บทที่ 25 โลกกลมพรหมลิขิต ยัยหนูทวงแค้น

"อันเล่อ พ่อเอาคูปองอาหารไปแลกข้าวสารมาห้าจิน ข้าวฟ่างสิบจิน แล้วก็มันเทศตากแห้งอีกสิบจิน ฝากไว้ที่ครูหวังแล้วนะ"

กลัวว่าตอนเที่ยงจะเดินกลับบ้านไม่ทัน หลี่กั๋วสี่เลยเอาคูปองอาหารที่ได้จากการขายงูพิษไปแลกข้าวสารมาฝากไว้ที่โรงเรียนซะเลย

โรงเรียนมีบริการนึ่งข้าว คิดค่าบริการแค่ครั้งละหนึ่งเฟิน แค่พกผักดองไปกินด้วยก็อยู่ท้องแล้ว

"ครับ"

หลี่อันเล่อกัดซาลาเปาเคี้ยวตุ้ยๆ พยักหน้ารับ ขากลับไม่ต้องให้พ่อแบกแล้ว พลังงานเต็มเปี่ยมจากซาลาเปา

"ดูซิใครกลับมาแล้ว"

หลี่กั๋วสี่ชี้มือไปทางบ่อน้ำ

"นั่นกั๋วสี่นี่นา ได้ยินว่าพาอันเล่อไปสมัครเรียน อ้าว ทำไมพากลับมาแล้วล่ะ?"

"สงสัยโรงเรียนไม่รับมั้ง"

หลี่กั๋วจวินรับถังน้ำมาถือ "ฉันว่านะ แค่พออ่านออกเขียนได้ก็พอแล้ว จะเรียนสูงไปทำไม ดูพวกยุวปัญญาชนที่บ้านพักสิ จบมัธยมต้น มัธยมปลาย มาจากในเมืองแท้ๆ สุดท้ายก็ต้องมาขุดดินเหมือนพวกเรา"

"นั่นสิ เรียนไปก็เท่านั้น ปลูกข้าวไม่ได้สักเม็ด ไม่รู้สองผัวเมียนั่นคิดอะไรอยู่" คนตักน้ำพากันส่ายหัว สมัยนี้คนชนบทถึงจะเรียนจบสูงก็ต้องกลับมาทำนาอยู่ดี

"สงสัยกั๋วสี่หวังจะให้อันเล่อไปเป็นคนจดแต้มมั้ง"

"ลูกชายทึ่มแบบนั้น เป็นคนจดแต้ม เหอะๆ ฝันไปเถอะ"

หลี่กั๋วจวินยังเจ็บใจเรื่องหัวไชเท้าไม่หาย พูดจาเหน็บแนมตลอด

"ตักน้ำอยู่เหรอ?"

"กั๋วสี่ กลับมาแล้วเหรอ เป็นไงบ้าง?"

"ก็ดีครับ ครูเขาบอกว่าอันเล่อหัวไว ให้ข้ามไปเรียน ป.3 เลย" หลี่กั๋วสี่คุยโว ถ้าไม่ใช่กลัวแม่รู้เรื่องค่าเทอม คงได้คุยฟุ้งกว่านี้แน่

"จริงดิ? อันเล่อเก่งขนาดนั้นเชียว?"

"นั่นสิ ถ้าเกิดเร็วกว่านี้สักหน่อย คงสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้สบาย"

หลี่กั๋วสี่โม้ใหญ่ คนอื่นก็แค่ยิ้มๆ โม้ไปเถอะ ยังไงก็ไม่ได้สอบเข้ามหาวิทยาลัยอยู่ดี

"งั้นผมไปก่อนนะ"

ใกล้เวลาอาหารแล้ว ต้องรีบกลับบ้าน หลี่อันเล่อเงียบกริบ ทำตัวเจียมเนื้อเจียมตัว กลับถึงบ้านหลี่กั๋วสี่เอาซาลาเปาที่ซ่อนไว้ยื่นให้สือฉิน

"เมียจ๋า รู้ไหมลูกเราเก่งแค่ไหน"

"เก่งยังไง?"

