ตอนที่ 40: ผู้หลบหนีสองคน

ตอนที่ 40: ผู้หลบหนีสองคน

วันต่อมา

เวลา 06:30 น.

ท้องฟ้าเพิ่งจะเริ่มสว่างจางๆ

ที่ประตูฐานลวี่หยวน

สมาชิกทีมต่อสู้ที่เตรียมจะออกไปค้นหาเสบียงและทีมที่จะไปโรงงานเคมีเพื่อขนย้ายสิ่งของก็พร้อมแล้ว

วันนี้อากาศเย็นลงกว่าเดิม อุณหภูมิเริ่มลดลงต่ำกว่า 20 องศาแล้ว สมาชิกทีมต่อสู้ทุกคนจึงสวมเสื้อกันหนาว

ทุกคนถอนหายใจกับอุณหภูมิที่ลดลงอย่างรวดเร็วในปีนี้

ยกเว้นฉินจิ้นเพราะเขารู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น

ขบวนรถกว่า 10 คันขับออกจากประตูฐานไปทีละคัน โดยส่วนใหญ่จะมุ่งหน้าไปยังโรงงานเคมี

ส่วนทีมต่อสู้คนอื่นๆ ก็จะแยกย้ายกันไปในทิศทางต่างๆ เป็นทีมเล็กๆ และหายลับไปอย่างรวดเร็วตามสี่แยกต่างๆ ซึ่งหลังจากนี้พวกเขาจะต้องต่อสู้ด้วยตัวของพวกเขาเอง

ฉินจิ้นไปส่งทีมต่อสู้ด้วยตัวเองถึงหน้าประตูแล้วจึงกลับเข้ามาที่ออฟฟิศของเขา

เขาเรียกหวังหยาง จ้าวหลิง ถังจินหมิงและคนอื่นๆ ผ่านทางวิทยุสื่อสาร

ตอนนี้โลกไม่มีอินเทอร์เน็ตอีกแล้ว การติดต่อสื่อสารโดยส่วนใหญ่จึงต้องอาศัยวิทยุสื่อสาร

ภายในฐานลวี่หยวน มีเพียงบางตำแหน่งที่จำเป็นเท่านั้นที่ได้ครอบครองวิทยุสื่อสาร

ในไม่ช้า

ยกเว้นพ่อฉินและสมาชิกทีมรักษาความปลอดภัยบางคนที่ยังคงดูแลการก่อสร้างกำแพงอยู่ ผู้จัดการคนอื่นๆ ก็มาที่ออฟฟิศของเขา

เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาของทุกคน ฉินจิ้นเดินไปยืนหน้ากระดานไวท์บอร์ดเคลื่อนที่ที่มุมห้องของเขาและพูดว่า

"พวกคุณเป็นผู้จัดการของฐาน ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา พวกคุณทุกคนคงจะได้รวบรวมข้อมูลทั้งการใช้น้ำและไฟฟ้าในแต่ละวันของฐานมาแล้ว รวมถึงการใช้วัสดุก่อสร้าง ฉันต้องการให้พวกคุณเขียนข้อมูลตามส่วนที่พวกคุณแต่ละคนรับผิดชอบลงบนนี้ เราจำเป็นต้องทำสถิติการใช้ทรัพยากรในแต่ละวันแล้ว"

ทุกคนตอบรับอย่างพร้อมเพรียง

เมื่อคืนนี้ ฉินจิ้นได้แจ้งให้พวกเขาทราบล่วงหน้าแล้วว่าในวันรุ่งขึ้น พวกเขาจะต้องมารายงานผลการทำงานล่าสุดในออฟฟิศของเขา ทุกคนจึงเตรียมตัวมาพร้อมแล้ว

พวกเขาแต่ละคนเดินมาที่กระดานไวท์บอร์ดทีละคนและเขียนข้อมูลในส่วนที่ตัวเองรับผิดชอบลงไป

