บทที่ 4 – หลิงเจี่ยวแสนอร่อย

แรงกระชากนี้หนักหน่วงเกินคาด แถมยังมาแบบไม่ทันตั้งตัว

แต่เมื่อจางเจ๋อเตรียมพร้อมไว้แล้ว ปลาก็ยากที่จะหนีรอดไปได้

กล้ามเนื้อที่แขนของเขาปูดโปน มือจับสายเอ็นไนลอนดึงกลับมา รู้สึกตึงมือนิดหน่อยแต่ยังพอรับไหว

ดึงไปได้สองสามที จู่ ๆ ปลาก็ออกแรงกระชาก จางเจ๋อต้องหยุดชะงักและยื้อกันไว้

อากาศร้อน ๆ ในฤดูร้อน เพียงไม่กี่นาทีเขาก็เหงื่อท่วมตัว

แต่ในใจเขากลับรู้สึกสะใจมาก แรงแบบนี้ถึงใจจริง ๆ กะจากน้ำหนักแล้วปลาน่าจะหนักสักสิบกว่าจิน (5 กก.+)

ชาติที่แล้วถ้าได้ปลาตัวใหญ่ขนาดนี้สักตัว เขาคงต้องหิ้วปลาเดินหาทางเข้าบ้านไปทั่วถนนแน่ ๆ

ต่อจากนี้ ก็คือช่วงเวลาชักเย่อระหว่างเขากับปลายักษ์ใต้น้ำ

พอปลาเริ่มล้า เขาก็รีบเก็บสาย พอปลาฮึดสู้ เขาก็พยายามยื้อไว้ ถ้าสู้แรงไม่ไหวก็ผ่อนสายให้นิดหน่อย

ยื้อยุดกันไปมาสิบกว่านาที ในที่สุดเขาก็ลากปลายักษ์ตัวนี้เข้ามาถึงฝั่ง แล้วรีบใช้คีมคีบปากปลาลากขึ้นฝั่งก่อนจะเก็บเข้าสู่พื้นที่ตกปลา

【ตกได้ปลาเฉียวจุ่ยกุ้ย 1 ตัว น้ำหนัก 11.23 จิน (5.6 กก.) ได้รับค่าประสบการณ์ +7】

โห ตัวเบ้อเริ่มเลย! ปลากุ้ยอวี๋หนักสิบเอ็ดจิน ในยุคหลัง ๆ เขาไม่กล้าแม้แต่จะคิด คงมีแค่นักตกปลาที่โชคดีสุด ๆ เท่านั้นแหละที่จะตกได้ตัวใหญ่ขนาดนี้หรือใหญ่กว่านี้

น่าเสียดายที่หลังจากนั้นจนปลาโคลนหมดเกลี้ยง เขาไม่ได้ปลากุ้ยอวี๋หนักเกินสิบจินอีกเลย

ตะขอเบ็ดถูกดึงจนยืดตรงไปสองอัน รวมถึงอันที่ใช้ตกปลาเฉียวจุ่ยกุ้ยยักษ์เมื่อกี้ด้วย

ถ้าตอนนั้นยื้อนานกว่านี้อีกนิด เจ้าปลายักษ์คงหลุดหนีไปแล้ว

ตอนนี้ในพื้นที่ตกปลามีปลากุ้ยอวี๋ 23 ตัว นอกจากตัวที่หนักสิบเอ็ดจินแล้ว ตัวอื่น ๆ หนักไม่ถึงห้าจินทั้งนั้น

จางเจ๋อลองคำนวณในใจ พบว่ามีปลากุ้ยอวี๋รวมกัน 97 จินกว่า ๆ ขาดอีกนิดเดียวก็จะครบ 100 จินแล้ว

เสียดายที่เหยื่อหมด มืดค่ำป่านนี้เขาจะไปหาปลาโคลนเพิ่มก็ลำบาก

ไม่อย่างนั้นเขาต้องหาให้ครบ 100 จินให้ได้แน่ ๆ โรคย้ำคิดย้ำทำกำเริบอีกแล้วสิ!

