานดีขึ้น เด็กสมัยนี้ฉลาดเกินวัยจริงๆ ไม่น่ารักเอาซะเลย

เพื่อแผนการระยะยาว หลี่อันเล่อเลยยื่นข้อเสนอ "เอาอย่างนี้ ตอนพักเที่ยงฉันเลี้ยงไอติม ถือว่าเป็นการไถ่โทษเรื่องลูกอม ตกลงไหม?"

ต้องใจเย็นๆ เดี๋ยวไก่ตื่น หานหรงหรงคิดสักพักแล้วพยักหน้า ก็ไม่เลว

เด็กน้อยเอ๋ย เสร็จโจร หลี่อันเล่อกระหยิ่มยิ้มย่อง ครูหวังซู่เฟิงเห็นสองคนคุยกันกระหนุงกระหนิงก็โล่งอก นึกว่าจะเข้ากันไม่ได้ซะแล้ว

ทั้งเช้า หลี่อันเล่อวุ่นอยู่กับการสร้างเครือข่าย ทำเครื่องหมายเพื่อนร่วมชั้น

นี่เป็นนิสัยที่ติดตัวมาจากพ่อแม่ในชาติที่แล้ว แยกแยะว่าใครควรคบ ใครเสียเวลา แต่ตอนนี้หลี่อันเล่อไม่ได้มองที่ผลประโยชน์ทางการงาน แต่มองที่ "ของกิน" เป็นหลัก

เพื่อปากท้องล้วนๆ เพื่อนที่ดีคือเพื่อนที่มีของกิน

เด็กอ้วนแถวหน้าได้ไปสามดาว พ่อเป็นรองหัวหน้าสถานีอาหาร แม่ทำงานในคณะกรรมการปฏิวัติ คนนี้มีของดีแน่ๆ จัดไป

คนอื่นที่ได้ดาวก็มีลูกผู้ใหญ่บ้านสามคน หลานหัวหน้ากองพลสองคน

แล้วก็หานหรงหรง รวมเป็นเจ็ดคน หานหรงหรงกับเจ้าอ้วนได้สามดาวเท่ากัน เป้าหมายหลัก ต้องตีสนิทให้ได้ "หานหรงหรง ไปกินไอติมกัน"

"เอาสิ"

หานหรงหรงกะว่าจะไม่ยอมจ่ายสักแดงเดียว จะคอยดูว่าเจ้าเล่ห์คนนี้จะมาไม้ไหน

มาถึงร้านไอติมหน้าโรงเรียน หลี่อันเล่อซื้อไอติมนมแท่งละห้าเฟินให้หานหรงหรง ส่วนตัวเองกินไอติมหวานเย็นแท่งละสองเฟิน

"เลี้ยงนะ" หลี่อันเล่อยื่นไอติมนมให้

หานหรงหรงแปลกใจ หรือว่าเธอจะเข้าใจผิด เขาอาจจะสำนึกผิดจริงๆ ก็ได้

หลี่อันเล่อลอบสังเกต เด็กก็คือเด็ก หลอกง่ายจริงๆ

"หานหรงหรง ที่บ้านทำอาชีพอะไรเหรอ?"

"พ่อกับแม่ฉันเป็นคนงานโรงงาน"

"โห น่าอิจฉาจัง"

หลี่อันเล่อแกล้งถอนหายใจทำหน้าเศร้า "ไม่เหมือนพ่อแม่ฉัน เป็นชาวนาจนๆ แม่ฉันสุขภาพไม่ดีตั้งแต่ฉันเกิด ทำงานหนักไม่ได้ พ่อต้องทำงานหนักคนเดียวจนขาเจ็บยังไม่หายเลย"

เริ่มดราม่า หานหรงหรงฟังแล้วรู้สึกสงสารจับใจ

"ช่างเถอะ ได้เวลาเรียนแล้ว ไปกันเถอะ"

หลี่อันเล่อคิดว่าปูทางมาพอแล้ว เลยยิ้มกลบเกลื่อนความเศร้า หานหรงหรงรู้สึกผิดที่กินไอติมเขา เผลอๆ อาจจะเป็นเงินค่าข้าวกลางวันของเขาก็ได้

น่าสงสารจัง หานหรงหรงล้วงลูกอมในกระเป๋าออกมา "ฉันให้ลูกอม"

"ลูกอมนม?"

