ตอนที่ 95 : การสำรวจ

ตอนที่ 95 : การสำรวจ

กลับมาที่ฐานลวี่หยวน

หลังจากผ่านพ้นภัยพิบัติไป ฐานลวี่หยวนก็กลับมาพัฒนาอย่างรวดเร็วอีกครั้ง

ในช่วงเย็นของวันถัดมาจากวันที่มีฝนกรด

วันนี้สมาชิกทีมต่อสู้ไม่ได้ออกไปค้นหาเสบียง แต่พวกเขายังอยู่รอบๆ ฐานเพื่อทดสอบและยืนยันการกลายพันธุ์ของพวกซอมบี้

กระบวนการก็ไม่ได้ซับซ้อน

พวกเขาเพียงแค่ต้องล่อซอมบี้เข้ามาแล้วใช้ตาข่ายขนาดใหญ่พิเศษบนกำแพงคลุมเป้าหมายไว้ พวกเขาไม่จำเป็นต้องฆ่ามัน แต่พวกเขาเกี่ยวมันและลากไปยังพื้นที่ปลอดภัยที่ถูกแยกออกมานอกฐาน

พวกเขาถอนฟันของมันออกมาทั้งหมด ก่อนจะสวมที่ครอบปากแบบพิเศษและยังตัดนิ้วทั้งหมดของมันทิ้ง (เหลือไว้แค่แขนให้มันแกว่งเล่นเพื่อที่พวกเขาจะได้รักษาระดับความเร็วในการวิ่งแบบปกติของมัน) หลังจากนั้นพวกเขาก็ใช้เทปปิดบาดแผลทั้งหมดของมันเพื่อป้องกันของเหลวจากร่างกายของมันกระเด็นใส่

พวกเขาผูกเชือกรอบเอวของมันโดยเหลือความยาวเชือกไว้ระดับหนึ่ง เพื่อกำหนดขอบเขตที่มันจะสามารถเคลื่อนไหวได้

จากนั้นพวกเขาก็จะทำการทดลองและทดสอบมัน

และตราบใดที่พวกเขายังระมัดระวังให้มากพอ พวกเขาก็จะไม่ได้รับบาดเจ็บอย่างแน่นอน

หลังจากการทดสอบมาตลอดทั้งวัน พวกเขาก็ได้ประเมินการเปลี่ยนแปลงล่าสุดของซอมบี้ออกมาคร่าวๆ

พวกเขาพบว่าความแข็งแกร่งของซอมบี้ที่ถูกจับมาเพิ่มขึ้น 20 ถึง 40 เปอร์เช็นต์เมื่อเทียบกับเมื่อก่อน

ในแง่ของความคล่องตัว หรือก็คือความเร็วในการเคลื่อนที่ มันเร็วกว่าเมื่อก่อน 10 ถึง 30 เปอร์เซ็นต์

หากความเร็วของซอมบี้ที่ไล่ล่ามนุษย์อย่างเต็มที่ในอดีตเทียบเท่ากับการวิ่งเหยาะๆ ตอนนี้พวกมันก็วิ่งได้เร็วเกือบจะเท่ากับการวิ่งด้วยความเร็วระดับกลางของมนุษย์แล้ว!

หากมนุษย์ถูกซอมบี้ไล่ล่าด้วยความเร็วระดับนี้ พวกเขาอาจจะสามารถสลัดมันทิ้งได้ในช่วงแรก แต่พอผ่านไปได้สักระยะหนึ่งพวกเขาก็จะถูกมันตามทันอย่างแน่นอน!

เพราะมนุษย์ไม่สามารถวิ่งเร็วได้นานขนาดนั้น แต่ซอมบี้สามารถทำได้!

