ตอนที่ 30 จุดพิรุธในคลิปอัสนีฝ่ามือ
ตอนที่ 30 จุดพิรุธในคลิปอัสนีฝ่ามือ
"พ่อครับ แม่ครับ ผมกลับมาแล้ว!"
กู้เจาผลักประตูเข้าบ้าน ก็เห็นพ่อกู้ฉี่กับแม่หลี่ม่านนั่งจู๋จี๋ดูทีวีกันอยู่
กู้เจาเอามือปิดตา
"ผมกลับมาผิดจังหวะหรือเปล่าเนี่ย?"
กู้ฉี่หันมามอง ทำเสียงดุ
"เรากำลังดูข่าวภาคค่ำ!"
หลี่ม่านลุกขึ้นชะโงกดูข้างหลังกู้เจา
"ไม่ได้พาแฟนเช่ากลับมาจริงดิ?"
"ก็กำลังจะไปหาที่เสฉวนกับแม่ไงครับ" กู้เจาตอบ
"ผมกะว่าจะไปหาสาวเสฉวนเป็นแฟน"
"ไม่ได้!" หลี่ม่านปฏิเสธทันที
"สาวกวางตุ้งดีกว่า แกไม่ต้องไปหาไกลถึงนู่นหรอก"
กู้ฉี่พยักหน้าเห็นด้วยอย่างจริงจัง
"ช่าย..."
เพิ่งพูดได้คำเดียว หลี่ม่านก็หันขวับ กู้ฉี่รีบเปลี่ยนเรื่อง
"อะแฮ่ม กินข้าวยังลูก?"
"ยังครับ ที่บ้านมีไรกินป่ะ?" กู้เจาถาม
กู้ฉี่มองหน้าหลี่ม่าน หลี่ม่านตบโต๊ะผาง
"ดูถูกแม่แกเหรอ? ว่ามา อยากกินไร?"
"หมูสามชั้นผัดพริก หมูเส้นผัดเปรี้ยวหวาน หมูชิ้นต้มพริก" กู้เจาสั่งเมนูรัวๆ
หลี่ม่านตบมือ เดินไปทางห้องครัว พลางตะโกนเรียกแม่บ้านที่พักอยู่ในห้องแม่บ้าน
"ป้าจาง มาช่วยกันหน่อย!"
หลี่ม่านคุมกู้ฉี่ได้อยู่หมัดก็เพราะรสมือทำอาหารนี่แหละ กู้เจาเองก็โตมากับอาหารเสฉวนฝีมือแม่ เลยกินเผ็ดเก่งมาตั้งแต่เด็ก
อีกด้านหนึ่ง กู้เจาวางกระเป๋า ถอดเสื้อนอก แล้วไปนั่งข้างกู้ฉี่
"สุดสัปดาห์นี้พ่อต้องไปงานแสดงสินค้าที่เมืองหลินเฉิง" กู้ฉี่บอก
"แม่บอกแล้วครับ" กู้เจานอนแผ่บนโซฟา ถามไปงั้นๆ
"งานอะไรครับ ทำไมไปจัดไกลถึงหลินเฉิง?"
กู้ฉี่ทำธุรกิจเฟอร์นิเจอร์จีน มีโรงงานนำเข้าไม้แดงจากต่างประเทศ จ้างช่างฝีมือมาทำเฟอร์นิเจอร์ไม้แดงขาย
แต่ร้านของตระกูลกู้ส่วนใหญ่อยู่แถวหยางเฉิง ไกลสุดก็แค่เผิงเฉิง ปกติไปงานแฟร์ก็แค่ในเขตสามเหลี่ยมปากแม่น้ำเพิร์ล แต่นี่ไปถึงหลินเฉิง เมืองเอกมณฑลอู๋ แถบสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแยงซีเลยทีเดียว
"งานแสดงเฟอร์นิเจอร์ศิลปะมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้" กู้ฉี่ตอบ
"ทางอู๋กับไห่คนรวยเยอะ เขาเลยไปจัดที่นั่น"
"ทั้งเฟอร์นิเจอร์สไตล์ปักกิ่ง สไตล์ซานซี สไตล์ฮกเกี้ยน สไตล์ไหหลำ ไปกันหมด พ่อได้รับเชิญนี่ถือเป็นหน้าเป็นตาของวงการไม้แดงกวางตุ้งเลยนะ!"