ไม่นาน กระดานไวท์บอร์ดก็เต็มไปด้วยข้อมูลมากมาย

อันดับแรกคือการใช้ไฟฟ้าในแต่ละวันของฐาน

ในแต่ละวัน ระบบหมุนเวียนอากาศใต้ดิน คลังเก็บของ ระบบควบคุมอุณหภูมิห้องเย็น การก่อสร้างและการผลิตบนพื้นดิน ระบบกล้องวงจรปิด การทำอาหาร ไฟส่องสว่างในที่พักอาศัยและอื่นๆ จะต้องการใช้ไฟฟ้าทั้งหมดประมาณ 700 kWh ต่อวัน

และอัตราการใช้ไฟฟ้าระดับนี้อยู่ในสภาวะที่พวกเขาพยายามประหยัดให้ได้มากที่สุดแล้ว

สำหรับสถานการณ์ด้านการผลิตไฟฟ้า

พวกเขาใช้แผงโซลาร์เซลล์ผลิตไฟฟ้าจากพลังงานแสงอาทิตย์ พวกมันถูกวางไว้ตามหลังคาของอาคารทั้งหมด รวมถึงพื้นที่เปิดโล่งบางส่วนภายในฐาน

และโชคดีที่มีการเตรียมการไว้ล่วงหน้าและซื้อพวกมันมาเป็นจำนวนมาก

โดยปกติแล้ว หลังคาบ้านทั่วไปที่ติดตั้งแผงโซลาร์เซลล์ขนาด 80 ตารางเมตร รับแสงแดด 8 ชั่วโมงต่อวันเมื่อคำนวณอัตราการผลิตไฟคร่าวๆ ที่ 1KWh ต่อชั่วโมงพวกเขาก็จะได้ไฟฟ้าเท่ากับ 8 kWh ต่อวันแต่หลังจากผ่านการเก็บในแบตเตอรี่และวงจรอินเวอร์เตอร์ประสิทธิภาพก็จะเหลือเพียง 80% เท่านั้น

หรือให้พูดสั้นๆ ก็คือการผลิตไฟฟ้าของบ้านหนึ่งหลังในวันที่สภาพอากาศดีจะอยู่ที่ประมาณ 6.4 kWh ต่อวัน

ฐานลวี่หยวนมีพื้นที่ขนาดใหญ่และติดตั้งแผงโซลาร์เซลล์ไว้ 5,000 ตารางเมตรและในวันที่แดดออกพวกเขาจะผลิตไฟฟ้าได้ประมาณ 640 kWh

ซึ่งใกล้เคียงกับอัตราการใช้ไฟฟ้าในแต่ละวัน แต่นั่นก็ยังไม่เพียงพอเล็กน้อย

ส่วนใหญ่เป็นเพราะพวกเขามีการก่อสร้างจำนวนมากเมื่อเร็วๆ นี้และอุปกรณ์ไฟฟ้าบางอย่างไม่สามารถประหยัดการใช้พลังงานไฟฟ้าได้เพื่อเร่งการก่อสร้างให้ทันตามระยะเวลาที่ถูกกำหนดไว้

ถึงจะมีเหตุผลรองรับ แต่ก็ยังเห็นได้ชัดว่าการใช้ไฟฟ้าของฐานมีปัญหาจริงๆ

เพราะพวกเขาไม่สามารถรับประกันได้ว่าทุกวันจะมีแดด

เมื่อฝนตกหรือมีเมฆครึ้มติดต่อกันหลายวัน อัตราการผลิตไฟฟ้าก็จะลดลงอย่างรวดเร็ว

และเสบียงในคลังสินค้าใต้ดินก็ขาดไฟฟ้าไม่ได้

ผู้จัดการทราบดีอยู่แล้วว่าฐานของพวกเขามีคลังเก็บของใต้ดินและยังเก็บเสบียงไว้ในปริมาณที่มากจนแม้แต่พวกเขาก็ยังไม่ทราบแน่ชัดว่ามีอยู่เท่าไหร่

อาวุธและธัญพืชจำนวนนับไม่ถ้วนถูกขนกลับมาในทุกๆ วันและเก็บไว้ในคลังซึ่งมันไม่มีทางซ่อนได้

