บทที่ 28 ยืมเงิน

หนี!

หนีสุดชีวิต!

อาเฟยกับพรรคพวกวิ่งหนีเอาชีวิตรอดอย่างไม่คิดชีวิต ใบหน้าของพวกเขาซีดเผือด ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ราวกับได้เผชิญหน้ากับเรื่องน่าสะพรึงกลัวบางอย่างจริง ๆ

และมันก็เป็นเรื่องน่ากลัวอย่างแท้จริง

พวกเขา…เหมือนจะเจอผีเข้าแล้ว

ไม่รู้ว่าหนีไปไกลแค่ไหน จนกระทั่งเหนื่อยจนก้าวขาไม่ออก ทั้งหมดจึงหยุดและก้มตัวหอบหายใจอย่างหนักหน่วง

เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ แขนขาของอาเฟยยังคงสั่นไม่หยุด

“อา…อาเฟย เมื่อกี้มันคืออะไรกันแน่?” เพื่อนคนหนึ่งถามด้วยน้ำเสียงหวาดกลัว

อาเฟยสบถว่า “จะอะไรล่ะ ก็คงโดนของเข้าแล้ว! เดี๋ยวกลับไปจะไปขอผ้ายันต์ที่วัดมาป้องกัน วันนี้มันวันซวยจริง ๆ ไม่น่าเดินมาทางเปลี่ยว ๆ เลย นึกว่าจะหาค่าขนมใช้สักหน่อย ดันไปเจอของเข้า…”

แต่คำพูดยังไม่ทันจบ เพื่อนอีกคนก็ชี้นิ้วสั่นเทาระรัว

“พ…พวกนาย ดูข้างหน้าสิ…นั่นมันอะไร?”

พวกเขาทั้งหมดเงยหน้า สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวในทันที

ตรงหน้า คือ ห้องน้ำสาธารณะ ห้องน้ำแห่งเดียวกับที่พวกเขา “เจอผี” เมื่อครู่

ด้านหน้าห้องน้ำ มีชายคนหนึ่งยืนอยู่ แผ่แสงสีแดงอ่อนทั่วร่าง ยืนนิ่ง จ้องมองมาที่พวกเขา

ชายคนนั้นคือหยางเจี้ยน

พวกเขาวิ่งมานานมาก แต่กลับวนกลับมาที่เดิมโดยไม่รู้ตัว

ทันทีที่เห็นภาพนี้ เพื่อนคนหนึ่งทรุดลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว ขาอ่อนแรงจนวิ่งต่อได้

“น….หนีเร็ว!”

อาเฟยแม้จะเหนื่อยแทบขาดใจ แต่ความกลัวต่อหยางเจี้ยนที่ยืนอยู่หน้าห้องน้ำมีมากกว่า เขาจึงหันหลังแล้วออกตัววิ่งอีกครั้ง

ในภาวะตื่นกลัวเช่นนี้ เขาไม่มีเวลาคิดเลยว่า เหตุใดเขาถึงวิ่งวนกลับมาที่เดิม สิ่งเดียวที่คิดได้ตอนนี้คือ ต้องหนีให้ห่างจากผู้ชายคนนั้นให้มากที่สุด

ขณะเดียวกัน หยางเจี้ยนกลับขมวดคิ้วเล็กน้อย

‘เขตแดนภูตผีของเรากับตูจะแตกต่างจากชายชราคนนั้น… ชายชราคนนั้นสามารถทำให้ทุกคนในอาคารเรียนสับสน แม้กระทั่งกำแพงและสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ ก็ถูกบิดเบือน แต่เรา…เหมือนจะทำได้แค่ทำให้คนหลงทาง?’

ไม่น่าใช่

‘ในเมื่อเขตแดนภูตผีคือพลังแบบเดียวกัน แสดงว่าเรายังไม่รู้วิธีใช้เท่านั้น’

‘ผีกับมนุษย์ย่อมแตกต่างกันอยู่แล้ว…’

หยางเจี้ยนก้าวไปหนึ่งก้าว

ทันใดนั้นร่างของเขาก็หายไปจากที่เดิม แล้วไปปรากฏตรงข้ามอาเฟยที่กำลังวิ่งหนีเข้ามา ราวกับโลกถูกเชื่อมต่อเป็นวงกลมขนาดเล็ก เขาเพียงเดินจากด้านหนึ่งไปอีกด้านเท่านั้น

‘อย่างนี้นี่เอง…ในเขตแดนภูตผี เราสามารถปรากฏตัวตรงไหนก็ได้ นี่สามารถอธิบายได้ว่าทำไมชายชราถึงโผล่มาใกล้ ๆ ได้ทันทีเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู’

“อ๊ากกกกก!!”

