บทที่ 33 หุ่นจำลองปลอม
บทที่ 33 หุ่นจำลองปลอม
“พี่ชายสุดที่รัก สองวันนี้หายไปไหนเนี่ย? ลืมฉันไปแล้วหรือยัง ทำไมไม่โทรหาฉันเลย น่าเบื่อจะตายอยู่แล้ว ขอไปนั่งเล่นบ้านนายหน่อยได้ไหม? เย็นนี้ฉันพานายไปทำสปาหน่อยเป็นไง?”
ในห้าง หยางเจี้ยนได้รับโทรศัพท์จากจางเว่ย
“อย่าไปบ้านฉันจะดีกว่า พ่อฉันอาจอยู่ที่นั่น เมื่อคืนฉันเจอเขา เกือบโดนเขาฆ่าตาย ตอนนี้ฉันออกมาทำงานอยู่ข้างนอก”
หยางเจี้ยนพูดไปพลางเปลี่ยนชุด รปภ.ในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าไปด้วย
“เมื่อก่อนนายบอกว่าพ่อนายตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ?” จางเว่ยถามอย่างงง ๆ
หยางเจี้ยนตอบ
“ตายแล้ว เพราะงั้นฉันถึงต้องหางานที่มีที่พักกับอาหาร ไม่กล้าอยู่บ้าน”
“โธ่เอ๊ย งั้นคือบ้านนายก็มีผีอยู่นี่เอง” จางเว่ยตกใจเสียงดัง
“ใช่ มีผี แต่ไม่ได้น่ากลัวเท่าปู่เฉียนวั่นหาวหรอก พอจะรับมือได้” หยางเจี้ยนพูด “ว่าแต่ มีธุระอะไร?”
ผู้แปล: เฉียนวั่นหาว ตัวละครในนิยายสยองขวัญเรื่องหนึ่ง
“ไม่มีอะไร แค่สองวันนี้เบื่ออยู่บ้าน อยากชวนนายออกมาเล่น” จางเว่ยเช็ดเหงื่อ “ดีนะที่โทรมาก่อน เออ แล้วนายทำงานที่ไหน?”
“ห้างหนึ่ง”
“รับคนไหม ฉันเข้าไปทำด้วยได้ไหม? ยังไงฉันก็พักเรียนอยู่ ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว”
“อย่าดีกว่า ที่นี่เหมือนจะก็มีผีเหมือนกัน ฉันเพิ่งเข้ามาก็ได้กลิ่นศพเน่า ได้ยินว่ามีคนหายในห้าง ตำรวจยังตั้งแนวกั้นอยู่ แต่คดีก็ยังไม่คลี่คลาย แต่เป็นกลิ่นศพแน่ ๆ แต่ไม่รู้ทำไมถึงยังหาไม่เจอ…”
“…”
“นายหา ที่ทำงานที่มันปกติกว่านี้ไม่ได้เหรอ? ถ้าหาที่อยู่ไม่ได้ก็มาบ้านฉันก็ได้ เตียงก็กว้าง อุ่น อาหารก็มีครบ” จางเว่ยบ่น
หยางเจี้ยนพูดว่า “ช่วงนี้หวังซานซานมีอาการแปลก ๆ เอาแต่บอกว่ามีอะไรตามเธอ อาจถูกผีทารกตาม พ่อเธอโทรตามฉันวันนี้ นายเองก็ระวังไว้หน่อย ฉันไม่แน่ใจว่าผีทารกจะเล็งคนอื่นอีกไหม ว่าง ๆ ช่วยแจ้งในกลุ่มด้วย”
“พอแล้วพอแล้ว วันนี้ฉันเพิ่งซื้อคอมใหม่ มาบ้านฉันเล่นเกมด้วยกันเถอะ เรามันสายเนิร์ดก็อยู่แบบนี้ไปตลอดก็ได้ มีอนิเมะกับเกมก็พอแล้ว จะทำงานไปทำไมกัน ฉันเลี้ยงนายเองก็ได้” จางเว่ยทำเสียงเหมือนจะร้องไห้
โลกนี้มันเป็นอะไร ทำไมมีแต่ไอ้ตัวแบบนั้นอยู่เต็มไปหมด
เห็นทีต้องเกาะขาเพื่อนสนิทไว้แน่น ๆ แล้ว
“ไม่ได้ ฉันยังมีเรื่องต้องทำ เอาไว้ก่อน นายก็ระวังตัวด้วย” หยางเจี้ยนพูดพร้อมตัดสาย
เขาเปลี่ยนชุด รปภ.เสร็จแล้วเดินออกจากห้อง
“ทำไมช้าจัง?”