ฉินจิ้นจึงได้บอกกับเหล่าผู้จัดการทั้งหมดตั้งแต่เมื่อสองวันก่อนแล้ว แต่แน่นอนว่าเขาไม่สามารถบอกเรื่องปริมาณที่แน่นอนได้ เขาเพียงแต่บอกว่าที่นี่มีการสร้างคลังเก็บของใต้ดินและห้องเย็นสำหรับเก็บธัญพืชจำนวนมากในตอนที่สร้างโรงงาน

ดังนั้นปริมาณของธัญพืช(ธัญพืชในที่นี่รวมทุกอย่างไม่ว่าจะเป็น ข้าวสาร ข้าวสาลีหรืออื่นๆ)ของฐานจึงจะยังไม่ถือว่าเป็นเรื่องที่ต้องกังวลในระยะสั้นๆ นี้ ซึ่งนี่เป็นมาตรการหนึ่งในการสร้างความมั่นคงให้กับทุกคน

เขามองดูการอัตราการใช้ไฟฟ้าและยังไม่พูดอะไรและยังคงดูข้อมูลต่อไป

สำหรับการใช้น้ำ ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาฐานมีอัตราการใช้น้ำอยู่ที่ประมาณ 25 ตัน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นการใช้ไปกับการก่อสร้างที่จำเป็นต้องใช้น้ำปริมาณมาก แต่การใช้น้ำในชีวิตประจำวันและอื่นๆ นั้นไม่ถือว่ามากนัก

แต่อย่างไรก็ตาม ต้องไม่ลืมว่าพวกเขายังไม่ได้เริ่มการเพาะปลูกเลย

เพราะเมื่อเริ่มการเพาะปลูกในภายหลังเมื่อไหร่ การใช้น้ำก็จะเพิ่มขึ้นมากและตอนนี้ระบบน้ำประปาก็ถูกตัดไปแล้ว พวกเขาจึงอาศัยได้เพียงน้ำจากบ่อน้ำทั้ง 2 บ่อบนพื้นดินเท่านั้นในการหล่อเลี้ยงทุกคนในฐาน

โดยปกติเมื่อฝนตก น้ำฝนจะถูกเติมเต็มเข้าสู่บ่อน้ำได้ แต่สำหรับฝนกรดในเดือนหน้าเขาจะต้องหาวิธีในการป้องกันมัน

ด้วยบ่อน้ำทั้ง 2 บ่อที่กักเก็บน้ำได้มากถึง 130,000 ตัน ตราบใดที่มันไม่ปนเปื้อนทุกคนก็จะมีน้ำใช้อย่างแน่นอน

ในเวลาเดียวกันเขายังมีบ่อน้ำสำรองขนาด 300 ตารางเมตรอยู่ในชั้นใต้ดินที่ 1 ซึ่งจะเป็นน้ำสำหรับดื่มในกรณีฉุกเฉิน นั่นเท่ากับว่าหากไม่จำเป็นจริงๆ น้ำในนั้นก็จะไม่ถูกนำมาใช้เด็ดขาด

ถัดมาบนกระดานไวท์บอร์ด เขาก็เห็นอัตราการใช้วัสดุก่อสร้างต่างๆ

ทั้งปูนซีเมนต์ ปูนขาว เหล็กเส้นและอื่นๆ

เมื่อเร็วๆ นี้ฐานของเขามีการใช้พวกมันไปเป็นจำนวนมากในทุกๆ วันเพราะท้ายที่สุดกำแพงนั้นก็จะต้องก่อสร้างตามมาตรฐานและต้องการวัสดุจำนวนมาก รวมถึงการสร้างอาคารต่างๆ พื้นที่กักกันและอื่นๆ ที่ก็ต้องใช้วัสดุจำนวนมากเช่นกัน

ฉินจิ้นมองดูข้อมูลบนกระดานไวท์บอร์ดและมีความคิดคร่าวๆ ในใจแล้ว

ปัญหาด้านไฟฟ้าเขาจะจัดการกับมันในภายหลัง

แต่หากไม่ได้ผลจริงๆ เขาก็จะใช้ถ่านหินหรือเชื้อเพลิงเพื่อผลิตไฟฟ้าไปก่อน หากแผนการของเขาดำเนินไปอย่างราบรื่น ปัญหาความกดดันเรื่องไฟฟ้าก็น่าจะลดลงไปมากเช่นกัน

