บทที่ 48 มู่หนิงส่วงถูกไล่ออกจากสำนัก!
บทที่ 48 มู่หนิงส่วงถูกไล่ออกจากสำนัก!
“เวลาของข้าใกล้หมดลงแล้ว หากเจ้ามีความต้องการอะไรในภายหน้า เจ้าสามารถเรียกข้าได้โดยตรง” จิ้งจอกวิญญาณม่วงกล่าว
หลังจากพูดจบ นางก็เคลื่อนไหวและหายวับไปจากที่ตรงนั้น
“นี่มัน...”
เย่ฮันเองก็นิ่งอึ้งพูดไม่ออก
เดิมทีเขาเพียงต้องการซื้อสัตว์อสูรระดับสามมาเพื่อปกป้องตัวเอง แต่เขากลับต้องมาเจอกับ...
และเพราะเหตุนี้ เขาจึงไปล่วงเกินตาแก่บ้าคนนั้นเข้า
“จิ้งจอกวิญญาณม่วงตัวนี้ คงไม่ใช่ลูกสาวของตาแก่บ้าคนนั้นหรอกนะ?” เย่ฮันคิดในใจ
ทว่าเขาก็รีบส่ายหัวทันที
ตาแก่บ้าคนนั้นเห็นได้ชัดว่าเป็นมนุษย์ มนุษย์จะมีลูกสาวเป็นเผ่าปีศาจได้อย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้น ช่องว่างระหว่างอายุยังห่างกันมากขนาดนี้?
“หรือว่าตาแก่บ้าคนนี้จะมีรสนิยมพิเศษ?”
เหมือนกับเขา?
ที่ชอบคู่บำเพ็ญของคนอื่น?
“แค่ก แค่ก!”
เย่ฮันไอแห้งๆ เขาเรียกว่าการช่วยเหลือผู้อื่น จะเรียกว่ารสนิยมพิเศษได้อย่างไร?
จากนั้นเขาก็กลับเข้าห้องไป
และเริ่มต้นการ "แลกเปลี่ยน" กับหลิงเสวี่ยอีกครั้ง
ค่าประสบการณ์การปรุงยาและพรสวรรค์ของเขาพุ่งสูงขึ้นอีกครั้ง
.........
เวลาล่วงเลยไปราวกับติดปีก
เพียงพริบตาเดียว อีกสิบวันก็ผ่านพ้นไป
ตลอดสิบวันนี้ ชีวิตของเย่ฮันสงบสุขอย่างยิ่ง
วันนี้
ณ ภูเขาหลังเมืองชิงหยาง
เย่ฮันลืมตาขึ้น
ทันใดนั้น กลิ่นอายพลังอันน่าหวาดกลัวก็ปะทุออกมาจากร่างกายของเขา
วินาทีต่อมา
ท้องฟ้าที่เคยแจ่มใสพลันมืดสลัวลง และจากนั้น ดวงดาวดวงหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า
“ตู้ม!”
เมื่อเย่ฮันชี้นิ้วขวาออกไป
ดวงดาวนั้นก็ร่วงหล่นลงมา เกิดหลุมยุบขนาดใหญ่บนยอดเขา
“ในที่สุดข้าก็บรรลุขั้นแรกเสียที” เย่ฮันกล่าวอย่างตื่นเต้น
หลังจากบำเพ็ญเพียรอย่างหนักมาสิบกว่าวัน พร้อมกับใช้ทรัพยากรต่างๆ สะสม ในที่สุดเขาก็ประสบความสำเร็จในการบำเพ็ญเคล็ดวิชาดาราพฤกษาขั้นแรก
เขาต้องยอมรับเลยว่า
เคล็ดวิชาดาราพฤกษานี้ทรงพลังจริงๆ
เขาประเมินอย่างระมัดระวังว่า
ด้วยพลังในยามนี้ บวกกับเคล็ดวิชาดาราพฤกษาและวิธีการอื่นๆ
หากตบะต่ำกว่าขอบเขตสร้างรากฐานขั้นที่ห้า โดยไม่ต้องพึ่งพาจิ้งจอกวิญญาณม่วง เขาสามารถบดขยี้พวกมันได้อย่างง่ายดาย
ขอบเขตสร้างรากฐานขั้นที่ห้า
นี่คือสิ่งที่เขาไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการมาก่อน
“ได้เวลาออกไปข้างนอกแล้ว” เย่ฮันคิดในใจ
ในช่วงสิบกว่าวันที่ผ่านมาเขาไม่ได้ออกไปไหนเลยเพราะมัวแต่บำเพ็ญเคล็ดวิชาดาราพฤกษา ยามนี้ถึงเวลาต้องนำยาเม็ดที่เขากลั่นไว้ออกไปขายเสียที
เขาบอกลาหญิงสาวทั้งสองคน
แล้วออกจากเมืองชิงหยางไป
ไม่นาน เขาก็มาถึงสถานที่ที่เขาเคยนัดแลกเปลี่ยนกับศิษย์สำนักต้นกำเนิดสวรรค์
“นายท่าน ในที่สุดท่านก็มาเสียที” เด็กสาวกล่าวด้วยสีหน้าตื่นเต้น
“เกิดเรื่องอะไรขึ้นงั้นหรือ?” เย่ฮันถามด้วยความฉงน
เด็กสาวดูร้อนรนมาก
“ข้า...”