อาเฟยเห็นหยางเจี้ยนปรากฏตรงหน้ากะทันหันก็ร้องเสียงหลง ล้มลุกคลุกคลานหนีไปอีกทาง

‘ในเมื่อเปลี่ยนตำแหน่งตัวเองได้ แล้วจะเปลี่ยนสิ่งรอบตัวได้ไหม?’

หยางเจี้ยนลองทดสอบ

เขาคว้าคอเสื้อของอันธพาลที่นั่งหมดแรงอยู่ แล้วลากไปชนกับกำแพงห้องน้ำ

ภายใต้แสงสีแดง

ทุกอย่างเหมือนอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา

ตุบ!

ชายคนนั้นร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด แล้วสิ่งที่เกิดขึ้นต่อมาก็ทำเอาน่าขนลุกยิ่งกว่า ศีรษะของชายคนนั้นทะลุเข้าไปในช่องระบายอากาศของกำแพง

ทั้งที่ช่องนั้นเล็กกว่าศีรษะมนุษย์มาก แต่ศีรษะของเขากลับถูกยัดเข้าไปได้ ค้างอยู่ตรงช่องนั้นพอดี

หยางเจี้ยนพึมพำ “อย่างนี้นี่เอง…”

เขาค่อย ๆ เข้าใจความลับของเขตแดนภูตผีมากขึ้น

ภายในพื้นที่นี้ ระยะทางบิดเบี้ยว วัตถุเปลี่ยนแปลง ภาพที่เห็นล้วนไม่ใช่ของจริง ทุกอย่างเป็นทั้งจริง…และไม่จริง และยังตัดขาดจากโลกภายนอก

เขตแดนภูตผี คือโลกที่หมุนรอบตัวผีร้าย

เพราะผี จึงเกิดขึ้น

เพราะผี จึงเปลี่ยนแปลง

หยางเจี้ยนใช้พวกอันธพาลทดลองหลายอย่าง เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าพลังของผีร้ายหมายถึงอะไร

ไร้ทางแก้

ใช่…ไร้ทางแก้จริง ๆ

สำหรับมนุษย์แล้ว

พลังที่บิดเบือนความเป็นจริงโดยสิ้นเชิงแบบนี้ ไม่มีหนทางป้องกันหรือโต้กลับได้เลย

ไม่แปลกที่แม้แต่ระเบิดก็ทำลายเขตแดนภูตผีไม่ได้

เพราะภายในเขตแดน…

มันไม่ใช่โลกที่คุณรู้จักอีกต่อไป

ระเบิดสามารถทำลายทุกสิ่งในความเป็นจริงได้ แต่ไม่อาจทำลายพื้นที่ที่อยู่ระหว่างความเป็นจริงกับภาพลวงตาได้

‘ถ้าเราสามารถย่อเขตแดนลง เหลือแค่รอบตัวเอง… งั้นตัวเราก็จะอยู่ในสภาพกึ่งจริงกึ่งลวง’

หยางเจี้ยนลองหดเขตแดนลง

แสงสีแดงรอบ ๆ จางหายไปอย่างรวดเร็ว

ไฟถนนกลับสู่สภาพปกติ  แสงนีออนบนตึกสูงส่องสว่าง เสียงรถยนต์ดังขึ้นอีกครั้ง แต่บนร่างหยางเจี้ยน… ยังคงมีแสงสีแดงอ่อน ๆ ลอยอยู่รอบตัว

เขาก้าวไปหนึ่งก้าว

ร่างของเขาทะลุผ่านกำแพงของอาคารเข้าไปอีกด้านอย่างง่ายดาย

เขาเห็นคู่สามีภรรยาคู่หนึ่งที่กำลังทำเรื่องอย่างว่าในห้อง

ทั้งคู่หันมาเห็นเขา หยุดนิ่งในทันที ใบหน้าขึ้นสีจากความตกใจและความหวาดกลัวสุดขีด

หยางเจี้ยนพยักหน้าเล็กน้อย พูดเสียงเรียบว่า

“ขอโทษที่รบกวน เชิญตามสบาย”

แล้วก็เดินทะลุกำแพงออกไป

“ผะ…ผี!!!!”

เสียงกรีดร้องดังลั่นไปทั่วห้อง

หยางเจี้ยนมองตัวเอง แล้วถอนหายใจเบา ๆ ตอนนี้เขาชักเหมือนผีเข้าไปทุกที ถ้าไม่ใช่เพราะยังมีสติของมนุษย์อยู่… ผู้ใช้ผี…ก็ไม่ต่างจากการเป็นกึ่งคนกึ่งผีจริง ๆ

ความรู้สึกแปลก ๆ ในร่างกายกลับมาอีกครั้ง แม้กระดาษแดงจะกดดวงตาไว้หนึ่งดวง แต่การใช้พลังผีร้ายเป็นเวลานานก็ยังเป็นภาระหนัก

ดวงตาในร่างกายของเขาเริ่มไม่สงบ

‘เขตแดนภูตผีคงอยู่ได้แค่ห้านาที… หลังห้านาทีคือขีดจำกัดของเรา’

เขาจดเวลาในโทรศัพท์ไว้

จากนั้น เขาก็ถอนพลังเขตแดนออก

การทดลองวันนี้…สำคัญมาก

รอบตัวในตอนนี้ อาเฟยกับพวกบางคนกำลังนั่งตัวสั่นด้วยความกลัวอยู่หลังถังขยะ บางคนถึงขั้นช็อกจนสลบไปแล้ว

ความสามารถต่ำขนาดนี้… ยังจะคิดมาปล้นคนอื่นอีก?