นอกจากนี้ การตอบสนองต่อกลิ่นและเสียงของพวกมันก็ไวขึ้นด้วย การมองเห็นดูเหมือนจะยังคงไม่มีการเปลี่ยนแปลงและอาการไม่ชอบแสงแดดของพวกมันก็ดูจะยังคงเหมือนเดิม

นี่แสดงให้เห็นได้ชัดว่า

การออกไปข้างนอกนั้นมีอันตรายเพิ่มขึ้นอีกแล้ว

แผนการทำภารกิจต่างๆ ในอนาคตเองก็จะต้องได้รับการเปลี่ยนแปลง

เดิมที สมาชิกทีมต่อสู้หนึ่งคนอาจจะสามารถจัดการกับซอมบี้ 2 ถึง 3 ตัวได้ แต่ตอนนี้พวกเขาสามารถรับมือได้เพียง 1 ถึง 2 ตัวเท่านั้นและแผนการต่อสู้แบบเดิมก็จะไม่สามารถใช้ได้อีกต่อไป

นี่เป็นเพียงข้อมูลจากซอมบี้ที่ถูกจับได้นอกฐานลวี่หยวนและจากการสุ่มจับตัวอย่างในเมืองเหมินถังเท่านั้น ส่วนข้อมูลของซอมบี้ที่อยู่ในสถานที่ที่ห่างไกลออกไปพวกเขาก็คงจะต้องหาข้อมูลในภายหลัง

และอย่าลืมว่าซอมบี้จะแข็งแกร่งขึ้นอีกในเวลากลางคืน ดังนั้นพวกเขาจึงต้องทดสอบพวกมันอีกครั้งในเวลากลางคืน

แม้ว่าพวกเขาจะออกไปข้างนอกในเวลากลางคืนไม่บ่อยนัก แต่พวกเขาก็จำเป็นต้องเข้าใจข้อมูลเฉพาะเหล่านี้ด้วย

ในเวลานี้ ทีมต่อสู้ก็ได้ข้อสรุปเบื้องต้นที่ต้องการแล้ว

หลังจากที่หัวหน้าทีมรายงานเรื่องเหล่านี้ให้ฉินจิ้นฟัง

ฉินจิ้นก็ได้เปรียบเทียบมันกับความแข็งแกร่งของซอมบี้ในชาติก่อนของเขา ซึ่งก็เกือบจะเหมือนกัน

ความแข็งแกร่งของซอมบี้ส่วนใหญ่ก็จะอยู่ประมาณนี้

ในเวลากลางคืน ฉินจิ้นได้สั่งให้สมาชิกทีมต่อสู้ไปยังห้องประชุมบนชั้นสองเพื่อปรับยุทธวิธีของพวกเขาใหม่ การเปลี่ยนแปลงโดยรวมไม่ได้มากนัก แต่รายละเอียดบางอย่างจะต้องถูกปรับเปลี่ยน

"ทุกคนจะออกไปเป็นทีมเพื่อค้นหาเสบียงในวันพรุ่งนี้ ซึ่งนี่อาจจะถือได้ว่าเป็นการทำความคุ้นเคยกับโลกภายนอกใหม่อีกครั้ง"

"ในเวลาเดียวกัน ฉันอยากให้พวกคุณเริ่มให้ความสนใจกับผู้รอดชีวิตภายนอกขึ้นด้วยและหากพบคนที่เหมาะสม ก็สามารถพาพวกเขากลับมาที่ฐานก่อนได้แล้วฉันจะประเมินเองว่าจะรับพวกเขาเข้ามาหรือไม่ ส่วนหัวหน้าหน่วยให้ไปที่ห้องทำงานของฉันหลังจากเลิกประชุม ฉันจะให้ข้อมูลภารกิจพวกนายที่นั่น"

เขาพูดกับสมาชิกทีมทุกคน ซึ่งนี่จะเป็นการตัดสินใจชั่วคราวเกี่ยวกับทิศทางการทำภารกิจของพวกเขาด้วย

