บทที่ 14 กระดาษอาถรรพ์
บทที่ 14 กระดาษอาถรรพ์
ฟางจิงไม่คิดเลยว่าหยางเจี้ยนจะตัดสายอย่างเด็ดขาดขนาดนั้น ไม่ปล่อยให้เขามีช่องเจรจาแม้แต่นิดเดียว
เขาคิดเพียงว่าจะพูดหลอกเอาใจหยางเจี้ยนไปก่อน พอออกจากโรงเรียนอย่างปลอดภัยแล้วก็จะกลับคำแบบไม่ลังเล ไม่ยอมมอบกระดาษหนังแกะให้
แต่ความเด็ดขาดของหยางเจี้ยนทำให้เขาตื่นตระหนกจนตั้งตัวไม่ทัน
และที่ร้ายแรงยิ่งกว่า เสียงฝีเท้าที่ดังมาจากด้านหลังก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง
คำแนะนำของหยางเจี้ยนเมื่อครู่นั้น เพียงช่วยให้เขาหนีพ้นจากผีชั่วคราวเท่านั้น
“ทำยังไงดี ทำยังไงดี? ถ้าไม่มีหยางเจี้ยนช่วย ฉันต้องออกไปจากที่นี่ไม่ได้แน่ ๆ แล้วต้องตายน้ำมือผีร้ายนั่นแน่นอน ฉันไม่อยากตายนะ อนาคตของฉันเพิ่งจะเริ่มต้นเอง ถ้ามีหนังแกะอยู่กับฉัน ฉันต้องกลายเป็นคนที่อยู่เหนือผู้อื่นในโลกนี้ได้แน่ ๆ จะให้มาตายอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน!”
หัวใจของฟางจิงตื่นตระหนก เหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มตัว เขาวิ่งต่อโดยสัญชาตญาณ หวังเพียงจะให้ห่างจากเสียงฝีเท้าด้านหลัง
แต่ก็ไร้ประโยชน์ เสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ
ความมืดรอบตัวก็ดูเข้มข้นขึ้น ราวกับจะกลืนกินคนได้
“ไม่…ไม่ได้ ฉันจะตายที่นี่ไม่ได้ เอาหนังแกะให้เขาก็ได้ หยางเจี้ยนพูดถูก ถ้าฉันตาย ต่อให้รู้อะไรมากมายก็ไร้ความหมาย อีกอย่าง ข้อมูลหลัก ๆ เราจำได้หมดแล้ว หนังแกะไม่ได้มีค่ามากเท่าที่คิด”
เมื่อความตายคืบคลานเข้ามา
ไม่มีอะไรที่สละไม่ได้
มือของฟางจิงสั่นระริก เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรกลับไปที่เบอร์ของจางเว่ย
ตู๊…ตู๊ตู๊
สายถูกเชื่อมต่อ
“หนังแกะ ฉันให้! ฉันให้! ขอแค่นายสัญญาว่าจะพาฉันออกไปจากที่นี่!”
เขาพูดแทรกก่อนที่ปลายสายจะเอ่ยอะไร
เสียงของหยางเจี้ยนดังขึ้นจากปลายสาย
“โยนกระดาษหนังแกะลงบนพื้น ฉันจะไปรับเอง”
ฟางจิงคราวนี้ไม่กล้าเล่นแง่อีก เขาหยิบกระดาษหนังสีน้ำตาลคล้ำหนึ่งแผ่นออกมาจากกระเป๋า แล้วโยนลงบนพื้นทันที
“ฉันทำแล้ว ช่วยที ช่วยที ฉันไม่อยากตาย!”
หยางเจี้ยนว่า
“ฉันจะสอนนายหนีจากผีที่ตามอยู่ นายเดินไปทางขวา”
“ดี! ขะ…ขอบคุณ ขอบคุณมาก!”
