บทที่ 27 – ช่องทางทำเงินที่มั่นคง

“ปลาเก๋ากับกุ้งมังกรของคุณขายยังไง?”

ตอนนี้โรงงานยังไม่เลิกงาน บวกกับที่ตั้งของครัวหลังอยู่ค่อนข้างลับตาคน นอกจากชายอ้วนขาวกับจางเจ๋อแล้ว แถวนั้นแทบไม่มีใครเดินผ่าน

“ปลาเก๋าทั่วไปจินละ 1.50 หยวน ปลาเก๋าเสือ 2 หยวน กุ้งมังกรขนาดประมาณ 1 จิน ตัวละ 2 หยวนครับ”

จางเจ๋อยังจับทางชายอ้วนขาวไม่ถูก เลยบอกราคาตลาดในปัจจุบันไปก่อน แถมยังบอกเผื่อต่อไว้นิดหน่อย

ชายอ้วนขาวมองซ้ายมองขวา แล้วพูดเสียงเบา “ราคาแพงไป ลดลงอย่างละ 3 เหมา แต่ตอนออกบิล คุณแจ้งราคาเดิมนะ แล้วอีกอย่าง มะรืนนี้คุณเอามาส่งอีกครั้ง ต่อไปให้ส่งทุก ๆ 5 วัน ของวันนี้มันน้อยไปหน่อย”

ปลาและกุ้งแค่ 20-30 จินถือว่าน้อยจริง ๆ สำหรับโรงงานขนาดนี้ ต่อให้วันละร้อยจินก็บริโภคหมดสบาย ๆ

แม้โรงงานวิทยุตอนนี้จะยังไม่ใหญ่โตเหมือนในอนาคต แต่ระดับหัวหน้าทั้งใหญ่และเล็กก็มีเป็นร้อยคน

ไหนจะช่างฝีมือจากต่างถิ่นที่ต้องดูแลเป็นพิเศษ ไหนจะโรงงานพันธมิตรอีก

แต่ส่งถี่เกินไปก็ไม่ดี กินปลาเก๋ากุ้งมังกรทุกวันก็เบื่อ แถมอาจจะทำให้ผู้นำถูกนินทาได้

เรื่องกินส่วนต่าง จางเจ๋อไม่แปลกใจเลยสักนิด แต่ในเมื่อยอมลดราคาให้ 3 เหมา เขาก็ยื่นเงื่อนไขของตัวเองบ้าง

“หัวหน้าครับ จับปลาไม่ง่าย ลดให้ 3 เหมาไม่มีปัญหา แต่ตอนจ่ายเงิน ทางโรงงานช่วยจ่ายเป็นตั๋วบ้างได้ไหมครับ? พวกตั๋วเสบียง ตั๋วน้ำมัน ตั๋วน้ำตาล ตั๋วเนื้อ อะไรพวกนี้ ไม่อย่างนั้นพวกผมมีเงินก็หาซื้อของไม่ได้”

ตั๋วพวกนี้หาซื้อได้ในตลาดมืดก็จริง แต่เสี่ยงโดนจับ

แถมไปตลาดมืดบ่อย ๆ ก็ล่อตาโจร

ยังดีที่หมู่บ้านชิงเหออยู่ติดทะเล ถ้าเป็นหมู่บ้านริมถนนใหญ่ รถบรรทุกสินค้าโดนปล้นเป็นว่าเล่น ปีนึงมีคนตายไม่น้อย

ได้ยินว่าขอแค่ตั๋วธรรมดา ชายอ้วนขาวก็ไม่ได้ใส่ใจ “ได้ ถึงเวลาผมจะกำชับให้”

ตั๋วเนื้อ ตั๋วน้ำตาล ตั๋วน้ำมัน สำหรับคนงานทั่วไปต้องใช้อย่างประหยัด แต่สำหรับโรงงานใหญ่ เจียดมาให้แค่นี้ขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอก

ที่หายากจริง ๆ คือพวกตั๋วรถจักรยาน ตั๋วจักรเย็บผ้าต่างหาก

จากนั้นจางเจ๋อก็ตามเขาไปที่ฝ่ายการเงินและพัสดุเพื่อชั่งน้ำหนักปลา

ปลาเก๋าทั่วไปหนัก 28 จิน 7 ขีด หักส่วนของถงหยวนหาง 12 จิน 3 ขีด ที่เหลือคือปลาในพื้นที่ตกปลาของเขาเอง 16 จิน 4 ขีด

ตามความต้องการของชายอ้วนขาว จางเจ๋อเปิดบิลราคา 1.50 หยวน รวมเป็นเงิน 43.05 หยวน

แต่ต้องหักส่วนแบ่งให้ชายอ้วนขาว 8.61 หยวน แม้ส่วนต่าง 3 เหมาจะดูไม่เยอะ แต่นี่ก็เป็นรายได้พิเศษ

สำหรับเขาที่มีพี่เขยเป็นผู้จัดการโรงงาน ตำแหน่งหน้าที่ย่อมก้าวหน้าขึ้นเรื่อย ๆ กินมูมมามเกินไปอาจจะเดือดร้อน ชายอ้วนขาวไม่โง่ขนาดนั้น

อีกอย่าง นี่เป็นแค่ของที่จางเจ๋อกับถงหยวนหางตกมาแบบฉุกละหุก ถ้าเตรียมตัวดี ๆ วันหน้าส่งของได้เยอะกว่านี้ เขาก็จะได้ส่วนแบ่งมากขึ้น

เผลอ ๆ เดือนหนึ่งได้เพิ่มมาหลายสิบหรือเป็นร้อยหยวน มากกว่าเงินเดือนทั้งเดือนเสียอีก

ชั่งของต่อ ปลาเก๋าเสือหนัก 2 จิน 9 ขีด ราคา 2 หยวน เป็นเงิน 5.80 หยวน

กุ้งมังกร 4 ตัว รวมเป็นเงิน 8 หยวน

รวมยอดทั้งหมด 53.85 หยวน แต่เพราะจางเจ๋อขอแลกเป็นตั๋วบางส่วน เขาเลยได้รับเงินสดมา 45 หยวนถ้วน

รับเงินและบิลเสร็จ ทั้งสองก็เดินไปส่งปลาที่ครัวหลัง

ระหว่างทางเดินผ่านมุมเงียบสงบ จางเจ๋อรีบยัดเงิน 11 หยวนใส่มืออีกฝ่ายทันที

ชายอ้วนขาวเก็บเงินเข้ากระเป๋าเสื้ออย่างพอใจ “ไปกันเถอะ ไปที่ครัว มะรืนนี้บ่ายสี่โมงคุณเอาของมาส่งที่โรงงานเหมือนเดิม ผมจะรออยู่ที่ป้อมยาม”

“ได้ครับ” จางเจ๋อก็ยิ้มร่าเดินตามหลังไป

รอบนี้ได้เงินน้อยกว่าตอนขายปลากุ้ยอวี๋วันแรก แต่ได้ความมั่นคงและปลอดภัย ที่สำคัญคือเขาไม่ขาดแคลนตั๋วแล้ว

พอนึกถึงปลากุ้ยอวี๋ จางเจ๋อก็ฉุกคิดขึ้นมา ถามว่า “หัวหน้าครับ ก่อนหน้านี้ผมเอาปลากุ้ยอวี๋ไปขายในเมือง มีคนเอาของมาแลกเยอะเหมือนกัน ดูเหมือนคนจะชอบกินปลากุ้ยอวี๋ ทางคุณสนใจไหมครับ?”