หลังจากออกจากห้องประชุม ฉินจิ้นก็กลับไปที่ห้องทำงานของเขาทันที

เมื่อเข้ามาในห้องทำงานของเขา ฉินจิ้นก็พบเซี่ยเหยียนและสองพี่น้องตระกูลซุนทันที

เมื่อเห็นแบบนั้นเขาก็หยิบที่อยู่ของเป้าหมายของพวกเขาในวันพรุ่งนี้ออกมาและสั่งการทันที

"พรุ่งนี้พวกนายจะต้องนำเฮลิคอปเตอร์สองลำออกไป พวกนายสามารถจัดสรรปลายทางกันได้เองเลย แต่จำไว้ว่าพวกนายจะต้องบันทึกสภาพถนนตลอดทางกลับมาด้วย และหากสามารถสำรวจสถานที่นั้นได้ก็ให้สำรวจมา แต่หากไม่ได้ก็รีบหาวิธีถอนกำลังออกมาทันที!"

หลายคนเห็นที่อยู่บนมือและข้อควรระวังที่อยู่ด้านหลัง พวกเขาแต่ละคนก็อดไม่ได้ที่จะจ้องมองฉินจิ้น!

อึก—

ท่านประธานฉินตั้งเป้าหมายไปยังที่สถานที่พวกนี้แล้ว!

ทั้งสามคนไม่กล้าพูดอะไรอีกและซ่อนความคิดต่างๆ ไว้ในใจ

หลังจากที่พวกเขาเข้าใจแล้ว พวกเขาก็ออกจากห้องทำงานไปเพราะพวกเขาต้องเตรียมการบางอย่างก่อนออกเดินทางพรุ่งนี้

หลังจากฉินจิ้นมองดูคนทั้งสามจากไป เขาก็กลับไปนั่งที่เก้าอี้ของเขา

เขาจุดบุหรี่และสูบมันอย่างช้าๆ

หลังจากแผ่นดินไหวและฝนกรดผ่านไปมันก็เหมือนกับการเพิ่มสถานะติดลบให้กับผู้รอดชีวิตทั่วโลก แต่เป็นการเพิ่มบัฟให้กับซอมบี้

ความยากในการเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลกก็เพิ่มขึ้นอีกครั้ง

อย่าคิดว่าจะหาเสบียงและอาหารได้ง่ายๆ อีกต่อไป

ช่วงเวลาทองในการปรับตัวเกือบหนึ่งเดือนหลังจากคืนแห่งการกลายพันธุ์ได้ผ่านไปแล้วและโหมดความยากใหม่นี้ก็เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น

ความท้าทายที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

ส่วนเรื่องการกำหนดเป้าหมายไปที่พื้นที่ทางทหารในตอนนี้

แน่นอนว่ามันเป็นเพราะความแข็งแกร่งของพวกเขาในอดีตยังมีไม่พอและก่อนหน้านี้มันก็ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม

ทีมต่อสู้ในอดีตไม่สามารถเทียบได้กับทีมต่อสู้ที่มีประสบการณ์ในปัจจุบันได้เลยและในตอนนั้นพวกเขาก็ยังไม่มีเฮลิคอปเตอร์สำหรับออกสำรวจล่วงหน้าด้วย

การนำทีมออกไปที่แบบนั้นตั้งแต่วันสิ้นโลกวันแรก ไม่ต้องพูดถึงว่าอาวุธของพวกเขายังไม่พร้อมหรือพวกเขายังไม่สามารถใช้พวกมันได้อย่างเชี่ยวชาญเลย เพียงแค่การเดินทางหลายร้อยกิโลเมตรก็อาจจะทำให้พวกเขาต้องสูญเสียกำลังคนไปมากแล้วและยังไม่ต้องพูดถึงการที่สถานที่เป้าหมายของพวกเขาอาจจะยังมีคนอยู่เลยด้วยซ้ำ

แต่ในตอนนี้ที่สิ่งต่างๆ ดูจะพร้อมแล้วเขาถึงได้เริ่มกลับมาคิดถึงเรื่องนี้อีกครั้ง

เขาจะมอบรายการภารกิจใหม่ให้กับหัวหน้าทีมต่อสู้ในภายหลังและเขาจะทำให้อีกฝ่ายเริ่มทำความคุ้นเคยกับโลกภายนอกใหม่ในวันพรุ่งนี้

และเมื่อผลการสำรวจทางอากาศออกมา เขาก็จะนำทีมต่อสู้ด้วยตัวเองเพื่อเสริมความแข็งแกร่งอย่างก้าวกระโดดอีกครั้ง!

