บทที่ 13 จวนตระกูลซู

บทที่ 13 จวนตระกูลซู

เม็ดยาสีหยกอุ่นๆ ในฝ่ามือแผ่กลิ่นอายอันยิ่งใหญ่ที่ทำให้ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นกลั่นลมปราณนับไม่ถ้วนต้องคลั่งไคล้... มันคือโอสถสร้างรากฐาน!

ตั๋วสู่เส้นทางอมตะที่แท้จริง!

"ด้วยรากวิญญาณห้าธาตุผสมของข้า เกรงว่าชาตินี้คงหมดหวังที่จะบรรลุขั้นสร้างรากฐานหากปราศจากโอสถสร้างรากฐาน"

"ต่อให้มีโอสถสร้างรากฐานเม็ดนี้ โอกาสสำเร็จก็ยังต่ำเตี้ยเรี่ยดิน แต่โชคดีที่ข้ายังมีระบบ"

หลังจากความปิติยินดีชั่วครู่ เขาก็สงบสติอารมณ์ลงอย่างรวดเร็ว

เขาเก็บโอสถที่แม้จะปรุงออกมาได้ไม่สมบูรณ์นักแต่กลับล้ำค่ามหาศาลเม็ดนี้ลงในขวดหยกสะอาดอย่างระมัดระวัง แล้วซุกซ่อนไว้แนบกาย

เมื่อระงับความตื่นเต้นได้แล้ว หลี่หวยก็ไม่รอช้า รีบเดินจ้ำอ้าวมุ่งหน้าไปยังจวนตระกูลซูอันกว้างใหญ่ที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองหินดำ

ยิ่งเข้าใกล้จวนตระกูลซู บรรยากาศก็ยิ่งอึมครึมหนักอึ้ง

การรักษาความปลอดภัยที่เคยผ่อนคลาย บัดนี้กลับเข้มงวดอย่างยิ่ง ประตูใหญ่สีชาดปิดสนิท เหลือเพียงประตูข้างที่เปิดไว้ให้ผ่านเข้าออก

ทั้งภายในและภายนอกกำแพงจวน มียามลาดตระเวนเดินขวักไขว่ไปมาหลายกลุ่ม อากาศอบอวลไปด้วยความตึงเครียดราวกับความสงบก่อนพายุจะโหมกระหน่ำ

"ปิดตายพื้นที่งั้นหรือ?" หลี่หวยเข้าใจสถานการณ์ทันที ดูเหมือนอาการของซูเจิ้งหยางจะเข้าสู่ช่วงวิกฤตแล้ว

เขาแสดงสถานะของตนเอง... ผู้ดูแลสวนสมุนไพรคนใหม่

เหล่าทหารยามได้รับคำสั่งไว้ล่วงหน้าแล้ว พวกเขาตรวจสอบป้ายประจำตัวอย่างละเอียดก่อนจะปล่อยให้เขาเข้าไป

ภายใต้การนำทางของพ่อบ้าน หลี่หวยเดินผ่านลานบ้านหลายแห่ง จนมาถึงด้านนอกของเรือนอันเงียบสงบที่มีปราณวิญญาณหนาแน่นกว่าจุดอื่นอย่างเห็นได้ชัด

ยังไม่ทันก้าวเข้าไป สัมผัสญาณอันทรงพลังของหลี่หวยก็จับกลิ่นอายสองสายที่แผ่ออกมาจากห้องโถงหลักของเรือนได้อย่างแม่นยำ

กลิ่นอายหนึ่งน่าเกรงขามแต่อ่อนแรง ราวกับราชสีห์ที่เพิ่งฟื้นไข้ กำลังค่อยๆ ฟื้นคืนกำลังในยามหลับใหล

ทุกลมหายใจดึงดูดปราณวิญญาณโดยรอบให้กระเพื่อมไหวเพียงเล็กน้อย ระดับความเข้มข้นของพลัง... น่าตกใจนักที่ไปถึงจุดสูงสุดของขั้นกลั่นลมปราณสมบูรณ์แล้ว!