“ปลากุ้ยอวี๋?” ชายอ้วนขาวชะงัก คิดครู่หนึ่งแล้วตอบ “ปลากุ้ยอวี๋ก็เป็นของดี ถ้ามีก็เอามาสักสิบยี่สิบตัวก็ได้ แต่ขอตัวไม่ใหญ่มากนะ ตัวละสักหนึ่งถึงสองจินก็พอ อ้อ ไม่เอาปลาตายนะ!”

“ได้ครับ งั้นมะรืนนี้ผมจะเอามาส่งพร้อมกันเลย” ได้ยินว่าขายปลากุ้ยอวี๋ได้ด้วย จางเจ๋อยิ่งดีใจ

อย่างน้อยตอนนี้เขาออกไปตกปลาทะเลตอนกลางคืนไม่ได้ เพราะเรือถงหยวนหางไม่ว่าง สู้กลับหมู่บ้านไปตกปลากุ้ยอวี๋ตอนกลางคืนยังจะดีกว่า

มาถึงครัวหลัง จางเจ๋อเทปลาเก๋ากับกุ้งมังกรลงในถังเหล็ก แล้วบอกลาชายอ้วนขาว

ขากลับไปที่ท่าเรือ เขาเริ่มคิดว่าจะให้เงินถงหยวนหางเท่าไหร่ดี

12 จิน 3 ขีด ถ้าคิดราคา 1.20 หยวน ก็จะเป็นเงิน 14.76 หยวน

แต่จะให้ราคาเต็มไม่ได้ เพราะช่องทางขายเป็นของเขา

ตามหลักกำไรพ่อค้าคนกลาง รับซื้อในราคา 5-7 เหมาถือว่าสมเหตุสมผล

แต่เขาต้องอาศัยเรือของอีกฝ่ายออกไปตกปลา แม้จะตกชายฝั่งได้ แต่ประสิทธิภาพสู้กลางทะเลไม่ได้

อีกอย่าง พวกเขาอาจจะได้เป็นทองแผ่นเดียวกัน กดราคาต่ำไปคงดูไม่ดี จางเจ๋อเองก็ไม่ใช่คนเห็นแก่ได้ขนาดนั้น

คิดไปคิดมา เขาตัดสินใจให้ราคาจินละ 1 หยวน เพราะยังต้องใช้เรือ และต้องซื้อเบ็ดกับสายเอ็นจากอีกฝ่ายด้วย

แน่นอนว่าวันนี้ไม่ต้องไปเอาเปรียบเขา บอกไปตรง ๆ ว่ารับซื้อในราคา 1 หยวน เชื่อว่าอีกฝ่ายก็น่าจะพอใจ

ถ้าไม่พอใจก็ช่างมัน หาจีบสาวสวยบนเกาะคนใหม่ พอแต่งงานเดี๋ยวก็ได้เรือได้เบ็ดมาเอง

พูดกันตามตรง เขาแค่ ‘เห็นแล้วปิ๊ง’ ถงชูเหยา คิดว่าเป็นเมียที่ดีได้ แล้วก็สะดวกเรื่องตกปลาด้วย

จะบอกว่ารักก็คงไม่จริง ผ่านโลกมาจนป่านนี้แล้ว จะมามีความรักหวานแหววอะไรอีก ต่อให้ร่างกายจะกลับมาหนุ่มก็เถอะ

คนอื่นอยู่กันไป 7-8 ปีก็เปลี่ยนสถานะจากเมียเป็นเพื่อนคู่คิด เขาอาจจะใช้เวลาแค่ปีสองปีก็ได้ เพื่อนคู่คิดที่นอนเตียงเดียวกันทำเรื่องอย่างว่ากันได้นั่นแหละ