กู้ฉี่ภูมิใจนำเสนอ
ธุรกิจบ้านกู้เจาอาจจะไม่ใหญ่โต แต่ชื่อเสียงในวงการดีมาก กู้ฉี่เองสมัยหนุ่มๆ ก็เคยฝากตัวเป็นศิษย์ครูช่าง นอกจากเป็นนักธุรกิจแล้ว เขายังเป็นช่างไม้ฝีมือดีคนหนึ่ง
สมัยก่อนหลี่ม่านมัดใจกู้ฉี่ด้วยอาหารเสฉวน ส่วนกู้ฉี่ก็พิชิตใจหลี่ม่านด้วยรูปสลักไม้รูปสาวงามที่แกะสลักด้วยมือตัวเองจนเหมือนตัวจริงเปี๊ยบ
"พ่อเจ๋งสุดๆ" กู้เจายกนิ้วให้
แต่กู้ฉี่ดูเหมือนจะไม่พอใจ แถมยังแอบน้อยใจนิดๆ
"แกมาเรียนแกะสลักทำเฟอร์นิเจอร์กับพ่อก็ดีอยู่แล้ว ดันไปเรียนวิชาเต๋ากับปู่แกทำไม วิชาปู่แกเป็นของสืบทอดก็จริง แต่วิชาพ่อแกก็ไม่ใช่ขี้ๆ นะเว้ย?”
“ตอนนี้เป็นไง ของแกกลายเป็นงมงาย ส่วนงานฝีมือพ่อกลายเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่รัฐสนับสนุน ถ้าแกมาเรียนกับพ่อ ป่านนี้อาจจะได้ออกรายการงานกาล่าตรุษจีนไปแล้ว เสียดายจริงๆ”
"คนที่เขาได้ออกทีวี เขาโชว์งานศิลปะหาดูยาก หรือไม่ก็งานที่สร้างบรรยากาศได้ คราวก่อนมีคนแกะสลักไม้ท่อนเดียวเป็นโลกจำลองทั้งใบ อลังการจะตาย"
กู้เจาชี้ไปรอบๆ
"เฟอร์นิเจอร์หมิงชิงบ้านเราหาดูยากตรงไหน เอาจริงๆ อาหารเสฉวนฝีมือแม่ก็ถือเป็นมรดกทางวัฒนธรรมเหมือนกันนะ"
กู้เจายกนิ้วโป้งให้หลี่ม่านที่โผล่หน้ามาจากครัว
"แม่ก็เป็นศิลปินเหมือนกัน!"
หลี่ม่านยกนิ้วโป้งกลับให้ลูกชาย แล้วยักคิ้วให้กู้ฉี่
กู้ฉี่ "..."
"แกพูดถูก แต่แกเป็นลูกช่างไม้ อย่างน้อยก็น่าจะมีความรู้พื้นฐานบ้างสิวะ ดันทำคลิปสเปเชียลเอฟเฟกต์แล้วใช้ไม้ผิดประเภทในฉากหลัง ไม่อายเขาหรือไง?"
กู้ฉี่ส่ายหน้า
"เหมือนทำอาหารเสฉวนแล้วใส่ซอสมะเขือเทศแทนพริกนั่นแหละ"
กู้เจางง
"คลิปสเปเชียลเอฟเฟกต์อะไร?"
