บทที่ 19 แปดคน

ไม่มีเวลาให้คิดแล้ว

ไม่เพียงแต่หยางเจี้ยนที่ตอนนี้รู้สึกถึงความน่ากลัวซึ่งกำลังรุกคืบมาจากทุกทิศทุกทาง คนอื่น ๆ ก็ได้ยินเสียงประตูป้อมยามเปิดออก รวมทั้งเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ที่ดังมาจากด้านหลัง

และทุกคนรู้ดีว่า ในโรงเรียนแห่งนี้… เหลือเพียงพวกเขาไม่กี่คนเท่านั้น

ดังนั้น จางเว่ย จ้าวเหล่ย หวังซานซาน และคนอื่นๆ ต่างก็รู้ชัดว่า เสียงฝีเท้านั่นต้องเป็นของผี

ผีกำลังเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ

แต่ในตอนนี้เอง หยางเจี้ยนกัดฟันแน่น ก่อนจะก้มลง กัดดวงตาดวงหนึ่งบนแขนอย่างไม่ลังเล

“อ๊าาา!”

ความเจ็บปวดจากเนื้อที่ถูกฉีกกัดกระจายไปทั่วร่าง เขาเจ็บจนกล้ามเนื้อกระตุก แต่เวลานี้เขาไม่อาจยอมแพ้ต่อความเจ็บปวดนี้ได้

ความเจ็บปวดแล่นขึ้นมา ดวงตาสีแดงบนแขนข้างนั้นถูกเขาฉีกกัดออกมาด้วยกำลังทั้งหมด

“หยางเจี้ยน นาย…”

คนอื่น ๆ หันขวับมาทันทีเมื่อได้ยินเสียงร้อง

ทุกคนชะงัก จากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นหวาดผวา

แขนของหยางเจี้ยนเต็มไปด้วยเลือด เนื้อฉีกเละ เขามีเลือดไหลออกจากปาก ดวงตาของเขาแดงจัดอย่างผิดปกติ ราวกับมีแสงแดงสลัว ๆ ลอยออกมา ยิ่งไปกว่านั้น ผิวหนังทั่วร่างค่อย ๆ แตกเป็นรอย ราวกับจะหลุดลอกลงมา ทำให้คนที่เห็นรู้สึกขนลุกเกรียวอย่างห้ามไม่อยู่

เป็นภาพที่สยดสยองโดยแท้

หยางเจี้ยน...ไม่ใช่ว่า ถูกผีครอบงำ แล้วใช่ไหม?

ดวงตาสีแดงที่เหลือกำลังเคลื่อนตัวอยู่ใต้ผิวอย่างรวดเร็ว ทิ้งรอยแตกร้าวสีเลือดไว้ตามทางที่มันผ่าน เหมือนร่างกายถูกฉีกออกทีละส่วน เลือดซึมออกมาเปรอะเสื้อจนแดงฉาน

เจ็บปวดราวกับหัวใจถูกบีบกระชาก ความเจ็บนี้ยังรุนแรงกว่าโดนผีทารกกัดครั้งก่อนเสียอีก

แต่ครั้งนี้…ไม่ใช่ผีทารกกัดเขา

เป็นเขาที่กัดตัวเอง!

และดวงตาสีแดงที่ถูกกัด… หายไปจากปากของเขา

ทันใดนั้น ที่แผลบนแขนซึ่งควรจะ ไม่มีดวงตาแล้ว กลับเริ่มขยับไหว เนื้อที่แหว่งสั่นระริก ก่อนจะมี ดวงตาสีแดงขนาดใหญ่กว่าเดิม งอกขึ้นมา

มันมองไปรอบ ๆ อย่างน่าพรั่นพรึง

ดวงตาดวงที่หก ปรากฏขึ้นแล้ว

เพราะดวงตาดวงที่ห้า…อยู่ในท้องของเขา

พร้อมกับเสียงร้องอย่างเจ็บปวดของหยางเจี้ยน รอยแตกบนผิวเริ่มส่องแสงสีแดงออกมา หนึ่งสาย…สองสาย…สามสาย… แสงสีแดงค่อย ๆ แผ่ขยายไปทั่วร่างของเขา

