บทที่ 6 มือในห้องน้ำ

ประตูห้องน้ำค่อย ๆ เปิดออก มือซีดขาวข้างหนึ่งยื่นออกมาจากความมืดมิด ทุกคนหวาดกลัวจนไม่มีใครกล้าส่งเสียง หัวใจเต้นระรัว ทำได้เพียงนิ่งค้าง

หยางเจี้ยนไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเพื่อนร่วมชั้นอย่างฟางจิงจะคว้าตัวเขาแล้วผลักใส่ผีตัวนั้น

“ฟางจิง นายคิดจะฆ่าฉันเหรอ?” หยางเจี้ยนกัดฟันพูด โชคยังดีที่เขารู้สึกถึงความผิดปกติได้ทันและคว้าแขนของฟางจิงไว้

ทั้งคู่หยุดชะงักและแข็งค้างอยู่กับที่

“หยางเจี้ยน ถ้านายไม่ตาย ฉันก็ไม่มีทางอยู่ได้อย่างสงบสุข นายคิดจริง ๆ หรอว่าสิ่งที่ฉันพูดก่อนหน้านี้เป็นแค่คำพูดลอย ๆ ? ไร้เดียงสาเกินไปแล้ว นายรู้ว่าฉันไม่ได้เป็นมิตร แต่กลับไม่ระวังตัวเลย แต่นั่นก็ไม่ได้เหนือความคาดหมายของฉันเท่าไหร่นัก เพราะตอนนี้นายก็เป็นแค่เด็กนักเรียนธรรมดาคนหนึ่งที่ยังไม่รู้ว่าชีวิตมันโหดร้ายแค่ไหน แต่วันนี้ฉันจะสอนให้เอง”

พูดจบ ฟางจิงก็หันไปตะโกนลั่น “พวกนายมัวทำอะไรกันอยู่ล่ะ?! มาช่วยกันผลักเขาเข้าไปในห้องน้ำเร็ว ถ้าผีนั่นออกมา พวกเราทั้งหมดจะต้องตายแน่ ๆ ถ้าอยากรอด ก็ต้องมีการเสียสละ ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว! เร็ว!”

การอ้างเหตุผลเพื่อความชอบธรรมในภาวะคับขันนั้นได้ผลจริง ๆ ท่ามกลางความหวาดกลัว คนเราสามารถทำได้ทุกอย่างเมื่อมีข้ออ้างที่ดูสมเหตุสมผลพอ

ทันใดนั้น นักเรียนชายสามคนที่เต็มไปด้วยความกลัวก็วิ่งเข้ามา คว้าตัวหยางเจี้ยนไว้ ทั้งสี่คนช่วยกันผลักเขาสุดแรง ต่อให้เป็นใครก็ต้านไม่ไหว ร่างของหยางเจี้ยนถูกผลักล้มลงทันที ตรงไปยังหน้าทางเข้าห้องน้ำ

ในเสี้ยววินาที มือซีดขาวที่ยื่นออกมาจากความมืดก็คว้าหัวไหล่ของหยางเจี้ยนไว้ นิ้วที่เกร็งและเย็นเฉียบบีบรัดแน่น แรงกระชากอันน่าสะพรึงกลัวดึงร่างของหยางเจี้ยนเข้าไปในห้องน้ำที่มืดสนิทด้านหลัง

“หยางเจี้ยน เข้าไปซะ! คราวนี้นายตายแน่ เกิดใหม่ครั้งหน้าขอให้ฉลาดกว่านี้แล้วกัน!” ฟางจิงตะโกนใส่หลังจากที่กระแทกเขาเข้าไปเต็มแรง

หยางเจี้ยนโกรธจนแทบระเบิด ตอนนี้เขารู้สึกได้ว่าหัวไหล่ของตัวเองชาไปหมด เหมือนถูกมือเย็นเฉียบที่ซีดขาวนั้นบดขยี้ และความเหน็บหนาวที่แผ่ซ่านเข้าไปถึงกระดูกจนแทบจะเป็นน้ำแข็ง

“ไอ้สารเลว พวกเราเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันแท้ ๆ แต่พวกแกกลับคิดจะฆ่าฉัน! ถ้าอย่างงั้นก็อย่าหวังว่าจะได้สบาย ถึงฉันจะต้องตาย ฉันก็จะลากพวกแกลงนรกไปด้วย!”