เขาสูบบุหรี่

พร้อมกับดวงตาของเขาจ้องมองออกไปยังท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวนอกหน้าต่าง

....

วันรุ่งขึ้น

แสงอาทิตย์ยามเช้าก็ส่องลงมาบนพื้นตั้งแต่เช้าตรู่

นี่เป็นอีกวันหนึ่งที่เป็นวันที่ดี

นับตั้งแต่ฝนตกเมื่อสองวันก่อน พวกเขาก็มีแสงแดดสดใสสองวันติดต่อกันแล้ว

แสงแดดอันอบอุ่นได้ปัดเป่าความหนาวเย็นของคนในฐานที่ต้องตื่นแต่เช้า

ฉินจิ้นมองดูทีมต่อสู้ขับรถออกไป

จากนั้นเขาก็มายังสถานที่ที่จอดเฮลิคอปเตอร์ไว้

ตอนบ่ายของเมื่อวานนี้ เฮลิคอปเตอร์สองลำที่ต้องออกเดินทางในวันนี้ก็ได้รับตรวจสภาพและซ่อมแซมล่วงหน้า เติมน้ำมันเชื้อเพลิงและเติมเชื้อเพลิงสำรองแล้วและพวกมันก็จอดอยู่ที่จุดขึ้นลงในฐาน

ในเวลานี้ ฉินจิ้นเพิ่งมาถึงและเห็นกลุ่มคนเล็กๆ กำลังยืนพูดคุยกันอยู่ด้านล่าง

นั่นคือเซี่ยเหยียน สองพี่น้องตระกูลซุนและคนอีกสองสามคน

ทันทีที่เขาเดินเข้าไป ผู้คนที่กำลังคุยกันอยู่ก็สังเกตุเห็นเขา พวกเขาจึงรีบเข้ามาทักทายฉินจิ้น

"นี่คือคนที่กำลังจะฝึกขับเฮลิคอปเตอร์ใช่ไหม?"

ฉินจิ้นยืนกอดอกและถามพวกเขา

ตอนที่เขาเดินมาเมื่อครู่นี้ เขาก็เห็นแล้วว่าคนเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นคนคุ้นหน้าคุ้นตา ไม่ว่าจะเป็นคนจากทีมต่อสู้หรือจากทีมป้องกันฐาน

คราวนี้ซุนเสี่ยวหลงตอบ

"ครับ พวกเราได้พูดคุยกับหัวหน้าทีมต่อสู้ หัวหน้าทีมป้องกันและพ่อของท่านประธานแล้วครับ แต่ละฝ่ายได้คัดเลือกสมาชิกมาฝึกฝ่ายละหนึ่งคนครับ เพียงแต่เราจะไม่นับว่าผมกับเสี่ยวหู่อยู่ในทีมต่อสู้ ดังนั้นนั่นจะหมายความว่าแต่ละฝ่ายก็จะมีคนที่ขับเฮลิคอปเตอร์ได้ฝ่ายละ 1 คนครับ พวกเราคิดว่าวิธีนี้น่าจะเหมาะสมและเป็นประโยชน์ต่อทุกฝ่ายมากที่สุดครับ”

โอ้

ฉินจิ้นดีใจมากเมื่อได้ยินแบบนั้น คนกลุ่มนี้ทำงานกันได้ดีจริงๆ

นี่สิถึงจะเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาที่ดี

เขาพยักหน้าด้วยความพึงพอใจและชมเชยพวกเขาอีกเล็กน้อย

"พวกนายทำงานกันต่อไปเถอะ ไปเตรียมตัวให้พร้อมแล้วออกเดินทางได้เลย"