พื้นดินโดยรอบก็ได้รับผลกระทบ

แสงสีแดงนี้ราวกับเป็นหมอกข้นหนืด ค่อย ๆ แผ่ขยายไปตามพื้น กลายเป็นภาพตัดกับความมืดโดยรอบ ที่รุกเข้ามารอบตัว

ในตอนนั้นเอง บนแผ่นหนังแกะ ที่ไม่มีใครสังเกตเห็น ปรากฏข้อความใหม่ขึ้นมา

วันที่ 22 มิถุนายน เวลา 05:30 หลังจากฉันกลืนดวงตาลงไปหนึ่งดวง ก็เกิดดวงตาดวงที่หก แสงสีแดงประหลาดแผ่ออกจากตัวฉัน 

ฉันรู้สึกได้ว่าสถานที่ที่แสงสีแดงปกคลุม คือ ‘เขตแดนภูตผี’ แต่ฉันพบว่าผีที่อยู่ในร่างกำลังฟื้นคืนชีพขึ้นมา บางทีฉันอาจถูกมันยึดร่างและกลายเป็นผีในไม่ช้า

ในตอนที่เปิดเขตแดนภูตผี ผีตัวอื่นในบริเวณก็เข้ามา และมีบางคนถูกฆ่า

ราวกับจะยืนยันตามคำบนแผ่นหนังแกะ  มือซีดขาวข้างหนึ่งยื่นออกมาจากความมืด คว้าคอของนักเรียนคนหนึ่งที่กำลังตัวสั่นไม่หยุด

มือเย็นเฉียบข้างนั้นนกึ่งลากกึ่งดึงร่างของเขาเข้าไปในความมืดด้านหลัง

“มะ…ไม่…อย่า ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย!”

เด็กคนนั้นกรีดร้องสุดเสียง พยายามคว้าอะไรก็ได้ แต่เขาถูกดึงหายเข้าไปในความมืด เสียงหวีดร้องหายไปเหมือนก้อนหินตกลงสู่บ่อน้ำ ทิ้งเพียงระลอกเล็ก ๆ ก่อนจะกลับคืนสู่ความสงบ

คนอื่นๆ ที่เห็นเหตุการณ์ ต่างหน้าซีดเผือด มือเท้าเย็น

ไม่มีใคร กล้า เข้าไปช่วย ไม่มีใคร “กล้าพอจะเข้าใกล้ผี”

เฉียนวั่นหาวร้องไห้ออกมาอย่างสิ้นสติ เขาวิ่งหนีโดยไม่คิดอะไรทั้งนั้น เขาเพียงต้องการออกจากขุมนรกแห่งนี้

แต่ทันทีที่เขาหันหลัง เขาก็กระแทกเข้ากับร่างหนึ่งเข้าอย่างแรง

ชายชราในชุดยาวสีดำ เต็มไปด้วยรอยจั้มเลือด ใบหน้าซีดเผือด จ้องมองเขาอยู่ในความมืด ดวงตาที่ไร้ชีวิตและน่าขนลุก

เฉียนวั่นหาวอยากจะถอยหนี แต่พบว่า…ร่างกายขยับไม่ได้แล้ว

ชายชราค่อย ๆ ยกมือผอมแห้งขึ้น เอื้อมไปแตะใบหน้าของเขา

“อ๊ากกกกกก!”

