บทที่ 46 ตัวตนที่แท้จริง
บทที่ 46 ตัวตนที่แท้จริง
เสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามานอกห้องน้ำดังขึ้นเรื่อย ๆ
หยางเจี้ยนเอามือปิดปากเจียงเยี่ยน ปิดไฟฉาย แล้วส่งสัญญาณเบา ๆ ให้เธออย่าส่งเสียง
เจียงเยี่ยนคนนี้ฉลาดกว่านักเรียนในโรงเรียนมาก เธอเข้าใจทันที กลัวว่าหยางเจี้ยนจะปิดไม่แน่นพอ จึงยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองซ้ำอีกชั้น ไม่เพียงไม่ส่งเสียงแม้แต่นิดเดียว แม้แต่ลมหายใจก็กลั้นไว้
เมื่อไฟฉายดับลง ห้องน้ำทั้งห้องก็ตกอยู่ในความมืด
รอบด้านเงียบสงัดจนน่ากลัว
แต่ในความมืดนั้น เสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามากลับชัดเจนเป็นพิเศษ
ไม่ต้องสงสัยเลย มีใครบางคนเดินเข้ามาในห้องน้ำอย่างไม่รีบร้อน
คนคนนั้นไม่ได้เปิดไฟฉาย ไม่ได้ใช้โทรศัพท์ส่องสว่าง และไม่ได้พูดอะไรเลย ทุกอย่างดูเป็นธรรมชาติราวกับคนธรรมดาที่มาเข้าห้องน้ำ
หยางเจี้ยนรับรู้ได้ถึงการมีอยู่ของอีกฝ่าย
เจียงเยี่ยนก็รับรู้เช่นกัน ดวงตาของเธอเบิกกว้าง เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
‘เสียงฝีเท้าหยุดแล้ว?’
หยางเจี้ยนขยับสีหน้าเล็กน้อย เขาได้ยินว่าเสียงฝีเท้าด้านนอกหายไป ราวกับคนที่เข้ามาหยุดยืนอยู่กับที่
จากระยะของเสียง เขาพอจะเดาได้ว่า อีกฝ่ายน่าจะยืนอยู่ข้างห้องส้วมช่องแรก
‘มันจะทำอะไร? จะเข้าห้องน้ำจริง ๆ งั้นเหรอ? เราควรจะออกไปดูดีไหมนะ…’
หยางเจี้ยนชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง
แต่สุดท้ายก็ยังไม่ทำเช่นนั้น
เพราะถ้าเจอกับผี เขาจำเป็นต้องใช้พลังของผีเพื่อป้องกันตัว เท่ากับสิ้นเปลืองโอกาสไปโดยเปล่าประโยชน์
ไม่คุ้มค่า
แต่ในตอนนั้นเอง
ปัง!
เสียงดังสนั่นกึกก้องไปทั่วห้องน้ำ
เหมือนเสียงแผ่นประตูแตกหัก
ประตูของห้องส้วมช่องแรกเหมือนถูกใครบางคนเตะเปิดด้วยแรงมหาศาล
“อื้อ!”
เจียงเยี่ยนสะดุ้งตัวสั่น หากไม่เอามือปิดปากตัวเองไว้แน่น คงกรีดร้องออกมาแล้ว
หลังจากเสียงดังนั้นเงียบลง ฝีเท้าก็เริ่มดังขึ้นอีกครั้ง ก้องไปทั่วห้องน้ำ เดินไปไม่กี่ก้าว เสียงฝีเท้าก็หยุดลงหน้าห้องส้วมช่องที่สอง
ปัง!
เสียงประตูแตกดังขึ้นอีกครั้ง ห้องส้วมช่องที่สองถูกกระแทกเปิดอย่างรุนแรง ยังได้ยินเสียงท่อน้ำแตก
จากนั้น ทุกอย่างก็เงียบลงอีกครั้ง
แต่ไม่นาน เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นอีก
คนข้างนอกเดินมาหยุดที่หน้าห้องส้วมช่องที่สาม
“อือ… อือ…”
เจียงเยี่ยนตัวสั่นไม่หยุด ดวงตาปิดแน่น ความหวาดกลัวเข้าครอบงำหัวใจ
เธอมั่นใจว่า สิ่งที่อยู่ข้างนอกไม่ใช่มนุษย์ ต้องเป็นผีตัวนั้นแน่นอน
ห้องส้วมมีแค่ห้าช่อง อีกไม่นานมันก็จะเจอเธอ
ถึงตอนนั้น เธอต้องตายแน่
‘มันเล็งมาที่เราหรือเปล่า?’
หยางเจี้ยนก็สัมผัสได้ว่า สิ่งนั้นกำลังใกล้เข้ามา เปิดห้องส้วมทีละห้อง เพื่อค้นหาคนที่ซ่อนอยู
ปัง!