ส่วนพื้นที่ตกปลา ตอนนี้มีค่าประสบการณ์ 161 แต้มแล้ว

พื้นที่ตกปลาไม่ได้อัปเกรดอัตโนมัติเมื่อค่าประสบการณ์ครบ แต่ต้องให้จางเจ๋อสั่งอัปเกรดเอง ข้อนี้ก็ถือว่าเข้าใจผู้ใช้อยู่เหมือนกัน แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะยังไม่มีประโยชน์อะไรเท่าไหร่

บางทีอนาคตอาจจะค้นพบประโยชน์ใหม่ ๆ อย่างเช่นหัวข้อ ‘ฟังก์ชัน’ ที่ยังว่างเปล่าอยู่นั่น

จางเจ๋อแค่คิดในใจ พื้นที่ตกปลาก็เลื่อนเป็นระดับ 2 ทันที

【พื้นที่ตกปลา (ระดับ 2)】

【ค่าประสบการณ์: 0/200】

【ฟังก์ชัน: ยังไม่มี】

【ขนาดพื้นที่: 2 ลูกบาศก์เมตร】

【ค่าประสบการณ์การตกปลา: 61】

หลังอัปเกรด พื้นที่ก็ขยายใหญ่ขึ้นเป็นสองเท่าทันที พื้นที่ที่เคยแออัดก็ดูโล่งขึ้นเยอะ ปลาสามารถว่ายไปมาได้อย่างอิสระแล้ว

จางเจ๋อเก็บอุปกรณ์ ล้างถังน้ำด้วยน้ำในแม่น้ำ แล้วเดินกลับไปตามทางเดินเล็ก ๆ สายเดิม

เมื่อเห็นพงหญ้าข้างหน้า เขาก็ใช้ไม้เคาะตามระเบียบ

ปรากฏว่าพงหญ้าไม่มีอะไรผิดปกติ แต่ข้างกอหญ้าน้ำริมตลิ่งจู่ ๆ ก็มีเสียง “ตูม” ดังขึ้น ทำเอาเขาสะดุ้งโหยง

จางเจ๋อหันไปมอง พบว่าเป็นกบตัวหนึ่งที่ตกใจกระโดดลงน้ำไปนั่นเอง

ขณะที่เขากำลังจะเดินกลับต่อ สิ่งของสีขาว ๆ ที่ซ่อนอยู่ในกอหญ้าน้ำก็ดึงดูดความสนใจของเขา

อาศัยแสงจันทร์ สิ่งสีขาวพวกนี้ดูสะดุดตา รูปร่างเหมือนเขาควาย

ในสมองของจางเจ๋อผุดชื่อของกินแสนอร่อยที่ไม่ได้กินมานานขึ้นมาทันที – หลิงเจี่ยว (กระจับ)

เขาใช้ไม้เขี่ยพืชริมน้ำพวกนี้ขึ้นมา เด็ดผลมาดู ก็พบว่าเป็นหลิงเจี่ยวจริง ๆ

หลิงเจี่ยวมีทั้งสีขาว สีดำ สีแดง และสีเขียว ในเวลากลางคืนสีดำ เขียว แดง ดูยากหน่อย เขาแยกแยะจากความเข้มอ่อนของสีแบบคร่าว ๆ เอา

พวกสีขาวกับเขียวพอปอกเปลือกออกมาเนื้อข้างในจะขาวเนียน กัดลงไปหวานฉ่ำ ยิ่งกว่าลูกแพร์ลูกใหญ่เสียอีก

ส่วนสีดำจะค่อนข้างแก่ แต่มีแป้งเยอะ ต้มสุกแล้วรสชาติจะเข้มข้น

ส่วนสีแดงไม่แนะนำให้กิน ไม่อร่อย

ที่บ้านขาดแคลนทุกอย่าง โดยเฉพาะของกิน

เจ้านี่เป็นของดีเลย จางเจ๋อยกหลิงเจี่ยวขึ้นมาดม ไม่ได้กลิ่นเหม็นเน่า แสดงว่าหลิงเจี่ยวพวกนี้ยังสดอยู่ เขารีบเด็ดหลิงเจี่ยวริมฝั่งทั้งหมด ใส่ห่อเสื้อไว้