สือฉินกินซาลาเปาอย่างมีความสุข รอฟังเรื่องลูกชาย

หลี่กั๋วสี่ใส่สีตีไข่ เล่าเรื่องหลี่อันเล่อได้ข้ามชั้น แถมยังได้รับการยกเว้นค่าเล่าเรียน

"จริงเหรอเนี่ย ลูกแม่ เก่งที่สุด มาให้แม่กอดหน่อย"

"อ้อ เรื่องนี้อย่าบอกแม่นะ"

สือฉินกำชับ

"วางใจเถอะ"

"อ่ะ นี่ห้าเหมา คุณเก็บไว้"

"ทำไมเหลือแค่ห้าเหมาล่ะ?"

หลี่กั๋วสี่อธิบายยืดยาวเรื่องซื้อคูปองอาหาร ซื้อข้าวสาร สรุปคือใช้ไปสองหยวนกว่า หลี่อันเล่อฟังแล้วก็นับถือพ่อจริงๆ โกหกหน้าตาย คูปองอาหารพ่อจับงูมาแลกต่างหาก เงินที่เหลือน่าจะเข้ากระเป๋าพ่อหมด

แต่ลูกผู้ชายต้องมีเงินติดตัวบ้าง หลี่อันเล่อเลยไม่พูดอะไร เดี๋ยวค่อยไปขอแบ่งทีหลัง อิอิ

"แม่ ผมอยากได้กระเป๋าหนังสือลายดอกไม้"

เห็นพ่อแม่คุยกันจบ หลี่อันเล่อรีบแทรก เป็นนักเรียนไม่มีกระเป๋าหนังสือได้ไง ต้องมี และต้องลายดอกไม้ด้วย ถึงจะเฟี้ยวเหมือนในติ๊กต๊อก

"ได้จ้ะลูก เดี๋ยวแม่เย็บให้เดี๋ยวนี้เลย"

ตกบ่าย หลี่อันเล่อสะพายกระเป๋าผ้าลายดอกไม้ไปอวดเพื่อนๆ แก๊งเด็กแสบอย่างหลี่อันกวงอิจฉากันตาร้อนผ่าว

"พรุ่งนี้ก็ได้ไปโรงเรียนแล้ว ไม่ต้องถอนหญ้าแล้วโว้ย"

คืนนั้นหลี่อันเล่อนอนหลับฝันดี ส่วนระบบยอดนักเรียนก็ปล่อยทิ้งไว้ก่อน วิชาการความรู้ระดับประถม เขาเรียนจบปริญญาตรีมาแล้ว แค่ทบทวนนิดหน่อยก็พอ

ส่วนพวกวิชาการเกษตร อุตสาหกรรม ไว้ว่างๆ ค่อยว่ากัน

"เอ๊ะ?"

"ทำไมแต้มเกียรติยศเพิ่มขึ้น?"

ยี่สิบเอ็ดแต้ม หลี่อันเล่องง เมื่อวานตอนเรียนภาษาจีนยังมียี่สิบแต้มอยู่เลย

พอกดดูรายละเอียด ถึงบางอ้อ มันมีรางวัลล็อกอินซ่อนอยู่ด้วย

"เรียนครบห้าชั่วโมง เมื่อวานได้หนึ่งแต้ม?"

"วันนี้ถ้าเรียนครบห้าชั่วโมง จะได้สองแต้ม?"

