บทที่ 59 ผีที่ซ่อนอยู่ท่ามกลางพวกมัน

ก่อนที่ไฟฉายจะถูกปิด หยางเจี้ยนก็เห็นแล้วว่า นอกร้านเสื้อผ้ามีคนยืนแน่นเต็มไปหมด แต่ละคนใบหน้าซีดขาว ทั้งตัวส่งกลิ่นเน่าเหม็น

คนพวกนี้ก็คือคนกลุ่มเดียวกับที่เมื่อครู่ล้อมเถ้าแก่ถัง อาจารย์หลัว และผู้จัดการหลี่

ก่อนหน้านี้พวกมันหายไป แต่ไม่คิดว่าตอนนี้จะโผล่ออกมาทั้งหมด

จำนวนมากขนาดนี้ปิดทางเข้าออกไว้หมดแล้ว ต่อให้ตอนนี้อยากหนีออกไปจากตรงนี้ คนธรรมดาก็ไม่มีทางทำได้

และในที่แคบ แออัดเช่นนี้ ไม่มีใครรับประกันได้เลยว่าจะไม่ถูกโจมตี

“มะ…มากขนาดนี้? มันเกินขอบเขตความสามารถผมแล้ว เร็ว ๆ นอนลง เราออกไปจากที่นี่กัน” เหยียนลี่เห็นภาพนี้ก็รีบพูด

“ไม่ อย่านอนลง ไม่ถูกต้อง” สีหน้าหยางเจี้ยนขยับเล็กน้อย รีบเปิดไฟจากโทรศัพท์

ใต้แสงไฟ มีคนเจ็ดแปดคนเดินเข้ามาในร้านเสื้อผ้าแล้ว และยังคงหลั่งไหลเข้ามาไม่หยุด แม้พวกมันจะเดินช้า แต่ไม่ถึงหนึ่งนาที พวกมันก็จะเดินมาถึงตรงหน้า และล้อมรอบทุกทิศจนแน่นสนิท

เหยียนลี่พูดว่า “ทำไมล่ะ? ไม่ใช่ว่านอนลงแล้วพวกมันจะไม่โจมตีเรา?”

“นั่นเป็นก่อนหน้านี้ แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกัน ก่อนหน้านี้สิ่งที่เราเห็นไม่ใช่ผีตัวจริง พวกมันถึงยังคงรูปแบบการโจมตีแบบตายตัวไว้ พอมีคนนอนลง พวกมันก็เสียเป้าหมายโจมตี จึงหยุดนิ่ง แล้วก็จากไป”

“แต่ตอนนี้ คุณดูสิ เราไม่ได้หันหลังให้พวกมัน แต่พวกมันก็ยังเดินเข้ามาอยู่ แบบนี้หมายความว่ายังไง คุณไม่รู้?”

“คุณกำลังจะสื่ออะไรกันแน่?” เหยียนลี่มีเหงื่อเย็นผุดเด็มหน้าผาก

หยางเจี้ยนกวาดสายตาครั้งหนึ่ง “ผีตัวจริงอยู่ท่ามกลางคนพวกนี้ และไม่ใช่หุ่นตัวที่คุณจับอยู่ หุ่นตัวนั้นผมเดาว่าเป็นแค่ร่างแรกของผีตัวนี้ หลังจากนั้นมันต้องเปลี่ยนร่างอีกแน่นอน ศพในห้องลองเสื้อด้านหลังเรานั่นแหละเป็นหลักฐานที่ดีที่สุด ถ้าผีเป็นหุ่นตัวที่คุณจับอยู่จริง ๆ”

“คุณกดพลังของผีไว้แล้ว ศพพวกนี้ไม่ม่ทางที่จะขยับได้”

“คุณเพิ่งเอามาพูดตอนนี้?”

เหยียนลี่รูม่านตาหด รีบดึงมือกลับ ไม่ใช้พลังของผีร้ายต่อ

หุ่นสูงสองเมตรที่ถูกเลือดซึมเข้าไปก็สูญเสียความสามารถในการเคลื่อนไหวทันที พริบตาเดียวก็ล้มลงกับพื้น แตกกระจายเป็นชิ้น ๆ

การคาดเดาของหยางเจี้ยนถูกต้อง

หุ่นพิเศษตัวนั้น ไม่ใช่ผีตัวจริง

ทว่าในเวลานี้ กลุ่มคนที่มีกลิ่นเน่าเหม็นก็เดินมาถึงตรงหน้าแล้ว ใบหน้าขาวซีดเย็นชาไร้สีหน้า มีเพียงความนิ่งงันอันน่าหวาดผวา ราวกับศพที่เดินได้ แต่กลับน่ากลัวยิ่งกว่าศพเดินได้

เพราะในกลุ่มคนพวกนี้ ซ่อนผีตัวจริงเอาไว้!