เมื่อเห็นว่าใกล้ถึงเวลาแล้ว ฉินจิ้นก็ไม่อยากรบกวนเวลาออกเดินทางของพวกเขา เขาจึงเดินออกจากการสนทนาและปล่อยให้พวกเขาออกเดินทางโดยเร็ว

พวกเขาตอบรับ

ไม่นานหลังจากนั้น

เฮลิคอปเตอร์ขนาดกลางสองลำที่เตรียมไว้ก็เริ่มทำงาน ใบพัดของมันเริ่มหมุนและหลังจากความเร็วถึงจุดที่เหมาะสม พวกมันก็ค่อยๆ ลอยขึ้น ก่อนจะหันหน้าไปทางทิศที่ต้องการจะไปและบินตรงออกไปทันที

ฉินจิ้นเฝ้าดูฉากนี้อย่างเงียบๆ จากระยะไกล

และเขาก็หวังว่าการสำรวจครั้งนี้จะนำข่าวดีกลับมาให้เขา

...

เมืองเหมินถัง

ในพื้นที่อยู่อาศัยเล็กๆ แห่งหนึ่งห่างจากฐานลวี่หยวนไปประมาณสี่หรือห้ากิโลเมตร

ในอาคารสี่ชั้นแห่งหนึ่ง

บนชั้นสาม มีผู้รอดชีวิตมากกว่าสิบคนรวมตัวกันอยู่!

บางคนนั่งอยู่บนเก้าอี้ บางคนพิงหน้าต่างและบางคนยืนอยู่ที่ประตูอย่างเงียบๆ และดูเหมือนพวกเขาจะกำลังรออะไรบางอย่างอยู่

บนใบหน้าของบางคนและฝ่ามือที่เปิดเผยออกมาให้เห็น ก็สามารถมองเห็นรอยแผลเป็นสดๆ ได้ ซึ่งน่าจะเป็นผลมาจากฝนกรดเมื่อวานนี้

ขณะที่คนเหล่านี้เงียบอยู่

คนที่ยืนอยู่ที่ประตูก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่รีบเร่งขึ้นมาจากบันได!

ไม่นานหลังจากนั้น ชายหนุ่มวัยยี่สิบกว่าๆ ที่สวมเสื้อผ้าหนาและสวมหมวกไหมพรมบนศีรษะก็วิ่งเข้ามา

พวกเขาเห็นว่าใบหน้าของอีกฝ่ายดูตื่นเต้น ใบหน้าของเขาแดงก่ำและปากของเขาก็ยังคงหอบ ไม่รู้ว่าเกิดจากการวิ่งหรืออะไร

ทุกคนในห้องจดจ่อความสนใจไปที่เขา

หนึ่งในนั้นซึ่งเคยพิงหน้าต่างอยู่ เขาเป็นคนที่แต่งตัวดูสะอาดสะอ้านที่สุดในที่นี้ก็ถามออกมาทันที

"เป็นไงบ้าง? เสี่ยวหลี่ คราวนี้นายหาสถานที่ที่พวกนั้นอยู่เจอแล้วใช่ไหม?"

ชายที่เพิ่งกลับมาดูเหมือนจะหายใจเข้าได้เต็มปอดในที่สุด เมื่อเห็นชายวัยกลางคนถามเขา เขาก็ยังคงพูดเสียงดังด้วยสีหน้าตื่นเต้น

"หัวหน้า! ผมเจอแล้ว!! ในที่สุดผมก็พบสถานที่ที่พวกนั้นอยู่แล้ว!"

"ที่นั่นใหญ่มาก! ใหญ่จนอึ้งไปเลย!"

"แล้วก็มีกำแพงที่สูงมากๆ ด้วย!!"