พูดจบ หยางเจี้ยนก็เลิกขัดขืน กลับกัน เขากลับบีบแขนของเพื่อนสองคนที่จับเขาไว้แน่นขึ้นกว่าเดิม แรงดึงอันน่าสะพรึงกลัวจากเบื้องหลังยังคงกระชากร่างของหยางเจี้ยนเข้าไปข้างในเรื่อย ๆ

ฟางจิงเริ่มรู้ตัวว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขารีบถอยหนีไปทันที ไม่ยอมให้หยางเจี้ยนคว้าตัวไว้ได้

“ไม่! อย่านะ! ปล่อยฉัน หยางเจี้ยน ปล่อยฉันเถอะ”

“ขอร้องล่ะ ฉันไม่อยากตาย อย่าจับฉันเลย ไปจับคนอื่นแทนเถอะ”

สองคนที่ถูกหยางเจี้ยนคว้าไว้เริ่มหวาดกลัวสุดขีด ร้องไห้สะอึกสะอื้นขอความเมตตา

แต่เมื่อคิดว่าตัวเองกำลังจะตาย หยางเจี้ยนจึงไม่รู้สึกกลัวอีกต่อไป เขารู้สึกถึงความมืดที่โอบล้อมตัวเขาไว้ แล้วจึงพูดอย่างเย็นชาว่า

“เงียบไปเถอะ ไหน ๆ ก็คิดจะฆ่าฉันแล้ว งั้นก็ตายไปด้วยกันซะ ฟางจิง อย่าคิดว่าจะรอด ถ้าฉันตายแล้วกลายเป็นผี ฉันจะไม่ปล่อยนายไปเด็ดขาด…”

ปัง!

เสียงดังสนั่นดังขึ้น แขนซีดขาวนั้นหดกลับเข้าไปในความมืด และประตูห้องน้ำก็ปิดลงทันที    หยางเจี้ยนและเพื่อนร่วมชั้นสองคนที่ช่วยกันผลักเขา หายตัวไปต่อหน้าต่อตานักเรียนคนอื่น  ประตูถูกปิดแน่นสนิท ไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ อีก

เมื่อเห็นภาพนี้ ฟางจิงก็ถอนหายใจออกมาในที่สุด รอยยิ้มแห่งความโล่งใจปรากฏบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวของเขา

หยางเจี้ยน ในที่สุดนายก็…

“ฟางจิง นาย… นายฆ่าหยางเจี้ยนกับคนอื่นไปจริง ๆ เหรอ…” เพื่อนคนหนึ่งที่เห็นเหตุการณ์เอ่ยเสียงสั่น

ฟางจิงยิ้มอย่างบิดเบี้ยว “หุบปากซะ! ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน พวกเราทุกคนคงตายไปแล้ว ถ้าผีนั่นเดินออกมาเมื่อกี้ พวกนายยังจะยืนแบบนั้นกันอยู่อีกหรอ? ถ้าอยากรอดก็ตามฉันมา พวกเขาสามคนถ่วงผีไว้ได้ไม่นานหรอก พอผีฆ่าพวกเขาเสร็จ มันจะกลับออกมาอีก แล้วพวกเรานั่นแหละที่จะต้องตายเป็นรายต่อไป!”

ทันทีที่พูดจบ ฟางจิงก็หมุนตัวกลับ เดินขึ้นบันไดโดยไม่พูดอะไรอีก

“ฟางจิง เราจะย้อนกลับไปทำไม?”

“ถ้าเดินลงไปต่อก็เจอทางตัน แล้วใครจะรู้ว่าเราจะเจออะไรอีก? ถ้าย้อนกลับไป เราอาจจะเจอโจวเจิ้ง ถ้าเขายังไม่ตาย เขาอาจช่วยเราได้” ฟางจิงตอบ ในใจของเขาเองก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัวไม่แพ้กัน เพราะยิ่งมีคนตายในเขตแดนภูตผีมากเท่าไหร่ สถานที่แห่งนี้ก็ยิ่งน่าสะพรึงกลัวมากขึ้นเท่านั้น เวลาหลบหนีก็ยิ่งน้อยลงทุกที

อากาศหนาวเย็นและมืดมิด มีเพียงเสียงน้ำหยดดังเป็นระยะ เหมือนก๊อกน้ำที่ปิดไม่สนิท แขนซีดขาวลากหยางเจี้ยนและเพื่อนร่วมชั้นอีกสองคนเข้าไปในห้องน้ำที่มืดสนิท

“ออกไปเร็ว! รีบหนีออกจากที่นี่!”

ต้วนเผิงกับเจิ้งเฟยสะบัดหลุดออกจากมือของหยางเจี้ยนได้ พวกเขาตื่นตระหนกสุดขีด ต่างรีบลูบคลำตามผนัง หาทางเปิดประตูเพื่อหนีออกไป

ผนังเย็นเฉียบ เต็มไปด้วยรอยแตกและหลุมบ่อ มันส่งกลิ่นเน่าเหม็นออกมา ห้องน้ำมีขนาดไม่ใหญ่นัก ปกติแล้ว แม้จะปิดตาก็ยังหาทางออกได้ง่าย ๆ แต่ตอนนี้ไม่ว่าจะคลำไปทางไหน ข้างหน้าก็มีแต่กำแพง

ซ้ายก็กำแพง ขวาก็กำแพง…  และด้านหน้าก็มีเพียงกำแพงที่ทอดยาวไปไม่มีที่สิ้นสุด

ประตู… หายไปแล้ว

“ประตูอยู่ไหน?! มันเคยอยู่ตรงนี้ไม่ใช่เหรอ? เจิ้งเฟย นายหาเจอไหม?” ต้วนเผิงเสียงสั่น น้ำตาคลอ