ส่วนน้ำ ก็ขอแค่ป้องกันการปนเปื้อนไว้ให้ดีก็พอ

แต่สิ่งที่เป็นปัญหามากที่สุดในตอนนี้คือปัญหาของวัสดุก่อสร้าง

เพราะมีความเป็นไปได้ว่าหลังจากกำแพงก่อสร้างเสร็จสิ้น วัสดุก่อสร้างที่กักตุนไว้ก่อนวันสิ้นโลกก็จะหมดลง

ไม่ใช่ว่าเขาไม่ต้องการกักตุนเพิ่มก่อนหน้านี้ แต่มีหลายเหตุผลที่ทำให้เขาทำไม่ได้

เช่นเงิน พื้นที่ การติดตั้งระบบป้องกันต่างๆ และอื่นๆ

สำหรับวัสดุที่ใช้ในการเพิ่มความสูงของกำแพงเพียงอย่างเดียวก็มีมูลค่าหลายล้านแล้ว!

หากเขาต้องการกักตุนเพิ่ม เขาจะต้องลดการลงทุนในด้านอื่นๆ ลงเพราะเงินของเขาไม่ได้มีอย่างไม่จำกัด

มันไม่เหมือนกับในตอนนี้ ที่ตราบใดที่เขาหามันเจอและนำมันกลับมาได้ มันก็จะกลายเป็นของเขาเอง

ดูเหมือนว่าหลังจากจัดการเรื่องสารเคมีจากโรงงานเคมีเสร็จแล้ว เขาจะต้องเริ่มมองหาวัสดุก่อสร้างเพื่อนำมันกลับมาแล้ว

เขาให้ผู้จัดการแยกย้ายกลับไปทำงานทันทีหลังจากการรายงานเสร็จสิ้น

ส่วนตัวเขาเองก็จ้องมองกระดานไวท์บอร์ดแล้ววางแผนขั้นตอนต่อไป

เขาเคยพิจารณาเรื่องบางอย่างก่อนวันสิ้นโลก แต่แน่นอนว่ามันไม่มีทางแม่นยำเท่ากับการวางแผนในตอนนี้

เขาจะใช้ช่วงเวลานี้เพื่อสร้างฐานให้ดีขึ้น

...

โรงงานร้างแห่งหนึ่ง ห่างจากฐานลวี่หยวนไปไม่กี่กิโลเมตร

บนชั้น 7 ของอาคารสำนักงาน ภายในห้องขนาดใหญ่

ที่นั่นคือรังของจ้าวเฉียงและพรรคพวกของเขา

ในห้องนั้น แสงแดดส่องเข้ามา

และมองเห็นคนกลุ่มหนึ่งนอนกระจัดกระจายอยู่บนโซฟาและพื้น โดยที่บางคนไม่ได้สวมเสื้อผ้าด้วยซ้ำ

พวกเขาไม่ได้เสียชีวิต แต่ส่วนใหญ่ยังคงหลับกันอยู่

จ้าวเฉียงตื่นขึ้นมาและกำลังสูบบุหรี่ เขาพ่นควันออกมาเป็นวงกลมมองดูทุกสิ่งในห้องอย่างเฉยเมย โดยเฉพาะสมาชิกใหม่

เมื่อคืนนี้ เพื่อต้อนรับผู้ชายทั้ง 4 คนที่เพิ่งรับเข้ามาใหม่ พวกเขาก็จัดปาร์ตี้กันอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง

ผู้หญิง 1 ใน 3 คนได้เสียชีวิตเพราะทนการข่มขืนซ้ำแล้วซ้ำเล่าของพวกเขาไม่ไหวและพวกเขาก็โยนร่างของเธอออกจากโรงงานทันที

