ตอนที่ 4 ฝ่ามืออัสนี

กู้เจาเคยนึกฝันถึงฉากวีรสตรีผู้ผดุงความยุติธรรม ปราบปรามคนชั่วช่วยคนดี เขาจึงกำลังคิดหาข้ออ้างเพื่อเข้าไปทำความรู้จัก และลองถามไถ่ข้อมูลเกี่ยวกับโลกนี้จากนางดูสักหน่อย

แต่ใครจะไปคาดคิด ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก หญิงสาวกลับเป็นฝ่ายรุกเข้าหา แถมยังพูดจาตรงไปตรงมาว่าอยากจะ "ทำความรู้จัก" กับเขาเสียเอง

เพียงแต่เมื่อได้ยินวาจาของนาง ชาวบ้านที่เมื่อครู่ยังมองนางด้วยความซาบซึ้งใจ สายตาก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นความกระจ่างแจ้ง และแตกฮือหนีตายไปคนละทิศละทางในทันที แม้แต่ชายชราที่เมื่อครู่ยังยืนตัวสั่นงันงกต้องให้คนช่วยพยุง ก็ยังวิ่งกระโผลกกระเผลกหนีเข้าบ้านไปอย่างรวดเร็ว

"ปัง! ปัง! ปัง!"

เสียงประตูปิดดังลั่นติดต่อกัน

"กา... กา... กา..."

นอกจากอีกาสองตัวที่เกาะอยู่บนกิ่งไม้หน้าหมู่บ้านแล้ว ทั้งหมู่บ้านก็เงียบกริบไร้สรรพเสียง

กู้เจายืนอึ้งอยู่ครู่หนึ่งกว่าจะตั้งสติได้

เจอกลุ่มโจรลงเขามาปล้นสะดมอาจจะไม่ถึงตาย แต่ถ้าเจอตัวตนที่สังหารโจรนับสิบได้ในพริบตา แถมดูทรงแล้วไม่ใช่คนดี นั่นแหละคืออันตรายของจริง!

ต้องยอมรับว่า ชาวบ้านในยุคโบราณที่อ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ กลับมีสัญชาตญาณระวังภัยดียิ่งกว่าเขาเสียอีก

แต่ตอนนี้กู้เจาจะหนีก็สายไปแล้ว ไม่ใช่แค่เพราะนางล็อกเป้ามาที่เขา แต่เขายังเห็นนางเป่าลมใส่เขาอีกครั้ง

รูม่านตาของกู้เจาหดเกร็ง "ซวยแล้ว!"

วินาทีถัดมา เขาก็รู้สึกเหมือนมีลมเย็นยะเยือกพัดวูบเข้าสู่ร่างกาย ราวกับจะแช่แข็งร่างของเขาให้แข็งทื่อ

"อย่ากลัวไปเลย"

หญิงสาวชุดเขียวขยับกายเข้ามาใกล้กู้เจาแล้ว โน้มตัวลงเล็กน้อย กู้เจาไม่เพียงแต่มองเห็นเนินอกที่กระเพื่อมไหว แต่ยังได้กลิ่นหอมหวานจากกายของนางอีกด้วย

"ลมที่ข้าเป่าไม่ใช่ลมสลายวิญญาณ ไม่ทำให้เจ้าวิญญาณแตกสลายหรอก"

หญิงสาวส่งเสียงหัวเราะยั่วยวน

"เจ้าอยู่นิ่งๆ ข้าจะช่วย..."

ยังพูดไม่ทันจบ นางก็เห็นกู้เจาดีดตัวกระโดดถอยหลังไปไกล ทิ้งระยะห่างจากนาง

หญิงสาว: ⊙_⊙???

"ข้ามองพลาดไปหรือนี่" หญิงสาวหรี่ตามอง สำรวจกู้เจาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความสนใจ

"ที่แท้เจ้าก็เป็นจอมขมังเวทย์"

"ข้าไม่ใช่จอมขมังเวทย์ ข้าคือนักพรต!" กู้เจาตั้งท่าป้องกัน ตัวยังสั่นเทาเล็กน้อย

"เจ้าเป็นใคร?"

