บทที่ 32 ห้างที่ปิดกิจการ

หยางเจี้ยนทรมานพ่อค้าเจ้าเล่ห์คนนี้นานกว่าชั่วโมง

ทำเอาพ่อค้าคนนี้แทบจะล้มทั้งยืน

สุดท้าย เขาจึงกลับไปที่ร้านซ่อมมือถือแห่งนั้น แล้วดึงเอาโทรศัพท์ที่ยัดไว้ในหัวของพ่อค้าออกมา

หยางเจี้ยนคว้าเสื้อคอของพ่อค้าไว้ แล้วพูดเสียงเย็นว่า “เฮียคงไม่ได้เพิ่งทำแบบนี้ครั้งแรกใช่ไหม สลับโทรศัพท์คนอื่นแบบนี้ ใครจะรู้ว่าไปโกงเงินใครมาบ้าง ผมบอกไว้ก่อน ผมสามารถทำตัวเป็นคนธรรมดา ค้าขายกันได้อย่างปกติ แต่ผทก็สามารถเป็นคนเลวกว่าเฮียสิบเท่าได้เหมือนกัน ผมจะให้เฮียได้รู้จักคำว่า ‘เสียใจ’ มันหมายความว่ายังไง ต่อไปผมจะมาแถวนี้บ่อย ๆ ถ้าเห็นเฮียทำแบบนี้อีก คราวหน้า…จะไม่ใช่แค่โทรศัพท์ที่อยู่ในหัวเฮียแน่”

“พะ….พี่ใหญ่ ฉันไม่กล้าแล้ว ไม่กล้าแล้วจริง ๆ” พ่อค้าเสียงสั่นอย่างหวาดกลัว

“คนอย่างเฮียน่ะ เพื่อเงินทำได้ทุกอย่าง ใจดำแค่ไหนก็ทำได้ ไม่ถูกจับก็ทำอวดดี พอถูกจับได้ก็ร้องว่าโดนใส่ร้าย บอกว่าผมขายของโจร คิดว่าแค่ขอโทษก็อยากจบเรื่องแล้ว? มันง่ายไปหน่อยไหม?

คนเลวแบบพวกเฮียถึงมีเต็มเมือง วันนี้ถือว่าโชคดีล้างซวยไป จำไว้ ต่อไปก็ระวังชีวิตเล็ก ๆ ของตัวเองไว้”

หยางเจี้ยนเตือนเขาอย่างเด็ดขาดแล้วเดินออกจากร้านไป

แน่นอนว่า เขาได้ “ค่าชดเชยทางใจ” มาอีกก้อนหนึ่งด้วย

แม้ว่าวิธีการของเขาจะไม่ค่อยสวยงามนัก

แต่เรื่องอะไรแบบนั้น…เขาไม่สนใจแล้ว

คนเลว…เขาก็เป็นได้ ยังไงเขาก็ไม่ใช่ทั้งมนุษย์และผีอีกต่อไป อีกอย่างถ้ายังหาผีนั่นไม่เจอ ชีวิตของเขาก็คงอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว

‘ก่อนตาย ขอหาเงินให้แม่พอใช้ยามแก่บ้าง วิธีสกปรกหน่อยก็ไม่เป็นไร ไม่งั้นถ้าเราตายไป แม่จะทำยังไง? สุขภาพของแม่ก็ไม่ค่อยดี…’ หยางเจี้ยนก้มหน้า สีหน้าเศร้าลงเล็กน้อย

“เสียดาย… ที่ประเทศเราไม่มีค่าจ้างจัดการเหตุการณ์ลี้ลับ ไม่งั้นเสี่ยงหน่อยอาจได้เงินเป็นล้านดอลลาร์เลยก็ได้”

เขาเดินเตร็ดเตร่ไปตามถนนอย่างไร้จุดหมาย มองหาโอกาสในการหาเงิน

สุดท้ายเขาหยุดอยู่หน้าต้นเสาไฟต้นหนึ่ง บนเสามีใบประกาศติดอยู่มากมาย มีอะไรแปลก ๆ เต็มไปหมด

หยางเจี้ยนเดินดูรอบ ๆ แล้วสายตาก็ไปสะดุดกับใบโฆษณาที่ถูกฉีกไปครึ่งแผ่น

เขาลังเล

“ลองดูดีไหม?”