ไกลออกไปหน่อยยังมีอีกกอใหญ่ แต่ต้องลงน้ำ เขาเลยตัดใจไปก่อน

คืนนี้ได้ของกลับมาเต็มไม้เต็มมือ พอถึงบ้าน จางฮุ่ยหงก็ถือตะเกียงน้ำมันก๊าดเดินออกมาจากห้อง

จางเจ๋อชะงัก “แม่ ยังไม่นอนอีกเหรอครับ?”

“ลูกยังไม่กลับ แม่จะนอนหลับได้ยังไง!” จางฮุ่ยหงเดินเข้ามาหาเขา แล้วส่องตะเกียงไปที่ถังน้ำ

พอเห็นปลาตัวใหญ่หลายตัวในถัง กับกองหลิงเจี่ยวข้าง ๆ เธอก็ทำหน้าประหลาดใจ

“ทำไมได้ปลากุ้ยอวี๋กับหลิงเจี่ยวเยอะขนาดนี้?”

ปลาในถังจางเจ๋อเพิ่งเอาออกมาตอนใกล้จะถึงบ้าน มีทั้งหมด 7 ตัว หนักตัวละ 2-3 จิน (1-1.5 กก.)

“วันนี้โชคดีครับ เดิมทีจะตกปลาเฉา แต่ตรงนั้นมีแต่ปลากุ้ยอวี๋เต็มไปหมด ส่วนหลิงเจี่ยวผมเจอตอนขากลับ อยู่ริมตลิ่งพอดี”

“ปลาพวกนี้เปราะบางนะ เลี้ยงไม่รอดหรอก!” จางฮุ่ยหงเห็นปลากุ้ยอวี๋ก็ดีใจ แต่ก็กังวลว่าจะจัดการกับปลาพวกนี้ยังไง

“ปลาพวกนี้ดีมากนะ หรือจะเอาไปถามสถานีรับซื้อของคอมมูนดูไหมว่าเขารับหรือเปล่า?”

“อย่าเลยครับ สถานีรับซื้อเอาปลาเฉาปลาจี้ไปแลกเสบียงน่ะพอได้ แต่ปลากุ้ยอวี๋พวกนี้ผมกะจะเอาเข้าเมืองไปขายเอาเงิน” จางเจ๋อรีบส่ายหน้าปฏิเสธ

ปลากุ้ยอวี๋ในเมืองมีโอกาสขายได้ถึง 8 เหมาหรือ 1 หยวนต่อครึ่งกิโลฯ ถ้าขายให้สถานีรับซื้อคงโดนกดราคาเหลือครึ่งเดียว แถมปลาเยอะขนาดนี้เขาอาจจะไม่รับซื้อหมดด้วย

สินค้าประมงไม่เหมือนสินค้าเกษตรอื่น ต้องมีชีวิตถึงจะมีค่า ถ้าปลาเยอะเกินไป อีกฝ่ายก็จะกังวลว่าจะเลี้ยงไม่รอด

แน่นอนว่าปลากว่า 20 ตัวของจางเจ๋อ สถานีรับซื้อรับไหวอยู่แล้ว แต่เขาไม่อยากเสียเปรียบนี่นา!

“ลูกจะไปตลาดมืดในเมืองเหรอ?” พอได้ยินลูกชายจะเข้าเมือง จางฮุ่ยหงก็นึกถึงตลาดมืดทันที

นอกจากตลาดมืด เธอก็นึกไม่ออกแล้วว่าจะไปขายปลาที่ไหนได้

“แม่ครับ อยากให้ชีวิตความเป็นอยู่ดีขึ้น มันก็ไม่มีทางเลือกอื่น จริง ๆ ในเมืองก็แอบค้าขายกันเยอะแยะ คนอื่นทำได้ทำไมเราจะทำไม่ได้ ยังไงผมก็ต้องลองเข้าเมืองไปดูสักหน่อย”

