บทที่ 58 หลั่งไหลเข้ามา

“คุณเข้าไปก่อน?” หยางเจี้ยนมองเหยียนลี่แล้วพูด

“ไม่ ๆ ๆ พี่ชาย คุณเข้าไปก่อนดีกว่า”

“ผมอายุแค่สิบแปดเอง ยังเด็ก ควรเป็นผมที่เรียกคุณว่าพี่ด้วยซ้ำ แถมตอนนี้ผมก็เป็นแค่พนักงานชั่วคราว ดังนั้นคุณเข้าไปก่อนเถอะ”

“ความสามารถของคุณแข็งแกร่งมาก ผมตามคุณก็พอ คุณนำหน้า ผมฟังคำสั่ง”

“ถ่อมตัวเกินไปแล้ว คุณเป็นผู้ใช้ผีมานานกว่าผม คุณคือรุ่นพี่ ผมยังมีอีกหลายอย่างที่ต้องเรียนรู้จากคุณ”

หยางเจี้ยนกับเหยียนลี่ยืนอยู่หน้าร้านเสื้อผ้า ต่างฝ่ายต่างถอยให้กันไปมา

ประตูกระจกตรงหน้าค่อย ๆ เปิดออกเอง ภายในมืดสลัว ในความเงียบงันนั้นแฝงความอึดอัดผิดปกติอย่างบอกไม่ถูก

ยิ่งรู้ว่าข้างในมีผี ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้น

แม้จะบอกว่าเป็นการร่วมมือกัน

แต่เมื่อมาถึงตรงหน้าแล้ว กลับไม่มีใครมีความกล้าพอจะเป็นคนแรกที่ก้าวเข้าไป เพราะความผิดพลาดเพียงครั้งเดียว อาจหมายถึงความตาย

การกลายเป็นผู้ใช้ผี ก็แค่มีต้นทุนสำหรับรับมือกับพวกมันเท่านั้น ไม่ได้หมายความว่าจะสามารถทำอะไรก็ได้ต่อหน้าผีตรง ๆ ได้

ทั้งสองต่างยกย่อให้กันอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายก็ไม่มีใครยอมเข้าไปก่อน

สุดท้ายหยางเจี้ยนก็เสนอขึ้นว่า “ในเมื่อก็ไม่มีใครมั่นใจ งั้นถอยดีไหม?”

เหยียนลี่นิ่งอึ้งไปชั่วครู่

“ถ้าคุณพลาดผีตัวนี้ ครั้งหน้าอาจเจอผีที่น่ากลัวยิ่งกว่า ถึงตอนนั้นคิดจับก็ไม่ง่ายแล้ว”

หยางเจี้ยนลูบหลังมือแล้วพูดว่า

“ก็จริง ผีตัวนี้ระดับไม่สูงมาก ไม่อย่างนั้นช่วงหลายวันที่ผ่านมา คงไม่ฆ่าคนแค่นี้ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็เข้าไปพร้อมกันเถอะ”

“ดี เข้าไปพร้อมกัน” เหยียนลี่พยักหน้า

เขาไม่อยากพลาดโอกาสนี้ สถานการณ์ของเขาร้ายแรงกว่าหยางเจี้ยนมาก เวลาที่ผีใกล้จะฟื้นคืนยิ่งสั้นลงทุกที จึงอยากลองเสี่ยงเป็นครั้งสุดท้าย

“ไปกันเถอะ”

หยางเจี้ยนสูดลมหายใจลึก มองประตูกระจกที่เปิดค้างอยู่ แล้วค่อย ๆ เดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง

เหยียนลี่เดินไปพร้อมกัน สีหน้าตึงเครียด เตรียมพร้อมจะใช้พลังผีได้ทุกเมื่อ

ร้านเสื้อผ้าไม่ได้ใหญ่ ประเมินคร่าว ๆ ก็ราวร้อยกว่าตารางเมตร แต่เพราะมีหุ่นโชว์และสินค้าวางกองอยู่ทำให้ดูคับแคบและรก

“ผีอยู่ในหุ่นโชว์ตัวนั้น คุณเห็นภาพของมันแล้ว หาให้เจอ แล้วจัดการพร้อมกัน” หยางเจี้ยนกดเสียงให้ต่ำ

เขาเปิดไฟฉาย แล้ววางไว้บนชั้นวางของใกล้ประตู

ลำแสงไฟฉายส่องเข้าไปในร้าน ทำให้ร้านสว่างขึ้น

“ผมจำหุ่นตัวนั้นได้ มันพิเศษมาก ไม่มีทางจำผิด” เหยียนลี่พูด

หยางเจี้ยนไม่ตอบ เพียงค่อย ๆ เดินเข้าไปในร้าน มองสำรวจรอบด้าน

ไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ

เหมือนร้านธรรมดาที่ปิดชั่วคราว

เพียงแต่กลิ่นศพที่ไม่อาจสลัดทิ้งได้ ค่อย ๆ แผ่กระจายออกมา

 แกร๊ก!

