บทที่ 4 พลังเลือดลมเสริมพลัง

นับตั้งแต่ทะลวงผ่าน เลือดลมก็เพิ่มพูนมหาศาล ประสาทสัมผัสต่อไอเย็นแบบนี้เลยเฉียบคมเหนือธรรมดา

ฉินป๋อใจหายวาบ กำแผ่นแป้งข้าวโพดในมือที่ยังไม่ทันได้วางลงแน่น กวาดสายตามองไปรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง

“เป็นผู้ใด? ออกมา!”

ฉินป๋อตวาดเสียงดัง เสียงก้องกังวานไปทั่วห้องที่เงียบสงัด

พยายามใช้เสียงตะโกนนี้ขับไล่ความไม่สบายใจในจิตใจ

ทว่าสิ่งที่ตอบกลับมา มีเพียงเสียงสะท้อนของตัวเขาเอง และไอเย็นที่ทวีความเข้มข้นขึ้น

ทันใดนั้น มีเสียง “แกรกกราก” เบา ๆ ดังมาจากมุมหนึ่ง ราวกับมีคนกำลังขยับเท้าอย่างช้า ๆ

ฉินป๋อหันขวับ สายตาดั่งคบเพลิงจ้องมองไปทางทิศนั้น

เห็นเพียงเงาเลือนลาง ปรากฏผลุบโผล่ในความมืด

รอบกายแผ่ซ่านไอเย็นยะเยือก ราวกับจะแช่แข็งอากาศรอบด้าน

เมื่อเงาร่างค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น ฉินป๋อก็เห็นชัดว่านั่นคือสตรีที่มีใบหน้าขาวซีดดุจหิมะ

นางสวมชุดคลุมยาวสีขาว ผมปล่อยสยายคลุมไหล่ทั้งสองข้าง

ดวงตาว่างเปล่าไร้แวว แฝงไว้ด้วยความอาฆาตแค้นไร้ที่สิ้นสุด

เท้าทั้งสองข้างของนางไม่ได้แตะพื้น แต่ลอยอยู่กลางอากาศ ลอยเข้ามาหาฉินป๋ออย่างเงียบเชียบ

“แค้น... แค้น...”

ปากของสตรีผู้นั้นเปล่งเสียงแผ่วเบาแต่โหยหวน

ราวกับกำลังพร่ำบอกถึงความอยุติธรรมอันไม่มีที่สิ้นสุด

ฉินป๋อตกใจ หรือนี่จะเป็นสิ่งลี้ลับวิญญาณแค้นในตำนาน?

แต่เขาไม่เคยผูกพยาบาทกับใคร ทำไมวิญญาณแค้นตนนี้ถึงมาหาเขา?

“ข้ากับเจ้าไร้ความแค้นต่อกัน เหตุใดเจ้าจึงมาที่นี่?”

ฉินป๋อทำใจดีสู้เสือถามออกไป

แต่สตรีผู้นั้นยังคงพร่ำพูดคำว่า “แค้น” ที่โหยหวนซ้ำไปซ้ำมา

ความเร็วพลันเพิ่มขึ้น พุ่งกระโจนเข้าใส่ฉินป๋อ

ฉินป๋อมีสีหน้าเหี้ยมเกรียม

“มารดามันเถอะ ฉันเป็นลูกผู้ชายอกสามศอกจะถูกผีผู้หญิงรังแกได้อย่างไร?”

ฉินป๋อปลุกใจตัวเอง ตวาดลั่น แล้วยกหมัดซัดออกไปทันที

แต่ใครจะคาดคิด หมัดที่ทรงพลังหนักหน่วงจนสามารถต่อยโม่หินแตกได้เมื่อตอนกลางวัน

ในยามนี้กลับไร้ผลโดยสิ้นเชิง

หมัดนี้ราวกับต่อยลงในกองนุ่น พลังถูกผีสาวสลายไปอย่างง่ายดาย

ไม่ส่งผลกระทบใด ๆ ต่อนาง อย่างมากก็แค่ทำให้ความเร็วของนางชะงักไปเล็กน้อย

ผีสาวชะงักไปครู่หนึ่ง ความเร็วไม่ลดลงแม้แต่น้อย พริบตาเดียวก็พุ่งมาถึงตรงหน้าฉินป๋อ