รปภ.หนุ่มอีกคนด้านนอกถาม เขาชื่อ หลิวเฉียง เป็นบัณฑิตมหาวิทยาลัยจบใหม่ เพิ่งมาทำงานที่ห้างนี้ได้ไม่นาน
“ตามกฎ ตอนนี้เราต้องเดินตรวจห้างวันละห้ารอบ เช้าเที่ยงบ่าย และเย็นสองรอบ ตอนนี้สี่โมงเย็น เราเริ่มเลยก็แล้วกัน” หลิวเฉียงพูด
หยางเจี้ยนเดินตาม
“ทั้งห้างมีพวกเราสองคนที่เป็นรปภ.เหรอครับ?”
“ใช่ มีแค่สองคน เดิมทีมีอีกคน แต่ก็หายตัวไป แล้วก็ไม่มีใครมาแทน เลยเหลือฉันอยู่คนเดียว”
หยางเจี้ยนถาม “คนหาย? ห้างนี้มีเรื่องคนหายบ่อยขนาดนั้น ทำไมพี่ไม่ลาออกล่ะ ทำไมถึงยังกล้ามาทำ?”
“ฉันมาจากต่างจังหวัด เพิ่งเรียนจบ หางานที่มีที่พักแถมอาหารก็ยาก เลยกัดฟันทำไปก่อน นายเป็นเด็กมัธยม? ไม่ต้องไปเรียนเหรอ ใกล้สอบแล้วนะ”
“ช่วงนี้พักการเรียนครับ คงไม่ได้สอบแล้ว”
หลิวเฉียงไม่ถามต่อ แต่พูดว่า “โดยปกติฉันจะตรวจจากชั้นห้าลงมา แล้วไปลานจอดรถชั้นล่าง พอวนจบก็ถือว่าเสร็จ เพราะห้างปิดระบบไฟ ลิฟต์เลยใช้ไม่ได้ พวกเราต้องเดินเองทั้งหมด”
หยางเจี้ยนเปิดไฟฉาย
“พี่อยู่ที่นี่นานแล้ว ไม่เคยรู้สึกว่าห้างนี้ ‘แปลก’ บ้างเลยเหรอ?”
“แปลก?”
หลิวเฉียงงงนิดหนึ่ง “ไม่เห็นมีอะไรแปลกนะ”
“เช่น ได้กลิ่นเหม็นอะไรผิดปกติบ้างไหม?”
“บางทีก็มี น่าจะเป็นอาหารแช่แข็งเสียล่ะมั้ง ก่อนปิดห้างเขาคงเคลียร์ออกไม่หมด”
หยางเจี้ยนถามตรง ๆ
“ไม่ ที่ผมหมายถึงคือ… พี่คิดว่าห้างนี้มีผีจริง ๆ ไหม?”
ผี?
