บทที่ 26 คนที่ไม่มีอยู่ในความทรงจำ

ชายวัยกลางคนที่มองไม่เห็นใบหน้าคนนั้น นั่งตัวตรงแข็งทื่ออยู่บนหัวเตียงของหยางเจี้ยน เขายกมือขึ้นถือหนังสือพิมพ์ฉบับแรกค้างไว้ ไม่ขยับเขยื้อนราวกับกำลังอ่านข่าวอย่างตั้งใจจริง ๆ

ทั้งหมดนี้ดูเหมือนปกติ ไม่มีอะไรผิดสังเกต

แต่ความมืดสลัวในห้อง ไม่เหมาะกับการอ่านหนังสือพิมพ์เลยสักนิด

ยิ่งไปกว่านั้น ตั้งแต่หยางเจี้ยนเริ่มเล่นอินเทอร์เน็ตจนถึงตอนนี้ เขายังคงท่าเดิมมาตลอด ไม่เคยเปลี่ยนท่าเลย หากเป็นคนธรรมดาย่อมเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน

สิ่งเดียวที่เปลี่ยนไปคือ เขาย้ายจากโซฟาในห้องนั่งเล่น มานั่งที่หัวเตียงในห้องนอน

เคลื่อนตำแหน่งเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ

ระยะที่ใกล้ขึ้นนั้น ไม่ได้ทำให้รู้สึกอบอุ่นหรืออุ่นใจแม้แต่น้อย กลับกันกลับทำให้เกิดความรู้สึกคุกคามและหวาดกลัวโดยไม่ทราบสาเหตุ

ทำไมพ่อถึงต้องมานั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ข้างเตียงของเขา?

เมื่อก่อนเคยมีนิสัยแบบนี้หรือไม่?

หยางเจี้ยนมองรูปไว้อาลัยสีขาวดำบนตู้ พร้อมฟังเสียงเร่งเร้าจากหลิวเสี่ยวอวี่จากปลายสาย

เขาเริ่มตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติอย่างรุนแรง

ถ้าข้อมูลในแฟ้มที่หลิวเสี่ยวอวี่ยืนยันเป็นเรื่องจริง เช่นนั้นแล้วคนตรงหน้านี้…จะยังเป็นพ่อของเขาอยู่หรือ?

ดูเหมือนใช่…แต่ก็เหมือนไม่ใช่

พ่อเสียชีวิตไปตั้งแต่เมื่อเขาอยู่ประถมปีห้า?

แต่ในสมองของเขากลับคิดอย่างหนักแน่นว่า คนที่อยู่ตรงหน้า คือพ่อของตนจริง ๆ ทุกอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่มีความผิดปกติแม้แต่น้อย

“ถึงแบบนั้น…ก็ยังรู้สึกว่ามันไม่ปกติอยู่ดี”

หยางเจี้ยนรีบชักมือกลับ ไม่ดึงหนังสือพิมพ์ออกจากหน้าของชายคนนั้น เขาคว้าโทรศัพท์ลุกพรวดขึ้น แล้วถอยหลังออกมา

หยางเจี้ยนพยายามตีตัวออกห่างจากชายที่กำลังอ่านหนังสือพิมพ์ให้ได้มากที่สุด

เป็นเขาที่ถูกบางอย่างกระทบจนความทรงจำผิดเพี้ยนไป…

หรือว่าสิ่งที่เห็นทั้งหมดนี้เป็นเพียงความฝัน?

หรือว่าทั้งหมดนี่ ล้วนผิดปกติ?

‘ยังไงก็ต้องออกไปจากที่นี่ก่อน แล้วค่อยหาคำตอบทีหลัง’ หยางเจี้ยนไม่แน่ใจว่าเป็นที่ตัวเขาเองที่มีปัญหา หรือพ่อที่เป็นปัญหา หรือเป็นเพราะสภาพแวดล้อมรอบตัวกันแน่

หยางเจี้ยนค่อย ๆ ถอยออกจากห้องด้วยความระมัดระวัง ไม่ทำให้ชายคนนั้นรับรู้

ระหว่างจะออกจากห้อง เขาเหลือบมองพยายามดูใบหน้าของชายคนนั้นด้วยความอยากรู้

แต่ยังไม่ทันเห็นชัด เขากลับสังเกตว่ามุมหนึ่งของหนังสือพิมพ์กลายเป็นสีแดงฉานราวกับถูกแช่ในเลือดสด ๆ เข้มซะจนนเหมือนจะหยดลงมาด้วยซ้ำ

หนังสือพิมพ์เปื้อนเลือด…!

