บทที่ 5 คืนสู่สามัญ หนึ่งมีดตัดผ่าจักรวาล
บทที่ 5 คืนสู่สามัญ หนึ่งมีดตัดผ่าจักรวาล
กลายเป็นวังวนสีดำขนาดใหญ่ ครอบคลุมฉินป๋อและเจ้าเฮยทั่นไว้ภายใน
ฉินป๋อรู้สึกถึงแรงดูดมหาศาล ร่างกายลอยเข้าสู่ใจกลางวังวนอย่างควบคุมไม่ได้
เจ้าเฮยทั่นดิ้นรนอย่างสุดชีวิตอยู่ข้าง ๆ แต่ก็ไม่อาจหลุดพ้นจากแรงดูดนี้ได้เช่นกัน
“แย่แล้ว! ผีสาวนี้จะระเบิดตัว ตายตกไปตามกัน!”
ฉินป๋อร้องในใจว่าแย่แล้ว
ผีสาวกลายเป็นกลุ่มก้อนไอวิญญาณขนาดมหึมา กลืนกินแก่นพลังรอบด้าน
ฉินป๋อในยามนี้ถือมีดด้วยมือข้างเดียว ผ่อนคลายร่างกายทั่วร่าง
ในหัวเต็มไปด้วยกระบวนท่าเพลงมีดฆ่าหมู
“ระบบ ผลาญอายุขัยให้ฉัน ฝึกฝนเพลงมีดฆ่าหมู!”
[ปีที่หนึ่ง เพลงมีดฆ่าหมูของเจ้าบรรลุถึงขั้นสุดขีด ไม่มีทางก้าวหน้าไปได้อีก]
[ปีที่สอง... ยังคงไม่เข้าใจ]
[ปีที่สาม... เจ้าเริ่มรู้สึกว่าเพลงมีดฆ่าหมูไม่ควรเป็นเช่นนี้ ควรจะเป็นหนึ่งมีดออก หมูหมื่นตัวสยบ!]
[ปีที่ห้า... เจ้าเผชิญหน้ากับหมูไม่ใช่เพื่อลงมีด แต่เพื่อสื่อสาร เรียนรู้ เข้าใจชีวิตของหมูอย่างลึกซึ้ง]
[ปีที่หก จิตใจที่เย็นชาจากการฆ่าหมูของเจ้า แปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อน การฆ่าหมูไม่ใช่แค่การกระทำ แต่เป็นศิลปะ เพลงมีดฆ่าหมูบรรลุถึงขั้นคืนสู่สามัญสำเร็จ]
ในวินาทีนั้น ฉินป๋อรู้สึกว่าตนเองกับมีดทำครัวในมือราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน
พลังประหลาดแต่แข็งแกร่งสายหนึ่งพวยพุ่งออกมาจากร่างกายของเขา
เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แววตาฉายประกายแห่งการหลุดพ้นโลกีย์
ในเวลานี้ กลุ่มก้อนไอวิญญาณขนาดมหึมานั้นกำลังจะกลืนกินทั้งห้องจนหมดสิ้น
เจ้าเฮยทั่นต้านทานการกัดกร่อนของไอวิญญาณอยู่ข้าง ๆ อย่างยากลำบาก ส่งเสียงร้อง “เมี๊ยว เมี๊ยว” แผ่วเบา
ฉินป๋อสูดลมหายใจลึก ตวัดมีดทำครัวในมือเบา ๆ
“วันนี้จะใช้เจ้าเซ่นสังเวยมีดของข้า!”
“ลองชิมรสชาติกระบวนท่าสุดท้ายของเพลงมีดฆ่าหมูที่ข้าบัญญัติขึ้นนี้หน่อยเป็นไร!”
“หนึ่งมีดตัดผ่าจักรวาล!”