ลมเย็นยะเยือกเมื่อครู่ที่พัดเข้าสู่ร่างกายกู้เจา เพียงพริบตาก็กลายเป็นไอเย็นเฉียบพลัน หมายจะแช่แข็งร่างกายเขา แต่ทว่าทันทีที่ไอเย็นนั้นขยับ พลังปราณในร่างเขาก็เกิดปฏิกิริยาตอบโต้ทันควัน

แม้พลังปราณในกายเขาตอนนี้จะยังไม่มากนัก แต่เพียงแค่สัมผัสไอเย็นนั้นเบาๆ มันก็ละลายหายไปราวกับหิมะต้องแสงตะวัน ดังนั้นเขาจึงไม่ถูกไอเย็นพันธนาการไว้ได้

"นักพรต?" ความสงสัยพาดผ่านแววตาหญิงสาวแวบหนึ่ง ดูเหมือนนางจะไม่เคยได้ยินคำนี้มาก่อน

แต่ทว่านางก็หาได้ใส่ใจ กลับยกมือเรียวงามขึ้นปิดปากหัวเราะเบาๆ

"เจ้าดูไม่ออกด้วยซ้ำว่าข้าไม่ใช่คน สมกับเป็นจอมขมังเวทย์ฝึกหัดที่เพิ่งลงจากเขาจริงๆ"

กู้เจาเบิกตากว้าง

"เจ้าไม่ใช่คน?"

"ข้าคือเทพธิดาแห่งลัทธิวายุทองคำ (จินเฟิง) ปกติแล้วมีเพียงสาวกที่สร้างความดีความชอบใหญ่หลวงเท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์เชยชมเรือนร่างข้า วันนี้ถือเป็นลาภปากของเจ้าแล้ว ยังไม่รีบสำนึกบุญคุณ แล้วรีบเข้ามาสู่อ้อมกอดข้าอีกหรือ?"

หญิงสาวพูดพลางยิ้มหวานพลางเดินตรงเข้ามาหากู้เจา

ในขณะเดียวกัน ดวงตาของนางก็เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ใบหน้าซีดเผือด ริมฝีปากแดงฉานดั่งโลหิต รัศมีรอบกายเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบและเย้ายวน ไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาปกคลุมร่างกู้เจาเอาไว้

"พ่อจอมขมังเวทย์น้อย ยอมจำนนแต่โดยดีเถอะ..."

หญิงสาวเพิ่งพูดได้ครึ่งเดียว ก็เห็นกู้เจายื่นมือซ้ายออกมา นิ้วหัวแม่มือกดไว้ด้านใน สี่นิ้วกำแน่น ซ่อนเล็บทั้งห้าไว้ภายใน

วินาทีถัดมา กลิ่นอายอันยิ่งใหญ่ไพศาลก็ระเบิดออกมาจากร่างกู้เจา ขับไล่ไอเย็นยะเยือกรอบกายจนสลายไปสิ้น

หญิงสาว: ⊙_⊙!!!

ร่างกายของหญิงสาวพลันเกิดอาการชาหนึบ ราวกับลางสังหรณ์แห่งหายนะกำลังคืบคลานเข้ามา นางรีบหยุดฝีเท้าแล้วถามว่า

"เจ้าเป็นใครกันแน่?"

มือขวาของกู้เจาขยับเล็กน้อย ริมฝีปากเผยอเหมือนอยากจะพูดอะไร แต่กลับไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา

หญิงสาวสังเกตเห็นสีหน้าเขา มุมปากยกยิ้มเล็กน้อยคล้ายจะจับทางได้

กู้เจาอ้าปากพะงาบๆ อีกครั้ง มือขวาชะงักค้างกลางอากาศ เหมือนพยายามออกแรงแต่ก็ยังเปล่งเสียงไม่ได้แม้แต่คำเดียว

รอยยิ้มในแววตาหญิงสาวเด่นชัดขึ้นอีกสามส่วน นางหัวเราะอย่างรู้ทัน

"พ่อจอมขมังเวทย์น้อย พลังเวทย์เจ้ายังอ่อนด้อยนัก อย่าฝืนตัวเองเลย เดี๋ยวจะบาดเจ็บเอาได้ สู้ยอมตามใจพี่สาวคนนี้ แล้วเสพสุขสำราญแห่งโลกีย์วิสัยจะดีกว่า"

ทันใดนั้น มือขวาของกู้เจาที่นิ่งค้างอยู่ก็ขยับวูบ นิ้วมือร่ายรำไปพร้อมกับปากที่ท่องคาถา

"อัสนีบาตไล่ล่า ฟ้าดินเป็นพยาน ปราณเที่ยงแท้แปดทิศ ประกายสายฟ้าสำแดงเดช!"

สิ้นสุดคาถาสี่วรรคสิบหกคำ กู้เจาตั้งฝ่ามือขวาขึ้น แล้วพลิกกลับเล็กน้อย หันฝ่ามือเล็งไปทางหญิงสาว

"สั่ง!"

หญิงสาวรู้สึกถึงความผิดปกติตั้งแต่ตอนที่กู้เจาเริ่มขยับปากพูด จึงรีบดีดตัวถอยหลังหนี

ในจังหวะที่กู้เจาร่ายคาถาจบและหันฝ่ามือมา นางก็จ้องเขม็งไปที่กลางฝ่ามือของเขา เรียกควันดำออกมาปกป้องเตรียมรับมือ

แต่ทว่า... สิ้นเสียงคำว่า "สั่ง" นางก็เห็นเพียงแสงสีม่วงทองสว่างวาบผ่านตา ได้ยินเสียงฟ้าผ่าเปรี้ยงกึกก้อง สมองเหมือนถูกค้อนปอนด์ทุบเข้าอย่างจัง ร่างกายเกร็งกระตุก...

