บทที่ 28 – รางวัลพื้นที่ระดับห้า

วันนี้ขายปลาได้เงิน 45 หยวน พร้อมตั๋วสารพัดชนิด ให้ชายอ้วนขาวไป 11 หยวน ให้ถงหยวนหางไป 12 หยวนกับตั๋วบางส่วน เหลืออยู่กับตัว 22 หยวน

จางเจ๋อหยิบเงิน 10 หยวนใส่กระเป๋าเสื้อด้านใน ส่วนเงินที่เหลือและตั๋วใส่ถุงพลาสติกเก็บเข้าพื้นที่มิติ

จากนั้นเขาก็ตรวจสอบค่าประสบการณ์ปัจจุบันของพื้นที่ตกปลา

ก่อนหน้านี้อยู่ที่ระดับ 4 มีค่าประสบการณ์ 158 แต้ม ขาดอีก 252 แต้มก็จะอัปเกรด

ปลาเก๋าทั่วไปให้ค่าประสบการณ์น้อยกว่าปลากุ้ยอวี๋เสียอีก แค่ตัวละ 5 แต้ม

แต่ปลาเก๋าเสือให้เยอะถึง 12 แต้ม เสียดายที่มีแค่ตัวเดียว

ดูค่าประสบการณ์รวมตอนนี้ 413 แต้ม

ตอนตกปลาจางเจ๋อคอยเช็คอยู่ตลอด พอเห็นว่าเกิน 400 แต้ม บวกกับเวลาที่ใกล้จะหมด เขาถึงหยุดตก

ระหว่างเดินไปสถานีขนส่ง เขาก็สั่งอัปเกรดพื้นที่ตกปลา

【พื้นที่ตกปลา (ระดับ 5)】

【ค่าประสบการณ์: 0/500】

【ฟังก์ชัน: ยังไม่มี】

【ขนาดพื้นที่: 5 ลูกบาศก์เมตร】

【ค่าประสบการณ์การตกปลา: 13】

【ขอแสดงความยินดี โฮสต์อัปเกรดระดับ 5 สำเร็จ ได้รับรางวัล ‘น้ำพุวิเศษ (หลิงเฉวียน)’ 1 ชุด】

【น้ำพุวิเศษ: สามารถปรับปรุงสมรรถภาพร่างกายได้เล็กน้อย ฟื้นฟูความเสียหายของร่างกายจากการทำงานหนักมานาน และเพิ่มภูมิคุ้มกัน】

‘โอ้โห มีรางวัลด้วย? แถมยังช่วยฟื้นฟูร่างกายได้อีก?’

จางเจ๋อคิดว่าระดับ 5 น่าจะมีฟังก์ชันใหม่โผล่มา ที่ไหนได้ดันเป็นของรางวัล?

พูดถึงสมรรถภาพร่างกาย เขานับว่าแข็งแรงมาก

สูงเกือบ 180 เซนติเมตร ถือว่าสูงโดดเด่นกว่าใครในหมู่บ้านชนบททางใต้

การทำงานหนักมาตลอดทำให้เขามีพละกำลังมหาศาล แบกของหนักร้อยกว่ากิโลฯ ได้สบาย ๆ

แต่การทำงานหนักก็ทำให้ร่างกายสึกหรอ ตอนหนุ่ม ๆ ไม่รู้สึกหรอก พอแก่ตัวไปถึงรู้ซึ้ง

ตอนนี้น้ำพุวิเศษช่วยฟื้นฟูร่างกายได้ ถ้าเขารู้จักดูแลตัวเองดี ๆ ตอนแก่ก็คงไม่ต้องทรมานอีกต่อไป

ถือเป็นเรื่องดีมาก ๆ ว่าแต่น้ำพุวิเศษอยู่ไหนล่ะ?

ทันใดนั้น พื้นที่สี่เหลี่ยมลูกบาศก์ขนาดเล็กก็ปรากฏขึ้นที่มุมซ้ายล่างของพื้นที่ตกปลา

พื้นที่เล็กมาก กว้างยาวสูงแค่ประมาณ 20 เซนติเมตร

ข้างในมีขวดแก้วใสวางอยู่อย่างโดดเดี่ยว รูปร่างคล้ายขวดน้ำอัดลมแก้วใบเล็กในยุคหลัง ปริมาณน่าจะแค่สองสามอึก

แต่ตอนนี้อยู่ท่ามกลางฝูงคน จางเจ๋อเลยล้มเลิกความคิดที่จะเอาออกมาดื่มเดี๋ยวนี้ เอาไว้กลับถึงบ้านค่อยว่ากัน

