บทที่ 47 ปฏิบัติการ (สวัสดีปีใหม่นะคะ)

หยางเจี้ยนมองภาพในโทรศัพท์แล้วถึงกับตกตะลึงในทันที

แม้เขาจะมองไม่เห็นใบหน้าของคนที่สวมชุด รปภ. ในภาพนั้น แต่ทั้งห้างนี้มีคนใส่ชุด รปภ. อยู่แค่สองคนเท่านั้น หนึ่งคือเขาเอง อีกคนก็คือหลิวเฉียง

ไม่มีผิดแน่ ห้างแห่งนี้มี รปภ. แค่สองคน คนหนึ่งคือเขา อีกคนคือหลิวเฉียง

หยางเจี้ยนไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้ว ดังนั้นตัวตนของหลิวเฉียงจึงชัดเจน

เขาคือ…ผี

หยางเจี้ยนย้อนนึกถึงตอนที่เขาเข้ามาในห้างเป็นครั้งแรก ตอนนั้นเขาได้กลิ่นเหม็นเน่าของศพจริง ๆ

และในตอนนั้นเอง เขาเห็นหลิวเฉียงเดินออกมาจากความมืดแล้วทักเขา ตอนนั้นหลิวเฉียงบอกว่าตัวเองเพิ่งไปเข้าห้องน้ำกลับมา

เข้าห้องน้ำ?

ถ้าเขาเข้าห้องน้ำจริง แล้วทำไมถึงไม่เห็นเจียงเยี่ยนที่ซ่อนตัวอยู่ในห้องน้ำล่ะ?

ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะเริ่มเชื่อมโยงกันหมดแล้ว

หยางเจี้ยนขมวดคิ้วแน่น

‘เป็นไปไม่ได้… ถ้าหลิวเฉียงเป็นผีจริง ๆ ตอนที่อยู่ด้วยกัน ทำไมถึงไม่เล่นงานเรา ทั้งที่ตอนนั้นน่าจะเข้าข่ายเงื่อนไขของมันแล้ว’

ถึงแม้ความเป็นไปได้ที่หลิวเฉียงจะเป็นผีจะสูงมาก แต่ก็ยังมีจุดที่น่าสงสัยอยู่

เดาไปเรื่อยก็ไม่มีประโยชน์

ต้องไปตรวจสอบให้ชัดเจนอีกครั้ง

ด้วยข้อมูลที่เขามีอยู่ตอนนี้ เขามั่นใจแล้วว่าจะสามารถรับมือกับผีตัวนี้ได้

“เอ่อ…ผีมันไปแล้วใช่ไหม ตอนนี้ปลอดภัยแล้วหรือยัง?”

เจียงเยี่ยนถามอย่างหวาด ๆ

หยางเจี้ยนตอบว่า

“ไปแล้ว ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว”

“แล้วคุณจะเบียดฉันอยู่อีกนานไหม แล้ว…. อะไรแข็ง ๆ มาชนก้นฉันอยู่เนี่ย” ตอนนี้เจียงเยี่ยนหันหลังให้เขา แทบจะพิงอยู่กับประตู

“ไม่เป็นไร แค่ไส้กรอกเอง แล้วไม่ใช่ว่าคุณหิวอยู่เหรอ ยังอยากกินอยู่ไหม?” หยางเจี้ยนพูด

เจียงเยี่ยนชะงักไป “หา? ตอนนี้เลยเหรอ…เราค่อยคุยเรื่องนี้หลังจากออกไปข้างนอกดีกว่าไหม?”

