บทที่ 15 เงื่อนไขการปรากฏตัวของชายชรา

เมื่อเห็นตัวอักษรบนหนังมนุษย์ผุดขึ้นมา หยางเจี้ยนก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

สุดท้าย เขาก็ไม่ได้ทิ้งแผ่นหนังมนุษย์สีน้ำตาลนั้น

เหตุผลง่ายมาก เขาไม่อยากเดินตามเส้นทางของโจวเจิ้ง และตายเพราะการฟื้นคืนชีพของผี

แม้กระดาษหนังมนุษย์นี้จะเต็มไปด้วยความชั่วร้ายและอาถรรพ์ แต่สำหรับหยางเจี้ยน มันอาจเป็นโอกาส บางทีกระดาษแผ่นนี้อาจบอกข้อมูลสำคัญให้เขา หรืออาจบอกอนาคตได้จริง

‘การเก็บหนังมนุษย์นี่ไว้ จะต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่ …แต่ตอนนี้ เราเองก็ไม่มีทางเลือกอะไรมากนัก ต่อให้สถานการณ์เลวร้ายที่สุด ก็แค่ตาย อย่างน้อยก็ยังดีกว่าตายเพราะผีฟื้นคืนชีพ’ สายตาหยางเจี้ยนฉายแววเฉียบคม ‘ถ้าเราระวังตัวมากพอ สถานการณ์คงไม่เลวร้ายเกินไป’

เขากัดฟัน แล้วม้วนแผ่นหนังมนุษย์นั้น ยัดใส่กระเป๋า

เขาตัดสินใจแล้ว

จะเก็บมันไว้

ในตอนนั้นเอง

โทรศัพท์ของจางเว่ยที่อยู่ในมือเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง บนหน้าจอโชว์ชื่อ ฟางจิง

หยางเจี้ยนเพิ่งนึกได้ ฟางจิงยังอยู่ใกล้ ๆ

เขาพิจารณาเล็กน้อย สุดท้ายก็กดรับสาย

“ฮัลโหล หยางเจี้ยน ของฉันส่งให้นายไปแล้วนะ นายห้ามวางสายฉันนะ รีบ บอกฉันเร็ว ๆ ว่าจะออกจากที่นี่ได้ยังไง บอกฉันที!” เสียงของฟางจิงเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เห็นได้ชัดว่าเขาหวาดกลัว

ตอนนี้เขาเหลือตัวคนเดียวจริง ๆ ไม่มีเพื่อนร่วมชั้นคนใดอยู่ข้างกายอีกแล้ว

แม้เขาจะสลัดเสียงฝีเท้าที่ตามมา แต่เขายังคงอยู่ในเขตแดนภูตผี ตราบใดที่ยังไม่ได้ออกไปจากเขตแดน สิ่งที่เรียกว่าความปลอดภัยของเขาก็คงมีอยู่แค่ชั่วคราวเท่านั้น

หยางเจี้ยนหรี่ตาลง สมองคิดอย่างรวดเร็ว

เขาตัดสินใจทำการทดสอบกับฟางจิง

ไม่นาน เขากล่าวว่า “ฟางจิง ฉันจะไม่พานายออกไปด้วยตัวเอง แต่ฉันจะบอกวิธีหนึ่งให้ นี่คือวิธีที่ฉันเอาตัวรอดมาได้”

“วิธีอะไร บอกมาเร็ว บอกมาเร็ว ๆ เลย!” ฟางจิงเร่งเสียง

หยางเจี้ยนพูด

“มือถือของนายยังต่ออินเทอร์เน็ตได้ใช่ไหม? เดี๋ยวฉันจะส่งลิงก์เว็บให้นาย เปิดฟอรัม แล้วเข้าไปหากระทู้ของผู้ใช้งานที่ชื่อ เล่ยเตี้ยน ฝ่าหวัง”

เขาส่งลิงก์ฟอรัมไปให้

ฟางจิงได้รับข้อความแล้วตอบว่า

“ฉันเจอแล้ว กระทู้ของฝ่าหวัง เป็นกระทู้ยอดนิยมด้วย”

“เปิดมัน ปิดคอมเมนต์คนอื่น แล้วเลื่อนลงไปด้านล่างสุด” หยางเจี้ยนสั่ง

นิ้วของฟางจิงสั่นค้าง เขากดเปิดกระทู้ และเลื่อนลงไปตามคำสั่ง

พอเปิดหน้าโพสต์สุดท้าย

ทั้งตัวเขาสะท้าน

เป็นรูปภาพหนึ่งใบ!

