บทที่ 3 ผลาญอายุขัย! ขัดเกลากายา (ขัดเกลาอวัยวะภายใน)

แมวดำตัวนี้อยู่ที่นี่มาตั้งแต่ตอนที่เขาข้ามภพมาแล้ว

ถือว่าเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวของฉินป๋อในตอนนี้ เรียกว่าคนไม่ได้สิต้องเรียกว่ามันว่าตัวเดียว เพียงแต่แมวดำตัวนี้ไม่เหมือนแมวทั่วไป มันดำสนิทจนเป็นมันวาว

ดังนั้นเขาจึงตั้งชื่อให้มันว่า เฮยทั่น(ผงฝุ่นเขม่าดำ)

แต่แมวดำกลับนิ่งไม่ไหวติง ดวงตาสีเขียวมรกตคู่นั้นราวกับจะมองทะลุจิตใจของเขา จ้องมองขาหมูในมือเขาเขม็ง

“ได้ ได้ ได้ พอมีของกินเจ้าก็มาเลยนะ!”

ฉินป๋อส่งขาหมูเข้าไปในครัว เฉือนเนื้อออกมาหนึ่งชิ้น แล้วโยนให้เจ้าเฮยทั่น

หลังจากทำทุกอย่างเสร็จ เขาถึงได้เข้ามาในห้องด้านใน

“ระบบ ฉันต้องการเปิดชุดของขวัญมือใหม่!”

[กำลังเปิดชุดของขวัญ...]

[ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับวิชาขัดเกลากายา: วิชาขัดเกลากายาบรรพกาล]

[วิชานี้มีต้นกำเนิดจากยุคบรรพกาล สามารถยืมพลังป่าเถื่อนอันดุดันของสัตว์ร้ายบรรพกาลในยุคเริ่มแรกของฟ้าดิน มาหลอมรวมร่างกายให้แข็งแกร่งไร้ผู้ใดเทียม]

[สามารถจำลองรูปแบบของสัตว์ร้ายบรรพกาล เพื่อกระตุ้นศักยภาพภายในร่างกาย]

“วิชาขัดเกลากายาบรรพกาล?!”

ฉินป๋อเผยสีหน้ายินดี

“นี่คือวิชาบำเพ็ญเพียรสินะ?”

เขาพึมพำกับตัวเอง แววตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความคาดหวัง

ในโลกที่ถูกปกคลุมด้วยสิ่งลี้ลับ การได้ครอบครองวิชาที่แข็งแกร่งแบบนี้ ย่อมเป็นการกุมไพ่ตายสำคัญในการรักษาชีวิต

“ระบบ ผลาญอายุขัยให้ฉันฝึกฝน!”

เขาไม่อยากรอแม้แต่วินาทีเดียว มีความแข็งแกร่งถึงจะมีขีดความสามารถในการปกป้องตัวเอง

ไม่อย่างนั้นคงเหมือนตาเฒ่าหลี่ที่ถูกสิ่งลี้ลับทำร้าย

[เริ่มผลาญอายุขัยฝึกฝน...]

[ปีที่หนึ่ง เจ้าเริ่มศึกษาวิชาขัดเกลากายาบรรพกาลในเบื้องต้น เนื่องจากเคล็ดวิชาลึกซึ้งเข้าใจยาก ความยากในการฝึกฝนสูง เจ้าจึงจับจุดไม่ได้]

[ปีที่สาม ผ่านการจำลองรูปแบบของสัตว์ร้าย ในที่สุดก็เข้าถึงแก่นแท้เบื้องต้น เริ่มต้นวิชาขัดเกลากายา ผิวหนังทั่วร่างแข็งแกร่งดุจเหล็กไหล]

[ปีที่ห้า เจ้าจมดิ่งอยู่กับการฝึกฝนทั้งวันทั้งคืน ความเข้าใจที่มีต่อวิชาขัดเกลากายาบรรพกาลยิ่งลึกซึ้งขึ้น]

[ปีที่แปด เจ้าพยายามผสานคุณลักษณะของสัตว์ร้ายบรรพกาลหลากหลายชนิด ความแข็งแกร่งของร่างกายได้รับการยกระดับขึ้นไปอีกขั้น กระดูกกลายเป็นดั่งเหล็กกล้า]

[ไม่เพียงพละกำลังเพิ่มขึ้นมหาศาล แม้แต่การเคลื่อนไหวก็ยังแฝงไว้ด้วยอำนาจเฉพาะตัว สามารถจำลองพลังของลิงยักษ์บรรพกาลได้ชั่วคราว พลังระเบิดน่าตื่นตะลึง หมัดเดียวที่ปล่อยออกไป สามารถบดขยี้หินผาได้อย่างง่ายดาย]

[ปีที่สิบแปด ตามความเข้าใจในเคล็ดวิชาที่ลึกซึ้งขึ้น ประสบความสำเร็จในการผลักดันวิชาขัดเกลากายาบรรพกาลไปสู่ระดับความสำเร็จขั้นสูง]

[ยามนี้ตัวเจ้า กล้ามเนื้อทั่วร่างราวกับหล่อด้วยทองแดงเทด้วยเหล็ก เลือดลมส่งเสียงคำรามดั่งระฆังยักษ์ ไม่เพียงสามารถจำลองรูปแบบสัตว์ร้ายบรรพกาลได้หลากหลายอย่างเชี่ยวชาญ ยังสามารถสลับสับเปลี่ยนได้ดั่งใจ ความเร็วของท่าร่างในการต่อสู้เพิ่มขึ้นอย่างมาก]

[ติ๊ง สภาวะร่างกายไม่เพียงพอ การผลาญอายุขัยสิ้นสุดลง!]

