บทที่ 17 สายเรียกเข้า

สายตาของทุกคนยังคงจับจ้องไปที่หยางเจี้ยน

เมื่อเห็นว่าเขากดโทรออก แล้วเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในโรงเรียน ทุกคนก็รู้สึกประหลาดใจ ยังไม่ทันได้ถาม เขาก็รีบตัดสายด้วยสีหน้าตกใจสุดขีด

“หยางเจี้ยน เกิด…เกิดอะไรขึ้น?”

จางเว่ยเห็นหยางเจี้ยนกลัวจนถึงขนาดนั้น เขาเองก็เริ่มสั่นไปทั้งตัว

“อย่าทำให้ฉันตกใจสิ พวกเราทั้งหมดหวังพึ่งนายอยู่นะ นายทำหน้าแบบนี้ฉันยิ่งรู้สึกไม่สบายใจเลย ขอร้องล่ะ ยิ้มให้ดูหน่อยสิ แบบรอยยิ้มที่นายมีเวลา… ดูคลิปอะไรพวกนั้น จะได้ทำให้ฉันมีความหวังขึ้นมาบ้าง”

ความสงบนิ่งของหยางเจี้ยน รวมถึงการพาทุกคนออกจากเขตแดนภูตผี ทำให้ทุกคนมีความหวังที่จะรอดชีวิต

แต่สีหน้าของเขาตอนนี้ ทำให้ทุกคนตื่นตระหนกในทันที

สีหน้าของหยางเจี้ยนเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ไม่อาจบอกอารมณ์ได้ ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยอะไรขึ้นมา โทรศัพท์ระบุตำแหน่งดาวเทียมของโจวเจิ้งในมือเขาก็มีสายเรียกเข้า

ติ๊ด ติ๊ด

เขาก้มมองเพียงแวบเดียว ดวงตาหดแคบลงทันที

บนหน้าจอขึ้นว่า 138…

นั่นคือหมายเลขที่ฝ่าหวังทิ้งไว้ในกระทู้

เขาโทรกลับมา!

‘นี่ต้องเป็นกับดัก กับดักที่น่ากลัวมาก’ หยางเจี้ยนกัดฟันแน่น ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังโกรธหรือหวาดกลัวกันแน่

ติ๊ด ติ๊ด

เสียงยังคงดังไม่หยุด แต่เขาไม่ยอมรับสาย

เพราะเขารู้ดี คนที่โทรมานั้นเป็นไปไม่ได้ที่จะเป็น “คนเป็น” ใครจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากกดรับสาย

โชคดีที่การตั้งค่าของโทรศัพท์ยังทำงานอยู่ เสียงเรียกเข้าไม่ได้ดังต่อเนื่อง เมื่อไม่รับนานเกินไป สายก็ถูกตัดไปเอง

หลังจากนั้นโทรศัพท์ของเขาก็ไม่ดังขึ้นอีกเลย

แต่แล้ว

บี๊บ บี๊บ บี๊บ บี๊บ…

ฉันรักเธอ รักเธอ เหมือนเจ้าหนูรักเมล็ดข้าว…

ติ๊ด ติ๊ด…

แสงจันทร์เย็น ๆ ไหลกลายเป็นสายธารแห่งความคิดถึง…

โทรศัพท์ของคนอื่นกลับดังขึ้นพร้อมกัน ริงโทนหลากหลายก้องไปทั่ว ทุกคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู หมายเลขที่โทรเข้าทั้งหมดคือ 138…

“หะ…หยางเจี้ยน ดูนี่สิ”

หวังซานซาน เหมียวเสี่ยวซาน รวมถึงจ้าวเหล่ยยื่นโทรศัพท์ให้เขาดูด้วยสีหน้าหวาดกลัว

“อย่ารับ” หยางเจี้ยนพูดด้วยสีหน้าหนักแน่นผิดปกติ

ทุกคนพยักหน้าตามกัน พวกเขาย่อมรู้ดีว่าสายพวกนี้ผิดปกติ ไม่ควรรับอย่างเด็ดขาด

จางเว่ยไม่มีโทรศัพท์ เพราะก่อนหน้านี้เขาให้หยางเจี้ยนยืม เขาจ้องหน้าจอของคนอื่นก่อนจะสั่นงันงกพูดว่า

“ท…ทุกเครื่องเลยเหรอ หมายเลขเดียวกันหมด โทรศัพท์เบอร์ 138… นี่มันเก่งขนาดกดโทรมาพร้อมกันสิบกว่าสายได้เลยเหรอ นี่มันผีสางอะไรเนี่ย!?”