“จบแล้ว จบแล้ว คราวนี้ซวยแล้วจริง ๆ เราถูกผีตัวนี้หลอก ร้านเสื้อผ้าคือกับดัก หุ่นตัวนี้คือเหยื่อล่อ” ตอนนี้เหยียนลี่หน้าซีดเป็นเถ้าถ่าน เผยสีหน้าสิ้นหวัง “พวกเราหลงกลมันแล้ว”

ต่อให้เป็นผู้ใช้ผี ก็ไม่อาจอาศัยพลังฝ่าออกไปได้ ระหว่างนั้นไม่ตายเพราะการฟื้นคืน ก็ต้องตายเพราะผีตัวนี้

ไม่ว่าทางไหนก็ล้วนเป็นทางตัน

“พูดอะไรแบบนั้น ยังไม่ตายก็อย่าพูดอย่างนี้ ตามผมมา ระหว่างนี้ห้ามใช้พลังเด็ดขาด” หยางเจี้ยนกัดฟัน คว้ามือเหยียนลี่ไว้

บนร่างเขามีแสงสีแดงพุ่งขึ้นมา

ดวงตาผีทั้งห้าลืมขึ้นพร้อมกัน

แสงสีแดงปกคลุมรอบ ๆ ตัวสามถึงสี่เมตร

เขตแดนภูตผีของเขากางออกแล้ว

สถานการณ์แบบนี้ ถ้าไม่ใช้เขตแดนภูตผี ก็มีแต่ต้องตายเท่านั้น ไม่มีทางฝ่าด้วยกำลังได้ ไม่ใช่แค่เหยียนลี่ แม้แต่ตัวเขาเองก็เช่นกัน

ภายใต้แสงสีแดง ราวกับแยกออกจากความเป็นจริง

ผีที่เดินเข้ามาตรงหน้า กลับเดินทะลุร่างของทั้งสองไป ไม่สามารถแตะต้องตัวพวกเขาได้เลย

วิกฤตคลี่คลายชั่วคราว

“นี่มัน…เขตแดนภูตผี? เป็นไปได้ยังไง ความสามารถของคุณกลับเป็นเขตแดนภูตผี” เหยียนลี่มองหยางเจี้ยนข้าง ๆ ด้วยความตกตะลึง ราวกับตกใจยิ่งกว่าเห็นผี

“เขตแดนภูตผีพิเศษมากเหรอ?” หยางเจี้ยนมองเขาแล้วพูด

“ไม่ใช่แค่พิเศษ แต่หายากมาก เพราะผีที่มีเขตแดนภูตผีล้วนสยดสยอง ผู้ใช้ผีไม่มีทางควบคุมมันได้ หากฝืนควบคุม จะตายเพราะการฟื้นคืนชีพทันที” เหยียนลี่ยังคงมองหยางเจี้ยนด้วยสายตาหวาดผวา

ยิ่งไปกว่านั้น ในสายตาของผู้ใช้ผี ความสามารถของเขตแดนภูตผีถูกนิยามว่าเป็นสิ่งที่ไร้ทางแก้

เมื่อก้าวเข้าเขตแดนภูตผี ก็เท่ากับตัดทางถอย เว้นแต่จะกักผีในเขตแดนภูตผีของมันได้

แต่…จะเป็นไปได้หรือ?

ย่อมเป็นไปไม่ได้อย่างเด็ดขาด ผีร้ายที่มีเขตแดนภูตผี ส่วนมากอยู่ระดับภัยพิบัติ ผีระดับนี้ร่วมกับเขตแดนภูตผี จะทำให้ผู้ใช้ผีทั่วโลกสิ้นหวัง

หยางเจี้ยนมองเขาอย่างจริงจังแล้วพูดว่า “ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาพูดเรื่องนี้ สามนาที เรามีเวลาแค่สามนาที ภายในสามนาทีนี้ ต้องหาผีตัวจริงให้เจอ แล้วจับมันใส่กล่องของคุณ ไม่งั้นเราทำได้แค่หนี”

ขีดจำกัดของเขาคือห้านาที แต่เพื่อความมั่นใจ เขาเผื่อเวลาไว้สองนาทีสำหรับหนี

“ถ้ามีเขตแดนภูตผี คุณจะหนีไปเมื่อไหร่ก็ได้จริง ๆ” เหยียนลี่ดีใจขึ้นมาบ้าง เห็นได้ชัดว่าเข้าใจความสามารถของเขตแดนภูตผีอยู่บ้าง