ใบหน้าของเด็กสาวซีดเผือดราวกับกระดาษ แล้วนางก็รีบกล่าวว่า “สำนักวิญญาณโลหิตออกคำสั่งห้ามร้านค้าทุกแห่งในต้าฉู่ขายยาเม็ดให้พวกเรา และในการต่อสู้ครั้งก่อน สำนักเสียหายยับเยิน ศิษย์พี่มู่หนิงส่วง...”
ขณะที่นางพูด น้ำตาก็ไหลพรากออกมาจากดวงตา
“มู่หนิงส่วง? เกิดอะไรขึ้นกับนาง?”
“ศิษย์พี่มู่หนิงส่วงถูกไล่ออกจากสำนักแล้ว และยามนี้ไม่รู้ว่านางอยู่ที่ใด!”
“อะไรนะ?”
ใบหน้าของเย่ฮันเต็มไปด้วยความตกตะลึง
มู่หนิงส่วงถูกไล่ออกจากสำนัก?
เป็นไปได้อย่างไร?
“มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?” เย่ฮันถาม
“ในการต่อสู้ครั้งก่อน สำนักต้นกำเนิดสวรรค์เสียหายอย่างหนัก และพวกเรายังไปทำร้ายโฮ่วหมิงแห่งสำนักวิถีสวรรค์เข้า เรื่องนี้ทำให้สำนักวิถีสวรรค์ไม่พอใจอย่างมาก เพื่อที่จะร่วมมือกับสำนักวิถีสวรรค์ ทางสำนักจึงตัดสินใจขับศิษย์พี่มู่หนิงส่วงออกจากสำนัก แต่ว่า หลายปีมานี้ หากไม่ได้ศิษย์พี่มู่หนิงส่วง สำนักจะมีวันนี้ได้อย่างไร...”
น้ำตายังคงไหลไม่ขาดสาย
ภาพที่เห็นนี้
ทำให้เย่ฮันอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาด้วยความสะเทือนใจ
ใครๆ ก็ว่าสำนักใหญ่นั้นไร้หัวใจ แต่นี่มันเกินไปจริงๆ
หลายปีที่ผ่านมา มู่หนิงส่วงทุ่มเททั้งกายใจให้กับสำนักต้นกำเนิดสวรรค์ แต่สุดท้ายกลับต้องมาลงเอยเช่นนี้...
“นายท่าน ยามนี้สำนักวิญญาณโลหิตกำลังไล่ล่าศิษย์พี่มู่หนิงส่วงอย่างเต็มกำลัง และสำนักวิถีสวรรค์ก็กำลังตามหานางเช่นกัน นางยังบาดเจ็บสาหัสอีกด้วย ท่านโปรดช่วยนางได้หรือไม่? ตราบใดที่ท่านช่วยศิษย์พี่มู่หนิงส่วงได้ ข้ายินดีจะเป็นทาสรับใช้เพื่อตอบแทนพระคุณท่าน” เด็กสาวทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเขาโดยตรง
“ข้า...”
เย่ฮันรีบพยุงนางขึ้นมา
“ไม่ต้องห่วง หากข้าเจอนาง ข้าจะช่วย”
แน่นอนว่าการช่วยเหลือนี้นต้องอยู่ภายใต้ความสามารถของเขา
อย่างไรเสีย ก็น่าสงสารก็น่าสงสารอยู่หรอก
แต่เขาคงไม่สามารถเอาความปลอดภัยของตัวเองไปเสี่ยงเพื่อมู่หนิงส่วงได้ เพราะเขายังมีหลี่เม่ยเหนียงและหลิงเสวี่ยอยู่ข้างหลัง
“ขอบพระคุณนายท่านมาก!”
“ไม่เป็นไร”
เย่ฮันโบกมือ แล้วมอบยาเม็ดให้นาง
หลังจากนั้น เด็กสาวก็จ่ายหินวิญญาณแล้วจากไป
“เฮ้อ!”
เย่ฮันถอนหายใจอย่างจนใจ แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังเมืองว่านเซี่ยง
เมื่อถึงเมืองว่านเซี่ยง
เขาก็ตรงไปที่หอชมจันทร์ทันที
“ผู้อาวุโสอู๋ ท่านกลับมาแล้วรึ?” เมื่อเห็นผู้อาวุโสอู๋ เย่ฮันก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
“ใช่แล้ว ข้ากลับไปจัดการธุระบางอย่างมา เมื่อคลี่คลายแล้วย่อมกลับมา” ผู้อาวุโสอู๋กล่าวพร้อมรอยยิ้ม แต่ในใจกลับรู้สึกผิดเล็กน้อย
ความจริงแล้ว เขาไม่ได้กลับไปไหนเลย
เหตุผลที่เขาพูดเช่นนั้นก็เพื่อให้คุณหนูได้ประเมินตัวเย่ฮัน
“อ้อ”
เย่ฮันพยักหน้าและไม่ได้ถามอะไรต่อ
จากนั้นเขาส่งมอบยาเม็ดให้
“เยอะขนาดนี้เชียวหรือ?” เมื่อเห็นกองยาเม็ดเหล่านี้ ใบหน้าของผู้อาวุโสอู๋ก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ
“พอดีช่วงนี้ทักษะการปรุงยาของท่านอาจารย์รุดหน้าไปมาก อัตราความสำเร็จจึงเพิ่มขึ้นเยอะเลย”
“โอ้ เป็นเช่นนั้นเองรึ?”