หยางเจี้ยนเดินเข้าไป เอามือตบไหล่อาเฟยเบา ๆ

“พวกเราเป็นเพื่อนกัน ต้องช่วยเหลือกันสิ ตอนนี้ผมกำลังลำบาก…ขอยืมเงินหน่อย?”

ปล้น?

ความจริงคือเขาแทบไม่เหลือเงินแล้ว ในกระเป๋ามีแค่สองร้อยกว่า และตอนนี้ก็ยังกลับบ้านไม่ได้

เขาต้องมีเงินติดตัวไว้ใช้ก่อน

“อ…เอา…เอาไปเลย เอาไปทั้งหมดเลย ผมขอร้อง อย่ามายุ่งกับผมอีก ต่อไปผมจะจุดธูปไหว้ให้ ไปหาเหยื่อคนอื่นเถอะ…” อาเฟยร้องไห้เสียงสั่น ควักทุกอย่างจากกระเป๋าออกมา

มีแค่ร้อยกว่าหยวน

“ถือว่าผมยืมไว้ เดี๋ยวใช้คืน”

หยางเจี้ยนพูดพร้อมร้อยยิ้ม

“มะ…ไม่ต้องคืนครับ พี่…ผมให้เลย…” อาเฟยสั่นจนพูดแทบไม่ออก ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองเขา

แค่ร้อยกว่าหยวนเอง… เอาไปเลยเถอะ ขอแค่ไม่กลับมาหลอกหลอนเขาอีกก็พอ

หยางเจี้ยนยิ้มแปลก ๆ   “คราวหน้าเก็บเงินจากเหยื่อให้เยอะกว่านี้นะ ผมจะได้ตามหาได้ง่าย ๆ”

“ฮืออออออ…”

อาเฟยร้องไห้ดังยิ่งกว่าเดิม

วันนี้มันวันบ้าอะไร ทำไมต้องเจอเรื่องแบบนี้ด้วย…!

เขาสาบานต่อฟ้า ต่อไปนี้จะไม่กรรโชกใครอีกแล้ว จะเป็นคนดี พรุ่งนี้จะไปช่วยคุณยายข้ามถนนด้วย

หยางเจี้ยนเดินไปหาอันธพาลอีกสามสี่คน ตบหัวบ้าง ตบไหล่บ้าง ขอยืมเงินไปตามระเบียบสุดท้ายเขาก็ได้มาหลายร้อย

เชื่อได้เลยว่า หลังเหตุการณ์คืนนี้ พวกนี้คงจะเลิกคิดเรื่องรีดไถคนอื่นตลอดชีวิต ใครจะรู้…เหยื่อรอบหน้าจะเป็นคน หรือผี?

‘พอแล้ว ต้องทำธุระต่อ’ หยางเจี้ยนกวาดตามองรอบ ๆ

เมื่อเขาเห็นอันธพาลที่ศีรษะติดอยู่ในช่องระบายอากาศกำลังพยายามดึงหัวออก เขาก็แอบขำเล็กน้อย

“พรุ่งนี้เรียกช่างมาทุบกำแพงนะ…”

กล้าหยิบมีดขึ้นมาขู่เขา ยังถือว่าโชคดีที่ไม่ได้เจอผีจริง ๆ

แต่เมื่อหยางเจี้ยนกลับถึงบ้าน เขากลับพบว่า ประตูบ้านเปิดอ้ากว้าง

ภายในห้องมืดทึม ไม่มีใครอยู่เศษหนังสือพิมพ์สีแดงที่กระจัดกระจายเต็มพื้นก่อนหน้านี้

หายไปหมด

ผีนั่น…หายไปแล้ว

“หนี?”

สีหน้าหยางเจี้ยนกึ่งตกตะลึงกึ่งหนักใจ เขาเตรียมพร้อมที่จะปะทะกับมันแล้ว

แต่กลับไม่เจอมัน

ผีนั่นกลัวเขา…เลยหนีไป?

ไม่สิ หรือว่า… มันกำลังมองหา “เหยื่อรายใหม่”?

‘ต้องรีบหาผีตัวนั้นให้เจอ…’ หยางเจี้ยนคิดอย่างหนักแน่น