บทที่ 18 ความตาย

หยางเจี้ยนกำลังคิดหาวิธีอย่างบ้าคลั่งในตอนนี้

เพราะเขารู้ดีว่า เสียงเคาะประตูที่ดังมาจากโทรศัพท์ก่อนหน้านี้ จะต้องนำพาชายชราคนนั้นมาอย่างแน่นอน

และเมื่อชายชราคนนั้นมาถึง ผลลัพธ์จะเป็นอย่างไรนั้นเห็นได้ชัดเจนอยู่แล้ว

กระทู้ เรื่องเล่า ไฟล์เสียง “ชายชราเคาะประตู” และโทรศัพท์ที่ถูกกดโทรออก

ทุกเงื่อนไขปะทะกันในหัวของหยางเจี้ยนจนยุ่งเหยิง เขาจับได้หนึ่งรูปแบบ แต่ไม่อาจคาดเดาข้อมูลอื่นได้มากกว่านั้น

เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาเจอผี เขาไม่เคยสัมผัสเรื่องนี้มาก่อน เดินมาถึงขั้นนี้ก็ถือว่าเก่งมากแล้ว เขาไม่ใช่ฟางจิง ผู้ที่อ้างว่ารู้อนาคตได้

‘เดี๋ยว...ฟางจิง อนาคตของฟางจิง’ หยางเจี้ยนพลันขยับสายตา

แผ่นหนังแกะนั่น!

ทันใดนั้น เขารีบล้วงกระเป๋าหยิบแผ่นหนังแกะสีเข้มออกมา

“หยาง...หยางเจี้ยน ดูสิ ดูตรงนั้น...” จางเว่ยชี้ไปทางโรงเรียนด้วยเสียงสั่นระริก

หยางเจี้ยนเงยหน้า และทันใดนั้นความเย็นก็ไหลผ่านมือและเท้า

เบื้องหน้าในระยะหลายร้อยเมตร ความมืดข้นราวหมึกกำลังกัดกินทุกสิ่งอย่างช้า ๆ พื้นดินเริ่มผุพัง ต้นไม้เหี่ยวแห้ง คอนกรีตผุกร่อนมีเชื้อราขึ้น เสาไฟขึ้นสนิมจนสั่นคลอนไปมา

ชายชราสวมชุดยาวสีดำ ร่างเต็มไปด้วยรอยจั้มเลือด เนื้อตัวซีดเซียว ดวงตาว่างเปล่า กำลังตรงเข้ามาหาพวกเขา

ก้าวทีละก้าว… ไม่ช้าไม่เร็ว

“บ้าเอ๊ย… มาแล้วงั้นเหรอ!?” หัวใจของหยางเจี้ยนเต้นรัว

“หยางเจี้ยน ตะ...ตอนนี้ทำยังไงดี พวกเราจะตายใช่ไหม”

จางเว่ยแทบร้องไห้ “ฉันไม่อยากตาย ฉันยังหนุ่มนะ ฉันยังซิงอยู่เลย หยางเจี้ยนคิดอะไรออกสักอย่างสิ ฟางจิงบอกว่าในอนาคตนายจะเก่งมาก นายต้องช่วยได้ใช่ไหม”

หวังซานซานที่อยู่ข้าง ๆ กำแขนเขาไว้แน่น “เราหนีไม่ได้ใช่ไหม?”

จ้าวเหล่ยมองเห็นความมืดที่รุกคืบเข้ามา ทั้งตัวสั่นเทา ถอยหลังหนีโดยสัญชาตญาณ อยากออกจากโรงเรียน ทว่าเมื่อหันกลับไป เขากลับพบว่าอีกฝั่งก็ถูกความมืดเข้าปกคลุมเช่นกัน

รอบด้านถูกปิดล้อม ไม่มีที่ให้หนีอีกแล้ว

แต่หยางเจี้ยนไม่สนเสียงพวกเขา เขาเปิดแผ่นหนังแกะด้วยความลนลาน หวังจะหาข้อมูลสำคัญสักอย่าง