เสียงบางอย่างดังขึ้นเบา ๆ

ประตูกระจกที่เปิดอยู่ก่อนหน้า ค่อย ๆ ปิดลงอีกครั้ง แม้เสียงจะไม่ดัง แต่ในความเงียบเช่นนี้กลับชัดเจนยิ่งนัก

หยางเจี้ยนกับเหยียนลี่สะดุ้ง รีบหันกลับไปมอง

ไม่มีอะไรเลย

เหมือนก่อนหน้า ประตูราวกับปิดเองโดยไร้สาเหตุ

“ไม่เจออะไรเลย” เหยียนลี่กล่าวเสียงเคร่ง

“ผมรู้ แต่ในสถานการณ์แบบนี้ ผมมั่นใจได้เลยว่าผีอยู่ที่นี่แน่” หยางเจี้ยนกล่าว

ที่อื่นทุกอย่างปกติ มีแค่ร้านเสื้อผ้านี้ที่เขารู้สึกผิดปกติ อีกทั้งเจียงเยี่ยนก็ตรวจสอบภาพจากห้องควบคุม ยืนยันว่าเหตุการณ์ลี้ลับครั้งแรกของห้างนี้ เกิดขึ้นที่นี่

“ประตูปิดแล้วไม่เป็นไรใช่ไหม” เหยียนลี่ถามอีก

“ก็ไม่ได้คิดจะหนีอยู่แล้ว ปิดก็ปิดไป ต่อให้จะหนีจริง ๆ ก็ไม่คิดจะหนีออกทางประตูหน้า” หยางเจี้ยนตอบ

“เดี๋ยวก่อน ฟังสิ เสียงอะไร?”

สีหน้าของเหยียนลี่ตึงขึ้นทันที

ภายในร้านเสื้อผ้า มีเสียงเบา ๆ แปลกประหลาดดังขึ้น คล้ายเสียงบางอย่างหมุนหรือเสียดสีกัน

“หยางเจี้ยน ดูพวกหุ่นโชว์พวกนั้น…” จู่ ๆ เหยียนลี่ก็อุทาน

ไม่ต้องให้เขาพูด หยางเจี้ยนก็สังเกตเห็นแล้ว

หุ่นโชว์ร่างมนุษย์ที่วางกระจัดกระจายอยู่ในร้าน เวลานี้กลับค่อย ๆ หมุนศีรษะ

ไม่ใช่แค่ตัวเดียว แต่หุ่นโชว์ทั้งหมดในร้านต่างหมุนศีรษะในเวลาเดียวกัน หันหน้าไปทางหยางเจี้ยนและเหยียนลี่ ดวงตาของพวกมันทำให้ชวนขนลุก ราวกับจะส่งคำเตือนออกมา

ฉันจับตาดูพวกแกอยู่!

“อย่าหันหลังให้พวกมัน” หยางเจี้ยนกล่าว “ระวังจะถูกเด็ดหัว”

เขาเห็นหุ่นโชว์ตัวหนึ่งที่ไม่มีขา เงยหน้ามองเขา มือปลอมขยับ ยื่นมาทางเขา หุ่นโชว์ตัวอื่น ๆ ก็เริ่มมีท่าทีจะเคลื่อนไหว การขยับของร่างกายถี่ขึ้นเรื่อย ๆ

ราวกับผีร้ายกำลังจะฟื้นคืน

แต่เมื่อหยางเจี้ยนและเหยียนลี่รีบปรับตำแหน่ง ไม่ให้ด้านหลังของตนหันไปทางหุ่นโชว์ตัวใดตัวหนึ่ง ความวุ่นวายของหุ่นโชว์จึงค่อย ๆ สงบลง