ส่วนอีก 2 คนที่เหลือก็ใกล้จะตายเต็มทน พวกเธอนอนเปลือยกายอยู่บนฟูกที่ขาดวิ่นที่มุมห้อง ร่างกายของพวกเธอเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำสีม่วง มีเพียงการขยับขึ้นลงของหน้าอกเล็กน้อยเป็นครั้งคราวเท่านั้นที่พิสูจน์ว่าพวกเธอยังคงมีชีวิตอยู่ แต่ก็ไม่ได้ต่างจากคนตายแล้ว

บางทีหัวใจของพวกเธออาจจะตายไปก่อนร่างกายของพวกเธอเสียอีก

น้ำตาของพวกเธอแห้งเหือดไปแล้ว ลำคอของพวกเธอก็กรีดร้องจนแหบแห้งและพวกเธอก็เจ็บปวดไปทั่วทั้งตัว

พวกเธอไม่รู้เลยว่าพวกเธอทำอะไรผิดไป ทำไมพวกเธอถึงต้องมาทนทุกข์ทรมานเหมือนตกนรกแบบนี้ บางทีพี่สาวที่จากไปก่อนเมื่อคืนอาจจะรู้สึกดีกว่าพวกเธอในตอนนี้ด้วยซ้ำเพราะการตายเร็วก็เหมือนกับการพ้นทุกข์เร็วขึ้น

แต่พวกเธอยังไม่อยากตาย!

เพราะต่อให้พวกเธอจะต้องกลายเป็นซอมบี้ที่ดุร้ายในที่สุด พวกเธอก็ยังอยากฆ่าพวกผู้ชายเหล่านี้!

ในส่วนลึกของดวงตาที่ด้านชาของพวกเธอคือความเกลียดชังที่ไม่มีวันลืมเลือน!

พวกเธออยากจะกัดกินเนื้อหนังของคนเหล่านี้!

ท้องฟ้าในตอนนี้ได้สว่างแล้ว เหล่าผู้ชายที่บ้าคลั่งมาตลอดทั้งคืนก็เริ่มตื่นขึ้นทีละคน สมาชิกใหม่ที่เห็นจ้าวเฉียงสูบบุหรี่อยู่ก็ส่งรอยยิ้มให้และรีบทักทายเขา

"อรุณสวัสดิ์ครับหัวหน้าจ้าว x4"

จ้าวเฉียงพอใจมาก

เขาไม่เคยคิดว่าเขาจะถูกเรียกว่าหัวหน้าจ้าวแบบนี้

เขาพยักหน้าเล็กน้อยให้สมาชิกใหม่เป็นการตอบรับและยังคงสูบบุหรี่ต่อไป

เมื่อวานนี้ทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่น หลังจากพบชายทั้ง 4 คนนี้และพาพวกเขากลับมา เขาก็ข่มขู่และล่อลวงอีกฝ่ายเล็กน้อย จากนั้นก็ให้พวกเขาร่วมกันเพลิดเพลินไปกับผู้หญิงของพวกเขาในตอนกลางคืนจนพวกเขาได้กลายเป็นพวกเดียวกันและเรียกกันว่าพี่น้อง

แน่นอน ว่านี่เป็นเรื่องปกติ

ในโลกนี้ คนที่คิดเหมือนเขาคือคนปกติ

ยีนที่ทำอะไรตามอำเภอใจเป็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ในธรรมชาติของมนุษย์อยู่แล้ว

เขาเพียงแค่ต้องหาคนมาเพิ่มและกองทัพของเขาก็จะขยายตัวออกไปเรื่อยๆ ไม่ที่สิ้นสุดและไม่นานมันก็จะแซงหน้าเพื่อนบ้านที่อยู่หลังกำแพงสูงนั่นได้

และเมื่อถึงตอนนั้น

ฮ่าๆๆๆ!

ทุกอย่างก็จะเป็นของเขาท่านผู้นำจ้าว!!!

ขณะที่จ้าวเฉียงยังคงเพ้อฝัน

จู่ๆ ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออกและลูกน้องของเขา ชายร่างผอมสูงก็รีบวิ่งเข้ามาแล้วตะโกนบอกเขาด้วยความกังวล

"หัวหน้าครับ แย่แล้ว! พวกผู้ชายสองคนที่ถูกเราขังไว้อยู่ในคลังสินค้าชั้นหนึ่งหนีไปแล้วครับ! พวกเราจะทำยังไงดีครับ? พวกเราควรออกไปตามจับพวกมันกลับมาไหม?"