ชายชราสวมเสื้อคลุมยาว ทั่วร่างเต็มไปด้วยรอยจ้ำเลือด ใบหน้าซีดเผือดราวศพเดินได้ ยืนอยู่หลังหน้าต่างกระจก เหมือนกำลังเดินผ่านไป

ไม่ผิดแน่

นี่คือชายชราที่เคยมาเคาะประตูหน้าห้องเรียนก่อนหน้านี้

“เห็นรูปแล้วใช่ไหม? เซฟมันไว้” หยางเจี้ยนพูด

“ดะ…ด ได้” ฟางจิงกลืนน้ำลาย รีบเซฟรูปด้วยมือที่สั่นเทา

เมื่อเขาทำเสร็จ หยางเจี้ยนก็หันมองไปรอบ ๆ ระวังทุกทิศทุกทาง

หนึ่งนาที…สองนาที…สามนาที ชายชราก็ยังไม่ปรากฏขึ้น เหมือนเขาเดินจากไปแล้ว ไม่รู้ไปที่ไหน

แต่หยางเจี้ยนรู้ดีว่าเขตแดนภูตผียังอยู่ นั่นแปลว่า ชายชรายังไม่ไปไหน

เพียงแค่หลุดจากสายตาเท่านั้น โรงเรียนใหญ่โตขนาดนี้ไม่เห็นตัวก็ไม่แปลก

“หยางเจี้ยน? นายน่ะพูดหน่อยสิ ฉันทำตามที่นายบอกแล้ว แต่ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยนะ” เสียงของฟางจิงดังผ่านสาย

‘หรือว่า… เราเดาผิด ชายชราไม่ได้มาปรากฏที่หน้าห้องเพราะดูรูปของเขา’ หยางเจี้ยนขมวดคิ้วแน่น

ก่อนหน้านี้ในหัวเขามีสามสมมติฐาน

ฝ่าหวังโพสต์เรื่องนี้จากโรงพยาบาลต่างเมือง ซึ่งห่างจากเมืองต้าชางหลายร้อยกิโลเมตร โอกาสที่จะมันจะมาถึงโรงเรียนแห่งนี้น้อยมาก… จนแทบเป็นไปไม่ได้

ยกเว้น…

มีอะไรบางอย่างดึงมันมา

สัญญาณ เงื่อนไข หรือใครบางคน

เขาจึงเดาไว้ก่อนว่าเกี่ยวกับโจวเจิ้ง เพราะโจวเจิ้งเป็นผู้ใช้ผี น่าจะเคยปะทะกับผี

แต่โจวเจิ้งตายไปแล้ว และหยางเจี้ยนเองก็เพิ่งเคยเห็นชายชราครั้งแรก

สมมติฐานนี้ จึงไม่น่าเป็นไปได้

สมมติฐานต่อมาเกี่ยวกับฟางจิง

ตั้งแต่ชายชราปรากฏตัวจนถึงตอนนี้ ฟางจิงกลับยังไม่ตาย ดังนั้นสมมติฐานนี้ ตัดทิ้งเช่นกัน

ดังนั้น ความเป็นไปได้สุดท้าย ชายชราคนนี้มาที่นี่ด้วยตนเอง

หากสมมติฐานนี้จริง สิ่งที่เกี่ยวข้องกับชายชรามีเพียงสามอย่าง เรื่องราวในฟอรัม ภาพถ่าย และสุดท้ายไฟล์เสียงเคาะประตูที่ฝ่าหวังอัดเอาไว้

‘ไม่ใช่รูป งั้นก็ต้องเป็น… เสียงเคาะประตู’

หยางเจี้ยนรีบพูดต่อ

“ฟางจิง เห็นไฟล์เสียงด้านล่างไหม? เปิดมัน นั่นคือโอกาสรอดของนาย”

“โอเค” ฟางจิงเปิดไฟล์ทันที

ก็อก… ก็อกก็อก… ก็อก… ก็อกก็อก…

เสียงเคาะประตูราวกับเสียงหัวใจกำลังเต้นดังลั่น แผ่กระจายไปในความมืดรอบตัว

ฟางจิงส่องไฟฉายไปรอบ ๆ แล้วถาม

“หยางเจี้ยน ไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้นเลยนะ?”