ฟางจิงกล่าวพลางทำตามอย่างลนลาน
“ต่อไป เลี้ยวขวาอีกครั้ง”
หยางเจี้ยนออกคำสั่งต่อ
ฟางจิงทำตามทันที และผลก็ปรากฏชัด
เสียงฝีเท้าด้านหลังค่อย ๆ ห่างออกไป สุดท้ายเงียบหาย ฟางจิงทั้งตกใจทั้งดีใจ เขารู้ว่าตัวเองปลอดภัยชั่วคราวแล้ว
“โง่…”
หยางเจี้ยนลดโทรศัพท์ลง ริมฝีปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็น เขาหยุดเดิน แล้วมองไปที่ฟางจิงในป่าตรงหน้า ซึ่งกำลังวิ่งสะเปะสะปะราวกับแมลงวันไร้หัว น่าขันสิ้นดี
เสียงฝีเท้าที่ตามฟางจิง
ไม่ใช่ผี
แต่เป็น เขาเอง
ใช่แล้ว ไม่มีผีอะไรตามฟางจิงมา มีเพียงหยางเจี้ยนที่เดินตามอยู่ห่าง ๆ
เพราะฟางจิงกลัวผีจนเสียสติ บวกกับมองเห็นเขตแดนภูตผีไม่ได้ เขาไม่มีทางคิดเลยว่า “สิ่งที่ตามหลังเขา” จะเป็นคน
“นี่เหรอ…กระดาษหนังแกะที่บันทึกข้อมูลอนาคต?
หยางเจี้ยนหยิบกระดาษที่พื้นขึ้นมา
เป็นแผ่นหนังสีน้ำตาลอ่อน นุ่มมือ แต่กลับแผ่กลิ่นไอเย็นยะเยือกเหมือนเพิ่งออกจากห้องแช่แข็ง มีพลังบางอย่างที่ชวนให้ไม่สบายใจ
ทันทีที่เขาจับมัน ดวงตาบนหลังมือก็ค่อย ๆ เปิดขึ้น แผ่แสงสีแดงจาง ๆ ออกมา
‘นี่ไม่ใช่หนังแกะ… แต่เป็นหนังมนุษย์!’ หัวใจของหยางเจี้ยนเต้นระรัว ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัวอย่างฉับพลัน
เขากางมันออก
บนกระดาษมีข้อความหนึ่งเขียนไว้
ฉันชื่อฟางจิง ตอนที่นายเห็นข้อความนี้ฉันคงตายไปแล้ว ไม่ต้องแปลกใจ ฉันคือนายในอีกสิบปีข้างหน้า ฉันใช้วิธีพิเศษบางอย่างส่งข้อมูลจากอนาคตมา ขอให้ตัวฉันในตอนนี้จงจำสิ่งต่อไปนี้ไว้ให้ดี
โลกใบนี้เริ่มปรากฏผีแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ตอนที่นายรู้เรื่องนี้ก็สายเกินไปแล้ว นายล้าหลังผู้ใช้ผีคนอื่นอย่างน้อยหกเดือน
ระวังเพื่อนร่วมชั้นของนายให้ดี หยางเจี้ยน อนาคตเขาน่ากลัวมาก ฉันถูกเขาฆ่าตาย นายต้องลงมือฆ่าเขาก่อน ไม่งั้นอนาคตนายจะตายด้วยน้ำมือเขา จำไว้ ต้องฆ่าหยางเจี้ยน
วันที่ 20 มิถุนายน นายจะเจอโจวเจิ้ง
โจวเจิ้งเป็นผู้ใช้ผีของเขตเอเชีย ฉายา ผีทารกโจวเจิ้ง แต่เขาเป็นเพียงผู้ผ่านทาง ไม่ต้องสนใจมาก
ระวังผีทารกที่อยู่ในร่างของเขา สิ่งนั้นจะเติบโต อีกไม่นานจะกลายเป็น… แนะนำให้อยู่ห่าง มิฉะนั้นจะต้องตาย
ต้องรีบเข้าร่วมศูนย์บัญชาการ
จำไว้…กระดาษทอง
อยู่ห่าง…หนี
…ผี…
ตอนที่หยางเจี้ยนอ่านข้อความเหล่านี้
เขากลับพบว่า ข้อความบนหนังกลับเริ่มซีดจางเร็วขึ้นเรื่อย ๆ
ข้อมูลที่สำคัญกำลังถูกพลังบางอย่างลบออกจนกลายเป็นช่องว่าง จากแผ่นที่เต็มไปด้วยข้อความ ในพริบตากลับกลายเป็นเกือบว่างเปล่า
เหมือนตัวอักษรบนคอมพิวเตอร์ ถูกลบทีละตัวจนหายไปหมด
หยางเจี้ยนยังไม่ทันได้เห็นสิ่งสำคัญใด ๆ ข้อความบนหนังมนุษย์ก็หายไปทั้งหมดแล้ว
‘มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?’