"ทบไปเรื่อยๆ จนถึงสิบแต้ม ถ้าขาดเรียนวันไหนจะกลับไปเริ่มที่หนึ่งแต้มใหม่" นี่มันเหมือนแอปเช็คชื่อในยุคหน้าชัดๆ

"นี่มันบังคับทางอ้อมชัดๆ"

ปากบอกไม่บังคับ แต่เอารางวัลมาล่อแบบนี้ นิสัยไม่ดีเลย "เอาวะ เรียนก็เรียน ยังไงเรียนในนี้ห้าชั่วโมงก็ไม่เหนื่อยเท่าไหร่"

"ภาษาจีนพอแล้ว"

"เลขก็ไม่ต้อง"

"วันนี้หาอะไรสนุกๆ เรียนดีกว่า"

กดเข้าหมวดเกษตร เลือกหมวดเลี้ยงสัตว์ ดูไปดูมา การเลี้ยงแม่หมู ตั้งแต่ผสมพันธุ์ ตั้งท้อง คลอดลูก...

"ผ่านก่อน"

ไม่ค่อยน่าสนใจ ไปดูการเลี้ยงลูกหมูดีกว่า ลูกหมูตัวเล็กๆ น่ารักดี เรียนวิธีรักษาโรคด้วยก็ดี "เปิดระบบจำลองการเลี้ยงลูกหมูและการรักษาโรค"

คืนนั้นหลี่อันเล่อใช้เวลาเรียนไปแปดชั่วโมง ทำลูกหมูตายไปแปดสิบเอ็ดตัว ตกตายนิดหน่อย โดนเหยียบตายบ้าง ฉีดยาผิดบ้าง ผ่าตัดพลาดบ้าง... จับกินไปสี่ตัวกะจะทำหมูหันแต่ล้มเหลว

"เฮ้อ จบสักที"

ลูกหมูในฟาร์มจำลองตายไปเกือบครึ่ง แต่ก็คุ้มค่า หลี่อันเล่อเรียนจบคอร์สเลี้ยงลูกหมูและการรักษาโรคเบื้องต้น ผ่านเกณฑ์ 95% "ยังมีภาคต่ออีกเหรอ?" มองดูฟาร์มหมูจำลองแล้วถอนหายใจ

"เฮ้อ"

ช่างเถอะ พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน วันนี้พอแค่นี้ก่อน ระบบนี่มันร้ายจริงๆ เอาแต้มมาล่อ

"นอนๆ" ตื่นเช้ามาหลี่อันเล่อยังมึนๆ

เมื่อคืนหักโหมเลี้ยงหมูไปหน่อย ตื่นเช้ามาเพลียชะมัด หลับคาหลังพ่อไปตลอดทาง "เข้าไปสิ"

"พ่อ บ๊ายบาย"

"บ๊ายบาย"

เด็กคนนี้ไปจำคำพูดแปลกๆ มาจากไหน หลี่กั๋วสี่ยิ้มแล้วเดินกลับ วันนี้ต้องไปทำงานถอนหญ้าต่อ ขาเขายังไม่หายดี อีกอย่างต้องไปดูว่ากับดักงูในป่าทำงานหรือเปล่า

ลูกชายไปโรงเรียน ค่ากินอยู่ไม่ใช่น้อยๆ

มาถึงโรงเรียน ห้อง ป.3/1 ครูหวังซู่เฟิงเห็นหลี่อันเล่อก็ทักทาย "เข้ามาสิ วันนี้มีเพื่อนใหม่อีกคน เดี๋ยวแนะนำตัวกันหน่อย"

"เพื่อนใหม่?"

หลี่อันเล่อเดินเข้าห้อง เห็นเด็กผู้หญิงผมเปีย ใส่เสื้อเชิ้ตลายดอก กางเกงสีน้ำเงิน รองเท้าผ้าใบ ยืนอยู่หน้าชั้นเรียน หลี่อันเล่อแทบสำลักน้ำลาย

"นายนั่นเอง?"

หานหรงหรงจำหน้าได้แม่น ไอ้คนโกงที่หลอกกินลูกอมเธอ

"รู้จักกันเหรอ?"

"ไม่รู้จัก ไม่เคยเห็นหน้า"

หลี่อันเล่อปฏิเสธเสียงแข็ง ใครจะไปยอมรับว่าเคยหลอกเด็กกินขนม เรื่องน่าอายแบบนั้น ผู้เจริญแล้วเขาไม่ทำกันหรอก!