“แม้แต่หุ่นพวกนี้ ก็ถูกมันควบคุมได้?” เหยียนลี่ตกใจเล็กน้อย น้ำเสียงตึงเครียด

หยางเจี้ยนกล่าวว่า “ดูเหมือนว่าทุกอย่างที่เคยถูกผีสลับหัว จะถูกควบคุม แต่จนถึงตอนนี้ ผมยังไม่แน่ใจว่าผีตัวนั้นดำรงอยู่ในรูปแบบไหนกันแน่ ไม่ว่าจะเป็นหุ่น หรือศพที่ถูกสลับหัวก่อนหน้านี้ สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่ผีตัวจริง ผีตัวจริงยังซ่อนตัวอยู่ในความมืด ถ้าจะจับมัน เราต้องบีบให้มันโผล่ออกมา”

“มีวิธีไหม” เหยียนลี่ถาม

“ตอนนี้ยังไม่มี” หยางเจี้ยนลังเลอยู่ในใจ

เขาสามารถลองขยายเขตแดนภูตผีครอบคลุมบริเวณนี้ เพื่อดูว่าจะดึงผีเข้ามาได้หรือไม่

แต่หากคาดเดาผิด และผีไม่ได้อยู่ในร้านเสื้อผ้านี้แล้ว เขาจะเสียโอกาสไปโดยเปล่าประโยชน์

‘อดทนไว้ก่อน ถ้าผีโผล่จริง ค่อยใช้เขตแดนภูตผี จะได้ไม่พลาดเป้า’

“หยางเจี้ยน ดูห้องลองเสื้อสิ ประตูเปิดอยู่ หุ่นที่ถูกผีครอบงำจะอยู่ข้างในหรือเปล่า” จู่ ๆ เหยียนลี่ชี้ไปที่ห้องลองเสื้อที่เปิดแง้มอยู่

“เป็นไปได้ ไปดูกัน”

ทั้งสองระวังตัว ค่อย ๆ เข้าไปใกล้

ภายใต้แสงไฟฉาย พวกเขาค่อย ๆ เปิดประตูห้องลองเสื้อออก

ข้างในมีคนยืนอยู่

ผู้หญิงคนหนึ่ง หลับตา ใบหน้าซีดเผือด ดูแปลกหน้า น่าจะเป็นหนึ่งในเหยื่อของห้างแห่งนี้ แม้ใบหน้าจะเป็นผู้หญิง แต่ร่างกายกลับไม่ใช่ของมนุษย์ หากเแต่ป็นร่างของหุ่นโชว์

ผีเอาหัวคนไปต่อไว้บนคอของหุ่นอย่างนั้นเหรอ

ศีรษะของผู้หญิงคนนี้ถูกวางอยู่มาระยะหนึ่งแล้ว สีผิวเปลี่ยนไป ส่งกลิ่นเน่าเหม็นรุนแรง

“ไม่ใช่ตัวนี้” เหยียนลี่พูดเสียงเบา

แต่ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องลองเสื้อข้าง ๆ ก็เปิดออกช้า ๆ

หุ่นประหลาดสูงเกือบสองเมตร แขนขายาว เดินออกมาอย่างเงียบเชียบ ร่างของมันบังแสงไฟฉายที่ส่องมาจากด้านหลัง มือคู่หนึ่งยื่นออกมาจากด้านหลัง มุ่งตรงไปยังศีรษะของหยางเจี้ยนและเหยียนลี่

“หืม?”

ในเสี้ยววินาทีที่เห็นเงาแสงบนพื้นเปลี่ยนไป ดวงตาของหยางเจี้ยนหดเล็กลงทันที รู้สึกได้ถึงอันตราย

ประสาทที่ตึงเครียดอยู่แล้ว ทำให้เขาตอบสนองโดยสัญชาตญาณ ดวงตาสีแดงข้างหนึ่งแหวกผิวหนังด้านหลังศีรษะออกมา

เมื่อดวงตาผีปรากฏ ภาพด้านหลังก็ถ่ายทอดเข้าสู่จิตสำนึกในทันทีล

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร หุ่นโชว์ในภาพจากโทรศัพท์ได้ยืนอยู่ด้านหลังเขาแล้ว มือยื่นตรงมาหาเขา

“อยู่ข้างหลัง!”