เมื่อได้ยินแบบนั้น จ้าวเฉียงก็ชกหัวชายร่างผอมสูงอย่างแรง ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความโกรธก่อนจะถ่มน้ำลายพลางพูดว่า

"ให้ตายสิ!"

"เสี่ยวหม่า แกทำบ้าอะไรลงไป? แค่คนสองคนยังเฝ้าไม่ได้ แกเก่งแต่กินอึกับ...ใช่ไหม? หือ?"

"ให้ตายเถอะ ทุกคนรีบตื่นขึ้นมา! มีงานต้องทำกันแล้ว เราจะไปฆ่าไอ้สองคนนั่นกันถ้าหาพวกมันเจอแต่ถ้าหาไม่เจอ เราก็จะหาสมาชิกใหม่มาเข้าร่วมกับพวกเราต่อ"

"ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ไปได้! ตามฉันมา! จะทำการใหญ่ก็ต้องระมัดระวังให้มากขึ้น! อย่าตื่นตระหนก สงบสติอารมณ์ไว้ เข้าใจไหม? สงบสติอารมณ์!"

ทุกคนรีบตอบรับอย่างพร้อมเพรียง

ชายร่างผอมสูงที่ชื่อเสี่ยวหม่ารีบเอามือกุมหน้าผากและขอโทษ

กลุ่มคนเก็บของต่างๆ และมัดพวกผู้หญิงที่เหลือสองคนไว้ก่อนจะออกเดินทาง

วันนี้ นอกจากพวกเขาจะต้องสังหารสองคนที่หลบหนีออกไปแล้ว พวกเขายังต้องค้นหาคนมาเข้าร่วมเพิ่มและเหยื่อรายต่อไปเพราะพวกเขาเล่นสนุกกันจนผู้หญิงคนหนึ่งตายไปเมื่อคืน ดังนั้นพวกเขาจึงต้องการเติมสต็อกกันใหม่อีกครั้ง

ในสายตาของพวกเขา มนุษย์ก็เป็นเหยื่อเช่นกัน

ยิ่งสภาพแวดล้อมวุ่นวายมากเท่าไหร่ ความปรารถนาในใจของผู้คนก็จะขยายตัวอย่างไร้ขีดจำกัด

กลุ่มคนขับรถหลายคันออกจากโรงงาน

พวกเขามุ่งหน้าไปในทิศทางตรงกันข้ามกับฐานลวี่หยวน อาจเป็นเพราะพวกเขารู้ดีว่าพื้นที่นั้นยังไม่ใช่ที่ที่พวกเขาสามารถยั่วยุได้ ดังนั้นพวกเขาจึงหลีกเลี่ยงทิศทางนั้นไปโดยไม่รู้ตัว

แต่สิ่งที่พวกเขาไม่รู้ก็คือด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงคลาดกับสองคนที่หลบหนีไป

...

ซุนเสี่ยวหลงและซุนเสี่ยวหู่

นั่นคือชื่อของชายทั้งสองคนที่หนีออกมาจากโรงงาน

พวกเขาเป็นพี่น้องกันเป็นพี่น้องสายเลือดเดียวกัน

ซุนเสี่ยวหลงแก่กว่าซุนเสี่ยวหู่ประมาณปีเศษๆ

ในช่วงกลางวันของคืนแห่งการกลายพันธุ์ พวกเขากำลังยื่นเอกสารสมัครเข้าทำงานที่โรงงานแห่งหนึ่งในเขตอุตสาหกรรมเมืองเหมินถังหลังจากสิ้นสุดวันหยุดวันชาติและตั้งใจจะมาทำงานด้วยกันที่นี่

พวกเขาวางแผนที่จะหาเงินให้ได้ก่อนวันปีใหม่เพื่อกลับบ้านไปฉลอง

พวกเขาเคยเป็นทหารอยู่สองสามปีหลังจากเรียนจบมัธยมปลายและใช้ชีวิตอยู่ในสังคมมานานพอสมควรหลังจากปลดประจำการ