ฉินป๋อสะดุ้งตื่นจากสภาวะการฝึกฝน รู้สึกเพียงความอ่อนเพลียระลอกหนึ่งถาโถมเข้ามา ราวกับเรี่ยวแรงทั่วร่างถูกสูบออกไปจนหมด

เนื้อหาเกี่ยวกับวิชาขัดเกลากายาหลอมรวมเข้าสู่สมองของเขาอย่างรวดเร็ว

ร่างกายก็ค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงไปตามนั้น ร่างกายที่เดิมทีบอบบางค่อย ๆ กลายเป็นกำยำแข็งแรง

เขารู้สึกหงุดหงิดในใจ เดิมทีคิดจะอาศัยการผลาญอายุขัยฝึกฝนให้ “วิชาขัดเกลากายาบรรพกาล” บรรลุถึงขั้นสมบูรณ์เร็วขึ้น

ไม่คิดว่าจะถูกบังคับให้หยุดกลางคันเพราะร่างกายรับไม่ไหว

แต่ยังไงก็ตาม ตัวเขาในตอนนี้ที่บรรลุถึงระดับความสำเร็จขั้นสูง(เป็นการอธิบายไม่ใช่ระดับจริงๆ) ความแข็งแกร่งก็เทียบกับเมื่อก่อนไม่ได้แล้ว

เขาค่อย ๆ ลุกขึ้น ยืดเส้นยืดสาย

กล้ามเนื้อทั่วร่างส่งเสียงดังกร๊อบแกร๊บราวกับถั่วระเบิด เสียงคำรามของเลือดลมที่พุ่งพล่านดั่งฟ้าร้องคำรามกลิ้งอยู่ในร่างกาย

ทันใดนั้น ขาทั้งสองข้างก็อ่อนยวบ

ร่างกายที่เพิ่งกินอิ่มก่อนกลับมา พอผสานพลังของเคล็ดวิชาเข้าไป ก็ถูกเผาผลาญจนว่างเปล่าอีกครั้ง

เขารีบพุ่งเข้าไปในครัว สับขาหมูขนาดใหญ่ครึ่งท่อนที่เหลืออยู่นั้น แล้วตุ๋นส่งเดชไปหม้อหนึ่ง

ขณะที่ไอร้อนจากหม้อลอยฟุ้ง กลิ่นเนื้อหอมฉุย ท้องของเขาก็ส่งเสียงร้องโครกครากดังสนั่นอย่างรู้เวลา

ไม่นานนัก ขาหมูก็ตุ๋นได้ที่

เขาไม่สนใจความร้อน ใช้มือล้วงเนื้อชิ้นใหญ่ออกมาจากหม้อ แล้วกินอย่างตะกละตะกลาม

เนื้อร้อนจัดเข้าปาก แต่เขากลับไม่รู้สึกเลยสักนิด

รู้สึกแค่นี่คืออาหารที่อร่อยที่สุดในโลก สามารถเติมเต็มพละกำลังที่หมดเกลี้ยงของเขาได้อย่างรวดเร็ว

กวาดเนื้อหม้อใหญ่จนเกลี้ยงราวกับพายุพัดเมฆหมอก เขาเรอออกมาอย่างอิ่มเอม ตบท้องด้วยความพึงพอใจ

ในตอนนี้ เขาสัมผัสได้ชัดเจนว่าพละกำลังกำลังฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว

ร่างกายที่พร่องไปเพราะการผสานพลังจากวิชาเมื่อตะกี้ กลับมาเต็มเปี่ยมด้วยชีวิตชีวาอีกครั้ง

ตรวจสอบหน้าต่างข้อมูลสถานะอีกครั้ง

[โฮสต์: ฉินป๋อ]

[ร่างกาย: เปลี่ยนแปลงเล็กน้อย]

[ระดับพลัง: ขอบเขตขัดเกลากายา (ขัดเกลาอวัยวะภายใน)]

[ทักษะ: เพลงมีดฆ่าหมู (ขั้นสุดขีด)]

[อายุขัยคงเหลือ: 10 ปี]

“ขอบเขตขัดเกลากายา?! ขัดเกลาอวัยวะภายใน?”

ฉินป๋อขมวดคิ้วมุ่น พึมพำกับตัวเองว่า

“หมายถึงอวัยวะภายในทั้งห้าหลักและหกรองใช่ไหม?”

