บทที่ 60 การจับกุม

การจะค้นหาผีตัวจริงจากบรรดาศพมากมายที่ยืนอัดแน่นเต็มทั้งร้านเสื้อผ้า

ไม่ใช่เรื่องง่าย

พวกเขาไม่มีต้นทุนพอจะลองทีละศพ เพราะการใช้พลังของผีร้ายเป็นเรื่องอันตรายอย่างยิ่ง ทุกครั้งที่ใช้ คือการลดอายุขัยของตนเองลงโดยตรง

เมื่อถึงเวลาลงมือ ไม่เพียงต้องมีความกล้าเท่านั้น แต่ยังต้องมีความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้าอีกด้วย

หยางเจี้ยนมีความกล้า

เหยียนลี่มีความมุ่งมั่น

ดังนั้น ในวินาทีนี้พวกเขาจึงไม่ได้หนี แต่เลือกที่จะลงมือ

เลือดสด ๆ ซึมผ่านสองมือของเหยียนลี่ แทรกเข้าไปในร่างของหญิงวัยกลางคนในชุดสูท

เลือดในมือของเขาราวกับไม่มีวันหมด เมื่อเลือดซึมเข้าไป ศพที่เคยขยับก็เหมือนถูกหยุดนิ่ง ไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ ในขณะเดียวกันศพทั้งหมดก็ราวกับสูญเสียความสามารถในการเคลื่อนไหวไป ต่างยืนแข็งทื่ออยู่กับที่

นี่ดูเหมือนจะบ่งชี้ว่า

ผีตัวจริงซ่อนอยู่ในศพนี้

แต่…ความจริงเป็นเช่นนั้นจริงหรือ?

หยางเจี้ยนเองก็ไม่แน่ใจ แม้แต่เหยียนลี่เองก็ไม่มั่นใจเช่นกัน

“เป็นศพนี้หรือเปล่า?”

สีหน้าเหยียนลี่เคร่งเครียดเป็นพิเศษ “ผมก็ไม่แน่ใจ แต่ดูจากสถานการณ์ เหมือนจะเป็นศพนี้ เลือดของผมทำได้แค่สะกดมัน ไม่สามารถแยกแยะได้”

หยางเจี้ยนขมวดคิ้วลึก รอบด้านมืดสลัวและเงียบสงัด

นอกจากศพที่เหยียนลี่จับไว้ซึ่งยังมีเลือดซึมออกมาไม่หยุด ก็ไม่มีอะไรผิดปกติเกิดขึ้น

ทุกอย่างเหมือนหยุดนิ่งลงชั่วคราว

แต่ความเงียบสงัดนี้กลับเป็นสถานการณ์ที่น่ากลัวที่สุด เพราะเเหยียนลี่ไม่สามารถบอกได้ว่าศพในมือของเขาเป็นตัวจริงหรือไม่ และหากสถานการณ์นี้ยังคงดำเนินต่อไป เขาจะต้องเป็นคนที่ตายอย่างแน่นอนหากเดาผิด

กล่าวได้ว่า ทุกวินาทีที่ผ่านไป คือการสูญเสียของพวกเขา

ส่วนผีตัวจริงมีเวลามากพอจะถ่วงพวกเขาไปเรื่อย ๆ

“หยางเจี้ยน รีบคิดหาวิธียืนยันเร็ว ถ้าใช่ เราจะจับมันใส่กล่องทันที” เหยียนลี่มีเหงื่อผุดเต็มหน้าผาก เขาเริ่มรู้สึกว่า เลือดที่ไหลออกจากมือทั้งสองข้างเริ่มควบคุมได้ยากขึ้น

ขณะเดียวกัน หยางเจี้ยนก็กำลังคิดอย่างรวดเร็ว ทบทวนรายละเอียดทุกอย่างในใจ

ถ้าศพนี้ไม่ใช่ผี ผีก็น่าจะยังซ่อนตัวอยู่ที่นี่ ถ้าผีจงใจอยู่นิ่ง ๆ ปล่อยให้เเหยียนลี่เสียพลังไปเปล่า ๆ ก็เท่ากับเป็นการฆ่าเขาทางอ้อม

แต่ถ้าศพนี้เป็นผีจริง ศพอื่น ๆ ก็ไม่มีเหตุผลเลยที่จะไม่ตอบสนอง

เหยื่อล่อ…!

