บทที่ 13 กระดาษหนังแกะ

ฟางจิงไม่ได้ออกไปไกลจริง ๆ

เขาเองก็หลงทางเช่นกัน แม้จะอาศัยความช่วยเหลือของโจวเจิ้งหนีออกมาจากตรงนั้นได้ แต่ก็ยังคงติดอยู่ที่นี่

ยิ่งไปกว่านั้น เพื่อหนีจากชายชราคนนั้น เขาวิ่งหนีอย่างไร้ทิศทางจนพลัดเข้ามาในสวนเล็ก ๆ หลังโรงเรียน

พื้นที่จริง ๆ แทบไม่มีอะไรใหญ่โตเลย มีเพียงต้นไม้ไม่กี่ต้น

แต่เมื่อถูกความมืดปกคลุม ต้นไม้ไม่กี่สิบต้นตรงหน้ากลับกลายเป็นเหมือนผืนป่าดงดิบสุดกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต กักฟางจิงเอาไว้ไม่ให้หลุดออกไปไม่ว่าพวกเขาจะเดินไปทางไหน ตั้งแต่ต้นจนจบก็ยังคงวนเวียนอยู่ในป่านี้

“บัดซบ มันเป็นเพราะอะไร ทำไมไอ้ผีแก่นั่นถึงยังตามฉันอยู่ตลอด ของแบบนั้นมันควรไปหาไอ้หยางเจี้ยนไม่ใช่เหรอ?”

ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดผวาของฟางจิงมีเหงื่อเย็นผุดขึ้นไม่หยุด “ต้องเป็นเพราะหยางเจี้ยนตายแล้ว เขาตายแล้ว ดังนั้นไอ้ผีแก่นั่นเลยเลือกฉันเป็นเป้าหมายแทน แน่นอนว่าต้องเป็นแบบนั้นแน่ ๆ”

“อนาคตเปลี่ยนไปแล้ว ดังนั้นตอนนี้ฉันเลยกลายเป็นตัวตายตัวแทนของหยางเจี้ยน กลายเป็นเป้าหมายของไอ้ผีแก่นั่น”

“แต่ฉันไม่ใช่หยางเจี้ยน ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าจะเอาตัวรอดจากไอ้ผีแก่นั่นยังไง?”

ตอนนี้ฟางจิงเต็มไปด้วยความเสียใจ รู้แบบนี้แต่แรกก็ควรทำตัวตีสนิทกับหยางเจี้ยน ปล่อยให้เขาวิ่งนำหน้า ส่วนตัวเองขอเพียงแค่แอบตามหลังคอยเอาชีวิตรอดก็พอ

เขารีบร้อนเกินไป ลืมไปว่าตอนนี้หยางเจี้ยนไม่ใช่ศัตรูที่น่ากลัวที่สุด ชายชราตนนั้นต่างหากคือสิ่งที่น่าหวาดหวั่นที่สุด

“ฟะ…ฟางจิง ฟังสิ เสียงฝีเท้านั่นมาอีกแล้ว”

อยู่ ๆ เพื่อนคนหนึ่งที่อยู่ข้าง ๆ ก็ตะโกนขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสั่นระริก

“ทำไมมันเร็วแบบนี้ล่ะ? คนหนึ่งควรจะถ่วงผีเอาไว้ได้หลาย ๆ นาทีไม่ใช่เหรอ”

ฟางจิงเงยหน้าขึ้นทันที จากนั้นกัดฟัน มองเพื่อนที่เหลืออยู่ข้างตัว

เพื่อนที่เหลืออยู่ไม่กี่คนตอนนี้ต่างหลบหน้าเขาราวกับหนีผีร้าย

ตลอดทางที่ผ่านมา ตั้งแต่เขาผลักหยางเจี้ยนเข้าห้องน้ำ เขาก็ทิ้งจ้าวเฉียง วั่นเฟิง และเหอชิวเยี่ยนไว้ข้างหลัง

และในระหว่างทางก็มีบางคนไม่อยากถูกฟางจิงสั่งการ เลือกแยกตัวหนีไป ล้วนหายไปในความมืดไม่เคยพบเจออีกเลย

ตอนนี้รอบกายเขาเหลือเพียงเพื่อนร่วมชั้นราวห้าถึงหกคน

ไม่ใช่เพราะพวกเขาไม่อยากวิ่งหนี แต่เพราะพวกเขาไม่กล้าหนี อยู่กับฟางจิงอย่างน้อยก็ยังมีชีวิตอยู่จนถึงตอนนี้ คนที่หนีไปก่อนหน้านั้นอาจจะตายไปหมดแล้วก็ได้

ตอนนี้ฟางจิงอาศัยความรู้เล็กน้อยที่ตัวเองมี กลายเป็นเหมือนทรราชในกลุ่ม สร้างความหวาดกลัวแก่คนอื่น ๆ

‘น่ารำคาญจริง คนพวกนี้ฉลาดขึ้นแล้ว ไม่ยอมให้ฉันสั่งให้ไปถ่วงผีอีก ถ้าฉันบังคับอีกพวกเขาคงหนีทันทีแน่’

ฟางจิงสบถในใจเมื่อเห็นสีหน้าระแวงและความเป็นศัตรูของพวกเขา

“รีบไป!”