มือคู่หนึ่งที่ขาวซีดราวกับกรงเล็บอินทรีตะปบเข้าที่ลำคอของฉินป๋อ

ฉินป๋อหลบไม่ทัน ถูกผีสาวบีบคอไว้

ไอเย็นยะเยือกบาดกระดูกแผ่ซ่านไปตามลำคอ ราวกับมีเข็มน้ำแข็งนับไม่ถ้วนทิ่มแทง

พร้อมกันนั้น ความรู้สึกขาดอากาศหายใจก็ถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์

ฉินป๋อตาเบิกโพลง สองมือพยายามแกะมือของผีสาวออก แต่มือคู่นั้นกลับแข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้า ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

ขาทั้งสองข้างของเขาดิ้นรนไม่หยุด พยายามเตะผีสาว แต่ก็เปล่าประโยชน์

ในขณะที่เขารู้สึกว่าสติค่อย ๆ เลือนราง ใกล้จะทนไม่ไหว

เสียงร้องแหลมสูงก็กรีดผ่านความมืด

เจ้าเฮยทั่นกระโดดลงมาจากกำแพงรั้ว

สิ่งลี้ลับตนนั้นเมื่อได้ยินเสียงร้อง ก็เผยแววตาหวาดกลัวออกมา

แม้ฉินป๋อจะมีสติเลือนราง แต่ก็จับสังเกตแววตาหวาดกลัวนั้นได้

เจ้าเฮยทั่นร่างไหววูบกลางอากาศ กลายเป็นเงาสีดำ พุ่งเข้าใส่ผีสาวราวกับลูกธนู

ผีสาวดูเหมือนจะเกรงกลัวเจ้าเฮยทั่น จำต้องปล่อยมือที่บีบคอฉินป๋อ แล้วถอยร่นไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว

ฉินป๋อไอโขลกอย่างรุนแรง สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดเฮือกใหญ่

ลำคอแสบร้อน แต่เขาไม่สนใจ สายตาจ้องเขม็งไปที่เจ้าเฮยทั่นและผีสาว

เจ้าเฮยทั่นเมื่อลงสู่พื้น ขนทั่วร่างลุกชัน

ปากส่งเสียง “ขู่ฟ่อ” จ้องมองผีสาวเขม็งท่าทางนั้นราวกับสัตว์ร้ายพิทักษ์เจ้าของ

ความหวาดกลัวบนใบหน้าของผีสาวฉายวูบขึ้นมาชั่วครู่ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความโกรธเกรี้ยว

นางกรีดร้องเสียงแหลม ไอเย็นรอบกายปะทุขึ้นอีกครั้ง

อุณหภูมิภายในห้องลดฮวบลงทันที บนหน้าต่างมีเกล็ดน้ำแข็งหนาเกาะตัวขึ้นในชั่วพริบตา

เจ้าเฮยทั่นกลับไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย สี่เท้าถีบตัวพุ่งเข้าใส่ผีสาว

ฉินป๋อมีสีหน้าประหลาดใจ เจ้าเฮยทั่นช่างกล้าหาญซะจริง

ดูท่าแมวดำตัวนี้คงเป็นสายพันธุ์พิเศษละมั่ง

เขาก็ไม่อยู่เฉย รีบวิ่งเข้าไปในครัวคว้ามีดทำครัวออกมา

เผื่อเหตุฉุกเฉิน!

เจ้าเฮยทั่นพุ่งเข้าใส่ผีสาวราวกับสายฟ้าสีดำ

ผีสาวสะบัดมือด้วยความโกรธ กรงเล็บผีสีดำก่อตัวขึ้นกลางอากาศ ตะปบเข้าใส่เจ้าเฮยทั่น

เจ้าเฮยทั่นบิดตัวอย่างคล่องแคล่ว พลิกตัวกลางอากาศ

หลบกรงเล็บผีได้อย่างง่ายดาย พร้อมกับตะปบสวนเข้าที่ใบหน้าของผีสาว

ผีสาวเอียงศีรษะหลบเล็กน้อย กรงเล็บของเจ้าเฮยทั่นเฉียดแก้มของนางไป พาเอาไอวิญญาณหลุดออกมาเป็นริ้ว ๆ

ฉินป๋อกำมีดทำครัวแน่น มองหาจังหวะ ตวาดลั่นพุ่งเข้าใส่ผีสาว

“เพลงมีดฆ่าหมู ผ่าท้องคว้านไส้!”