“ของฉันไม่ใช่ 138… นะ ฉันเห็นเป็นเบอร์ของอาจารย์หวังต่างหาก” เพื่อนคนหนึ่งชื่อเฉียนวั่นหาว พูดพลางกดรับสายไปโดยไม่คิด

“เฉียนวั่นหาว นายบ้าไปแล้วเหรอ!?” จ้าวเหล่ยแทบจะตะโกนออกมา “ก็บอกแล้วว่าอย่ารับ!”

“จะตื่นเต้นไปทำไม ของฉันมันขึ้นว่าอาจารย์หวังนะ” เฉียนวั่นหาวพูด

“อาจารย์หวังอาจจะโทรมาเพื่อช่วยพวกเราก็ได้”

“รีบวางสาย!”

หยางเจี้ยนเบิกตากว้าง ก่อนรีบพุ่งเข้าไปหมายจะคว้ามากดวางสายในทันที

อาจารย์หวังโทรมา?

ยิ่งน่ากลัวเข้าไปใหญ่ อาจารย์หวังคือคนแรกที่หายไปในเขตแดนภูตผี คนอื่น ๆ ก็ตายหมดแล้ว เขาจะยังมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร?

และจริงดังที่คิด

ในสายของเฉียนวั่นหาวมีแค่เสียงไฟฟ้าสถิตซ่า ๆ ออกมา ไม่มีเสียงของอาจารย์หวังเลย

แต่ทันใดนั้นเอง เสียงที่ทำให้หยางเจี้ยนรู้สึกเย็นวาบไปทั้งร่างก็ดังขึ้น

ก็อก… ก็อกก็อก…

เสียงเคาะประตูดังขึ้นจากปลายสาย

มันเหมือนกับเสียงที่ดังอยู่หน้าห้องเรียนก่อนหน้านี้

หนักหน่วง อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

เฉียนวั่นหาวเพิ่งตระหนักได้ว่าทำเรื่องร้ายแรงลงไป เขาหน้าซีดเผือด มือสั่นก่อนจะโยนมือถือทิ้งในทันที

มือถือกระแทกพื้นจนหน้าจอแตก แต่สายยังไม่ถูกตัดทิ้ง

เสียงเคาะประตูยังคงลอดออกมาจากลำโพง

ก็อก… ก็อกก็อก…

ก็อก… ก็อกก็อก…

หยางเจี้ยนรีบพุ่งไปเก็บโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วตัดสายอย่างรวดเร็ว

“เฉียนวั่นหาว! ไอ้โง่! ถ้าอยากตายก็ตายไปคนเดียว อย่าลากคนอื่นไปด้วยสิ!”

จ้าวเหล่ยคว้าคอเสื้อเฉียนวั่นหาวไว้ ตะโกนด้วยความหวาดกลัว แม้เขาไม่รู้ว่าหลังจากรับสายจะเกิดอะไรขึ้น แต่เขามั่นใจว่าต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่

“ฉันไม่เคยกลัวศัตรูที่เก่งกว่า แต่ฉันกลัวเพื่อนร่วมทีมที่ทำเรื่องพลาดแบบนี้ที่สุด… เฉียนวั่นหาว นายทำให้ฉันรู้สึกอยากจะร้องไห้เลย นายสุดยอดมากจริง ๆ!”

จางเว่ยเสริมด้วยสีหน้าปวดหัว

“ตอนอยู่ห้องเรียน นายเห็นว่าไอ้แก่นั่นเป็นญาติของนายรึเปล่า ทำไมนายถึงอยากไปช่วยมันขนาดนั้น?”