จากนั้นภาพตรงหน้าก็ดับมืด และนางก็ไม่รับรู้อะไรอีกเลย

...

กู้เจาจ้องมองกองเถ้าถ่านสีดำและชุดสีเขียวที่ร่วงลงกองกับพื้นด้วยความตะลึงงัน

จากนั้นเขาก็ชูสองมือขึ้นฟ้าอย่างห้ามไม่อยู่ แววตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและไม่อยากจะเชื่อ

"ตราประทับอัสนีบาต, อัสนีฝ่ามือ, คาถาเรียกสายฟ้า..."

"คุณพระช่วย! มันใช้ได้จริงว่ะ!"

เมื่อครู่ตอนที่พลังปราณในกายขจัดไอเย็นของฝ่ายตรงข้าม กู้เจาก็เกิดปัญญาญาณวูบหนึ่งขึ้นมา

ในเมื่อป้ายห้าอัสนีกระตุ้นปราณกำเนิดที่เขาสั่งสมจากการบำเพ็ญเพียรนับสิบปี และเปลี่ยนให้เขามีพลังเวทย์ได้ แสดงว่าคัมภีร์เต๋าที่เขาฝึกฝนมานั้นได้ผลจริง

ถ้าวิธีบำเพ็ญเพียรในคัมภีร์เต๋าได้ผล แล้ววิชาคาถาอาคมอื่นๆ ล่ะ จะใช้ได้ผลด้วยไหม?

ดังนั้นกู้เจาจึงลองทำ 'ตราประทับอัสนีบาต' โดยไม่รู้ตัว ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกถึงการยกระดับทางจิตวิญญาณ ราวกับตัวเองกลายเป็นตัวแทนแห่งปราณเที่ยงแท้ เป็นเทพสายฟ้าจากสวรรค์เก้าชั้นฟ้า

กู้เจาจึงมั่นใจเต็มเปี่ยม เตรียมจะร่าย 【มหาคาถาเทพเจ้าสายฟ้า】

ปรากฏว่าร่ายไม่ออก!

ไม่เพียงร่ายไม่ออก เขายังรู้สึกว่าพลังปราณในกายปั่นป่วน จิตใจว้าวุ่นเลื่อนลอย

กู้เจารู้ตัวทันทีว่าด้วยพลังระดับนี้ ยังไม่สามารถใช้คาถาสายฟ้าระดับสูงได้ จึงเปลี่ยนไปใช้ 【คาถาอัสนีบาตคนเถื่อนห้าทิศ】 ผลปรากฏว่าก็ยังร่ายไม่ได้อยู่ดี

สุดท้ายกู้เจาที่ไม่กล้าชักช้า จึงตัดสินใจเปลี่ยนมาใช้ 【คาถาเรียกสายฟ้าฝ่ามือ】 ซึ่งเป็นพื้นฐานที่สุด และในที่สุดก็สำเร็จ

แล้วเขาก็ได้เห็นหญิงสาวชุดเขียว ที่เพิ่งจะเป่าลมฆ่าโจรไปหลายสิบศพ กลายเป็นฝ่ายไร้ทางสู้ภายใต้สายฟ้าจากฝ่ามือของเขา

ควันดำที่ก่อตัวขึ้นสลายไปในเสียงฟ้าร้อง ร่างกายขาวเนียนแตกสลายในแสงสายฟ้า จากสาวงามยั่วยวนชวนฝัน บัดนี้กลายเป็นกองเถ้าถ่านสีดำ ไม่เหลือเค้าโครงเดิมอีกต่อไป

"โอเค ไม่ใช่คนจริงๆ ด้วย!" กู้เจาพึมพำ

สิ้นเสียง เขาก็สัมผัสได้ว่าป้ายห้าอัสนีในหัวสั่นไหว ส่งแรงดูดออกมา จากนั้นกลิ่นอายสายหนึ่งก็พุ่งเข้ามาในสมอง และถูกป้ายห้าอัสนีดูดกลืนไป

วินาทีถัดมา เขารู้สึกว่าสายฟ้าที่ล้อมรอบป้ายห้าอัสนีในห้วงจิตดูสว่างขึ้นอีกสามส่วน มันค่อยๆ กระตุ้นการไหลเวียนของพลังปราณในกายเขา ให้โคจรเร็วขึ้นกว่าเดิม

"สูตรโกง!"

"ฆ่ามอนฯ อัปเลเวล!"