ตอนที่ 29 ซิ่วเหนียง: ข้าจะเป็นสาวใช้ของคุณชาย

ข่าวดี ซิ่วเหนียงกระตุ้นยันต์ได้จริง

ข่าวร้าย ประสิทธิภาพไม่ดีเท่ากู้เจา

แม้จะใช้มุทราและคาถาที่กู้เจาสอน แต่ด้วยแก่นแท้ของพลังเวทย์ที่ต่างกัน พลังวิญญาณจึงรั่วไหลไปไม่น้อยระหว่างกระตุ้นยันต์ ทำให้แสดงอานุภาพได้เพียงเจ็ดส่วนเท่านั้น

ที่ทำให้กู้เจาแปลกใจคือไป๋เคอ

ตามหลักแล้ว ปีศาจที่แพ้ทางวิชาสายฟ้า น่าจะโดนพลังยันต์ตีกลับทันทีที่พยายามกระตุ้น แต่ไป๋เคอแม้จะรู้สึกไม่สบายตัวบ้าง แต่กลับกระตุ้นยันต์ได้สำเร็จ

"ทำไมกันนะ?" กู้เจาไม่เข้าใจ

แต่ไป๋เคอกลับเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง มองกู้เจาด้วยสายตาหวาดหวั่นอย่างบอกไม่ถูก

"ยันต์แผ่นนี้มีพลังธรรมอันยิ่งใหญ่แฝงอยู่ ข่มพวกภูตผีปีศาจชั่วร้ายได้ชะงัด ดีที่ข้าไม่มีไอสังหารติดตัว ไม่งั้นคงใช้ไม่ได้แน่!"

นางไม่เคยเห็นพลังแบบนี้มาก่อนในโลกนี้!

ไม่ว่าจะเป็นเทพเจ้าที่ดูดซับแรงศรัทธา หรือภูตวิญญาณที่บำเพ็ญเพียรด้วยตัวเอง ก็ไม่มีใครมีพลังปราบมารที่บริสุทธิ์และยิ่งใหญ่ขนาดนี้ ส่วนพวกจอมขมังเวทย์มนุษย์ที่อายุสั้นและฝึกเองตามมีตามเกิด ยิ่งเทียบไม่ติด

ไอ้หมอนี่โผล่มาจากซอกหลืบไหนกันแน่ ฝึกวิชาสำนักไหนมา ถึงได้มีพลังเวทย์ร้ายกาจขนาดนี้ แถมยังเรียกสายฟ้าจากสวรรค์ได้อีก!

ได้ยินไป๋เคอพูด กู้เจาเริ่มเข้าใจลางๆ

พอไป๋เคอพูดถึงไอสังหาร เขาก็นึกถึงกลิ่นอายที่ป้ายห้าอัสนีดูดซับตอนฆ่าผี ซึ่งเกิดจากการทำชั่วของผีพวกนั้น

สอดคล้องกับที่ไป๋เคอบอกว่านางไม่เคยทำร้ายผู้บริสุทธิ์ เลยไม่มีไอสังหารติดตัว

วิถีแห่งเต๋าคือการเข้าถึงจิตสวรรค์และดำรงตนตามหลักมนุษยธรรม แม้จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงของธรรมชาติ แต่หากทำชั่วเพื่อสนองตัณหา จิตวิญญาณย่อมมัวหมอง มีไอสังหารติดตัว และวิชาปราบมารของลัทธิเต๋าก็มุ่งเป้าจัดการไอสังหารพวกนี้แหละ!

ไป๋เคอเป็นอมนุษย์ ย่อมมีอุปสรรคบ้าง แต่เพราะไม่มีไอสังหาร จึงไม่โดนพลังเวทย์ตีกลับ

"ถึงจะไม่รู้ว่าใช่หรือเปล่า แต่ข้าจะถือว่าใช่ไปก่อนแล้วกัน ตรรกะมันได้"

กู้เจาคิดจบก็เลิกคิด หยิบกล่องใบหนึ่งออกมา

"นี่อะไร?"

ไป๋เคอถาม พลางยื่นมือไปเปิดกล่อง แล้วทั้งจิ้งจอกก็ตะลึงตาค้าง

ในกล่องใบเล็กๆ มียันต์กระดาษเหลืองพับเป็นสามเหลี่ยมวางเรียงกันเป็นตับ มองทะลุกระดาษเห็นรอยหมึกชาดที่วาดเป็นอักขระยันต์อยู่ข้างใน

ไป๋เคอตาลาย ขนคอลุกชัน ร้องเสียงหลง

"เยอะขนาดนี้เลย?"