"ก็คลิปอัสนีฝ่ามือของแกไง"
กู้ฉี่พูดพลางหยิบมือถือ เปิดแอปติ๊กต่อก หาคลิปของกู้เจา
คลิปที่กู้เจาเขียนกำกับว่า 【สเปเชียลเอฟเฟกต์ เพื่อความบันเทิงเท่านั้น】 แต่จริงๆ คือถ่ายของจริงจากต่างโลก
"พ่อรู้แอคเคานต์ผมได้ไง? ผมไม่เคยโชว์หน้าเลยนะ!" กู้เจาตกใจ
เป็นที่รู้กันว่าลูกๆ มักจะบล็อกพ่อแม่ในโซเชียล และไม่ยอมให้พ่อแม่รู้แอคเคานต์ติ๊กต่อก
แม่รู้รหัสคอมพิวเตอร์ พ่อรู้แอคเคานต์ติ๊กต่อก สรุปว่าพ่อแม่เขาไม่ใช่พ่อครัวกับช่างไม้ แต่เป็นสายลับแฝงตัวมาใช่ไหมเนี่ย!
"พ่อเป็นเพื่อนกับพ่อจางหาง ก็เลยเห็นคลิปจางหาง รายนั้นโชว์หน้าหราเลย" กู้ฉี่ตอบอย่างไม่ใส่ใจ
"แล้วก็ตามมาเจอแกจากแท็กนั่นแหละ"
โอเค มีเหตุผล แต่...
"เอฟเฟกต์ผมมันผิดตรงไหน?" กู้เจาถาม
คนอื่นไม่รู้ แต่เขารู้ดีที่สุดว่าคลิปนี้มันคืออะไร
ของจริงยิ่งกว่าของจริงอีก!
"เอฟเฟกต์แกทำดีนะ ทั้งตอนฟ้าผ่า ไฟไหม้ ต้นไม้หัก รายละเอียดดูสมจริงมาก"
กู้ฉี่วิจารณ์ไปถามไป
"หมดไปเท่าไหร่ หรือใช้ AI ทำ?"
กู้เจากลอกตา
"พ่อพูดมาเถอะว่า 'แต่' อะไร?"
"โอเค แต่!" กู้ฉี่หัวเราะ หึหึ ย้ำว่า
"ต้นไม้ในป่าที่แกใช้เป็นฉากหลัง แกไปตัดต่อมาจากไหน จะใช้ต้นสน ต้นยาง หรือต้นเบิร์ช ต้นการบูร ก็ได้ ทำไมต้องเลือกต้นนี้?"
กู้เจามองต้นไม้เล็กที่โดนฟ้าผ่าในคลิป และต้นไม้อื่นๆ รอบๆ
ดูยังไงก็ต้นไม้ธรรมดา ไม่เห็นจะมีอะไรพิเศษเลยนี่หว่า?
"ต้นไม้พวกนี้มันทำไมเหรอครับ?" กู้เจาถาม
"ทำไมเหรอ?" กู้ฉี่ย้อนถาม
"ไม้จันทน์แดงใบเล็กทั้งป่า แถมแกยังผ่าต้นเท่าขาขาดไปต้นนึง แกคิดว่าไงล่ะ?"
กู้เจาอึ้ง "หา? ไม้จันทน์แดงใบเล็ก?"
"เออ ไม้จันทน์แดงใบเล็ก" กู้ฉี่พยักหน้า มองกู้เจาด้วยหางตา
"ต้นที่แกผ่าในคลิปน่ะ อย่างต่ำก็อายุร้อยปีขึ้นไป มูลค่าอย่างน้อยสามสี่แสนหยวน"
กู้เจา: _
บ้านเขาทำโรงงานเฟอร์นิเจอร์ก็จริง แต่ไม้ที่ส่งมาถึงโรงงานก็เป็นไม้แปรรูปขั้นต้นแล้ว เขาโตในเมือง นอกจากต้นไม้พื้นฐานอย่างสน หลิว แปะก๊วย เขาจะไปแยกแยะต้นไม้อื่นออกได้ยังไง?
ในสายตาเขา ต้นไม้หลังหมู่บ้านก็ไม่ได้สูงใหญ่อะไร ขึ้นกันหรอมแหรม ดูธรรมดาๆ นึกว่าเป็นแค่ไม้ป่าทั่วไป
สรุปว่ามันคือสุดยอดไม้หายากงั้นเหรอ?
กู้ฉี่สรุปปิดท้าย
"ดีนะที่คนตามแกน้อย ถ้าเจอคนรู้จริง ทัวร์ลงแน่ลูกเอ๊ย"