คนปกติที่ไหนจะอ่านหนังสือพิมพ์แบบนั้น?

ดวงตาหยางเจี้ยนหดแคบลง ในที่สุดเขาก็เชื่อสนิทใจว่าหลิวเสี่ยวอวี่พูดความจริง พ่อของเขาเสียชีวิตตั้งแต่สมัยประถม ดังนั้นแฟ้มข้อมูลนั้นย่อมเป็นของจริง

ในเมื่อพ่อไม่ได้อยู่บนโลกแล้ว ชายที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนเตียง…

มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว

เขา…คือผี

หัวใจของหยางเจี้ยนสั่นสะท้านในทันที

ตั้งแต่เมื่อไหร่?

ผีตนนี้เข้ามาในบ้านตั้งแต่เมื่อไหร่? ปรากฏตัวตอนไหน? ความทรงจำของเขาเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่? หรือที่จริงเขาอาศัยอยู่ร่วมกับผีมาตลอดหลายปี?

ถ้าไม่ได้รับโทรศัพท์จากหลิวเสี่ยวอวี่…

เขาอาจไม่มีวันรู้ตัวเลยก็ได้

ยิ่งคิดก็ยิ่งขนลุกซู่

ทันใดนั้น

ขณะที่เขากำลังก้าวพ้นห้อง

ชายที่อ่านหนังสือพิมพ์ก็ขยับขึ้น เขาหันศีรษะกลับมาอย่างรวดเร็วผิดธรรมชาติ

เมื่อมองเห็นภาพนั้น หยางเจี้ยนผงะถอยทันที

ใบหน้าของชายคนนั้น…ไม่มีหน้า ไม่มีอวัยวะ ไม่มีแม้แต่ดวงตา เป็นเพียงผิวหนังเรียบ ๆ ปิดทับอยู่

‘วิ่ง!’

หยางเจี้ยนคำรามในใจ ไม่คิดจะลังเล เขาหันหลังวิ่งหนีทันที

ตอนนี้เขามั่นใจแล้ว

ชายคนนั้นคือผีแน่นอน

แต่ทันทีที่เขาหันตัว โลกตรงหน้ากลับมืดสนิท เขาเหมือนจะชนอะไรบางอย่างเข้าอย่างจัง

หนังสือพิมพ์แผ่นหนึ่ง

เหนียว ชุ่มเลือด มีกลิ่นคาวแรง ราวกับเปียกชุ่มไปด้วยเลือดสด

หนังสือพิมพ์แปะเข้าที่หน้าเขาแน่นจนดึงไม่ออก แม้พยายามจะฉีกก็ฉีกไม่ได้ และหากดึงแรงก็จะเจ็บแสบเหมือนกำลังฉีกผิวหนังของตัวเองออกมาด้วย

‘เราโดนผีเล่นงานแล้ว?’ หยางเจี้ยนตระหนักได้ในทันที

เขาเคยพบการโจมตีจากผีร้ายในโรงเรียนมาแล้วถึงสองครั้ง

สิ่งที่ต่อกรกับผีได้…มีเพียงผีเท่านั้น!

เขากัดฟันแน่น ผิวหนังที่หลังมือปริออก ปรากฏดวงตาขึ้นหนึ่งดวง แผ่ประกายแสงสีแดงอ่อน ๆ

เมื่อใช้มือนั้นดึงหนังสือพิมพ์อีกครั้ง ก็เริ่มมีผลทันที

หนังสือพิมพ์เริ่มลอกออกช้า ๆ เหมือนกำลังดึงพลาสเตอร์ปิดแผลออก

แต่ในขณะเดียวกัน

ผีตนนั้นดูเหมือนจะไม่ยอมปล่อยเขาไปง่าย ๆ

แรงดึงนั้นน่าสะพรึงจนหน้าเขาถูกทาบแน่นอีกครั้ง เกิดความรู้สึกอึดอัด หายใจไม่ออก และเริ่มเวียนหัวอย่างรวดเร็ว

ถ้าปล่อยไปแบบนี้ เขาจะตายเพราะขาดอากาษก่อนจะถูกผีกินเสียอีก

“ในเมื่ออยากเล่น…ก็มาเล่นกัน ฉันอาจเป็นคน…แต่ก็ไม่ใช่คนธรรมดา!”