“ไม่เจอ… ไม่มีเลย…” เจิ้งเฟยตอบด้วยน้ำเสียงหวาดกลัว

ทั้งสองคนยังคงลูบคลำกำแพงอย่างบ้าคลั่ง พยายามหาทางออกจากห้องน้ำที่คุ้นเคย แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน ก็ไม่เจอประตู มีเพียงผนังที่เย็นยะเยือก หรือบางที… ประตูนั่นอาจไม่เคยมีอยู่เลย

ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังพยายามหาทางออก หวังว่าจะคลำหาประตูให้พบ หยางเจี้ยนกลับกำลังเผชิญกับสถานการณ์ที่เลวร้ายลงเรื่อย ๆ

เขาสัมผัสได้ถึงมือเย็นเฉียบที่จับอยู่บนไหล่ของเขา ในตอนแรกเขารู้สึกชาแค่บริเวณไหล่ แต่ตอนนี้ ความรู้สึกเริ่มเลือนหายไปจากแขนข้างหนึ่งของเขาแล้ว และยิ่งเวลาผ่านไป ส่วนต่าง ๆ ของร่างกายก็ค่อย ๆ สูญเสียความรู้สึกอย่างต่อเนื่อง  ถ้าความเย็นนี้ลามไปทั่วทั้งร่าง หยางเจี้ยนมั่นใจว่า เขาจะกลายเป็นศพที่เย็นเฉียบโดยสมบูรณ์

เหงื่อเย็นผุดพรายทั่วใบหน้าของหยางเจี้ยน เขาพยายามดิ้นรนอย่างสุดกำลังเพื่อให้หลุดออกจากการเกาะกุม

แต่ความพยายามก็ไร้ผล บริเวณที่มือซีดนั้นจับไว้ มันเหมือนกับถูกตอกตรึงด้วยตะปูเหล็กแน่นหนา ไม่มีการขยับใด ๆ แม้แต่น้อย เขาพยายามทุกวิถีทางเพื่อดิ้นให้หลุด แต่ก็ไม่เป็นผลเลยแม้แต่น้อย

‘เราจะต้องตายที่นี่จริง ๆ เหรอ…’ นี่คือความคิดเดียวที่ผุดขึ้นมาในหัวของเขาในตอนนั้น

สุดท้าย… อาจเป็นเพราะยอมรับชะตากรรม ในใจของหยางเจี้ยนจึงไม่มีความหวาดกลัวอีกต่อไป เขาคิดเพียงว่าไหน ๆ ก็จะตายแล้ว อย่างน้อยก็อยากโทรหาครอบครัวสักครั้ง ทิ้งข้อความสุดท้ายไว้ก่อนจากโลกนี้ไป

รอยยิ้มขื่นขมผุดขึ้นที่มุมปากของเขา

เขาฝืนทนความเย็นชาจนแทบเป็นน้ำแข็งทั่วทั้งร่าง ค่อย ๆ หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา หวังจะโทรหาคนในครอบครัว แต่เมื่อเขาเปิดโทรศัพท์ หน้าจอกลับกะพริบขึ้นมา พร้อมกับแสดงเนื้อหาในกระทู้เรื่องเล่าที่เขาเคยอ่านก่อนหน้านี้  เรื่องราวในกระทู้อยู่ที่หน้าสุดท้าย  สิ่งที่แสดงอยู่ตรงหน้าคือ ไฟล์เสียง

หยางเจี้ยนชะงักไปทันทีเมื่อเห็นไฟล์เสียงนั้น แล้วจู่ ๆ เขาก็คิดถึงเสียงเคาะประตูของชายชราขึ้นมา

‘เดี๋ยวก่อน… ถ้าชายชราคนนั้นฆ่าเหยื่อด้วยการเคาะประตู งั้นเสียงนี้ก็ไม่ควรมีผลแค่กับคน แต่กับวิญญาณก็อาจได้ผลด้วยเหมือนกัน โจวเจิ้งเองก็เคยพูดไว้ว่ามีเพียงผีเท่านั้น ที่จัดการกับผีได้’

เมื่อคิดได้เช่นนั้น ดวงตาของหยางเจี้ยนก็เบิกกว้างขึ้น ความหวังริบหรี่บางอย่างได้ผุดขึ้นในใจของเขา เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบใช้แขนอีกข้างที่ยังขยับได้อยู่ เปิดไฟล์เสียงทันที

ก็อก… ก็อกก็อก…

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ดังก้องกังวานไปทั่วในความมืด แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น…มือซีดขาวที่เกาะอยู่บนไหล่ของหยางเจี้ยนราวกับถูกของร้อนลวก รีบหดกลับเข้าไปในความมืดอย่างรวดเร็ว ความเย็นชาและความรู้สึกแข็งทื่อทั้งร่างก็พลันจางหายไปในพริบตา