อีกเพียงครึ่งก้าวก็จะเข้าสู่ขั้นสร้างรากฐาน! นี่ต้องเป็นซูเจิ้งหยางแน่ๆ

ส่วนอีกกลิ่นอายหนึ่งนั้นเย็นเยียบและแฝงความเหนื่อยล้าอย่างชัดเจน นั่นคือซูหว่าน

ทันใดนั้น กลิ่นอายที่น่าเกรงขามแต่อ่อนแรงในห้องก็สั่นสะท้าน! ตามมาด้วย

พลังชีวิตอันเปี่ยมล้นที่แข็งแกร่งกว่าเดิมมาก ปะทุขึ้นราวกับภูเขาไฟตื่นจากการหลับใหล!

แรงกดดันที่มองไม่เห็นกระเพื่อมออกมาราวกับระลอกคลื่น แม้จะหายไปในพริบตา แต่ก็ทำให้ทหารยามที่รออยู่ด้านนอกและหลี่หวยรู้สึกหนักอึ้งในใจ!

"ท่านพ่อ! ท่านรู้สึกอย่างไรบ้าง?" เสียงอันเปี่ยมสุขของซูหว่านดังขึ้น

"เฮ้อ..." เสียงทุ้มกังวานของชายวัยกลางคนดังตอบ แฝงด้วยอารมณ์ของผู้ที่รอดพ้นจากหายนะ

"อาการบาดเจ็บที่จิตวิญญาณของข้า... หายดีเกือบหมดแล้ว! คอขวดที่ติดขัดมาหลายปี... ก็เริ่มคลายตัว!"

"ผลวิญญาณของหว่านเอ๋อร์... ช่างวิเศษนัก! พ่อ... ก้าวเข้าสู่ครึ่งก้าวขั้นสร้างรากฐานได้แล้ว!"

ประตูถูกผลักเปิดออก ชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่ที่แผ่กลิ่นอายของผู้นำก้าวออกมา

นั่นคือประมุขตระกูลซู ซูเจิ้งหยาง!

แม้ใบหน้าจะยังซีดเซียวจากการเจ็บป่วย แต่ดวงตากลับฟื้นคืนประกายสดใส แวววาวด้วยแสงแห่งพลังภายใน กลิ่นอายลึกล้ำและมั่นคงดั่งหุบเหว... นี่คือขอบเขตครึ่งก้าวขั้นสร้างรากฐานอย่างแท้จริง!

เพียงมีโอสถสร้างรากฐานอีกเม็ดเดียว เขาก็สามารถทะยานเข้าสู่ขั้นสร้างรากฐานที่แท้จริงได้ทันที!

ซูหว่านมองเห็นหลี่หวยที่ยืนอยู่ในลานบ้านทันที เธอกระซิบกับซูเจิ้งหยางว่า

"ท่านพ่อ นี่คือหลี่หวย ผู้ดูแลหลี่ที่นำผลมายามามอบให้เจ้าค่ะ"

สายตาของซูเจิ้งหยางจับจ้องไปที่หลี่หวยในทันที สายตานั้นหนักแน่นราวกัยจับต้องได้ เต็มไปด้วยการพิจารณาและความซาบซึ้งใจ

"สหายตัวน้อยหลี่!" เสียงของซูเจิ้งหยางดังกังวาน แฝงด้วยความขอบคุณจากใจจริง

"การที่ข้ารอดตายมาได้ในครั้งนี้ ซ้ำยังพลิกวิกฤตเป็นโอกาสได้ ก็เพราะผลไม้วิเศษที่เจ้ามอบให้! บุญคุณครั้งนี้ ตระกูลซูจะจดจำไว้ไม่ลืม! ในวันหน้าหากเจ้ามีความต้องการใด ตราบที่ไม่ผิดต่อคุณธรรม ตระกูลซูยินดีช่วยเหลืออย่างเต็มกำลัง!"