บนแผ่นหนังแกะ ปรากฏประโยคชัดเจน

วันที่ 22 มิถุนายน เวลา 05:00 น. เขตแดนภูตผีปรากฏขึ้นอีกครั้ง...ใช่แล้ว ผีนั่นกลับมาแล้ว

วันที่ 22 มิถุนายน เวลา 05:30 น. พวกเราตายหมด ไม่มีใครรอด

ฉันชื่อหยางเจี้ยน ตอนที่นายเห็นข้อความนี้ ฉันคงตายไปแล้ว…

หยางเจี้ยนกัดฟัน “แกเขียนว่าเราตายหมด? ไม่มีทาง ต้องมีทางรอดสิ ก่อนหน้านี้ตอนฉันถูกลากเข้าห้องน้ำ มันไม่ได้ตามเข้ามา ทำไม? ถ้าแกไม่บอก ฉันจะฝังแกทั้งเป็นไม่ให้เห็นแสงสว่างอีกเลย!”

แผ่นหนังแกะเหมือนได้ยินคำขู่ ลายอักษรเริ่มพร่ามัว และค่อยๆ หายไป ก่อนปรากฏประโยคใหม่

วันที่ 21 มิถุนายน เวลา 21:00 น. ฉันถูกผีลากเข้าห้องน้ำ ไม่ตาย เพราะข้างในมีผีที่น่ากลัวกว่า ที่นั่นคืออีกเขตแดนของผีตนหนึ่ง ฉันเห็นบางอย่างที่น่ากลัวมาก แต่ตอนนั้นยังไม่รู้ตัว

วันที่ 21 มิถุนายน เวลา 21:30 น. ฉันหลงทางอยู่ในห้องน้ำ แต่ ชายชราคนนั้นมาที่หน้าประตู และเคาะประตู… โชคดีที่ฉันไม่ได้ยิน นั่นเลยทำให้ฉันรอดตาย

หยางเจี้ยนอ่านแล้ว ใจหดวูบ

ตอนที่ตัวเองติดอยู่ในห้องน้ำนั้น...ชายชรา อยู่หน้าประตูจริง ๆ งั้นเหรอ?

แล้วตัวอักษรก็ผุดขึ้นต่อ

หลังจากเหตุการณ์นั้น ฉันคาดเดาว่าเขตแดนภูตผีคือกุญแจสำคัญ ถ้าฉันใช้เขตแดนภูตผีได้ ก็อาจมีโอกาสรอด เพราะตอนนี้ฉันเองก็เป็น… ผู้ใช้ผี

โจวเจิ้งพูดถูก จะรับมือผีได้ ก็ต้องใช้ผี เขตแดนภูตผีหนึ่งต้องออกจากอีกเขตแดนภูตผีหนึ่ง

วันที่ 22 มิถุนายน เวลา 05:15 น. ฉันพยายามใช้เขตแดนภูตผี แต่ล้มเหลว พลังยังไม่พอ

วันที่ 22 มิถุนายน เวลา 05:30 น. พวกเราตายหมด

หยางเจี้ยนหรี่ตาแน่น

ถึงจุดจบจะยังตายเหมือนเดิม แต่เขาเห็นความเป็นไปได้ในการรอด

เขตแดนภูตผี

ใช่แล้ว ที่ที่ชายชราเดินผ่านจะเกิดเขตแดนภูตผีขึ้น และตอนนี้เขาเองก็เป็นผู้ใช้ผี

ทำไมเขาจะใช้เขตแดนภูตผีไม่ได้?

ถ้าโจวเจิ้งอยู่ที่นี่ เขาคงคิดว่าความคิดของหยางเจี้ยนไร้สาระ เพราะผีส่วนใหญ่ไม่มีเขตแดนภูตผี ผีที่มีเขตแดนภูตผีนั้นหายากและอันตราย

“ต้องลอง ไม่มีทางเลือกอีกแล้ว”

หยางเจี้ยนกำแผ่นหนังแกะ “บอกฉันจะใช้เขตแดนภูตผียังไง”

ตัวอักษรเริ่มปรากฏขึ้นอีกครั้ง

“หยางเจี้ยน นายคุยกับใครน่ะ? ดูสิ รอบๆ มันไม่ปกติแล้ว เราต้องทำยังไง?”

