บทที่ 29 รอยมือในห้องน้ำ

เมื่อที่บ้านเกิดเรื่องผีขึ้น ไม่ว่าคนนั้นจะมีความอดทนมากแค่ไหนก็เป็นไปไม่ได้ที่จะอยู่ต่อ

แต่เพื่อที่จะได้หนังสือพิมพ์สีแดงฉบับนั้นอีกครั้ง หยางเจี้ยนจำเป็นต้องเสี่ยง เพราะนี่คือโอกาส!

“รอที่นี่ ดูว่ามันจะกลับมาที่นี่อีกหรือเปล่า” หยางเจี้ยนลังเลอยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็ขบฟันตัดสินใจไม่ไปไหน อยู่รอผีกลับมา

ทั้งที่รู้ว่ามีผี ยังกล้ารอให้ผีกลับมาอีก ต้องใช้ความกล้ามากขนาดไหนกัน

แน่นอนว่าหยางเจี้ยนใช้ความกล้าอย่างมาก เขาอยู่ด้วยความมุ่งมัน ต่อให้ต้องตายก็ยอม

การมีชีวิตอยู่ต่อไปแบบนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับการรอความตายอย่างช้า ๆ เพราะดวงตาบนร่างกายของเขา หากเติบโตจนถึงระดับที่ควบคุมไม่ได้….

ในขณะที่เขากำลังรอผีอยู่ในบ้าน

ภายในหมู่บ้านหรูเมืองต้าฉาง

นี่คือบ้านของหวังซานซาน

หลังจากเมื่อวานซืน เธอก็ไม่ก้าวออกจากบ้านอีกเลย สองวันนี้เอาแต่หลบตัวอยู่ในบ้าน เพราะเธอสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างแปลก ๆ ค่อย ๆ เกิดขึ้นในบ้านของเธอ

ในห้องน้ำ

เสียงน้ำไหลซ่าไม่หยุด

หวังซานซานกลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและแววตาที่คลุ้มคลั่ง เธอถือแปรงสำหรับขัดพื้นห้องน้ำ ขัดบริเวณลำคอด้านข้างอย่างบ้าคลั่งที่หน้ากระจก

ผิวของเด็กสาวแดงจัดเพราะถูกขัดแรงเกินไป

ตามปกติแล้วคนทั่วไปไม่มีทางทนความเจ็บปวดเช่นนี้ได้เลย

แต่หวังซานซานกลับเหมือนไม่รู้สึกอะไร แถมยังขัดแรงขึ้นเรื่อย ๆ แววตายิ่งเผยความหวาดกลัวมากขึ้น

ไม่นาน ผิวบริเวณคอก็ปริแตก เลือดสดสีแดงสดไหลออกมา

เลือดสดผสมไปกับน้ำอุ่นในห้องน้ำไหลลงพื้นจนแดงฉาน

ทว่าไม่ว่าเธอจะขัดนานแค่ไหน เลือดจะไหลมากเท่าไร บนผิวที่เปื้อนเลือดนั้น ก็ยังปรากฏรอยมือเล็ก ๆ สีเขียวคล้ำสองรอยชัดเจนราวกับมันหลอมรวมกับเนื้อหนัง เป็นเหมือนปานที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด ไม่สามารถลบออกได้

เวลานั้น หวังไห่เยี่ยน แม่ของหวังซานซาน นั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น มองดูนาฬิกาข้อมือด้วยสีหน้ากังวล

“ลูกอยู่ในห้องน้ำมานานกว่าสองชั่วโมงแล้ว ตอนเช้าก็เพิ่งอาบไป จะเป็นอะไรหรือเปล่า หรือว่าจะไม่สบาย?”