หลี่หวยรีบประสานมือคารวะตอบ

"ท่านประมุขซู กล่าวเกินไปแล้วขอรับ! ข้าเพียงแค่โชคดีได้มันมา การที่มันสามารถช่วยท่านได้ นับเป็นวาสนาของผลไม้นั้นและเป็นโชคของผู้น้อยด้วยเช่นกัน"

ซูเจิ้งหยางมองหลี่หวย แววตาฉายแววชื่นชมวูบหนึ่ง

เขาส่งสัญญาณว่าไม่ต้องมากพิธี จากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม สั่งให้ทหารยามถอยออกไป เหลือเพียงซูหว่านและหลี่หวยอยู่ในลานบ้าน

"ในเมื่อสหายตัวน้อยหลี่เป็นผู้มีพระคุณต่อตระกูลซู และได้รับความไว้วางใจจากหว่านเอ๋อร์ ข้าก็จะไม่ปิดบังเรื่องบางอย่างกับเจ้า"

เสียงของซูเจิ้งหยางลดต่ำลง แฝงด้วยร่องรอยของความโกรธแค้นที่ถูกกดข่มไว้

"การเดินทางของข้าครั้งนี้ไม่ใช่การค้าขายธรรมดา แต่ข้าเดินทางไปยังเมืองชิงหยานที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยลี้เพื่อซื้อ... โอสถสร้างรากฐาน!"

โอสถสร้างรากฐาน! หัวใจของหลี่หวยกระตุกวูบ เขาเผลอเหลือบมองขวดหยกในอกเสื้อโดยไม่รู้ตัว

ซูเจิ้งหยางไม่ทันสังเกตเห็นกิริยาเล็กน้อยของหลี่หวย เขากล่าวต่อว่า

"ตระกูลซูถือครองส่วนแบ่งในสายแร่หินดำมาหลายปี ทำให้เป็นหนามยอกอกของตระกูลจ้าวและตระกูลเฉิน"

"ไม่รู้ว่าข่าวการเคลื่อนไหวของข้ารั่วไหลไปได้อย่างไร ข้าถูกลอบโจมตีระหว่างทางกลับ! อีกฝ่ายส่งยอดฝีมือขั้นกลั่นลมปราณระดับเก้ามาอย่างน้อยสามคน วิชาของพวกมันโหดเหี้ยมและแปลกประหลาด การประสานงานสมบูรณ์แบบ... ไม่ใช่ผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรทั่วไปแน่นอน!"

"ข้าสู้สุดชีวิต ผู้คุ้มกันล้มตายและบาดเจ็บเกือบหมด ซูหู่เองก็ยอมรั้งท้ายทั้งที่บาดเจ็บสาหัสเพื่อถ่วงเวลา... ข้าถึงหนีกลับมาได้ในสภาพปางตาย และ... โอสถสร้างรากฐานที่ซื้อมาด้วยราคาสูงลิ่ว... ก็หายไป!"

เมื่อเล่ามาถึงตรงนี้ หมัดของเขากำแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ดวงตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นอย่างที่สุด

"ท่านพ่อ ท่านสงสัยว่าเป็นฝีมือของตระกูลจ้าวกับตระกูลเฉินร่วมมือกันหรือเจ้าคะ?" เสียงของซูหว่านเย็นเยียบ

"นอกจากพวกมันแล้ว ในเมืองหินดำแห่งนี้ยังมีใครที่มีกำลังและความจูงใจมากขนาดนั้นอีกเล่า?" แสงอำมหิตวาบผ่านดวงตาของซูเจิ้งหยาง

"แม้ตอนนี้ข้าจะพลิกวิกฤตเป็นโอกาสก้าวเข้าสู่ครึ่งก้าวขั้นสร้างรากฐานได้แล้ว แต่รากฐานยังไม่มั่นคง ซูหู่ก็บาดเจ็บสาหัสยากจะรักษา กำลังรบระดับสูงของตระกูลเสียหายอย่างหนัก ตระกูลจ้าวและตระกูลเฉิน... ย่อมไม่ปล่อยโอกาสงามที่มีเพียงครั้งเดียวในชีวิตนี้ให้หลุดมือไปแน่! ตระกูลซู... กำลังตกอยู่ในอันตราย!"