จางเว่ยร้องไห้ออกมาแล้ว เขาหวังพึ่งหยางเจี้ยนสุดชีวิต

“เงียบไปก่อน ฉันคิดอยู่ ขอเวลาหน่อย”

หยางเจี้ยนตอบเสียงเครียด เขามองไป

ชายชรา คนนั้นเหลือระยะไม่ถึงหนึ่งร้อยเมตร

ทุกคนกลัว...และเขาเองก็กลัวเหมือนกัน

บนแผ่นหนังแกะปรากฏข้อความ

วันที่ 22 มิถุนายน เวลา 05:25 น. ฉันคาดว่าที่ล้มเหลวเพราะระดับการฟื้นคืนของผีในร่างยังไม่พอ ถ้าเพิ่มจำนวนดวงตาอาจจะได้ผล”

จำนวนดวงตา?

หยางเจี้ยนไม่อาจคิดได้นาน เหลือแค่เวลาไม่ถึงสิบนาทีจะถึงตีห้าครึ่ง เขาจะไม่ยอมให้สิ่งที่เขียนบนกระดาษเป็นจริง

ทันใดนั้น เนื้อที่แขนของเขาแยกออก ดวงตาสีแดงห้าดวงเปิดขึ้นพร้อมกัน

ดวงตาแต่ละดวงเปล่งแสงสีแดงจาง ๆ

แผ่นหนังแกะปรากฏประโยคต่อมา

วันที่ 22 มิถุนายน เวลา 05:22 ฉันตัดสินใจเพิ่มจำนวนดวงตา

“วิธี! ฉันต้องการวิธี!”

หยางเจี้ยนคำรามใส่แผ่นหนังแกะ “ถ้าฉันตาย แกก็ถูกทิ้ง ถ้าแกไม่อยากถูกทิ้งให้หายไปตลอดกาล ก็รีบบอกมา!”

ตัวอักษรเริ่มพร่าเลือนอีกครั้ง จากนั้นก็มีบรรทัดใหม่ปรากฏขึ้น

วันที่ 22 มิถุนายน เวลา 05:24 ฉันลองกินดวงตาบนแขนไปหนึ่งดวง และเพิ่มจำนวนดวงตาเป็นหกดวง ในที่สุดก็ใช้เขตแดนภูตผีสำเร็จ  

วันที่ 22 มิถุนายน เวลา 05:30 ไม่ทันเปิดใช้เขตแดนภูตผี พวกเราตายหมด

กิน...ดวงตา?

หยางเจี้ยนมองดวงตาสีแดงทั้งห้าบนแขน ร่างกายแข็งทื่อ

แต่เมื่อเห็นประโยคสุดท้าย

เวลา 05:30 พวกเราตายหมด

เขารู้ว่าเขาไม่มีทางเลือก

ขณะนั้น ความมืดครอบงำเข้ามา บริเวณโดยรอบค่อย ๆ มืดลง ชายชรา เหลือระยะไม่ถึงยี่สิบเมตร

เอี๊ยด...

ในความมืด ประตูป้อมยามเปิดออกช้าๆ มือซีดขาวยื่นออกมา

หลังรั้วด้านหลัง ในความมืดบนถนน มีเงาคนเดินเข้ามาอย่างเชื่องช้า

ที่ใกล้ ๆ แสงไฟจากมือถือสลัว ๆ ของนักเรียนที่หายไปก่อนหน้า ค่อยๆ ปรากฏขึ้น และเดินเข้าหาพวกเขาอย่างช้า ๆ

หยางเจี้ยน จางเว่ย จ้าวเหล่ย หวังซานซาน เหมียวเสี่ยวซาน เฉียนวั่นหาว

ทุกคนถูกผีล้อมไว้แล้ว