“ไม่อยากกินก็ช่าง ผมก็ไม่ได้อยากให้เหมือนกัน” หยางเจี้ยนตอบ

เจียงเยี่ยนลังเลเล็กน้อย ก่อนจะพูดว่า “งั้นก็ได้…แต่ช่วยเร็วหน่อยนะ อย่านานเกินไป”

“เรื่องมากจริง”

หยางเจี้ยนเปิดไฟฉาย ส่องไปรอบ ๆ แล้วล้วงกระเป๋าหยิบไส้กรอกออกมาหนึ่งแท่ง

“เอาไปสิ ผมซื้อไว้กินตอนเช้า ตั้งสามหยวน ถือว่าผมใจดีแล้วนะที่ให้คุณ แต่คุณก็แปลกคนจริง ๆ เวลาแบบนี้ยังจะกินลงอีก”

เจียงเยี่ยนมองไส้กรอกยี่ห้อซวงฮุ่ยในมืออย่างอึ้ง ๆ

นี่มัน…ไส้กรอกจริง ๆ เหรอ

“ค่อย ๆ กินล่ะ ผมจะออกไปก่อน”

หยางเจี้ยนเปิดประตู เดินออกไปพร้อมไฟฉาย

เขาส่องดูรอบ ๆ

เงียบสงบ ไม่มีอะไรผิดปกติ

แต่พอไฟฉายส่องไปยังห้องน้ำด้านข้าง เขาก็ชะงักทันที

ก่อนหน้านี้ประตูห้องน้ำพวกนั้นเหมือนจะถูกผีชนจนพังไปหมดแล้ว แต่ประตูเหล่านั้น…. กลับปิดสนิท ไม่มีร่องรอยความเสียหายใด ๆ ราวกับเรื่องเมื่อกี้ไม่เคยเกิดขึ้น

‘เอาเถอะ การเจอผีตั้งแต่แรกก็ไม่ใช่เรื่องที่จะอธิบายด้วยวิทยาศาสตร์ได้อยู่แล้ว’ หยางเจี้ยนถอนสายตากลับมา ไม่คิดจะเสียเวลาขบคิดกับเรื่องนี้ต่อ

“คุณจะไปไหน? ข้างนอกมีผีนะ อยู่ที่นี่จนเช้าดีกว่าไหม?” เจียงเยี่ยนเดินออกมาอย่างระแวดระวัง ผมยุ่ง เสื้อผ้าไม่เรียบร้อย มือยังถือไส้กรอกอยู่

หยางเจี้ยนตอบ

“ผมยังมีเรื่องที่ต้องทำ ตอนนี้พอจะรู้ข้อมูลของผีตัวนั้นแล้ว ก็ต้องไปจัดการมันก่อน อีกอย่างผมมาที่นี่ก็เพราะเงิน ถ้าเถ้าแก่ถังตายไป ผมก็มาเสียเที่ยวสิ เงินรางวัลตั้งหนึ่งล้านนะ”

พูดจบ เขาก็เดินออกจากห้องน้ำ

เจียงเยี่ยนรีบตามไป

“แล้วฉันล่ะ ถ้าคุณไป ฉันจะทำยังไง?”

“พี่สาว ผมไม่ใช่พ่อแม่หรือพี่เลี้ยงของคุณนะ จะให้ผมรู้ได้ยังไงว่าคุณควรจะทำอะไรต่อ จะกลับไปอยู่ในห้องน้ำก็ได้ รอเรื่องจบแล้วผมจะกลับมาบอกคุณเอง” หยางเจี้ยนหันกลับมาพูด

“ไม่ได้นะ! ถ้าผีกลับมาอีกล่ะ? แล้วคุณมีวิธีจัดการมันจริง ๆ ใช่ไหม?” เจียงเยี่ยนพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน

“ก็พอมีอยู่บ้าง” หยางเจี้ยนตอบ

“งั้น…คุณคุ้มครองฉันได้ไหม” เจียงเยี่ยนขอร้อง

“ผมไม่รู้จักคุณ ทำไมผมต้องปกป้องคุณด้วย? คนส่วนใหญ่ที่ทำตัวเป็นวีรบุรุษส่วนใหญ่ก็ตายไวทั้งนั้น ผมไม่เอาด้วยหรอกนะ” หยางเจี้ยนพูดพลางส่องไฟฉายหาอะไรบางอย่าง

“ฉันจะไม่ทำให้คุณเดือดร้อนแน่นอน” เจียงเยี่ยนพูด

ใจของเธอแทบจะพังทลาย เธอเป็นถึงพนักงานบัญชี หน้าตาก็ไม่แย่ ปกติมีคนมาจีบไม่น้อย แต่ตอนนี้กลับต้องมาขอร้อง รปภ. ตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง แล้วยังโดนเมินอีก

แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังต้องเกาะเขาไว้แน่น

เพราะเธอรู้ดีว่า มีเพียงชายคนนี้เท่านั้นที่จะช่วยเธอได้

“เจอแล้ว” แสงไฟฉายหยุดลงที่บางสิ่ง

หัวมนุษย์หนึ่งหัว

หัวที่เน่าเปื่อย ส่งกลิ่นเหม็นคลุ้ง

เป็นหัวของเว่ยเสี่ยวหง

ตั้งแต่ก่อนหน้านี้จนถึงตอนนี้ มันยังอยู่ที่เดิม ไม่ขยับไปไหน

‘ผีที่เจียงเยี่ยนเห็นคือเว่ยเสี่ยวหง ส่วนผีที่เราถ่ายติดไว้คือหลิวเฉียง เธอไม่มีเหตุผลที่จะโกหก เราเองก็ไม่มีทางถ่ายผิด ทางเดียวคือ…ผีตัวนี้สามารถเปลี่ยนรูปลักษณ์ได้ ไม่ว่าจะเป็นเว่ยเสี่ยวหง หลิวเฉียง พี่ลี่ หรือแม้แต่พนักงานคนอื่น ๆ’ หยางเจี้ยนขมวดคิ้วแน่น ‘ทุกคน…อาจเป็นผีได้หมด’

‘ไม่สิ…ต้องนับรวมพวกเถ้าแก่ถัง ผู้จัดการหลี่ แล้วก็อาจารย์หลัวเข้าไปด้วย พวกเขาอยู่ที่นี่มานานเกินไปแล้ว’

‘ถ้าจะรู้ว่าใครคือผีจริง ๆ ต้องไปที่เดียวเท่านั้น’

‘ห้องควบคุมกล้องวงจร’

เหตุการณ์หลายวันที่ผ่านมา ต้องมีภาพบันทึกไว้ทั้งหมด ขอแค่ไปเปิดดูกล้อง ทุกอย่างก็จะกระจ่าง

“เจียงเยี่ยน คุณรู้ไหมว่าห้องควบคุมกล้องวงจรอยู่ที่ไหน?” หยางเจี้ยนถาม

“อยู่…ชั้นห้า” เจียงเยี่ยนตอบ

หยางเจี้ยนพูดทันที

“พาผมไปที่นั่นที ผมรับรองว่าคุณจะมีชีวิตรอดออกไปจากที่นี่”

“จริงเหรอ?” เจียงเยี่ยนดีใจขึ้นมาทันที

“จริง แต่มีข้อแม้ คุณต้องฟังผมทุกอย่าง ผมสั่งอะไรต้องทำ ถ้าคุณแตกตื่นแล่ววิ่งมั่วแล้วตายขึ้นมา ผมจะไม่รับผิดชอบ” หยางเจี้ยนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ฉันสัญญา ฉันจะฟังคุณทุกอย่าง” เจียงเยี่ยนรีบรับปาก

หยางเจี้ยนพยักหน้า

“หวังว่าคุณจะทำได้จริง ไม่ใช่เพราะใคร แต่เพื่อตัวคุณเอง ไปกันเถอะ ไปชั้นห้า”

เขาเงยหน้ามองขึ้นไป

ชั้นบนยังมีแสงอยู่บ้าง มองเห็นทางได้ชัดกว่าชั้นล่างมาก

แต่กลับเงียบผิดปกติ

ไม่รู้ว่าพวกเถ้าแก่ถัง อาจารย์หลัว และผู้ใช้ผีอย่างเหยียนลี่ จะเป็นยังไงบ้าง

บางทีอาจหนีไปแล้ว

หรือบางที…อาจตายไปหมดแล้ว

แต่ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ต้องไปดูให้แน่ชัด

ถ้าทุกคนตายหมดแล้ว เขาก็ไม่มีเหตุผลจะอยู่ที่นี่อีกต่อไป