ในสายตานาง ยันต์ที่ใช้ครั้งเดียวทิ้งแบบนี้ สามารถหยุดการโจมตีของผู้คุ้มกฎพรรคมารวายุทองคำได้แม้ผู้ใช้จะเป็นคนธรรมดาอย่างซิ่วเหนียง ย่อมต้องเป็นของล้ำค่าหายาก ต่อให้กู้เจาทำเองได้ ก็ไม่น่าจะมีเยอะขนาดนี้

แต่นางเห็นอะไร?

ในกล่องเล็กๆ เท่าฝ่ามือนี้ มียันต์อัดแน่นอยู่ยี่สิบสามสิบอัน!

"ซิ่วเหนียงทำพันธสัญญากับเจ้า ใช้ยันต์สายฟ้าแล้วได้ผลน้อยที่สุด ข้าเลยไม่ให้ยันต์สายฟ้า พวกนี้คือยันต์เทียนกังกับยันต์เสวียนอู่เฮยซา รุกรับครบเครื่อง ได้ผลดีที่สุด"

กู้เจาอธิบาย

ยันต์เทียนกังไม่ต้องพูดถึง ส่วนยันต์เสวียนอู่เฮยซาก็เป็นยันต์ใน 《คัมภีร์ซ่างชิงเทียนซินเจิ้งฝ่า》

ต่างจากยันต์สายฟ้าใน 《คัมภีร์เสินเซียวฯ》 ที่ต้องมีตบะถึงขั้นถึงจะวาดได้ ยันต์ใน 《คัมภีร์ซ่างชิงฯ》 ส่วนใหญ่วาดได้โดยไม่จำกัดตบะ แต่อานุภาพขึ้นอยู่กับตบะของผู้ใช้

อย่างเช่นยันต์เทียนกัง ด้วยตบะของกู้เจาตอนนี้ อาจจะแค่ถ่วงเวลาผู้คุ้มกฎพรรคมารได้แป๊บเดียว แต่ถ้ารอให้ตบะสูงกว่านี้ ยันต์เทียนกังอาจจะเป่ามันกระจุยได้ในทีเดียว

เห็นยันต์เต็มกล่อง ไป๋เคอตาลุกวาว

แต่ซิ่วเหนียงกลับปิดฝากล่องทันควัน รีบดันกลับไปหากู้เจา

"คุณชายจะออกไปทำการใหญ่ ซิ่วเหนียงกับเสี่ยวไป๋ช่วยอะไรไม่ได้ จะรับยันต์ของคุณชายไว้ได้ยังไงเจ้าคะ?"

ไป๋เคออ้าปากค้าง แต่ก็พูดไม่ออก

กู้เจาลูบผมซิ่วเหนียงเบาๆ ยัดกล่องใส่มือคืน

"รับไว้เถอะ ธุระของข้าไม่อันตราย ข้าเองก็มีเก็บไว้ส่วนหนึ่ง เจ้าคงไม่อยากให้ข้าออกไปทำงานแล้วต้องมานั่งห่วงหน้าพะวงหลังเรื่องทางนี้หรอกใช่ไหม?"

ซิ่วเหนียงทั้งอยากร้องไห้ทั้งอยากหัวเราะ จำใจต้องรับกล่องไว้ คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเงยหน้ามองกู้เจาอย่างจริงจัง

"คุณชายออกไปคราวนี้ ไม่มีอันตรายจริงๆ นะเจ้าคะ?"

"ไม่มีจริงๆ" กู้เจาพยักหน้า

"งั้นที่คุณชายไม่ให้ซิ่วเหนียงไปด้วย ก็ไม่ใช่เพราะไม่อยากให้ซิ่วเหนียงไปเป็นสาวใช้ใช่ไหมเจ้าคะ?"

ซิ่วเหนียงถามเสียงอ่อย

"แน่นอนว่าไม่ใช่" กู้เจายิ้ม

"งั้นคุณชายยินดีให้ซิ่วเหนียงเป็นสาวใช้ไหมเจ้าคะ?"