ทันใดนั้น กลิ่นอายรอบกายฉินป๋อก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน
กลิ่นอายสงบเยือกเย็นแบบคืนสู่สามัญ พลันแปรเปลี่ยนเป็นจิตสังหารอันแหลมคมที่พุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างไม่ลดละ
มีดทำครัวในมือของเขาส่องประกายแสงสีทองเจิดจ้า
ท่ามกลางแสงสว่างนั้น ปรากฏเงามายาของสุกรเทพเจ้านับไม่ถ้วนลอยเด่น พวกมันเงยหน้าคำรามก้องฟ้า ราวกับกำลังส่งเสียงเชียร์ให้ฉินป๋อ
เพียงแค่ฉินป๋อตวัดมีดเบา ๆ ประกายมีดสีทองอร่ามตาอย่างถึงที่สุดก็พุ่งหวีดหวิวออกไป
ภายในประกายมีดนั้นแฝงไว้ด้วยพลังแห่งกฎเกณฑ์อันไร้ที่สิ้นสุด ราวกับสามารถตัดขาดความจอมปลอมทั้งปวงในโลกหล้า
ชั่วพริบตา ฟ้าดินราวกับหยุดนิ่ง
กลิ่นอายรอบกายฉินป๋อพุ่งสูงขึ้นสู่ระดับที่น่าสะพรึงกลัว
มีดทำครัวที่ดูธรรมดาในมือ ยามนี้กลับเปล่งประกายเจิดจรัสอย่างหาที่เปรียบมิได้
แสงสว่างเจิดจ้าบาดตา ราวกับจะฉีกกระชากพื้นที่อันมืดมิดทั้งหมดให้ขาดสะบั้น
มีดนี้ที่ฟันออกไป แฝงไว้ด้วยความเข้าใจขั้นสูงสุดของฉินป๋อที่มีต่อเพลงมีดฆ่าหมู
หลอมรวมประสบการณ์ ความรู้สึก และศักยภาพที่ระเบิดออกมาระหว่างความเป็นความตายตลอดหลายปีที่ผ่านมา
ประกายมีดพุ่งออกไปด้วความเร็วเหนือจินตนาการ
ทุกที่ที่ผ่าน ไอวิญญาณแตกกระเจิงดั่งกระจกแก้ว ส่งเสียงดังน่าใจหาย
มีดเดียวผ่านไป กลุ่มก้อนไอวิญญาณทั้งผืนถูกแยกออกเป็นสองส่วน
[ติ๊ง: สังหารสิ่งลี้ลับระดับแค้น]
[ได้รับอายุขัยห้าปี]
เมื่อเสียงระบบดังขึ้น
การต่อสู้ครั้งนี้ก็จบลงในที่สุด ฉินป๋อก็วางมีดทำครัวในมือลง
ใบหน้าของเขาซีดเผือดเล็กน้อย
เนื่องจากก่อนหน้านี้ใช้เลือดตัวเองเสริมพลังให้มีดทำครัว จึงเสียเลือดไปมากพอสมควรแล้ว
เงยหน้ามอง พื้นดินถูกกรีดเป็นร่องลึกขนาดใหญ่
เจ้าเฮยทั่นที่อยู่ไม่ไกลก็นอนคอตกอยู่บนพื้น ดูเหมือนจะใช้แรงมากเกินไป
“เจ้าเฮยทั่น มานี่!”
ฉินป๋อหยิบแผ่นแป้งข้าวโพดออกมาโยนให้มัน
ใครจะรู้ว่ามันเพียงแค่เหลือบมองแล้วก็หันหน้าหนี
ราวกับจะบอกว่า ของแค่นี้กล้าเอาออกมาได้อย่างไร!
“อ้าว เจ้าเฮยทั่น เลือกกินเพราะไม่มีเนื้อใช่ไหม?”
ฉินป๋อเลิกคิ้ว ยื่นมือไปบีบหูนุ่มนิ่มของเจ้าเฮยทั่น
“ได้เลยนะ หัดเลือกกินแล้วหรือ?”
“แต่ตอนนี้ไม่มีเนื้อ พรุ่งนี้ค่อยหาโอกาสไปล่าสัตว์ดู”
“แต่ว่าตอนนี้นะ...”
เขาลากเสียงยาว หักแผ่นแป้งข้าวโพดเป็นสองส่วน ยัดใส่ปากตัวเองชิ้นหนึ่งอย่างช้า ๆ
“ถ้าไม่กิน ก็อดนะ”
เจ้าเฮยทั่นได้ยินดังนั้น หูก็กระดิก ดวงตาใสแจ๋วของมันจ้องมองแผ่นแป้งข้าวโพดในมือฉินป๋อเขม็ง
ในลำคอส่งเสียงร้องอู้อี้อย่างไม่พอใจ แต่สุดท้ายก็ทนต่อความเย้ายวนของอาหารไม่ไหว
คาบแผ่นแป้งข้าวโพดบนพื้นขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้ เคี้ยวไปพลางใช้หางปัดขากางเกงฉินป๋ออย่างฮึดฮัด
ฉินป๋อเคี้ยวแผ่นแป้งข้าวโพดไปพลาง ตรวจสอบค่าสถานะของตัวเองไปพลาง
[โฮสต์: ฉินป๋อ]
[ร่างกาย: เปลี่ยนแปลงเล็กน้อย]
[ระดับพลัง: ขอบเขตขัดเกลากายา (ขัดเกลาอวัยวะภายใน)]
[ทักษะ: เพลงมีดฆ่าหมู (ขั้นคืนสู่สามัญ)]
[อายุขัยคงเหลือ: 9 ปี]
“คืนสู่สามัญ! แข็งแกร่งจริง ๆ”
“แล้วก็สิ่งลี้ลับระดับแค้น หมายความว่าผีสาวนี้อยู่ในระดับแค้น แปลว่าตอนนี้ถ้าเจอกับพวกระดับแค้นก็สามารถเอาชนะได้แล้ว”
“ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือต้องใช้เลือดเสริมพลัง ไม่อย่างนั้นก็สร้างความเสียหายที่แท้จริงไม่ได้”
“สิ่งลี้ลับระดับแค้นหนึ่งตนให้อายุขัยห้าปี ก็ไม่เลว!”