แรงกดดันอันหนักอึ้งปกคลุมไปทั่วลานบ้านเล็กๆ

ใบหน้าสวยของซูหว่านเย็นชาดุจน้ำแข็ง ดวงตาฉายแววกังวลลึกซึ้ง

หลี่หวยเองก็สัมผัสได้ถึงวิกฤตที่กำลังคืบคลานเข้ามา

ทันใดนั้น—

"ท่านประมุข แย่แล้วขอรับ—!!!"

ยามคนหนึ่งวิ่งกระเซอะกระเซิงเข้ามาในลานด้วยใบหน้าตื่นตระหนก ยังไม่ทันได้ทำความเคารพก็ตะโกนเสียงแหบแห้ง

"รายงานท่านประมุข! คุณหนูใหญ่! เกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ!"

"ที่... เหมืองหมายเลขเจ็ดเกิดเรื่องแล้วขอรับ! นายน้อยตระกูลจ้าว จ้าวฮ่าว นำยอดฝีมือนับสิบคนบุกเข้าไปในเหมืองกะทันหัน!"

"มันอ้างว่า... จะ 'ตรวจสอบ' ผลผลิตของเหมือง โดยสงสัยว่าตระกูลซูเราขุดล้ำเขตแดน!"

"คนของเราเข้าไปเจรจาห้ามปราม แต่จ้าวฮ่าวไม่พูดพร่ำทำเพลง ลงมือทันที!"

"มัน... มันมีระดับพลังขั้นกลั่นลมปราณระดับแปด ลงมือโหดเหี้ยมอำมหิตยิ่งนัก!"

"พี่จางเหมิง พี่หลี่ขุย และคนอื่นๆ... ถูกซ้อมจนกระอักเลือด บาดเจ็บสาหัสคาที่! ตอนนี้พื้นที่เหมืองโกลาหลไปหมดแล้วขอรับ!"

"อะไรนะ?!" ดวงตาของซูเจิ้งหยางเบิกกว้าง แรงกดดันระดับครึ่งก้าวขั้นสร้างรากฐานระเบิดออกมาอย่างควบคุมไม่อยู่!

"เพล้ง!" โต๊ะหินในลานถึงกับแตกละเอียดด้วยพลังปราณที่รั่วไหล จิตสังหารอันเย็นยะเยือกแผ่ซ่านไปทั่วอากาศ

"จ้าวฮ่าว! ไอ้เด็กเมื่อวานซืน บังอาจนัก! ตรวจสอบเหมืองงั้นรึ? มันจงใจซ้ำเติมช่วงที่เราตกต่ำเพื่อหยั่งเชิงความแข็งแกร่งของตระกูลซูชัดๆ!"

ใบหน้าของซูหว่านเย็นชาลงทันที

"ตระกูลจ้าวกับตระกูลเฉินทิ้งหน้ากากแห่งศักดิ์ศรีชิ้นสุดท้ายไปแล้วจริงๆ!"

"ข่าวที่ท่านพ่อบาดเจ็บสาหัสคงแพร่กระจายออกไปแล้ว พวกมันตั้งใจจะรุกคืบทีละก้าว เริ่มจากเหมืองก่อน!"

หัวใจของหลี่หวยบีบแน่น เหมืองหมายเลขเจ็ด! นั่นคือจุดเริ่มต้นของเขาและเป็นแหล่งรายได้สำคัญของตระกูลซู!

การที่นายน้อยตระกูลจ้าวนำคนมาโจมตีและทำร้ายยามด้วยตัวเองไม่ใช่แค่การกระทบกระทั่งธรรมดา แต่มันคือสัญญาณประกาศสงครามอย่างโจ่งแจ้ง!

ความขัดแย้งลุกลามเร็วยิ่งกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้เสียอีก!