ศพที่เป็นตัวแรกที่ขยับ มีโอกาสสูงถึงแปดส่วนที่จะเป็นเพียงเหยื่อล่อ

เหมือนการตกปลา ต้องมีเหยื่อก่อน ปลาถึงจะเข้ามากินเบ็ด

แต่หากคาดเดาผิด

ก็เท่ากับปล่อยโอกาสทองในการจับผีครั้งนี้ไป

ชั่งน้ำหนักซ้ายขวา

สุดท้าย เขาเลือกทางที่มีความเป็นไปได้มากกว่า

หยางเจี้ยนตัดสินใจอย่างเด็ดขาด

ศพนี้….

ไม่ใช่ผี!

เขากัดฟัน แล้วพูดทันที “ถอยกลับมาก่อน!”

“อะไรนะ? ถอยกลับ?”

เหยียนลี่ไม่คิดว่า หยางเจี้ยนจะพูดเช่นนี้ในเวลานี้

ถอยกลับ ก็หมายถึงการลงมือครั้งนี้ล้มเหลวโดยสิ้นเชิง เขาจะใช้พลังครั้งนี้ไปโดยเปล่าประโยชน์

“ศพนี้ไม่มีทางเป็นผีตัวจริง ถ้าเป็นมัน ศพพวกนี้ไม่อาจยืนแข็งทื่อแบบนี้ได้ บางครั้งความสมบูรณ์แบบเกินไป ก็คือรอยรั่วที่ใหญ่ที่สุด ถอยกลับมา ตอนนี้ถ้าคุณตายเพราะการฟื้นคืน สถานการณ์จะควบคุมไม่ได้”

หยางเจี้ยนกล่าวอย่างจริงจังด้วยน้ำเสียงวิตกกังวลเล็กน้อย

“แต่…” เหยียนลี่ไม่กล้าเสี่ยง เขาลังเล

“ไม่มีแต่ ถอยกลับมา”

หยางเจี้ยนตะโกนเสียงต่ำ “ตอนนี้คุณไม่มีทางเลือก ถ้าคุณไม่ถอย ผมจะไป เขตแดนภูตผีของผมอยู่ได้ไม่นาน ถ่วงเวลาแบบนนี้ต่อไปจะทำให้พวกเราตายกันหมด”

“บ้าเอ๊ย…ผมจะเชื่อคุณสักครั้ง”

เหยียนลี่ไม่เต็มใจอย่างยิ่ง เลือดที่ไหลจากมือทั้งสองหยุดลง เขาปล่อยศพในมือ

“อย่าหันหลังให้ศพพวกนี้ เดินมาทางผม” หยางเจี้ยนพูดทันที สายตาวูบไหว

“ผมรู้”

เหยียนลี่เลือกถอย ยอมละทิ้งการลงมือครั้งนี้

“ช้า ๆ” หยางเจี้ยนเตือน

เหยียนลี่ถอยหลังอย่างระมัดระวัง

และในจังหวะที่เขาถอย ศพหญิงสวมสูทที่มีศีรษะหญิงวัยกลางคนก็เหมือนสูญเสียแรงพยุงในทันที ทรุดลงกับพื้นในท่าทางประหลาด

ศีรษะบนร่างนั้นราวกับขาดจากคอโดยสิ้นเชิง หล่นลงพื้นกลิ้งไปหลายตลบ

ศพนี้ เมื่อถูกเลือดของเหยียนลี่ซึมเข้าไป ก็สูญเสียความสามารถประหลาดกลายเป็นเพียงศพธรรมดา