“อาเจ๋อ วันนี้ไปทำอะไรมา ทำไมกลับค่ำมืดขนาดนี้? แล้วเมื่อตอนเที่ยงน้าจางชุ่ยเฟินแกบุกไปบ้านเอ้อร์โก่วจื่อ แล้วมาบอกแม่ว่าลูกไม่ไปดูตัวแล้ว ตกลงมันเรื่องอะไรกันแน่? อ้อ แล้วได้ยินมาว่าฝ่ายหญิงที่ดูตัวกับเอ้อร์โก่วจื่อจู่ ๆ ก็กลับคำ น้าจางแกเลยจะหาคนใหม่ให้ จริงหรือเปล่า?”

พอถึงบ้าน จางฮุ่ยหงก็ลากตัวลูกชายเข้าห้อง ซักไซ้ไล่เลียงยกใหญ่

น้อง ๆ ที่กำลังฝึกพินอินอยู่ในห้องจางเจ๋อ พอเห็นพี่ชายกลับมาก็วิ่งออกมาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

จางเจ๋อไม่นึกว่าแม่สื่อจางจะทำงานเร็วขนาดนี้ รีบกลับมาเคลียร์เรื่องทางบ้านเอ้อร์โก่วจื่อกับบ้านถงทันที

“แม่ เรื่องมันบังเอิญน่ะ เพื่อนที่ผมเจอในตลาดมืด ดันเป็นพี่ชายของผู้หญิงที่มาดูตัวกับเอ้อร์โก่วจื่อพอดี”

“ในเมื่อรู้จักกัน ผมจะปล่อยให้น้องสาวเพื่อนตกนรกทั้งเป็นได้ยังไง ก็เลยเล่าเรื่องเอ้อร์โก่วจื่อให้ฟัง พอรู้ความจริงทางโน้นจะยอมได้ไงล่ะ?”

“น้าจางแกคงรู้ว่างานนี้ล่มแน่ ก็เลยรีบกลับมาหาคนใหม่ให้เอ้อร์โก่วจื่อนั่นแหละ”

“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง” จางฮุ่ยหงหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ไม่นึกว่าเรื่องนี้จะเกี่ยวกับลูกชายตัวเอง

แต่เทียบกับเรื่องเอ้อร์โก่วจื่อ เธอห่วงเรื่องแต่งงานของลูกชายมากกว่า “แล้วที่ลูกไม่ไปดูตัว เพราะไปขัดขาแกงั้นเหรอ? ยัยจางชุ่ยเฟินนี่น่าด่านัก ตัวเองทำไม่ดีเองแท้ ๆ ยังจะมาโทษคนอื่น เดี๋ยวแม่จะไปจัดการนางให้!”

“เดี๋ยว ๆๆ แม่ใจเย็น ๆ ฟังผมก่อน” จางเจ๋อรีบห้าม “แม่ ผมลองถามเพื่อนเรื่องผู้หญิงที่น้าจางแนะนำให้แล้ว”

“ผู้หญิงคนนั้นมีคนรักอยู่แล้ว แต่พ่อแม่ไม่เห็นด้วย จะบังคับให้แต่งมาทางนี้ท่าเดียว ผมว่าผู้หญิงที่มีพันธะแบบนี้อย่าไปยุ่งดีกว่า ใครจะรู้ว่าเธอกับคนรักแอบไปทำอะไรกันมาบ้างหรือเปล่า ผมเลยปฏิเสธไป”

“หา...” จางฮุ่ยหงคาดไม่ถึง

ยุคนี้สาว ๆ ที่มีคนรักเองมีน้อยมาก ส่วนใหญ่ก็แต่งตามที่แม่สื่อชักนำทั้งนั้น

แต่พ่อแม่ไม่เห็นด้วยจนลูกสาวต้องแต่งงานกับคนอื่นก็มีถมไป พอแต่งแล้วผู้หญิงส่วนใหญ่ก็ตั้งใจใช้ชีวิตคู่

ตอนแรกจางฮุ่ยหงก็ไม่คิดอะไรมาก แต่พอเจอปรรโยคเด็ดของจางเจ๋อที่ว่า ‘ใครจะรู้ว่าเธอกับคนรักแอบไปทำอะไรกันมาบ้าง’ เข้าไป เธอเริ่มรู้สึกว่าลูกชายทำถูกแล้ว

เกิดไปเจอ ‘รองเท้าเก่า’ (หญิงไม่บริสุทธิ์) เข้า ลูกชายเธอคงกลายเป็นคนรับเคราะห์

“ก็ได้ งั้นพรุ่งนี้แม่จะไปวานน้าฟาง ให้แกช่วยหาคนดี ๆ ให้ ยัยจางชุ่ยเฟินนี่เชื่อไม่ได้เลย มีคนรักอยู่แล้วยังจะมาแนะนำให้ลูกฉันอีก!”