หยางเจี้ยนคำรามเสียงต่ำ รีบก้าวไปข้างหน้า หลบการโจมตีของมัน แต่เหยียนลี่ช้ากว่าไปก้าวหนึ่ง ด้านหลังศีรษะของเขาถูกสัมผัสเข้า

ความเย็นเยียบแทรกซึมผ่านหนังศีรษะ กระจายไปทั่วร่าง ทำให้ขนลุกขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

เหยียนลี่ตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว เขาไม่ถอยหนี มือที่เปื้อนเลือดของเขาเอื้อมมือไปคว้าหุ่นโชว์ตัวนั้นไว้

“จับได้แล้ว”

มือที่เต็มไปด้วยเลือดคว้าแขนยาวที่ยื่นมาอย่างไม่ผิดพลาด เลือดในมือราวกับซึมเข้าไปในหุ่นโชว์ตัวนั้น

ไม่นาน บริเวณข้อต่อ ดวงตา และลำคอของหุ่น ก็เริ่มมีเลือดซึมออกมาไม่หยุด

“เลือดของผมสามารถสะกดพลังของผีได้ทุกตัว ใช้จังหวะนี้รีบจัดการมัน” เหยียนลี่ตะโกน

แต่ยังพูดไม่ทันจบ ศพผู้หญิงที่อยู่ด้านหลังเขากลับขยับขึ้นมาอย่างฉับพลัน

แขนเน่าเปื่อยสีเขียวคล้ำยื่นออกมาจากด้านหลัง มุ่งตรงไปหาเหยียนลี่

ดูเหมือนว่าการหยุดหุ่นตัวเดียว จะไม่เพียงพอ

“คุณจับแค่ตัวเดียวมันยังไม่พอ คุณควรดูสถานการณ์รอบตัวด้วย” หยางเจี้ยนเห็นศพผู้หญิงที่ขยับขึ้นมา ก็เตะออกไปทันทีโดยไม่ลังเล

ที่เท้าของเขาเรืองแสงสีแดงจาง ๆ

ศพผู้หญิงถูกเตะกระเด็น ร่างทั้งร่างฝังเข้าไปในผนังด้านหลัง

ขาทั้งสองยังดิ้นอยู่ แต่ไม่สามารถออกมาได้อีกต่อไป

เหยียนลี่หันไปมอง รู้สึกเหมือนรอดมาได้อย่างหวุดหวิด โชคดีที่ครั้งนี้ร่วมมือกับหยางเจี้ยน หากมาคนเดียว เมื่อครู่ที่หันกลับไป เขาคงตายไปแล้ว

แต่เรื่องที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้น กำลังจะเกิดขึ้น!

หยางเจี้ยนเดินออกจากห้องลองเสื้อ เตรียมจะไปช่วยเหยียนลี่จัดการกับหุ่นพิเศษตัวนั้น

แต่เพียงเหลือบมองโดยไม่ตั้งใจ เขาก็ชะงักไป

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร นอกร้านกลับมีคนยืนแน่นเต็มไปหมด ปิดทางเข้าออกจนมิด และมีคนหนึ่งเดินเข้ามาในร้าน หยิบไฟฉายของเขาจากชั้นวางขึ้นมา

คนคนนั้นไม่มีศีรษะ แต่สวมชุด รปภ.

“พี่หลิว?” หยางเจี้ยนจำศพนั้นได้

“เฮ้ หยางเจี้ยน แย่แล้ว เมื่อกี้ฉันเห็นศพของหลิวเฉียงเดินออกไป ฉันตกใจจนไม่กล้าส่งเสียง ฝั่งคุณระวังตัวด้วย” เสียงของเจียงเยี่ยนดังมาจากโทรศัพท์ติดตามตำแหน่งดาวเทียม

“ผมรู้” ใบหน้าของหยางเจี้ยนหม่นลงทันที

มาบอกตอนนี้ ผู้หญิงคนนี้ช่างยอดเยี่ยมจริง ๆ ผีถึงกับมายืนอยู่ตรงหน้าแล้ว

แปะ!

พร้อมเสียงเบา ๆ ศพ รปภ. ไร้หัวก็ปิดไฟฉายลง

รอบด้านจมเข้าสู่ความมืดมิด

ท่ามกลางความมืด หยางเจี้ยนได้ยินเสียงฝีเท้าของคนหลายคน ค่อย ๆ เดินเข้ามาในร้านเสื้อผ้า

ผีจำนวนมากหลั่งไหลเข้ามา ราวกับจะอัดร้านเสื้อผ้าที่ไม่ใหญ่แห่งนี้ให้แน่นจนเต็ม