“ยังไงก็หลักล้าน ถ้าได้จริง ๆ ครึ่งหนึ่งก็พอให้แม่อยู่สบายแล้ว” หยางเจี้ยนคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตัดสินใจว่าจะไม่โทรไปถามก่อน แต่จะไปตรวจสอบด้วยตัวเองเพื่อยืนยันว่าเป็นเรื่องจริงหรือไม่

เขาเรียกแท็กซี่ ไปยังที่อยู่ที่ระบุบนใบประกาศทันที

….

ถนนสายหลักคึกคักแห่งหนึ่ง มีทั้งโครงการที่อยู่อาศัยและผู้คนพลุกพล่าน ใกล้ถนนมีซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง

ที่อยู่บนใบประกาศชี้มาที่ห้างนี้

หยางเจี้ยนจ่ายค่าแท็กซี่ ลงไปหน้าห้าง

ภายนอก มีแนวกั้นของตำรวจที่ยังไม่ได้รื้อถอน ดูเหมือนเกิดคดีบางอย่างไม่นานนี้ ในห้างก็เงียบมาก ไม่มีลูกค้าเลย ไฟด้านในปิดเกือบหมด ดูเหมือนกำลังหยุดกิจการชั่วคราว

หยางเจี้ยนเดินเข้าไปใกล้ เห็นป้ายรับสมัครพนักงานอยู่หลายป้าย เช่น เงินเดือนหกพัน มีที่พัก มีอาหาร

“จากภายนอก ดูเหมือนจะเกิดเรื่องขึ้นจริง …แต่ไม่รู้ว่าจะเป็นเหตุการณ์ลี้ลับหรือเปล่า”

เขาไม่คิดอะไรมาก เดินเข้าไปในห้างทันที

พอเดินเข้าไป สีหน้าก็เปลี่ยนเล็กน้อยทันที มี “กลิ่นเหม็นเน่า” ลอยมากระทบจมูก

กลิ่นอ่อนมาก แต่เด่นชัดในความรู้สึกของเขา  เพราะเขาเพิ่งได้กลิ่นนี้จากโรงเรียนเมื่อไม่กี่วันก่อน

มันคือกลิ่นศพเน่า

เขาเงยหน้ามองลึกเข้าไปในตัวห้าง

ยกเว้นบริเวณประตูที่ยังมีไฟเปิดอยู่ ส่วนอื่นล้วนหยุดกิจการ ทำให้ไฟดับมืดไปหมด ความมืดนั้นทำให้บรรยากาศกดดันผิดปกติ

ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือไม่ แต่หยางเจี้ยนรู้สึกว่า ในความมืดลึก ๆ ของห้างแห่งนี้  มีบางอย่างกำลังแอบมองเขาอยู่

ทันใดนั้น

ตับ…ตับ…ตับ

เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นจากในความมืด สะท้อนก้องไปทั่วพื้นที่ว่างเปล่าของห้าง

งาดำหนึ่งค่อย ๆ เดินออกมาจากความมืด เข้ามาใกล้เขาทีละนิด

หยางเจี้ยนตึงเครียดทันที แทบจะหยุดหายใจ

ผีหรือคน?

ใกล้เข้ามา…ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ เดินตรงมาหาเขา ไม่ลังเลแม้แต่น้อย

แต่แล้ว….

“ขอโทษนะครับ ช่วงนี้ห้างกำลังปิดปรับปรุง ยังไม่ให้บริการ ถ้าต้องการซื้อของ ไปซูเปอร์มาร์เก็ตข้างหน้าจะดีกว่า”

ชายหนุ่มผอมบางในชุดยูนิฟอร์ม เดินออกมาจากความมืด

“เอ่อ? ทำไมมองผมแบบนั้นล่ะ?” รปภ.หนุ่มถามด้วยความงง

หยางเจี้ยนเงียบไปหนึ่งจังหวะ ก่อนถามว่า

“เมื่อกี้พี่เข้าไปทำอะไรในนั้น?”

“ไปเข้าห้องน้ำมา ทำไมเหรอ?”

“ทำไมเข้าห้องน้ำไม่เปิดไฟล่ะครับ?”