กะแล้วเชียวว่าแม่ไม่ยอมล้มเลิกง่าย ๆ ดีที่จางเจ๋อเตรียมแผนรับมือไว้แล้ว

“แม่ ให้ป้าฟางไปเป็นแม่สื่อได้ แต่ไม่ต้องให้แกไปหาคนใหม่แล้ว ผมหาเองได้แล้ว!”

“หมายความว่าไง?” จางฮุ่ยหงงง

“ก็คนที่มาดูตัวกับเอ้อร์โก่วจื่อไง วันนี้ผมบังเอิญเจอ เป็นเด็กสาวที่ดีมาก ๆ ผมกับพี่ชายเขาก็สนิทกัน ถึงตอนนั้นค่อยให้ป้าฟางไปสู่ขอให้ก็พอ”

จางเชี่ยนกับน้อง ๆ ที่แอบฟังอยู่ พอได้ยินว่าพี่ชายเล็งคนที่มาดูตัวกับเอ้อร์โก่วจื่อ ก็ตกใจจนเอามือปิดปาก “พี่ นี่มันแย่งแฟนกันชัด ๆ!”

จางชิงกลับหัวเราะชอบใจปรบมือรัว “แย่งได้ดี! ให้ไอ้เอ้อร์โก่วจื่อมันรู้ซะบ้าง บังอาจมารังแกพี่สาว ทีนี้แม้แต่เมียก็โดนแย่ง!”

“แย่งเมีย! แย่งเมีย!” จางอู่ตะโกนเชียร์ตาม

จางฮุ่ยหงตบหัวลูกชายคนเล็ก “พูดจาเหลวไหล ทางโน้นเขาปฏิเสธเอ้อร์โก่วจื่อแล้ว จะให้แม่สื่อไปสู่ขอให้พี่แกก็เป็นเรื่องปกติ!”

“จางชุ่ยเฟินแกเห็นแก่เงิน แต่แกก็ทำงานคุ้มเงินจริง ๆ ชื่อเสียงเอ้อร์โก่วจื่อเน่าขนาดนั้น ถ้าอยากได้เมียคงต้องจ่ายหนักแน่ น้าจางรับของไปเยอะ ย่อมต้องหาคนดี ๆ มาให้ แสดงว่าบ้านนั้นลูกสาวต้องดีจริง”

จางเจ๋อยกนิ้วโป้งให้ แม่ของเขามองคนขาดจริง ๆ

จากนั้นเขาก็ส่งเงิน 10 หยวนให้แม่ แล้วเล่าเรื่องที่ขายปลาให้โรงงานวิทยุให้ฟัง

จางฮุ่ยหงกำเงินแน่น ยิ้มจนแก้มปริ หมดห่วงเรื่องลูกชายขายปลาไปได้เปลาะหนึ่ง ไม่ต้องคอยกังวลใจเหมือนเมื่อก่อน

หลังมื้อเย็น จางเจ๋อเตรียมอุปกรณ์ตกปลา เตรียมจะพาจางอู่ไปขุดปลาโคลนมาตกปลากุ้ยอวี๋

แต่ก่อนไป เขาเรียกน้องสาวสองคนมาสั่งงาน

“อาเชี่ยน อาชิง ช่วยสานตะกร้าไม้ไผ่ให้พี่สองใบ เอาขนาดเล็กกว่าที่พี่แบกวันนี้ครึ่งหนึ่ง แต่ปากตะกร้าให้แคบ ๆ หน่อยนะ พี่ต้องใช้”

เขาใช้นิ้ววาดวงกลมบนพื้น ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 12-13 เซนติเมตร

ขนาดคร่าว ๆ ก็พอ ไม่ต้องเป๊ะมาก

สองพี่น้องไม่ถามเหตุผล พยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย

เมื่อก่อนพวกเธอก็สานตะกร้าไปแลกของที่สหกรณ์บ่อย ๆ งานแค่นี้สบายมาก

จากนั้น จางเจ๋อก็พาจางอู่มุ่งหน้าสู่ทุ่งนาเพื่อไปขุดปลาโคลน

[จบบท]