หลิวเฉียงหัวเราะทันที
“นายก็เป็นเด็กมัธยมแล้วนะ ยังจะเชื่อเรื่องแบบนั้นอีกเหรอ ถ้ามีจริง ฉันตรวจเวรมาตั้งหลายวัน ทำไมไม่เคยเจอสักครั้ง? แต่เจ้าของห้างนี่สิ เชื่อจริงจัง เชิญพวกอาจารย์มาทำพิธีไล่อะไรพวกนั้น ก่อนหน้านี้ก็เชิญมาแล้ว แต่ก็ไม่เห็นผล เลยไปหาคนอื่นที่ดัง ๆ อีก”
หยางเจี้ยนพูด “ถ้าไม่ใช่ผี แล้วคนหายไปไหน? ห้างก็ไม่ได้ใหญ่ขนาดนั้น หายแล้วหาไม่เจอ จะให้เชื่อได้ยังไง?”
หลิวเฉียงตอบ “ก็ไม่รู้เหมือนกัน บางทีอาจไม่ได้หายในห้างก็ได้ แต่กล้องวงจรปิดแค่โชว์ว่าคนคนนั้นอยู่ในห้างก่อนหายตัวไป ก็เลยสันนิษฐานไปแบบนั้น อาจจะโดนลักพาตัว ปล้น ฯลฯ หลังจากห้างปิดกิจการ ก็แทบไม่มีคนหายเพิ่ม”
ทันใดนั้น
“เดี๋ยวก่อน”
สีหน้าหยางเจี้ยนเปลี่ยนไปทันที แล้วหยุดเดิน
“เกิดอะไรขึ้น?” หลิวเฉียงถาม
หยางเจี้ยนชี้ไปด้านหน้า “พี่บอกว่ามีเราแค่สองคนเดินตรวจใช่ไหม? แล้วนั่นอะไร?”
เงาร่างหนึ่ง ยืนอยู่กลางความมืด นิ่งสนิทราวกับหุ่นไม้ หลิวเฉียงส่องไฟไปทันที
เป็น หุ่นลองเสื้อ
“แค่หุ่นเอง ตกใจอะไรนักหนา”
เขาเดินไปยกมันขึ้น แล้วเอาไปวางคืนในร้านข้าง ๆ ในร้านมืด ๆ นั้น มีหุ่นกว่าสิบตัว แต่ละตัวแขนขาขาด ดูไม่สมบูรณ์ วางระเกะระกะ ดูเหมือนไม่มีใครจัดการมานานแล้ว
“ไม่มีอะไร ไปชั้นล่างกันต่อเถอะ” หลิวเฉียงพูด
หยางเจี้ยนถาม “ทำไมมีหุ่นตั้งอยู่กลางทาง ตอนที่ตรวจตอนเที่ยงไม่เห็นเหรอ?”
“ไม่เห็น เพิ่งเห็นครั้งแรกเมื่อกี้ บางทีพี่ลี่อาจเอามาลองเสื้อ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกหรอก”
“งั้นเหรอ…”
แต่กลิ่นศพเน่าที่เขาดมได้เมื่อกี้ กลับ แรงมากขึ้นกว่าเดิม
ในตอนที่ทั้งคู่เดินจากไป
ตรงหน้าร้านเมื่อครู่ ภายในความมืด หุ่นตัวนั้นกลับมาตั้งอยู่ที่เดิมอีกครั้ง หัวของมันเหมือนจะหันไปตามทิศทางที่หยางเจี้ยนและหลิวเฉียงเดินหายไป
หลังจากเดินตรวจทั่วห้าง ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริง ๆ
อาจเป็นเขาที่คิดมากเกินไป… บางทีที่นี่อาจเป็นคดีอาญาปกติ ไม่เกี่ยวกับเหตุการณ์ลี้ลับ
เงินรางวัลหนึ่งล้านของเจ้าของห้างคงไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะได้มา
หยางเจี้ยนคิด เขาควรทดลองทำงานสักสองสามวันก่อน ถ้าไม่มีอะไร ก็ลาออก ไม่เสียเวลาอยู่ที่นี่ต่อ
หลังจากตรวจเสร็จ เขากลับไปห้องพักรปภ.
ในตอนนั้น โทรศัพท์ดาวเทียมของเขาดังขึ้น
เป็นพ่อของหวังซานซาน หวังปิน โทรมา