มีดทำครัวในมือหมุนควงอย่างบ้าคลั่ง เล็งไปที่ท้องของผีสาวแล้วตวัดขึ้นจากล่าง

ฉับเดียวผ่านไป

แต่กลับทะลุผ่านร่างของผีสาวไปโดยตรง ไม่สร้างความเสียหายใด ๆ แม้แต่น้อย

ฉินป๋อชะงัก เงยหน้าขึ้นยิ้มให้ผีสาว

“สวัสดี! กินข้าวมาหรือยัง?”

ผีสาวงุนงงกับคำทักทายกะทันหันของฉินป๋อ ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าทันที

ตบกรงเล็บเข้าใส่หน้าอกของฉินป๋อ

เขารู้สึกเพียงความเย็นวาบที่ร่างกาย แล้วทั้งร่างก็ปลิวลิ่วออกไป

ทรุดฮวบลงทันที

“ซู้ด... ผีสาวนี้กลืนกินเลือดลมของฉันได้!!”

“จริงสิ เลือดลม!”

ฉินป๋อนึกถึงภาพยนตร์ในชาติก่อนที่ใช้เลือดของตัวเองเสริมพลังให้อาวุธขึ้นมาได้ทันที!

กัดฟันแน่น ยกมีดทำครัวขึ้นกรีดฝ่ามือ

เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมาทันที ฉินป๋อกำมีดทำครัวแน่น ปล่อยให้เลือดไหลอาบไปตามตัวมีดอย่างช้า ๆ

ชั่วพริบตา มีดทำครัวราวกับได้รับพลังลึกลับบางอย่าง เปล่งประกายแสงสีเลือดจาง ๆ ออกมา

ผีสาวเห็นดังนั้น แววตาฉายแววระแวดระวัง แต่ส่วนใหญ่ยังคงเป็นความดูถูกเหยียดหยาม

ทันทีที่ผีสาวเข้ามาใกล้ ฉินป๋อก็ตวัดมีดทำครัวอย่างแรง ประกายมีดสีเลือดพุ่งหวีดหวิวออกไป

ผีสาวคิดไม่ถึงว่ามีดธรรมดานี้จะมีอานุภาพเช่นนี้

ประกายมีดเฉียดแขนของนางไป ควันสีดำพวยพุ่งออกมาจากบาดแผล

ผีสาวเจ็บปวด กรีดร้องเสียงแหลม แววตาโกรธแค้นยิ่งกว่าเดิม

“ได้ผล!”

มุมปากของฉินป๋อยกยิ้มเล็กน้อย

“ฮิฮิ... วางใจเถอะ ข้าจะทำให้เจ้าสบายตัวเอง”

“เพลงมีดฆ่าหมูท่าที่สอง: เลาะกระดูกแล่เนื้อ!”

มีดทำครัวในมือฉินป๋อพลิกแพลงไปมา

หนึ่งกรีด สองงัด สามหัก

กรีดผ่านร่างผีสาวทีละแผล

ไอวิญญาณสีดำพวยพุ่งออกมาจากร่างผีสาวไม่หยุด นางบิดกายอย่างบ้าคลั่ง พยายามหลบหลีกเพลงมีดที่แปลกประหลาดแต่เฉียบคมของฉินป๋อ

แต่ฉินป๋อในยามนี้ราวกับถูกผีซะเอง แววตามุ่งมั่น

มีดทำครัวในมือร่ายรำจนลมไม่อาจลอดผ่าน ทุกมีดล้วนจ้วกถูกร่างผีสาวอย่างแม่นยำ

ผีสาวส่งเสียงร้องโหยหวนระลอกแล้วระลอกเล่า เสียงก้องสะท้อนในลานบ้านแคบ ๆ น่าขนลุกยิ่งนัก

ผีสาวร้องโหยหวนพลางหลบหลีก

แต่ฉินป๋อไม่หวั่นไหว เขายังคงใช้ “เพลงมีดฆ่าหมู” ต่อไป

ทุกมีดล้วนแฝงไปด้วยความปรารถนาที่จะมีชีวิตรอดและความโกรธแค้นต่อสถานการณ์อันแปลกประหลาดนี้

ขณะที่ฉินป๋อโจมตีอย่างต่อเนื่อง ร่างของผีสาวก็ค่อย ๆ เลือนรางลง

แต่แววตาอาฆาตแค้นของนางกลับยิ่งเข้มข้นขึ้น

ทันใดนั้น ผีสาวก็รวบรวมพลังเฮือกสุดท้าย ไอวิญญาณรอบกายปะทุขึ้นอย่างบ้าคลั่ง

[จบบท]