รปภ.หนุ่มตอบกลับ “ค่าไฟมันแพง เจ้าของสั่งไม่ให้เปิด ถ้าไม่มีอะไร เชิญออกด้วยนะครับ ห้างไม่เปิด ถ้ามีใครหลุดเข้ามาผมจะซวยมาก รอบก่อนมีเด็กหลงเข้ามา ผมหาอยู่ตั้งนาน เกือบถูกไล่ออก”

หยางเจี้ยนถาม “ผมไม่ได้มาซื้อของ ผมมาหาเจ้าของห้าง”

“เจ้าของวันนี้ไม่อยู่” รปภ.หนุ่มกล่าว

“ว่าแต่จะกลับเมื่อไหร่?” หยางเจี้ยนถาม

“เขาไปทำงานนอกพื้นที่ อีกสองสามวันถึงจะกลับ” รปภ.หนุ่มหรี่ตามองหยางเจี้ยน “ถามอะไรเยอะแยะไปหมด คุณไม่ได้มาก่อเรื่องใช่ไหม!”

หยางเจี้ยนคิดครู่หนึ่งก่อนตอบ “ไม่ครับ ผมมาสมัครงาน”

สมัครงาน?

รปภ.หนุ่มมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า “รู้หรือเปล่าว่าห้างนี้เคยมีคนหาย จนถึงตอนนี้ก็ยังหาไม่เจอ”

“เมื่อก่อนผมไม่รู้ ตอนนี้ผมรู้แล้ว” หยางเจี้ยนตอบ

“งั้นยังกล้ามาสมัครอีก?”

“เงินเดือนสูง ทำไมจะไม่กล้า ก็แค่ ‘คนหาย’ ไม่ใช่ผีสักหน่อย” หยางเจี้ยนตอบเสียงเรียบ

รปภ.หนุ่มพูดว่า “งั้นตามผมมา จะพาไปหาพี่ลี่ เธอรับผิดชอบเรื่องรับพนักงาน”

หยางเจี้ยนเดินตามไป

ในร้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่งที่อยู่ในห้าง มีพนักงานสี่ห้าคนนั่งอยู่บนโซฟา บ้างดูทีวี บ้างกดโทรศัพท์

ทุกคนดูว่างงาน

“พี่ลี่ มีคนมาสมัครงานครับ” รปภ.หนุ่มเรียก

หญิงวัยกลางคนในชุดทำงานเงยหน้าขึ้น เธอลุกขึ้นยืนแล้วยิ้ม “ห้างจะเปิดอีกไม่นาน กำลังขาดคนพอดี ตอนนี้ฝ่ายบุคคลไม่เข้มงวดเรื่องวุฒิหรือประสบการณ์ เงินเดือนเดือนละหกพัน รวมที่พัก อาหาร แต่งานจะหนักหน่อยนะ ถ้าไม่มีปัญหา จะเริ่มงานได้เมื่อไหร่?”

หยางเจี้ยนคิดทำท่าคิดเล็กน้อย

“วันนี้เลยก็ได้ครับ”

“ช่วงทดลองงานสามวัน ตำแหน่งไหนที่เราสนใจ? มีประชาสัมพันธ์ จัดซื้อ แคชเชียร์ รปภ.…”

พี่ลี่อธิบายเงื่อนไขต่าง ๆ รวมทั้งเวลาทำงาน

แต่หยางเจี้ยนไม่ได้ฟัง เพราะเขาไม่ได้มาทำงาน เขามาตามหาเจ้าของห้าง เพื่อหาเงิน

“ผมไม่มีประสบการณ์อะไร งั้นเป็นพนักงานรักษาความปลอดภัยแล้วกันครับ อีกอย่าง ผมเห็นใบโฆษณาหน้าห้าง มีบอกว่าที่นี่เคยเชิญพวกอาจารย์ มาทำพิธีไล่สิ่งไม่ดี พวกนั้นจริงหรือเปล่า?”

พี่ลี่ชะงัก สีหน้าที่เคยยิ้มจางลง “มีจริง…แต่มันไม่เกี่ยวกับพวกเธอ เธอเป็นพนักงานใหม่ ช่วยแนะนำตัวให้ทุกคนรู้จักหน่อย”

เธอเหมือนจะตั้งใจ “เลี่ยง” ประเด็นนี้

หยางเจี้ยนยิ่งรู้สึกแล้วว่า ห้างแห่งนี้…ต้องมีปัญหาบางอย่างอยู่แน่