เขาขมวดคิ้ว มองพลิกไปมา
ลบไปหมดจริง ๆ ไม่เหลือร่องรอยแม้แต่จาง ๆ
ภาพที่เห็นทำให้เขานึกถึงหนังเรื่องหนึ่ง ถ้าอดีตถูกเปลี่ยน อนาคตก็จะเปลี่ยนตาม
หรือว่าเพราะเขาแย่งกระดาษหนังมนุษย์มาจากฟางจิง จึงทำให้อนาคตของฟางจิงหายไปจากแผ่นหนังนี้?
แต่ไม่ทันได้คิดต่อ
หนังมนุษย์ก็ปรากฏลายมือใหม่…
แต่คราวนี้
เป็นของ “เขาเอง”
ลายเส้นที่เหมือนมีคนมองไม่เห็นกำลังเขียนขึ้นตรงหน้า
ฉันชื่อหยางเจี้ยน ตอนที่นายเห็นข้อความนี้ ฉันคงตายไปแล้ว ฉันคือนายในอีกสิบปีข้างหน้า กำลังใช้วิธีพิเศษเพื่อบอกข้อ…
หยางเจี้ยนขนลุกซู่ทั้งตัว
สายตาหดแคบลงมองหนังมนุษย์ในมือตัวเอง
“มันคืออะไรกันแน่…ของอัปมงคลแบบนี้…”
นี่ไม่ใช่กระดาษที่บันทึกอนาคตอย่างที่ฟางจิงบอก
เขารู้สึกได้ถึงความอาถรรพ์และความชั่วร้ายจากมัน ข้อความที่หายไปเมื่อครู่ ไม่ได้ถูกลบเพราะเปลี่ยนอดีต
แต่เป็นหนังมนุษย์นี่เองที่ “เลือก” ลบ
มันเปลี่ยนเจ้าของและกำลังลบข้อมูลของเจ้าของเดิมออกไป ดังนั้นมันจึงกำลังสร้างข้อมูลของหยางเจี้ยนขึ้นมา
“สิ่งที่เขียนบนนี้…เชื่อไม่ได้เด็ดขาด เก็บมันไว้ไม่ได้!”
สายตาหยางเจี้ยนเต็มไปด้วยความหวาดระแวง
เขามองรอบ ๆ
คิดจะโยนหนังมนุษย์ลงไปในท่อระบายน้ำ ทำให้มันหายไปตลอดกาล
แต่ข้อความใหม่ก็ผุดขึ้นอีกครั้ง
อย่าโยน อย่าโยน ฉันช่วยคุณได้
ถ้าไม่มีฉัน คุณจะตาย จะตาย
แล้วอักษรทั้งหมดก็หายไป
เหลือไว้เพียงสองคำ
เก็บไว้…เก็บไว้…
สองคำนี่พุดขึ้นมามากมาย บิดเบี้ยว ไม่เป็นระเบียบ ใหญ่บ้างเล็กบ้าง ปนกันเต็มแผ่นหนังมนุษย์ทั้งใบ