เขาไม่บังคับให้คนอื่นถ่วงเวลาอีก แต่รีบออกปากเร่งให้ทุกคนหนีต่อท่ามกลางป่าที่มืดมิดไร้แสง

แต่ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์มือถือในมือของฟางจิงก็ดังขึ้น

บนหน้าจอคือชื่อของจางเว่ย

ฟางจิงลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็เลือกกดรับสาย

จางเว่ยกับพวกเพื่อนแยกกันไปนานแล้ว บางทีทางนั้นอาจมีความคืบหน้าอะไรเลยโทรมาแจ้ง

“ฟางจิง ฉันเอง หยางเจี้ยน”

เสียงของหยางเจี้ยนดังขึ้นจากปลายสาย

“อ๊า!”

ฟางจิงสะดุ้งจนแทบจะกระโดด เกือบจะทำมือถือหล่น

“น-นายไม่ใช่ตายไปแล้วเหรอ? นายเป็นคนหรือเป็นผีกันแน่?”

“ขอบใจนายมาก ฉันยังไม่ตายหรอก”

เสียงของหยางเจี้ยนในโทรศัพท์เย็นชาอย่างเห็นได้ชัด

สีหน้าฟางจิงเปลี่ยนไม่หยุด เขาเป็นคนผลักหยางเจี้ยนเข้าไปในห้องน้ำที่มีผีแล้วแท้ ๆ แต่กลับไม่ตาย เรื่องแบบนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นกับคนธรรมดาได้ เขาทำได้ยังไงกัน?

“นายโทรหาฉันทำไม?” ฟางจิงข่มใจให้สงบแล้วถามออกไป

หยางเจี้ยนพูดว่า

“นายอยากมีชีวิตรอดไหม? อยากออกไปจากโรงเรียนแบบมีชีวิตไหม?”

“นายมีวิธี?” ฟางจิงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที

“ฉันกลายเป็นผู้ใช้ผีแล้ว นายคิดว่าฉันจะมีวิธีไหมล่ะ” หยางเจี้ยนว่า

ฟางจิงรีบพูด “ดีมากเลย นายรีบช่วยฉันออกไปที!”

“หึ ๆ”

เสียงหัวเราะของหยางเจี้ยนแฝงความเยาะหยัน

“เรื่องก่อนหน้านั้นฉันไม่ได้ตั้งใจหรอก ฉันก็แค่ต้องการมีชีวิตรอดเหมือนกัน พวกเราเป็นเพื่อนร่วมชั้นนะ เรื่องเข้าใจผิดอะไรเราค่อยเคลียร์กันได้หมด ขอแค่นายช่วยฉันออกไป นายจะให้ฉันทำอะไรก็ได้ จะให้ฉันยืนนิ่งให้นายต่อยฟรี ๆ สักหมัดก็ยังได้” ฟางจิงรีบพูดพล่ามด้วยความกลัว

หยางเจี้ยนว่า

“อย่าพูดเรื่องไร้สาระ ถ้านายอยากให้ฉันช่วยออกไป ก็ต้องทำให้ฉันพอใจ ไม่อย่างนั้นก็เตรียมตัวตายที่นี่ได้เลย”

“แล้ว…แล้วนายอยากได้อะไร?”

“โจวเจิ้งบอกฉันว่านายมีบางอย่างแปลก ๆ ฉันอยากรู้ว่าเรื่องมันเป็นยังไง อีกอย่าง ก่อนหน้านี้ในห้องเรียนมีคนพูดว่านายรู้อนาคต นั่นจริงไหม?” หยางเจี้ยนถาม

ฟางจิงตอบทันที

“ใช่ ถูกต้อง ฉันรู้อนาคต ฉันมีข้อมูลของอนาคต สามารถรู้ทุกอย่างที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้!”

“นายช่วยฉันออกไป ฉันจะบอกอนาคตทั้งหมดให้นายรู้ นายเป็นผู้ใช้ผี นายมีชีวิตอยู่ได้ไม่นานหรอก แต่ฉันมีวิธีทำให้นายอยู่รอด วิธีที่จะทำให้นายมีพลังของผีโดยไม่ต้องกลัวว่าร่างจะถูกผียึด นี่เป็นวิธีที่ศูนย์วิจัยนานาชาติค้นพบ ยังอยู่ในขั้นทดลองลับ อีกสามเดือนถึงจะแพร่กระจายออกมา”

“นายจะล้ำหน้ากว่าผู้ใช้ผีคนอื่น ๆ ทั้งหมด อนาคตนายจะไปได้ไกลกว่าพวกเขา”

“นายโกหกฉัน โจวเจิ้งบอกว่าไม่มีใครเดินทางมาจากอนาคตได้ เขายังบอกด้วยว่าศูนย์วิจัยเคยทำการทดลองนี้แล้ว ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าการข้ามเวลา” หยางเจี้ยนตอบกลับ