แต่เมื่อเห็นที่มือและศีรษะของหยางเจี้ยน…งอกดวงตาประหลาดสีแดงขึ้นทีละดวง สีหน้าที่เพิ่งแสดงความยินดีก็แข็งค้างทันที

ดวงตาพวกนั้นหมุนมองอย่างเลื่อนลอย จ้องเหยียนลี่อยู่สองสามครั้ง ก็ทำให้เขาขนลุกซู่

เหยียนลี่รู้สึกได้ว่า หากผีในร่างหยางเจี้ยนฟื้นคืนชีพขึ้นมา จะก่อเป็นภัยพิบัติที่น่าสะพรึงกลัว

“เริ่มลงมือได้แล้ว”

โทรศัพท์ในมือหยางเจี้ยนกำลังจับเวลา เขาพาเหยียนลี่เดินฝ่าการขวางกั้นของเหล่าศพออกไป

จนกระทั่งมาถึงใจกลางพวกมัน

ภายใต้แสงสีแดง พวกเขาสองคนไม่ได้สัมผัสโดยตรงกับผีพวกนั้น อาจเป็นเพราะอยู่ในเขตแดนภูตผี ผีตัวนั้นจึงเสียเป้าหมายไปโดยตรง

ตอนนี้ศพทั้งหมดหยุดนิ่งแล้ว

พวกมันยืนแข็งทื่ออยู่ในร้านเสื้อผ้า

หยางเจี้ยนกับเหยียนลี่เริ่มกวาดตามองศพทุกศพอย่างบ้าคลั่ง ตัดสินว่าศพไหนมีโอกาสเป็นผีตัวจริง

‘ผีต้องอยู่ในนี้ สามนาทีต้องหาให้เจอ ไม่งั้นการลงมือครั้งนี้จะขาดทุนเกินไปแล้ว!’ หยางเจี้ยนคำนวณในใจ

เมื่อเริ่มใช้เขตแดนภูตผีแล้ว ก็ห้ามเสียโอกาสครั้งนี้ไป

แต่…ใครกันแน่คือผีตัวจริง?

ศพผู้หญิงที่เน่าเละนั้น?

ผู้ชายที่ถูกสลับหัว?

ศพของหลิวเฉียง

หรือศพผู้ชายที่มีศีรษะของเว่ยเสี่ยวหง?

ทุกอย่างเป็นไปได้ทั้งหมด

‘ไม่ ไม่อาจเดาได้ มีศพมากขนาดนี้ เดาไปก็ไม่มีประโยชน์ เหยียนลี่ใช้พลังผีร้ายถี่เกินไป ถ้าให้เขาใช้ความสามารถลองทีละศพ เขาจะต้องตายเพราะการฟื้นคืนแน่’ หยางเจี้ยนเพื่อยืนยัน จึงถามว่า “เหยียนลี่ คุณยังใช้พลังได้อีกกี่ครั้ง?”

“ผมใกล้ถึงขีดจำกัดแล้ว สภาพตอนนี้มากสุดสามครั้ง สามครั้งหลังจากนั้นผม…อาจตายได้!” เหยียนลี่พูด

จริง ๆ แล้วเขาเองก็ไม่แน่ใจ เพราะไม่มีใครรู้ว่าขีดจำกัดของตัวเองอยู่ตรงไหน ทำได้แค่ประมาณคร่าว ๆ

‘สามครั้งสินะ’ หยางเจี้ยนเริ่มคิดแผน

แต่ในจังหวะนั้นเอง

จู่ ๆ ก็มีศพหนึ่งขยับ

ร่างทั้งหมดหยุดนิ่ง มีแต่ร่างนี้เท่านั้นที่ขยับ

เป็นศพสวมสูท แต่บนคอกลับมีหัวของหญิงวัยกลางคน

อาจเพราะหยางเจี้ยนอยู่ในเขตแดนภูตผี จึงเลิกโจมตีพวกเขา แล้วหันหลังเตรียมจะเดินจากไป

“ต้องเป็นมันแน่!” เหยียนลี่ตะโกนทันที

“ลองดู” หยางเจี้ยนดึงแสงสีแดงกลับ ให้เขาออกจากเขตแดนภูตผี

เหยียนลี่กัดฟัน จับศพนั้นไว้

เลือดสีแดงเข้มไหลออกมาจากถุงมือของเขา ซึมเข้าไปในศพนั้นไม่หยุด

ดวงตา ลำคอ ปาก ของศพนั้น ก็เริ่มมีเลือดไหลออกมาไม่หยุดเช่นกัน

มันหยุดนิ่งแล้ว

เหมือนถูกตรึงไว้

“สำเร็จแล้ว?” หยางเจี้ยนจ้องเฝ้ามองอย่างกระวนกระวาย