ผู้อาวุโสอู๋ยิ้มบางๆ และไม่ได้พูดอะไรมาก เขาเริ่มตรวจนับยาเม็ดทันที
ไม่นานนัก การนับก็เสร็จสิ้น
“ทั้งหมดสามร้อยเม็ด ตามราคาแล้วเป็นเงินทั้งหมดหนึ่งแสนห้าหมื่นหินวิญญาณ มีปัญหาอะไรหรือไม่?” ผู้อาวุโสอู๋กล่าว
“ย่อมไม่มีปัญหาแน่นอน”
เย่ฮันพยักหน้า
ยาเม็ดที่ส่งให้หอชมจันทร์ล้วนเป็นยาระดับสองในราคาเดียว ราคาจึงเทียบไม่ได้กับยาเม็ดสร้างรากฐาน
“ตกลง ข้าจะไปนำหินวิญญาณมาให้เจ้าเดี๋ยวนี้”
“ตกลง!”
ไม่นาน ผู้อาวุโสอู๋ก็กลับมาพร้อมกับหินวิญญาณ
“อ้อ จริงสิ มีเรื่องหนึ่งที่ข้าต้องบอกเจ้า” ผู้อาวุโสอู๋กล่าวขึ้นในตอนนี้
“หืม?”
“ความวุ่นวายในต้าฉู่จะถูกระงับในเร็วๆ นี้”
“ถูกระงับ?”
เย่ฮันประหลาดใจมาก
ในบรรดาสามสำนักใหญ่ของต้าฉู่ สำนักวิญญาณโลหิตครองความเป็นใหญ่ แม้อีกสองสำนักจะพ่ายแพ้ไป แต่พวกเขาก็ไม่เคยยอมแพ้ มันจะถูกระงับในเวลาอันสั้นได้อย่างไร?
“มันเป็นคำสั่งจากเบื้องบน เนื่องจากการแข่งขันปรุงยาที่กำลังจะมาถึง จึงไม่อาจมีความวุ่นวายเกิดขึ้นระหว่างอาณาจักรได้ หลังจากนี้ สำนักวิญญาณโลหิตจะกลายเป็นขุมกำลังเดียวที่ปกครองต้าฉู่”
“แล้วสำนักต้นกำเนิดสวรรค์กับสำนักไร้ขอบเขตล่ะ?”
“ผู้ชนะเป็นราชา ผู้แพ้เป็นโจร พวกเขาจะถูกยุบ หากเต็มใจก็สามารถเข้าร่วมกับสำนักวิญญาณโลหิตได้ หากไม่ ก็ต้องกลายเป็นผู้บำเพ็ญพเนจรหรือออกจากต้าฉู่ไป”
“อะไรนะ?”
สีหน้าของเย่ฮันเคร่งขรึมลง
นี่มันช่างเผด็จการเกินไปแล้ว
“เฮ้อ เย่ฮัน เจ้าต้องจำไว้ว่าโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรนั้นเป็นเรื่องของปลาใหญ่กินปลาเล็กเสมอ ต้าฉู่เป็นเพียงอาณาจักรเล็กๆ ในทวีปเทียนหลันทั้งหมด หรือแม้แต่ทั่วทั้งดินแดนเทียนป้าก็นับว่าไม่มีค่าอะไรเลย ไม่ว่าจะเป็นสำนักวิญญาณโลหิต สำนักไร้ขอบเขต หรือสำนักต้นกำเนิดสวรรค์ ต่อหน้าคนเหล่านั้น พวกเขาทำได้เพียงแค่เชื่อฟังเท่านั้น” ผู้อาวุโสอู๋ถอนหายใจ
“ปลาใหญ่กินปลาเล็กงั้นรึ!”
เย่ฮันพยักหน้า
เขาแค่รู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมอยู่บ้าง
“ในเมื่อต้าฉู่กำลังจะสงบลง ความต้องการยาเม็ดก็จะลดลงอย่างมาก ดังนั้นข้อตกลงของพวกเราก็น่าจะ... แต่เจ้าไม่ต้องกังวลไป หากเจ้ามียาเม็ดในภายหน้า เจ้ายังคงมาหาเราได้ และเราจะยังรับซื้อในราคาเดิม”
“เช่นนั้นก็ขอบคุณผู้อาวุโสอู๋มาก”
“เรื่องเล็กน้อยน่า อ้อ จริงสิ เกี่ยวกับการแข่งขันปรุงยา เจ้า...”