...
เช้าวันรุ่งขึ้น!
ฉินป๋อถูกปลุกด้วยเสียงเคาะประตู
“พี่ป๋อ! พี่ป๋อ!”
“อยู่หรือไม่? เปิดประตูหน่อย!”
“ใครกัน?”
เปิดประตูออกไปดู เป็นเจ้าหลี่เอ้อร์โก่วนั้นเอง
“มีอะไรหรือ?”
“เร็วเข้า ไปช่วยกันหน่อย!
บ้านท่านลุงหลี่เชิญนักพรตมาทำพิธี แต่จู่ ๆ ก็เกิดเรื่อง พี่หลี่กับภรรยาหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย”
“นักพรตต้องการชายหนุ่มแปดคนไปช่วย ข้าเลยมาหาพี่นี่แหละ”
ฉินป๋อฟังจบ สีหน้าก็ตกใจอย่างยิ่ง
“อะไรนะ? หลี่ตงกับภรรยาเกิดเรื่องหรือ?”
แต่ในใจกลับประหลาดใจ
“ไม่น่าเป็นไปได้นี่? ผีสาวนั้นถูกฉันจัดการไปแล้วไม่ใช่เหรอไง?”
“หรือว่ายังมีภูตผีตนอื่นอีก?”
ไม่ทันได้คิดมาก ฉินป๋อบอกให้เขารอสักครู่ ตนจะไปหยิบของ
หันหลังกลับเข้าบ้าน เอาผ้าห่อมีดทำครัวเล่มนั้นไว้ เหน็บไว้ที่เอวด้านหลัง
ทั้งสองรีบเดินทาง ไม่นานก็มาถึงบ้านหลี่ตงทางทิศตะวันออกของหมู่บ้าน
มองแต่ไกล เห็นยันต์กระดาษที่แปะอยู่บนกำแพงรั้วปลิวไสวตามแรงลม แผ่กลิ่นอายสังหารอันน่าขนลุกออกมา
ยังไม่ทันก้าวเข้าประตู ก็ได้ยินเสียงนักพรตตะโกนด้วยเสียงแหบพร่ามาจากในบ้าน:
“กระบี่ไม้ท้อสะกดสี่ทิศ ฟ้าดินขอยืมพลังธรรมประกาศศักดา!
“ปีศาจร้ายตนใด รีบปรากฏกายออกมาเดี๋ยวนี้!”
ฉินป๋อก้าวข้ามธรณีประตู ภาพภายในบ้านทำเอารูม่านตาของเขาหดเกร็ง
บนโต๊ะแปดเซียนเต็มไปด้วยเลือดสุนัขดำและชาด กระบี่ไม้ท้อวางขวางอยู่ตรงกลาง ห้องโถงไว้อาลัยของตาเฒ่าหลี่กลับถูกทำลาย
นางหลาน ภรรยาของตาเฒ่าหลี่หน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ
รองเท้าปักของลูกสะใภ้ถูกทิ้งไว้อย่างโดดเดี่ยวข้างโต๊ะบูชา เปื้อนคราบสีแดงคล้ำ
“ป้าหลี่! เกิดอะไรขึ้นหรือขอรับ?”
“พี่หลี่กับพี่สะใภ้ของข้าไปไหนกัน?”
ฉินป๋อรีบเข้าไปสอบถาม
“เสี่ยวป๋อเอ๋ย ตงเอ๋อร์กับเมียไม่รู้เป็นอะไร จู่ ๆ ก็หายตัวไปเมื่อกลางดึกเมื่อคืน”
“นี่ไง ท่านนักพรตท่านนี้กำลังหาวิธีตามหาทั้งสองคนอยู่!”
“เฮ้อ ตระกูลหลี่ของข้าทำเวรทำกรรมอะไรไว้นักหนา!”
“ตาเฒ่าตายไปอย่างไม่รู้สาเหตุ ทำไมลูกชายข้ายังต้องมารับเคราะห์กรรมอีก?!”
พูดถึงตรงนี้ ยายเฒ่าหลี่ก็ร้องห่มร้องไห้ ฉินป๋อทำตัวไม่ถูกไม่รู้จะปลอบนางอย่างไร
ไม่นานอีกหกคนก็มาถึงครบ ล้วนเป็นชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับเขา เลือดลมพลุ่งพล่าน
ต่างก็เป็นคนคุ้นเคยในหมู่บ้าน ทักทายกันพอเป็นพิธี
[จบบท]