เสียงดังอีกครั้ง ประตูของห้องส้วมช่องที่สี่ถูกเปิดออก
‘ช่วยไม่ได้ ถ้ามันไม่ไปหาคนอื่น แต่ต้องการมาหาเรา งั้นก็ต้องสู้กันสักตั้ง’
หยางเจี้ยนสูดหายใจลึก ปล่อยมือจากปากของเจียงเยี่ยน แล้วหันไปจ้องประตูห้องส้วม
ทันทีที่ประตูเปิด และเขาเห็นผี เขาจะใช้เขตแดนภูตผีโดยไม่ลังเล
เจียงเยี่ยนรู้สึกว่าหยางเจี้ยนลุกขึ้นยืน ไม่รู้ว่าเอาความกล้ามาจากไหน เธอรีบลุกขึ้นแล้วกอดเขาจากด้านหลังแน่น ไม่ยอมปล่อย
“คุณ… คุณพาฉันหนีไปด้วย ฉันไม่อยากตาย ขอร้องล่ะ ฉันยอมทุกอย่าง ขอแค่พาออกไปจากที่นี่ ฉันจะยอมเป็นแฟนคุณ…”
เสียงของเธอสั่นเครือ เต็มไปด้วยการวิงวอน กลัวว่าหยางเจี้ยนจะทิ้งเธอไว้คนเดียว
“เงียบ”
หยางเจี้ยนกดเสียงต่ำ เตือนอย่างเด็ดขาด
“อื้อ…”
เจียงเยี่ยนเชื่อฟังทันที กัดริมฝีปากแน่น ไม่ส่งเสียงออกมาเลย มีเพียงร่างกายที่สั่นเพราะความกลัว
หยางเจี้ยนอดทึ่งในตัวผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ สัญชาตญาณของเธอเฉียบคม ราวกับรู้ว่าเขามีความสามารถปกป้องเธอได้ จึงเกาะเขาไว้เหมือนคว้าเชือกเส้นสุดท้าย ไม่ว่าเงื่อนไขอะไร ก็ยอมพูดออกมา
แต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลาสนใจเรื่องนั้น
สีหน้าของเขาเคร่งเครียด ตั้งใจฟังทุกความเคลื่อนไหวด้านนอก
‘มาแล้ว…’
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกได้ ผีตัวนั้นเข้ามาใกล้แล้ว อยู่แค่ด้านนอกห้องส้วม คั่นด้วยประตูไม้บาง ๆ ระยะห่างไม่ถึงสองเมตร
ใกล้มาก
กลิ่นศพจาง ๆ ลอยเข้ามา เป็นกลิ่นเดียวกับที่เขาได้กลิ่นเมื่อสองวันก่อนตอนเพิ่งมาถึงห้าง
ไม่แรง แต่ก็ชัดเจน
ปัง!
ทันใดนั้น เสียงดังสนั่นขึ้น ประตูไม้บาง ๆ ถูกกระแทกอย่างรุนแรง ราวกับจะพังลงในทันที
แรงสะเทือนทำให้หยางเจี้ยนและเจียงเยี่ยนที่อยู่ด้านหลังถอยหลังไปหลายก้าว จนแผ่นหลังชนกำแพงถึงจะหยุดได้
เอี๊ยดดดด
ประตูไม้ค่อย ๆ เปิดออกเป็นช่องเล็ก ๆ ด้านนอกยังคงมืดสนิท มองไม่เห็นอะไรเลย แต่หยางเจี้ยนมั่นใจว่า ผีตัวนั้นอยู่ข้างนอก
เพียงเพราะไม่มีแสง จึงมองไม่เห็นเท่านั้น
‘ไม่เข้ามาทันที? เหมือนจะหยุดอยู่…’
เขาเกือบจะใช้ดวงตาผีโดยสัญชาตญาณ แต่ก็หยุดตัวเองไว้
เพราะผียังไม่เข้ามา แสดงว่าเขาและเจียงเยี่ยนไม่ใช่เป้าหมายหลักของมัน
จุดนี้สำคัญมาก
หยางเจี้ยนจ้องความมืดตรงหน้า ไม่ขยับตัว ตราบใดที่ผียังไม่ลงมือ เขาก็จะไม่ใช้ดวงตาผี มนุษย์และผียืนเผชิญหน้ากัน โดยมีประตูไม้ที่เปิดแง้มไว้คั่นกลาง
หยางเจี้ยนไม่ส่งเสียงใด ๆ ผีด้านนอกก็ไม่เคลื่อนไหว
ทุกอย่างเหมือนหยุดนิ่ง
ด้วยความระมัดระวัง เขาค่อย ๆ เอื้อมมือไปปิดประตูไม้ที่เปิดแง้มอยู่นั้น
ด้านนอกยังคงเงียบ
แสดงว่าผีตัวนั้นไม่ได้ตามหาเขา และไม่ได้ตามหาเจียงเยี่ยน
ขณะที่หยางเจี้ยนคิดว่าเรื่องคงจะจบลงแค่นี้
เจียงเยี่ยนที่ถูกเบียดอยู่ด้านหลังดูเหมือนจะอึดอัด เธอขยับตัวเบา ๆ
ในวินาทีนั้นเอง
ปัง! ปัง! ปัง!