ฟางจิงได้ยินเสียงฝีเท้าด้านหลังดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ก็ใจหายวาบ รีบวิ่งเร็วขึ้น เขาหอบหนักแล้วพูดว่า

“ฉันไม่ได้มีความทรงจำจากอนาคต สิ่งที่ฉันรู้ทั้งหมดมาจากกระดาษหนังแกะแผ่นหนึ่ง เป็นข้อมูลที่ตัวฉันในอนาคตส่งกลับมาโดยวิธีบางอย่าง เนื้อที่ถูกเขียนบนกระดาษนั้นเป็นข้อความที่ฉันในอีกสิบปีข้างหน้าบันทึกไว้ หยางเจี้ยน นายต้องรีบช่วยฉัน ถ้าฉันตาย นายก็จะไม่ได้ข้อมูลอะไรเลย!”

กระดาษหนังแกะที่บันทึกข้อมูลของอนาคต?

สีหน้าของหยางเจี้ยนเปลี่ยนไป

ถ้าคนไม่สามารถย้อนเวลามาได้  แต่ “สิ่งของ” อาจจะทำได้

มีความเป็นไปได้

“ฉันต้องการกระดาษแผ่นนั้น” หยางเจี้ยนพูดทันที

“ไม่ได้ ของนั้นให้ไม่ได้ มันเป็นของฉัน!” ฟางจิงปฏิเสธทันทีด้วยท่าทีแน่วแน่

“นายนี่ไม่มีทางเลือก สิ่งที่ตามหลังนายกำลังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ นายอยู่ได้อีกไม่นานหรอก รู้อนาคตแล้วไง? ถ้าตายนายก็เอาความรู้นั้นไปใช้ไม่ได้อยู่ดี” หยางเจี้ยนพูด

ฟางจิงลังเลทันที

แต่สถานการณ์ตอนนี้ไม่เปิดโอกาสให้เขาคิดได้นาน เพราะเสียงฝีเท้าด้านหลังนั้นดังชัดและใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ

“ก็ได้! ได้! ฉันให้!”

ฟางจิงหอบหนักจนวิ่งจะไม่ไหวอยู่แล้ว รอบตัวมีแต่ความมืด แม้มือถือช่วยส่องสว่างก็ยังพบว่า ที่นี่ก็ยังเป็นป่าเดิม

เขาออกไปไม่ได้สักที

เขาไม่อยากตาย จึงจำต้องยอม

“แต่…หยางเจี้ยน ถึงฉันจะให้ของนายก็เถอะ แต่ฉันจะเชื่อได้ยังไงว่านายมีความสามารถช่วยฉันจริง?” ฟางจิงยังไม่ลืมเหลือไพ่ติดตัวแม้จะกลัวจนแทบทนไม่ไหว

หยางเจี้ยนว่า

“ผีที่ตามหลังนาย ฉันมีวิธีทำให้นายหนีพ้น แต่นายมีโอกาสแค่ครั้งเดียว ถ้าตอนนั้นนายยังเล่นไม่ซื่อ ฉันจะปฏิเสธข้อตกลงนี้ทันที”

“ตกลง แล้วนายจะให้ฉันทำอะไร?” ฟางจิงถาม

“เลี้ยวซ้าย” หยางเจี้ยนสั่ง

ฟางจิงกัดฟันแล้วเปลี่ยนทิศทางทันที วิ่งเลี้ยวไปทางซ้าย

“ต่อไป เลี้ยวขวา” หยางเจี้ยนบอกต่อ

ฟางจิงทำตามทันที ในใจเริ่มมีความหวัง

เสียงฝีเท้าด้านหลังเริ่มห่างออกไป เขากำลังทิ้งห่างไอ้ผีนั่นได้จริง ๆ

ได้ผล

หยางเจี้ยนมีความสามารถจะช่วยเขาจริง ๆ

“ส่งของมา” หยางเจี้ยนพูด

ฟางจิงสายตาวูบไหว “ถ้าฉันให้ตอนนี้ แล้วนายไม่ช่วยฉันล่ะ? นายช่วยฉันออกไปก่อน พอออกไปได้ ฉันจะให้ของนายทันที”

“งั้นแปลว่าการเจรจาล้มเหลวสินะ? ระวังเอาไว้ให้ดี สิ่งนั้นมันเข้าใกล้นายอีกแล้ว” หยางเจี้ยนพูด

“ตู๊ด…ตู๊ด…”

โทรศัพท์ถูกตัดสายทันที

ในเวลาเดียวกัน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงด้านหลังก็ดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้ฟางจิงตัวสั่นสะท้าน

เขาหันมองซ้ายขวาอีกครั้ง

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เพื่อนร่วมชั้นที่เหลืออยู่ก็หายไปหมดแล้ว ตอนนี้ในป่าแห่งนี้ เหลือเพียงเขาอยู่เพียงลำพัง