ทันใดนั้น ดวงตาของหยางเจี้ยนก็หรี่ลงอย่างกะทันหัน สีหน้าหวาดกลัวปรากฏขึ้นบนใบหน้า

เพราะ ชายชราสวมเสื้อคลุมยาวสีดำ เต็มไปด้วยรอยจ้ำทั่วตัว ใบหน้าปราศจากความรู้สึก  ปรากฏตัวขึ้นบนทางเดินตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ มันกำลังเดินช้า ๆ ตรงไปทางฟางจิง

เขาโผล่มา

แบบไม่มีเหตุผล

เหมือนยืนอยู่ตรงนั้นมาโดยตลอด

“บ้าเอ๊ย เดาไม่ผิดจริง ๆ ชายชรานั่นตามหาเรา เพราะดันไปฟังเสียงเคาะประตู” หัวใจของหยางเจี้ยนหนาวสั่น

“หยางเจี้ยน? ฮัลโหล? หยางเจี้ยน พูดอะไรหน่อยสิ!”

ฟางจิงยังไม่รู้ว่าความตายกำลังใกล้เข้ามา

หยางเจี้ยนค่อย ๆ ถอยหลัง ออกห่างจากสายตาชายชรา

เขาพูดเร่ง “เปิดไฟล์เสียงต่อไป อย่าหยุด”

“มันได้ผลจริงเหรอ?” ฟางจิงถาม พลางเปิดไฟล์เสียงอีกครั้ง

ก็อก… ก็อกก็อก…

เสียงเคาะอันน่าขนลุกยังคงดังเล่นซ้ำไปเรื่อย ๆ

แม้จะดูเหมือนไม่ได้ผล แต่ฟางจิงก็สังเกตเห็นว่าไม่มีเสียงฝีเท้าใด ๆ เหลืออยู่เลย แม้จะดูไร้ประโยชน์ แต่มันก็ไม่ได้ไร้ประสิทธิภาพโดยสิ้นเชิง

ดูเหมือนจะมีผลอยู่บ้าง

“วิธีของหยางเจี้ยน…น่าจะได้ผล” ฟางจิงโล่งใจเล็กน้อย

แต่เขาไม่รู้ว่า ด้านหลังของเขา ชายชรากำลังเดินเข้าหาอย่างช้า ๆ

ตอนนั้นเอง หยางเจี้ยนรีบออกจากป่า ถอยห่างจากชายชราคนนั้น แล้วกลับมาที่สนามกีฬาเหมือนเดิม

ระยะห่างอย่างน้อยหลายร้อยเมตร

เขามองไม่เห็นฟางจิงหรือป่าอีกต่อไป

“ฟางจิง ยังอยู่ไหม?” หยางเจี้ยนถาม

“จะไม่อยู่ได้ไงล่ะ ฉันยังอยู่!” ฟางจิงตอบ

หยางเจี้ยนกล่าวเสียงเรียบ

“ขอโทษนะ… ฉันหลอกนาย”

“หลอกฉัน? หลอกเรื่องอะไร?” ฟางจิงงุนงง

หยางเจี้ยนตอบ “ชายชราที่มาเคาะประตูหน้าห้องเรียนก่อนหน้านั้น… เป็นฉันเองที่เรียกมา”

“ก่อนหน้านั้นฉันไม่รู้ แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้ว และเงื่อนไขที่จะทำให้มันปรากฏตัว คือไฟล์เสียงที่นายเพิ่งเปิด เสียงเคาะประตู…”

“อะไรนะ!!?”

หัวใจฟางจิงหดเกร็ง ร่างกายสั่นกลัวจนแทบทรุด

เสียงเคาะประตูทำให้ผีมาหา แล้วเขาเปิดมันไปกี่ครั้งแล้ว? ความกลัวแล่นเข้ามาในร่างจนแทบหายใจไม่ออก เขาถอยหลังโดยไม่รู้ตัว

ตุบ!

เหมือนเขาชนกับอะไรบางอย่าง

เย็นเยียบ และแข็งทื่อ

เขาหันหลังช้า ๆ

เห็นชายชราใบหน้าซีดเผือด ยืนจ้องหน้าเขาอย่างไร้ความรู้สึก

ร่างกายเขาขยับไม่ได้

มือเหี่ยวซีดของชายชรา ค่อย ๆ ยกขึ้น ลูบไล้ใบหน้าของฟางจิง ก่อนจะออกแรงกด เสียงกระดูกบนใบหน้าดังแกรกแตกหัก

“หย…หยางเจี้ยน…”

เสียงกรีดร้องเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความแค้นดังจากปลายสาย

แต่หยางเจี้ยนไม่แสดงความรู้สึกใด ๆ

เขาพูดเพียงว่า

“นายเป็นคนสอนฉันเอง ว่าชีวิตมันโหดร้ายแค่ไหน…”

แล้วเขาก็ตัดสายทันที