เขาไม่เคยสัมผัสกับการแบ่งระดับพลังแบบนี้มาก่อน สำหรับแนวคิดเรื่อง “ขอบเขตขัดเกลากายา (ขัดเกลาอวัยวะภายใน)” ในใจเต็มไปด้วยความสงสัยและใคร่รู้

“หรือนี่จะหมายความว่าการฝึกฝนของฉัน เริ่มเข้าสู่การขัดเกลาเสริมสร้างอวัยวะภายในแล้ว?”

ฉินป๋อครุ่นคิด พยายามหาคำตอบจากการเปลี่ยนแปลงของร่างกายในปัจจุบัน

เขาลองโคจรพลังภายในร่างกาย ทันใดนั้นก็รู้สึกถึงกระแสความอบอุ่นไหลเวียนไปตามเส้นลมปราณ

ทุกที่ที่กระแสพลังไหลผ่าน อวัยวะภายในราวกับได้รับการลูบไล้เบา ๆ เต็มไปด้วยความรู้สึกชุ่มชื้นและสบายตัว

“ดูเหมือนว่าการยกระดับขอบเขตนี้ จะสำคัญต่อการเพิ่มความแข็งแกร่งของฉันมาก”

ฉินป๋อกำหมัดแน่น สัมผัสถึงพลังที่พลุ่งพล่านในกาย ในใจเต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้

แต่เมื่อสายตาตกไปที่ ‘อายุขัยคงเหลือ: 10 ปี’ อารมณ์ของเขาก็อดไม่ได้ที่จะหนักอึ้งขึ้นมาอีกครั้ง

“สิบปี?!”

ฉินป๋อเบิกตากว้าง ในใจเต็มไปด้วยความร้อนรน

“ต้องรีบหาทางเพิ่มอายุขัยแล้ว ไม่อย่างนั้นยังไม่ทันที่ฉันจะเติบโต ก็ต้องม่องเท่งซะก่อน!”

เขารู้ดีว่า อายุขัยที่ไหลผ่านไปดั่งนาฬิกาทรายนี้ คือดาบดาโมคลีสที่แขวนอยู่เหนือหัวเขา

“สิ่งลี้ลับ!”

ฉินป๋อพึมพำกับตัวเอง ความคิดล่องลอยไปถึงอายุขัยหนึ่งปีที่ตาเฒ่าหลี่มอบให้โดยไม่รู้ตัว

“ดูเหมือนว่าชาตินี้ฉันจะมีวาสนาผูกพันกับสิ่งลี้ลับแบบตัดไม่ขาดเสียแล้วสินะ!!”

ฉินป๋อกัดฟัน แววตามีประกายเด็ดเดี่ยววูบผ่าน

สุดท้าย เขามองไปรอบ ๆ ลานบ้าน แล้วซัดหมัดใส่โม่หินที่มุมหนึ่ง

“ตูม” เสียงดังสนั่น

โม่หินก้อนนั้นที่มีขนาดเท่าสองคนโอบ ถูกต่อยจนระเบิดออกทันที เศษหินปลิวว่อน ฝุ่นควันตลบอบอวล

“ซู้ด... แข็งแกร่งขนาดนี้เชียว?!”

ฉินป๋อมองดูโม่หินที่แหลกละเอียดเป็นผง ในใจเต็มไปด้วยความยินดี

อานุภาพที่พลังนี้แสดงออกมา ทำให้เขามีความมั่นใจเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วนในการเผชิญหน้ากับสิ่งลี้ลับที่กำลังจะมาถึง

“ดูเหมือนว่าระดับพลังขอบเขตขัดเกลากายา (ขัดเกลาอวัยวะภายใน) จะทำให้ความแข็งแกร่งของฉันก้าวกระโดดอย่างแท้จริง”

ฉินป๋อกำหมัดแน่น สัมผัสพลังที่ยังคงพลุ่งพล่านบนหมัด

แต่เขารู้ดีว่า ลำพังแค่พลังเพียงเท่านี้อาจยังไม่เพียงพอที่จะรับมือกับสิ่งลี้ลับที่ไม่รู้จัก

ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลง ฉินป๋อจำต้องออกจากบ้านไปขอข้าวกิน

“เฮ้อ เงินทองเพียงแดงเดียวทำเอาวีรบุรุษต้องจนตรอก!”

อุตส่าห์หน้าด้านไปขอข้าวจากเพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียงมาได้สองบ้าน

ฉินป๋อพกแผ่นแป้งข้าวโพดหยาบที่เพื่อนบ้านมอบให้ไว้ในอกเสื้อ กลับบ้านด้วยความซาบซึ้งใจ

ฟ้ามืดสนิทแล้ว รอบด้านเงียบสงัดจนน่าขนลุก

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าประตูบ้าน ไอเย็นยะเยือกบาดกระดูกก็พัดปะทะใบหน้า

ราวกับห้องน้ำแข็งในฤดูหนาวอันหนาวเหน็บ ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นสะท้าน

[จบบท]