ด้านข้าง พ่อของหวังซานซาน หวังปิน ก็มีสีหน้ากังวลเช่นกัน “เมื่อเช้าหลังกลับมาจากโรงเรียนก็ดูแปลกไป ข้าวก็ไม่ยอมกิน ขังตัวเองอยู่แต่ในห้อง กลางวันก็ยังต้องให้เปิดไฟทุกดวง เพราะกลัวความมืด ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันว่าพรุ่งนี้ควรพาลูกไปหาหมอ”

หวังไห่เยี่ยนถามว่า “ที่รัก ได้ลองถามดูไหมว่าที่โรงเรียนคืนก่อนเกิดอะไรขึ้น? ฉันโทรหาอาจารย์ก็โทรไม่ติดเลย”

“เมื่อวานผมไปที่โรงเรียนมา ที่นั่นเกิดเรื่องบางอย่างจริง ๆ นักเรียนทุกคนถูกสั่งให้หยุดเรียน ต้องรอประกาศจางทางโรงเรียนอีกที ตอนที่ไปถึงผมก็เจอผู้ปกครองหลายคน”

“ผู้ปกครองคนอื่น ๆ บอกว่า ลูกของตัวเองหลังเลิกเรียนคืนคืนก่อนก็ไม่กลับบ้าน หายตัวไป โทรไม่ติด หาคนไม่เจอ แถมคนหายก็มีไม่น้อย” หวังปินสูบบุหรี่ คิ้วขมวดแน่น สีหน้าเคร่งขรึม

หวังไห่เยี่ยนตกใจ “ทำไมถึงเป็นแบบนั้นได้?”

“ที่โรงเรียนต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่ เพียงแต่เรายังไม่รู้เท่านั้นเอง เดิมทีผมคิดจะถามลูก แต่เห็นเธอสภาพแบบนั้น ผมเลยไม่กล้าถาม กลัวเธอจะเครียดมากกว่าเดิม” หวังปินดับบุหรี่ แล้วพูดอย่างจริงจัง

“ซานซานต้องเจออะไรบางอย่างมา ตอนนี้เธอกำลังกลัวมาก”

หวังไห่เยี่ยนคาดเดา “ที่รัก หรือว่าซานซานไปเจอคนไม่ดีมา ถูกรังแกหรือเปล่า?”

“เป็นไปไม่ได้แน่นอน นี่มันเหตุการณ์นักเรียนหายตัวไปจำนวนมาก โรงเรียนยังปิดเงียบอีก ใช่แล้ว เมื่อเช้าลูกไม่ใช่ถูกเพื่อนร่วมห้องมาส่ง?” หวังปินกล่าว

“ใช่ ฉันเห็นเด็กคนนั้นแล้ว ชื่อหยางเจี้ยน” หวังไห่เยี่ยนตอบ

“เขาต้องรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับซานซาน ควรโทรไปถามเพื่อนคนนั้นดู” หวังปินพูด

หวังไห่เยี่ยนว่า “ฉันก็คิดอยู่ แต่ไม่รู้เบอร์ของเพื่อนคนนั้น”

และในเวลานั้นเอง

“อ๊าาาาาา!”

เสียงกรีดร้องอย่างเสียสติของหวังซานซานดังมาจากห้องน้ำ

ทั้งคู่หน้าถอดสี รีบวิ่งไปหน้าประตูห้องน้ำ แต่ประตูล็อก เปิดไม่ได้

“ลูก เปิดประตู! เกิดอะไรขึ้น แม่อยู่นี่” หวังไห่เยี่ยนทุบประตู ถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน แต่ด้านในยังคงเป็นเสียงกรีดร้องของหวังซานซาน

หวังปินรู้ว่าสถานการณ์ร้ายแรง สีหน้าเปลี่ยนทันที ไม่รอเคาะ ใช้แรงพุ่งชนประตูเต็มแรง

ปัง!

เสียงดังสนั่น ประตูถูกพังออก

หวังไห่เยี่ยนในฐานะแม่รีบพุ่งเข้าไป เธอเห็นเลือดเต็มพื้นห้องน้ำ ใบหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ แล้วเห็นลูกสาวขดตัวอยู่มุมห้องน้ำ เลือดสดไหลจากคอไม่หยุด ซานซานก้มหน้าด้วยความหวาดกลัวราวกับถูกอะไรบางอย่างทำให้ตกใจสุดขีด

“ลูก เป็นอะไรลูก?” หวังไห่เยี่ยนเจ็บปวดจนแทบร้องไห้

“มันมาแล้ว มันมาแล้ว อยู่ข้างนอกหน้าต่าง มันอยู่ตรงนั้น…มันมาหาหนู” หวังซานซานพูดด้วยความหวาดกลัวสุดขีด “อย่า…อย่าเข้ามา อย่าเข้ามา”