เสียงคำรามต่ำดังออกมาจากลำคอของหยางเจี้ยน

ทันใดนั้น บนใบหน้าเขา ปรากฏดวงตาสีแดงขึ้นสองดวง

บริเวณที่ดวงตาเหล่านั้นงอกขึ้นมา หนังสือพิมพ์ถูดฉีกออกอย่างรวดเร็ว ราวกับเสียงสะอื้น

ทันทีที่หนังสือพิมพ์ขาด แรงดึงอันน่าสะพรึงกลัวก็อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

“อีกครั้ง…”

หยางเจี้ยนกัดฟัน เขารู้ดีว่าการใช้พลังของผีในตัวมากเกินไป จะทำให้เขาเข้าใกล้ความตายมากขึ้น แต่ไม่ใช้ก็ไม่ได้ เพราะตอนนี้เขาจะตายแน่นอนถ้าไม่ดิ้นรน

บนหน้าผากปรากฏดวงตาอีกดวง

เสียงกระดาษฉีกดังขึ้นอีกครั้ง

แรงดึงยิ่งอ่อนลง

“ต่อ!”

เขารู้ว่าพลังผีในตัวของเขายังไม่พอ

ดวงตาที่ห้าปรากฏขึ้นบนลำคอ

เมื่อรอยฉีกมากขึ้น ทำให้หนังสือพิมพ์เริ่มไร้ความสามารถจะยึดติดใบหน้าของเขา

หยางเจี้ยนออกแรงกระชากในครั้งเดียว หนังสือพิมพ์ที่ปกปิดใบหน้าอยู่ถูกฉีกกระจายออกเป็นเศษชิ้นเล็ก ๆ

ความอึดอัดทั้งหมดหายไป เขาหายใจเฮือกใหญ่

บนหน้าเขายังมีดวงตาสีแดงสี่ดวงเรืองแสงอยู่

เขาหันกลับไปมองด้านหลัง

ที่นั่นว่างเปล่า มีเพียงเศษหนังสือพิมพ์เปื้อนเลือดตกกระจายเต็มพื้น

‘ต้องรีบออกไปจากที่นี่…’

หัวใจเขาเต้นแรงไม่หยุด เขาไม่กล้าอยู่ต่อแม้เสี้ยววินาที เขาไม่หยิบของอะไรทั้งนั้น รีบเปิดประตูออกจากบ้านทันที

ไม่นานหลังจากออกไป

ภายในห้องที่เขาอยู่ก่อนหน้านี้

มีคนหนึ่งเดินออกมา

คนคนนั้นก้มลงเก็บเศษหนังสือพิมพ์ที่ถูกฉีกจนกระจาย แล้วประกอบมันกลับเข้าด้วยกัน

ไม่นานนัก หนังสือพิมพ์ก็กลับเป็นเหมือนเดิม ยังเปื้อนเลือดดังเดิม แต่ครั้งนี้ บนแผ่นหนังสือพิมพ์กลับมีเค้าหน้าของคนคนหนึ่งเพิ่มเข้ามา

เค้าหน้านั้นคือ… หยางเจี้ยน

ชายปริศนายกหนังสือพิมพ์ขึ้น แล้วเดินไปนั่งบนโซฟา ยกแขนขึ้นค้างอ่านอีกครั้ง ท่าทางเหมือนตอนแรกไม่ผิดเพี้ยน

หลายชั่วโมงผ่านไป

จู่ ๆ เขาก็ขยับ

เขาค่อย ๆ ลดแขนลง

ใบหน้าที่เคยไร้ดวงตา ไร้จมูก ไร้ปาก บัดนี้กลับกลายเป็นใบหน้าของหยางเจี้ยน

แต่ตรงตำแหน่งที่ดวงตาของผีเคยงอกออกจากใบหน้าหยางเจี้ยนก่อนหน้านั้น กลับเป็นรอยเว้าขาดหายไป ราวกับรูปถ่ายที่ถูกตัดบางส่วนออกไป

ใบหหน้านั้น…ไม่สมบูรณ์เลยแม้แต่น้อย