ที่ท่าเรือ ถงหยวนหางยืนสูบบุหรี่รออย่างกระวนกระวาย

เขาไม่แน่ใจว่าจางเจ๋อจะเชิดเงินหนีหรือเปล่า

แล้วก็ไม่แน่ใจด้วยว่าปลาจะขายออกไหม ขายได้ราคาเท่าไหร่

สูบบุหรี่หมดไปมวนหนึ่ง เดินวนไปวนมาหลายรอบ ทนไม่ไหวหยิบมวนใหม่ออกมา จางเจ๋อที่สะพายตะกร้าไม้ไผ่ก็ปรากฏตัวขึ้นลาง ๆ ในระยะสายตา

ถงหยวนหางเพ่งมอง พอเห็นว่าเป็นจางเจ๋อจริง ๆ ก็ยิ้มกว้างรีบเดินเข้าไปหา

“เป็นไงบ้าง?”

จางเจ๋อรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร พาเขาไปที่พงหญ้าสูงข้าง ๆ ให้หญ้าบังสายตาคนอื่น แล้วล้วงเงินออกมาจากอกเสื้อ

“โดนหักหัวคิวไปหน่อย ปลาจินละ 1.20 หยวน นี่เงินนาย 14.76 หยวน อ้อ ฉันขอแลกตั๋วมาบ้าง ถ้านายจะเอาตั๋วก็หักเงินออก”

“ไม่ได้ ๆ คิดเงินแบบนี้ไม่ได้ อาเจ๋อ ช่องทางขายเป็นของนาย ฉันจะมาเอาเปรียบนายได้ยังไง”

เป็นไปตามคาด ถงหยวนหางรู้ความจริง

“งั้นวันนี้แบ่งกันแบบนี้ วันหน้าฉันรับซื้อปลาเก๋าจากนายจินละ 1 หยวน ส่วนปลาเก๋าเสือกับกุ้งมังกรค่อยคิดแยก นายว่าไง?”

“แบบนี้... อาเจ๋อ นายจะไม่เสียเปรียบแย่เหรอ?”

ก่อนหน้านี้ถงหยวนหางบอกว่าจะขายให้ถูก ๆ ในใจกะว่าได้สัก 7-8 เหมาก็หรูแล้ว

พอได้ยินว่าให้ 1 หยวน เขาดีใจจนเนื้อเต้น แต่ก็ต้องทำท่าเกรงใจไว้ก่อน

“เอาน่า เอาเปรียบคนอื่นได้ แต่เอาเปรียบพี่เขยไม่ได้นี่นา!”

“ไปไกล ๆ เลย ยังไม่ทันไร จะมาฉวยโอกาสกับน้องสาวฉันซะแล้ว!”

สุดท้าย จางเจ๋อให้เงินไป 12 หยวน พร้อมกับตั๋วอีกจำนวนหนึ่ง

ได้เงินและตั๋วมา ถงหยวนหางก็ชวนเขาไปซื้อข้าวสารที่ร้านสหกรณ์ทันที ส่วนเนื้อหมู เย็นป่านนี้คงไม่เหลือมันแข็งแล้ว เขาเลยกะว่าจะมาดูพรุ่งนี้เช้า

จางเจ๋อไม่ได้ซื้ออะไร เพราะที่บ้านยังมีข้าวสารเหลืออีกสิบกว่าจิน กากหมูก็ยังไม่หมด

มันแข็ง 2 จินที่เอามาเจียว แม่คงไม่ยอมให้กินหมดภายในไม่กี่มื้อหรอก

เพื่อสุขภาพกระเพาะ กินทีละนิดละหน่อยดีกว่า

ซื้อของเสร็จ ทั้งสองก็แยกย้ายกัน

“อาหาง มะรืนนี้ทางโน้นต้องการของอีก พรุ่งนี้หรือมะรืนนายดูว่าว่างเมื่อไหร่ เราออกไปตกปลากันอีกนะ”

“งั้นมะรืนเช้าฉันมารับที่ท่าเรือ พรุ่งนี้คืนฉันจะไม่ออกเรือ จะนอนเอาแรงสักหน่อย”

“โอเค ตกลงตามนี้”

[จบบท]