“อะไรน่ะ? นอกหน้าต่างไม่เห็นมีอะไรเลย ซานซาน ลูกอย่ากลัวไปเลย” หวังไห่เยี่ยนมองหน้าต่าง แต่ไม่เห็นอะไรเลย

“ไม่ มันอยู่ข้างนอก มันกำลังมองหนูอยู่”

หวังซานซานคว้าแขนแม่แน่น  “หยางเจี้ยน ฉันอยากไปบ้านหยางเจี้ยน หนูไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว แม่ หนูยังไม่อยากตาย ทุกคนตายหมดแล้ว พวกเขาตายหมดแล้ว ซูเล่ย จ้าวเยี่ยน หลิวเจียอี…พวกเขาตายหมดแล้ว”

“ฮือ ๆ…หนูไม่อยากตาย”

พูดไปก็ร้องไห้สะอื้นในอ้อมกอดแม่

“ซานซาน ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ลูกจะไม่เป็นอะไร แม่อยู่ตรงนี้นะ” หวังไห่เยี่ยนปลอบทั้งน้ำตา

“มันเจอหนูแล้ว มันอยู่ข้างนอก อยู่ตรงหน้าต่าง หนูจะตายแล้ว ฮือ…” หวังซานซานพูด

หวังไห่เยี่ยนมองหน้าต่างอีกครั้ง

“ข้างนอกไม่มีอะไรจริง ๆ บ้านเราอยู่ชั้นสิบหก จะมีอะไรได้ไง ไม่เชื่อดูสิ”

“แม่ มันมาแล้วจริง ๆ หนูอยากไปบ้านหยางเจี้ยน หนูยังไม่อยากตาย” หวังซานซานร้องไห้สะท้านทั้งตัว

ตอนนั้น หวังปินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า “พาซานซานกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน เดี๋ยวค่อยลงไปคลินิกข้างล่างทำแผล พรุ่งนี้ผมจะหาทางไปถามหยางเจี้ยนดูว่าเกิดอะไรขึ้น”

หวังไห่เยี่ยนพยักหน้า พยุงลูกสาวออกจากห้องน้ำ

หลังแม่ลูกออกไปแล้ว หวังปินปิดน้ำอุ่น และล้างคราบเลือดบนพื้น

ขณะกำลังจะออก เขาเหลือบมองหน้าต่างในห้องน้ำ

หน้าต่างปิดอยู่

หวังปินยื่นหัวออกไปมองด้านนอก เผื่อมีอะไรจริง? บ้านอยู่ชั้นสิบหก จะมีอะไรได้ยังไง

ผลคือ….

เขาไม่เห็นอะไรเลย

แต่ตอนจะปิดหน้าต่าง เขากลับชะงัก

กระจกหน้าต่างมีฝ้าจาง ๆ เกาะอยู่ และบนฝ้านั้น มี รอยมือเล็ก ๆ ชัดเจนหนึ่งรอย

รอยมือนั้นเล็กมาก ไม่ใช่ของผู้ใหญ่ ดูเหมือนจะเป็นรอยมือของเด็กอายุสี่หรือห้าขวบ และรอยมือยังลากต่อเนื่องจากด้านนอกเข้ามาภายในห้องน้ำ

บนผนังห้องน้ำที่เต็มไปด้วยไอน้ำ

แม้แต่บนเพดาน

ก็มีรอยมือ ซึ่งสูงเกินกว่าที่ซานซานจะเอื้อมถึงได้ รอยมือเล็ก ๆ แน่นขนัด เห็นได้อย่างชัดเจน

หวังปินรู้สึกหัวใจสั่นวูบ รู้ทันทีว่าเรื่องนี้ไม่ปกติอย่างร้ายแรง คืนนั้น ครอบครัวหวังซานซานไม่ได้นอนทั้งคืน และอีกคนที่ไม่ได้นอนเช่นกัน คือจางเว่ย

เขาเพิ่งกลับมาจากข้างนอก

พ่อของเขา จางเสี้ยนกุ้ย คิดว่าเขาไปทำเรื่องไม่ดี จึงตีเขาไปหนึ่งครั้ง แล้วยังไม่ให้เข้าห้องนอนอีกด้วย

จางเว่ยยืนอยู่บนระเบียง มองออกไปด้านนอก คิ้วขมวดคิดทั้งคืน

ใครกันที่ทำกับเขาแบบนี้?