ประตูถูกกระแทกอีกครั้งอย่างรุนแรง แทบจะพังลงมา
“ไม่ดีแล้ว!” หยางเจี้ยนรีบเอาตัวไปยันประตูไว้
เจียงเยี่ยนแม้จะกลัว แต่ก็เข้าใจสถานการณ์ รีบพุ่งเข้าไปช่วยดันประตู ด้วยความตื่นตระหนก
แรงกระแทกจากด้านนอกยิ่งรุนแรงขึ้นทุกครั้ง หลายครั้งประตูแทบจะถูกเปิดออก แต่หยางเจี้ยนก็ฝืนดันปิดกลับไปได้
ถึงขั้นที่เขาเกือบจะใช้เขตแดนภูตผีแล้ว
ไม่… เดี๋ยวก่อน
ทำไมเมื่อครู่ผียังไม่ทำอะไร แต่พอเจียงเยี่ยนขยับตัว มันถึงลงมืออีกครั้ง?
“อย่าเอาหลังพิงประตู หันมา”
หยางเจี้ยนตะโกนต่ำ ๆ คว้าตัวเจียงเยี่ยนให้เธอหันมาเผชิญหน้าเขา
ทันทีที่เจียงเยี่ยนหันกลับมา เสียงด้านนอกก็เบาลงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะหยุดไปในไม่ช้า
ทุกอย่างกลับสู่ความเงียบอีกครั้ง
“เป็นแบบนี้นี่เอง…”
ดวงตาของหยางเจี้ยนฉายแววยินดีเล็กน้อย
เขาเข้าใจเงื่อนไขการฆ่าของผีตัวนี้แล้ว
ความเงียบดำเนินต่อไปอีกพักใหญ่
ผีด้านนอกไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ ทำให้หยางเจี้ยนมั่นใจในข้อสันนิษฐานของตนมากขึ้น
‘ในเมื่อเรากับเจียงเยี่ยนไม่เข้าเงื่อนไขการฆ่าของมัน และมันก็ไม่ฆ่าคนแบบไม่เลือกหน้าแสดงว่าระดับอันตรายของผีตัวนี้อยู่แค่ระดับ C เท่านั้น’
ขณะที่เขากำลังคิดอยู่
ผีด้านนอกก็เริ่มเดินอีกครั้ง
ครั้งนี้ มันไม่ได้เดินมาทางหยางเจี้ยน แต่ค่อย ๆ เดินออกไปทางนอกห้องน้ำ
เสียงฝีเท้าห่างออกไปเรื่อย ๆ
ผีในห้องส้วมเลิกสนใจหยางเจี้ยนและเจียงเยี่ยน แล้วไปเลือกเป้าหมายอื่น
‘จะไปแล้ว? ตัวตนที่แท้จริงของผีตัวนี้เราต้องรู้ให้ได้’
หยางเจี้ยนขยับสายตา รีบหยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดกล้อง แล้วยื่นออกไปนอกห้องส้วม ถ่ายไปทางทิศที่เสียงฝีเท้ากำลังหายไป
แชะ
แฟลชสว่างวาบขึ้น
“คุณ… คุณทำอะไร ถ้ามันถูกล่อกลับมาล่ะ?” เจียงเยี่ยนตกใจ บีบแขนเขาแล้วกระซิบด้วยเสียงเบามาก
“ถ่ายรูป ผมต้องยืนยันตัวตนของผีตัวนั้น คุณบอกว่าเว่ยเสี่ยวหงเป็นผี แต่เมื่อวานผมยังเห็นเธอ อยู่ดี ๆ ถ้าเธอเป็นผีจริง ผมควรถ่ายติดเธอได้ อย่างน้อยแค่บางส่วนก็พอ”
หยางเจี้ยนพูดอย่างสงบนิ่ง
“นี่เป็นเรื่องของผม คุณไม่ต้องกังวล ผีตัวนั้นไม่พังประตูเข้ามา แปลว่าเราไม่ใช่เป้าหมาย ถ้าเกิดอะไรขึ้น ผมจะรับผิดชอบเอง คุณไม่ตายแน่นอน”
แต่เมื่อเขามองดูภาพที่ถ่ายไว้
สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
“เป็นไปไม่ได้… ทำไมถึงเป็นเขา?”
ในภาพถ่าย ไม่ได้เห็นรูปร่างของผีทั้งหมด เห็นเพียงไม่ถึงครึ่งตัว ส่วนที่เหลือถูกผนังตรงมุมห้องน้ำบังไว้
และร่างครึ่งนั้น
สวมชุดรปภ.แบบเดียวกับของเขาทุกประการ