แต่การล้มลงของศพนี้กลับไม่ส่งผลต่อศพอื่น ๆ เลย

ศพที่เหลือยังคงยืนแข็งอยู่กับที่ ไม่ขยับแม้แต่น้อย แม้จะเน่าเปื่อยก็ยังยืนทรงตัวได้อย่างผิดธรรมชาติ

“การคาดเดาของคุณถูกต้อง รางนั้นไม่ใช่ผี” เหยียนลี่ทั้งตกใจทั้งโกรธ

เขาถูกผีตัวนี้หลอกเข้าแล้ว

แต่ในขณะที่เขากำลังจะถอยกลับเข้าไปในเขตแดนภูตผี

ทันใดนั้น

ศพหนึ่งก็ขยับขึ้นมาอย่างฉับพลัน ศีรษะของศพนั้นหมุนกลับไปด้านหลังอย่างรวดเร็วหนึ่งร้อยแปดสิบองศา! ดวงตาสีเทาไร้ชีวิตเบิกกว้างจ้องมองเขา แขนของมันยื่นออกมา คว้าแขนของเหยียนลี่ไว้ทันที

กร๊อบ!

เพียงเสียงเบา ๆ ดังขึ้น แขนของเหยียนลี่ก็ถูกดึงออกเหมือนของเล่น ไม่มีเลือดไหล มีเพียงเนื้อแดงสด

“ผี!”

เหยียนลี่เห็นศพร่างนั้นหันศีรษะผิดธรรมชาติแล้วดึงแขนของเขา

รูม่านตาหดลงทันที

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นต่อมา กลับทำให้เขาหวาดกลัวยิ่งกว่าเดิม

ผีตัวนั้น กลับดึงแขนอีกข้างของตัวเองออก แล้วพยายามจะเอาแขนของเหยียนลี่มาต่อแทน

ราวกับต่อของเล่น

“หยางเจี้ยน เร็ว หยุดมัน ห้ามให้มันเอาแขนผมไปเด็ดขาด แขนผมนั่นมีเลือดผีซ่อนอยู่ ถ้ามันได้ไป ผลลัพธ์จะเลวร้ายเกินกว่าจะจินตนาการ” เหยียนลี่ตะโกนอย่างตื่นตระหนก

ทั้งร่างของเขาสั่นเทา

การคาดเดาก่อนหน้านี้ถูกต้องแล้ว

นี่คือกับดัก

เขาและหยางเจี้ยน ต่างก็เป็นเหยื่อของผีตัวนี้ เป้าหมายที่แท้จริงของมันคือการได้ร่างกายที่ดีกว่า

เพราะศพมนุษย์จะเน่าเปื่อย ใช้ได้ไม่นาน มันจึงต้องเปลี่ยนร่างอยู่ตลอดเวลา แต่ร่างของผู้ใช้ผีแตกต่างออกไป เพราะในร่างมีผีซ่อนอยู่ภายใน

เมื่อผีควบคุมผีอีกตนหนึ่ง ระดับความน่ากลัวจะเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ

เพราะผีฆ่าไม่ตาย

ยังไม่ทันที่เหยียนลี่จะพูดจบ แสงสีแดงก็วาบผ่านตรงหน้า

ผีตัวนั้นหายไป

แขนของเขาหล่นลงกับพื้น

“จับได้แล้ว ผีอย่างแกนี่ซ่อนตัวได้ลึกจริง ๆ แต่เมื่อเข้ามาในเขตแดนภูตผีของฉันแล้ว ถ้าฉันไม่ตาย แกก็อย่าหวังจะได้ออกไป!” ริมฝีปากของหยางเจี้ยนโค้งเป็นรอยยิ้มเย็นชา

ภายในเขตแดนภูตผี ศพหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าเขา ไม่ขยับ ศีรษะยังคงหันกลับหนึ่งร้อยแปดสิบองศา

แต่หยางเจี้ยนรู้ดี

ผีตัวจริงอาศัยอยู่ในร่างนั้น