"อือ"

"ขอกลับไปให้แม่กินได้ไหม แม่ฉันยังไม่เคยกินลูกอมนมเลย"

หลี่อันเล่อเสริมบท "ลูกอมถั่วตัดคราวที่แล้ว แม่ฉันก็เพิ่งเคยได้กินครั้งแรก"

"อ๋อ อย่างนี้นี่เอง"

เฮ้อ เรียบร้อยโรงเรียนจีน เด็กน้อยช่างหลอกง่ายดาย หลี่อันเล่อมองลูกอมนมแปดเม็ดในมือแล้วยิ้มกริ่ม "ถ้าหานหรงหรงรู้ว่าโดนหลอกอีก จะโดนตบไหมเนี่ย?"

"คราวหน้าเปลี่ยนเป้าหมายบ้างดีกว่า เดี๋ยวไก่ตื่น"

ตอนเที่ยง หลี่อันเล่อไปตีสนิทเจ้าอ้วน ได้กินเนื้อฟรีไปมื้อนึง อร่อยเหาะ

"พ่อ"

ตอนเย็น หลี่กั๋วสี่มารับ หานหรงหรงเห็นสภาพมอมแมมของเขา ก็ยิ่งเชื่อสนิทใจว่าหลี่อันเล่อพูดความจริง

"เป็นไงบ้างวันนี้?"

"ก็ดีครับ"

"พ่อ อ้าปาก"

หลี่อันเล่อแกะลูกอมนมใส่ปากพ่อ "อร่อยไหม?"

"อร่อย"

สองพ่อลูกคุยกันไปตลอดทาง หลี่กั๋วสี่คุยโว "วันนี้โชคดี จับงูเขียวได้ตัวนึง"

"งูเขียว?"

"งูไม่มีพิษน่ะ แลกคูปองอาหารได้ตั้งสามจิน"

"พ่อเก่งที่สุด"

กลับถึงบ้าน บรรยากาศมาคุ ย่าหวังซิ่วหลานพุ่งเข้าใส่หลี่กั๋วสี่ทันที "กั๋วสี่ บอกมาเดี๋ยวนี้ เรื่องค่าเทอมอันเล่อมันยังไงกันแน่?"

"ซวยแล้ว"

หลี่อันเล่อส่งสายตาให้พ่อ 'สู้ๆ นะพ่อ ผมขอถอยไปตั้งหลักก่อน'

"แม่ ค่าเทอมอะไรครับ?"

"เจ้าห้าบอกว่าอาจารย์ใหญ่ให้เรียนฟรีไม่ใช่เหรอ?"

"อ๋อ เรื่องนั้นเหรอ ผมดีใจจนลืมบอกแม่ไปเลย" หลี่กั๋วสี่แก้ตัวน้ำขุ่นๆ "ตอนนั้นอันเล่อโชว์ความสามารถจนอาจารย์ใหญ่ทึ่ง เลยให้เรียนฟรี"

"แล้วเงินล่ะ?"

หลี่อันเล่อกุมขมับ พ่อเจอของจริงเข้าแล้ว ย่าไม่สนเรื่องอื่น สนแต่เรื่องเงิน แล้วทำไมต้องเป็นอาห้าอีกแล้ว อาห้านี่สายสืบหรือเปล่าเนี่ย

ไม่ได้การ ต้องทำตัวลีบๆ ไว้ก่อน แกล้งทำเป็นสำนึกผิดแทนพ่อ

"แลกเป็นเสบียงหมดแล้ว"

หลี่กั๋วสี่ตอบเร็วปร๋อ ย่าหวังซิ่วหลานขมวดคิ้ว จะไม่ให้หลานกินข้าวก็ไม่ได้ "แลกอะไรมา?"