“ฉัน…ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ มันขึ้นว่าเป็นเบอร์อาจารย์ ถ้าเป็นเบอร์คนอื่นฉันไม่รับแน่นอน…” เฉียนวั่นหาวร้องไห้น้ำตาไหลเหมือนเด็ก

“แค่เพราะเป็นเบอร์อาจารย์เลยรับ? ถ้าอาจารย์บอกให้นายไปตาย นายจะไปไหม?” จางเว่ยโมโหมากจนอยากจะต่อยเขา

“พอแล้ว ใจเย็นก่อน ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาทะเลาะกัน เรื่องนี้ฉันเองก็มีส่วนผิด ฉันควรเตือนพวกนายให้เร็วกว่านี้” หยางเจี้ยนเดินมาหยุดตรงกลาง

“การโวยวายหรือแตกคอกัน จะทำให้รอดชีวิตได้เหรอ? ดูสถานการณ์ตอนนี้ก่อนสิ”

ทุกคนจึงเงียบลงทันที

“หยางเจี้ยน ตอนรับสายเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” เหมียวเสี่ยวซานถามเสียงสั่น

หยางเจี้ยนพูดช้าๆ

“ยังจะเกิดอะไรอีก…เฉียนวั่นหาว นายเตรียมตัวไว้ได้เลย อีกไม่นาน คุณปู่ของนายจะตามมาหาเราแล้ว”

“อะไรนะ!?”

ทุกคนเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก

ใช่ ชายชราคนนั้นต้องมาแน่นอน

เสียงเคาะประตูจากโทรศัพท์ มีความสามารถที่น่ากลัวมาก มันสามารถเรียกชายชรามาได้

ผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร ไม่ต้องเดาเลย

หยางเจี้ยนกำโทรศัพท์ไว้แน่น นึกถึงโพสต์ของฝ่าหวังในกระทู้

‘นี่คือกับดัก เรื่องราวในกระทู้ทั้งหมดเป็นกับดัก ฝ่าหวังตายตั้งแต่โดนเคาะประตูครั้งแรกแล้ว’

‘ซึ่งหมายความว่า เรื่องราวที่โพสต์หลังจากนั้นจึงไม่มีทางเป็นเขาโพสต์เองได้ หมายเลขโทรศัพท์และไฟล์เสียงก็ไม่ใช่เขาทำ คนที่ทำได้มีเพียง…’

‘ผี!’

หยางเจี้ยนหายใจหนักหน่วงหลายครั้ง

ใช่

ตอนต้นของโพสต์เป็นฝ่าหวังที่เป็นคนโพสต์ แต่พอมาถึงช่วงท้าย ๆ เขาตายไปแล้ว จากนั้น เป็นผีที่โพสต์ต่อ

เขารีบเปิดกระทู้ขึ้นมาอีกครั้ง เลื่อนไปยังท้ายสุด

และก็อย่างที่คิด

ข้อความท้าย ๆ ของโพสต์มีตัวสะกดผิดจำนวนมาก ไม่เหมือนสำนวนที่ฝ่าหวังใช้ก่อนหน้า และยังมีช่วงเวลาห่างกันครึ่งชั่วโมงระหว่างโพสต์ด้วย

นี่คือคำสาปที่ผีแพร่กระจายออกมา

ทุกคนที่ได้ยินเสียงเคาะประตู

จะถูกชายชรานั่นตามหา

ซึ่งก็อธิบายเหตุการณ์ทั้งหมดที่ผ่านมาได้แล้ว

‘ไม่ว่าจะบนอินเทอร์เน็ตหรือมือถือ ถ้าได้ยินเสียงเคาะประตู จะถูกมันหาเจอ เหมือนถูกทำเครื่องหมายระบุไว้ แต่ทำไมตอนเราฟังไฟล์เสียงในห้องน้ำ มันถึงหาเราไม่เจอ?’

เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าหยางเจี้ยน

เขากำลังคิด

พยายามหากฎการเคลื่อนไหวของชายชรา รวมถึงวิธีสังหารของมัน

เพื่อที่จะ…รอดชีวิต