เรื่องตกปลาขาย จางเจ๋อรู้ว่าปิดแม่ไม่ได้ เขาจึงพยายามเกลี้ยกล่อมให้แม่สนับสนุน

ถ้าเป็นเมื่อก่อน จางฮุ่ยหงคงไม่มีทางยอม แต่เมื่อวานท่าทางกระหายอยากกินเนื้อของลูก ๆ ทำให้ใจเธอสั่นไหว ความคิดเริ่มเปลี่ยนไปบ้างแล้ว

หลังไตร่ตรองอยู่ครู่ใหญ่ เธอตัดสินใจแล้วพูดว่า “งั้นแม่ไปขายเอง ลูกอย่าไปเสี่ยงเลย ลูกยังต้องแต่งงาน จะโดนจับไม่ได้นะ!”

จางเจ๋อยิ้มขื่น “แม่ครับ ตลาดมืดต้องให้ผมไป เกิดมีอะไรขึ้นมา ผมวิ่งเร็วกว่า โอกาสโดนจับน้อยกว่าแม่นะ”

“แม่อยู่บ้านดูแลน้อง ๆ ให้ดี รอผมกลับมาเถอะครับ”

พูดจบ เขากลัวจางฮุ่ยหงจะพูดห้ามอีก จึงรีบหิ้วถังน้ำเดินเข้าห้องนอนตัวเองไป

“เฮ้อ~”

จางฮุ่ยหงเห็นลูกชายเป็นแบบนั้น ก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างจนปัญญา

อันที่จริงปู่ย่าของจางเจ๋อก็ยังมีชีวิตอยู่ ชีวิตความเป็นอยู่ก็ถือว่าใช้ได้

แต่พวกเขาโทษว่าการตายของลูกชายเป็นความผิดของเธอ บวกกับมีคนคอยยุแยงตะแคงรั่ว ทำให้หลายปีมานี้พวกเขาไม่สนใจไยดีครอบครัวเธอเลย

ถ้ามีผู้ใหญ่คอยช่วยเหลือ ครอบครัวเธอคงไม่ต้องลำบากขนาดนี้

พอนึกถึงเรื่องพวกนี้ จางฮุ่ยหงก็ถอนหายใจอีกเฮือก แล้วเก็บหลิงเจี่ยวทั้งหมดใส่กะละมัง เอาไปล้างให้สะอาด แยกประเภทตามสี แล้วก่อไฟต้มหลิงเจี่ยวสีดำให้สุกทั้งหมด

ตลาดมืดไม่ได้เปิดแค่ตอนกลางคืน แต่กลางคืนจะปลอดภัยกว่า

จางเจ๋อต้องตื่นกลางดึกเข้าเมือง หลิงเจี่ยวพวกนี้จะได้เอาไว้ให้เขากินรองท้อง

ส่วนจางเจ๋อที่กลับเข้ามาในห้อง เห็นน้องชายนอนกางแขนกางขาหลับปุ๋ย ก็อดส่ายหน้าขำไม่ได้ เขาเอาถังน้ำไปวางไว้มุมมืด แล้วเก็บปลาทั้งหมดเข้าพื้นที่ตกปลา

ที่บ้านมีแค่สองห้องนอน เขากับน้องชายห้องหนึ่ง น้องสาวสองคนนอนกับแม่

ตอนนี้เขานอนห้องเดียวกับน้องชาย การใช้พื้นที่ตกปลาก็มีความเสี่ยงจะถูกเห็นอยู่บ้าง

แต่ปลากุ้ยอวี๋ตายง่าย ทิ้งไว้ข้างนอกหลายชั่วโมงอาจไม่รอด เขาเลยต้องเสี่ยงเก็บเข้าพื้นที่ไปก่อน

ตอนนี้ต้องรีบหาเงิน แล้วรีบสร้างบ้านใหม่ให้ได้

ยังดีที่จางอู่อายุยังน้อยแถมขี้เซา ช่วงสั้น ๆ นี้ไม่น่าจะตื่นมาเห็นอะไรหรอก

[จบบท]