"ธัญพืช แล้วก็มันเทศตากแห้ง"

"ก็ยังดี รู้จักใช้เงิน"

ย่าหวังซิ่วหลานทำอะไรไม่ได้ เงินหมดไปแล้ว จะให้ไปเอาข้าวกลับมาก็ใช่ที่ "คราวหน้ามีอะไรห้ามปิดบังฉันอีก"

"ครับแม่ สัญญาเลย ครั้งหน้ามีเรื่องดีๆ จะรีบบอกแม่ให้ดีใจเป็นคนแรก เฮ้อ คราวนี้ดีใจจนลืมตัวไปหน่อย"

"พอเถอะ"

ย่าหวังซิ่วหลานโบกมือไล่ "อันเล่อ มาหาย่าหน่อยลูก"

"ครับ"

ตามย่าเข้าห้องไป หลี่อันเล่อใจตุ๊มๆ ต่อมๆ ย่าจะไถตังค์หรือเปล่าเนี่ย แต่เด็กตัวแค่นี้จะมีเงินที่ไหน "อันเล่อ พ่อเอาเงินไปแลกข้าวกับคูปองอาหารจริงเหรอ?"

"จริงครับ"

"ย่า ถ้าไม่เชื่อให้พ... เอ้ย ให้อาห้าไปถามครูหวังก็ได้ครับ"

"ย่าเชื่อ อันเล่อ คราวหน้ามีเรื่องดีๆ ต้องบอกย่านะ ย่ามีรางวัลให้" พูดจบก็ยัดผลไม้เชื่อมใส่มือหลี่อันเล่อ หลี่อันเล่อน้ำลายสอ ของดีนี่นา

"ครับๆ"

"ผมจะบอกย่าเป็นคนแรกเลย"

"เด็กดี"

"ไปเล่นเถอะ"

ออกมาจากห้อง หลี่กั๋วสี่ส่งสายตาถาม หลี่อันเล่อทำมือโอเค

"ลูกพ่อ"

หลี่กั๋วสี่โล่งอกที่ลูกชายไม่ปากโป้ง สมแล้วที่เป็นลูกพ่อ "พ่อ ย่าให้ผลไม้เชื่อมมา"

"หวานเจี๊ยบ ไป เอาไปแบ่งแม่กิน"

"ครับ"

กลับเข้าห้อง หลี่อันเล่อเอาลูกอมนมกับผลไม้เชื่อมออกมาวางกองตรงหน้าสือฉิน "ไปเอามาจากไหน?" สือฉินตาโต ของดีทั้งนั้น

หลี่อันเล่อเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง สือฉินขำก๊าก เขกหัวลูกชายเบาๆ "เจ้าเด็กบ้า หลอกกินลูกอมเขาไม่คุ้มหรอก ยัยหนูนั่นดูท่าทางลูกผู้ดี จีบมาเป็นลูกสะใภ้แม่สิถึงจะแน่"

แม่ครับ ใจเย็นๆ ผมแค่หลอกกินขนมนิดหน่อย แม่เล่นจะให้หลอกมาทั้งตัวเลยเหรอ ถ้าบ้านหานหรงหรงไม่ได้รวยจริง ผมไม่ยอมเป็นแมงดาหรอกนะ

"อันเล่อ ออกมาหน่อย"

"อาห้า?"

สายสืบมาทำไมอีก หลี่อันเล่อบ่นอุบ

"อาห้ามีอะไรครับ?"

"เจ้าห้ามีอะไร?" หลี่กั๋วสี่ก็สงสัย

"เจ้าห้าเรียกอันเล่อทำไม?" ย่าหวังซิ่วหลานก็ออกมาดู

"หัวหน้ากองพลอยากให้อันเล่อไปแข่งท่องคติพจน์ระดับอำเภอ"

"ไม่ได้! อันเล่อต้องเรียนหนังสือ"

หลี่กั๋วสี่ค้านทันควัน ป้าสะใภ้ใหญ่ ลุงใหญ่ ลุงรอง ป้าสะใภ้รอง ลุงสาม ป้าสะใภ้สาม ที่ออกมาดูเหตุการณ์ต่างตกใจ หัวหน้ากองพลมาเชิญเองเลยเหรอ เด็กคนนี้มันมีของจริงๆ

หลี่อันเล่อมองตาพ่อ เข้าใจความหมายทันที พ่อฉันยังไงก็คือพ่อฉัน รู้ทันเกมตลอด