ซิ่วเหนียงกระพริบตาโตแป๋วแหวว ถามอย่างคาดหวัง

"ทำไมถึงวกกลับมาเรื่องเป็นสาวใช้อีกแล้วล่ะ"

กู้เจาจนปัญญา เกิดในยุคธงแดงโบกสะบัด เติบโตมากับสายลมแห่งความเท่าเทียม ในหัวเขาไม่มีความคิดเรื่องสาวใช้อะไรเทือกนั้นเลย

"ข้าเห็นเจ้าเป็นน้องสาวตัวน้อยนะ"

ซิ่วเหนียงสวนกลับทันที

"ข้าไม่อยากเป็นน้องสาว ข้าจะเป็นสาวใช้ของคุณชาย!"

กู้เจาพูดไม่ออก เห็นซิ่วเหนียงทำท่าจะร้องไห้ ก็ได้แต่พยักหน้ายอมแพ้

"ก็ได้ๆ เป็นสาวใช้ ต่อไปก็คอยรินน้ำชารินน้ำ ปูที่นอนพับผ้าห่มให้ข้าแล้วกัน"

ซิ่วเหนียงตาเป็นประกาย "ตกลงเจ้าค่ะ!"

กู้เจา: (°ー°〃)

"เอาล่ะ กลับไปนอน..."

พูดได้ครึ่งประโยค แสงสีขาวก็ปรากฏขึ้นที่ขอบฟ้าทิศตะวันออก ผ่านการต่อสู้ อธิบาย ทดลองยันต์ และปรับความเข้าใจกันมาพักใหญ่ จนฟ้าสางเสียแล้ว

"แอ๊ด——"

เสียงประตูเปิดดังขึ้น ท่านผู้เฒ่าเหอผลักประตูออกมา เห็นสองคนหนึ่งจิ้งจอกนั่งล้อมวงกระซิบกระซาบกันอยู่ในลานบ้าน

ท่านผู้เฒ่าเหอกระพริบตาปริบๆ แล้วหันหลังกลับเข้าบ้านทันที

"ปัง!"

...

อาจเป็นเพราะรู้ว่ากู้เจาไม่ได้จะจากไปตลอดกาล หรืออาจเป็นเพราะได้เลื่อนขั้นเป็นสาวใช้สมใจ ซิ่วเหนียงอารมณ์ดีมากในช่วงสองวันถัดมา และขยันทำพันธสัญญาฝึกวิชากับไป๋เคออย่างหนัก

แม้จะเพิ่งเริ่มฝึก แต่ตบะของซิ่วเหนียงก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วชนิดที่ตาเปล่ามองเห็น

กู้เจาลูบคาง ชี้หน้าด่าป้ายห้าอัสนีในหัว

"แกมันไม่ได้เรื่อง ดูเขาซิ แค่ทำพันธสัญญาก็ฝึกเร็วปรู๊ดปร๊าดขนาดนี้ แกดันต้องให้ข้าไปไล่ฆ่ามอนสเตอร์ถึงจะอัปเลเวล!"

ป้ายห้าอัสนี "..."

ไป๋เคอช่วยไขข้อข้องใจ

"คนทั่วไปทำพันธสัญญาฝึกไม่เร็วขนาดนี้หรอก ซิ่วเหนียงฝึกเร็วเพราะจิตวิญญาณเข้ากับข้าได้ดีมาก แถมยังเพิ่งเริ่มฝึกด้วย ต่อไปน่ะเหรอ…”

“ต่อไป ถ้าทำพันธสัญญากับทายาทจิ้งจอกสวรรค์อย่างข้า นางก็ต้องฝึกเร็วกว่าคนอื่นอยู่แล้ว!”

ไป๋เคอ:

เห็นไป๋เคอทำท่าทางได้ใจ กู้เจาจะยื่นมือไปลูบหัว ไป๋เคอหลบวูบ กระโดดไปซุกอกซิ่วเหนียง แล้วซิ่วเหนียงก็ส่งนางกลับมาหากู้เจา

ไป๋เคอร้อง "งิง" สองที สุดท้ายก็ยอมหมอบลงบนตักกู้เจา นอนให้เขาเกาพุงอย่างสบายอารมณ์ แต่ก็ยังไม่วายขู่

"ข้าไม่ใช่สัตว์ป่าแล้วนะ อย่ามาปฏิบัติกับข้าเหมือนสัตว์เลี้ยงเชียวนะ!"

กู้เจาพยักหน้า เกาหลังคอให้นางเบาๆ

ไป๋เคอเคลิ้มจนปากฉีกยิ้มกว้าง

ไป๋เคอ: （▼へ▼メ）