เสียงกรีดร้องแหลมสูงก่อนตายดังสะท้านไปทั่ว

“อย่าเข้ามา อย่า… อย่าเข้ามา อย่าเข้ามา…ได้โปรด อย่าเข้ามา…”

เด็กผู้หญิงคนหนึ่งกอดหัวตัวเอง ผมยุ่งกระเซิง เธอนั่งขดตัวพึมพำซ้ำ ๆ ด้วยความหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด

จิตใจของเธอแตกสลายแล้ว

ต่อให้รอด ก็อาจกลายเป็นคนป่วยทางจิตไปตลอดชีวิต

จ้าวเหล่ยนั่งทรุด ตาเหม่อลอยราวกับวิญญาณหลุดลอย

เหมียวเสี่ยวซานกอดเข่าปิดหูร้องไห้ เสียงสะอื้นดังไม่หยุด

หวังซานซานกอดแขนของหยางเจี้ยนแน่นจนตัวสั่น เธอไม่สนใจความน่ากลัวของหยางเจี้ยนในตอนนี้ เพราะสิ่งที่อยู่ในความมืดนั้น…น่ากลัวยิ่งกว่า

อาจเพราะมีหลายคนตาย ผีรอบ ๆ คล้ายจะหยุดการเคลื่อนไหวชั่วคราว

แต่ความมืดก็ยังปกคลุมอยู่

และความเงียบ…ก็น่ากลัวจนแทบหายใจไม่ออก

ทว่า…ความเงียบนี้อยู่ได้ไม่นาน

เสียงฝีเท้าดังขึ้นก้องขึ้นอีกครั้งในความมืด ครั้งนี้ไม่ใช่เสียงเดียว แต่เป็นหลายเสียง

หลายทิศทาง

ในเสี้ยววินาที มือซีดขาวหลายมือยื่นออกมาจากความมืด วางบนไหล่ของจางเว่ย กระชากผมของเด็กผู้หญิงอีกคน คว้าข้อเท้าของเหมียวเสี่ยวซาน

ผีทั้งหมด ลงมือพร้อมกัน

เวลาบนมือถือแสดงเวลา

05:30

เหมือนในแผ่นหนังแกะว่าไว้ ทุกคนจะต้องตายเวลานี้

“ถอยไป!”

เสียงคำรามเจ็บปวดดังขึ้นจากกลางกลุ่ม

หยางเจี้ยนลุกขึ้นยืน

ผิวของเขาเต็มไปด้วยรอยแตก ในร่องผิวเห็นดวงตานับไม่ถ้วนซ่อนอยู่ภายใน แสงสีแดงสลัวแผ่ออกมาจากตัวเขา ครอบคลุมพื้นที่ประมาณห้าเมตร

แสงสีแดงนั้น ผลักความมืดออกไป

มือซีดขาวทั้งหลายรีบหดกลับราวกับโดนไฟลวก

ชายชราในชุดดำถอยไปหนึ่งก้าว มองหยางเจี้ยนด้วยดวงตาไร้ชีวิต

มันหยุดเพียงครู่เดียว… ก่อนจะก้าวเข้ามาข้างหน้าอีกหนึ่งก้าว

เข้าสู่บริเวณที่แสงแดงปกคลุม

อย่างไรก็ตาม แสงสีแดงบนร่างหยางเจี้ยนกระพริบเหมือนหลอดไฟที่ไม่เสถียร กระพริบติดดับอยู่สองสามครั้ง ก่อนที่แสงสีแดงจะหายไป

และในเวลาเดียวกัน หยางเจี้ยน หวังซานซาน จางเว่ย จ้าวเหล่ย…รวมเจ็ดคน ก็หายไปเช่นกัน

ชายชราเดินเข้ามา แต่รอบตัวว่างเปล่าไม่มีสิ่งใดเหลืออยู่แล้ว

เสียงฝีเท้ารอบด้านค่อย ๆ จางหายไป

ประตูป้อมยามปิดลงอีกครั้งด้วยเสียงดัง ปัง!

ความมืดถอยร่นราวน้ำลด

บนแผ่นหนังแกะ ปรากฏข้อความใหม่

วันที่ 22 มิถุนายน เวลา 05:30 ทุกคนตาย นั่นเป็นไปไม่ได้ 

เวลา 05:31 ฉันรอดแล้ว รวมทั้งหมดแปดคน เราออกจากโรงเรียนมาได้ ฮ่า ๆ

จากนั้น…

มีหน้าหัวเราะประหลาดรูปหนึ่งปรากฏขึ้นบนแผ่นหนังแกะ ก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็ว