ซุนเสี่ยวหลงอายุสามสิบต้นๆ แล้ว แต่น่าเสียดายที่พี่น้องทั้งสองซื่อสัตย์เกินไปและยังไม่มีแฟน

พวกเขาขี้อายเกินไป จนไม่รู้วิธีทำให้สาวๆ มีความสุข ทำให้พวกเขาพลาดโอกาสไปมากมาย ไม่อย่างนั้น ด้วยกลิ่นอายแบบทหาร พวกเขาก็อาจจะดึงดูดสาวโรงงานมาได้บ้างแล้ว

เงินที่พวกเขาหาได้จากการทำงานในแต่ละปีก็ถูกส่งกลับบ้านไปให้พ่อแม่ เพื่อที่พ่อแม่ของพวกเขาจะได้เก็บไว้ให้พวกเขาแต่งงานในอนาคต แต่น่าเสียดายที่มันไม่เคยตามทันค่าครองชีพและค่าสินสอดที่เพิ่มขึ้นเลย

ค่าสินสอดในหมู่บ้านบ้านเกิดของพวกเขาก็พุ่งสูงถึง 280,000 หยวนแล้ว!

และนั่นยังไม่รวมค่าใช้จ่ายอื่นๆ เช่นเครื่องประดับทองและค่าจัดเลี้ยงต่างๆ

มันน่าสิ้นหวังมากเกินไป

ดังนั้นพวกเขาจึงเลือกที่จะออกจากบ้านเกิดและไปทำงานที่มณฑลกวางหนาน อย่างน้อยก็ไม่ต้องถูกญาติหรือเพื่อนบ้านนินทา

พี่น้องสองคนอาศัยอยู่ที่นี่อย่างอิสระมากขึ้น

หลายปีที่ผ่านมา พวกเขาทำงานในโรงงานเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย บริกรและอื่นๆ

พวกเขาไม่มีเส้นสายหรือวาทศิลป์ ทั้งสองคนใช้ชีวิตอย่างเงียบๆ พึ่งพาอาศัยกันและกัน

ผลก็คือในคืนแห่งการกลายพันธุ์ พวกเขาเพิ่งรับประทานอาหารเย็นกันเสร็จและกำลังเดินเล่นในบริษัทใหม่แต่จู่ๆ พวกเขาก็ได้ยินเสียงดังและเสียงกรีดร้องต่างๆ แล้ววันสิ้นโลกก็มาถึง

พวกเขาหนีไปพร้อมกับผู้รอดชีวิตบางคน

บางคนก็กลายพันธุ์ระหว่างทาง บางคนก็ถูกซอมบี้ไล่กัดและล้มลงและในที่สุดก็เหลือเพียงกลุ่มคนเล็กๆ

ในจำนวนนั้นมีผู้หญิง 3 คนนั้นด้วย

พวกเขาจำได้ว่า 2 คนเป็นเพื่อนร่วมงานที่เพิ่งเข้าทำงานในบริษัทพร้อมกับพวกเขาในวันนี้

เพราะผู้หญิงนั้นวิ่งได้ช้า พวกเธอจึงถูกทิ้งไว้ข้างหลังอย่างรวดเร็วโดยผู้ชายคนอื่นๆ ที่กำลังหนี แต่พี่น้องทั้งสองคนกลับทนไม่ได้และพยายามปกป้องผู้หญิงทั้งสามคน โดยการวิ่งอยู่ด้านหลังสุด

พวกเขาอาศัยทักษะจากช่วงเวลาที่อยู่ในกองทัพพาพวกผู้หญิงออกจากความวุ่นวายและไปซ่อนตัวอยู่ในบ้านหลังหนึ่ง

ซึ่งบางทีเจ้าของบ้านตัวจริงอาจกลายร่างเป็นซอมบี้และวิ่งออกไปแล้ว แต่นั่นกลับเป็นผลดีต่อพวกเขา

ยังมีอาหารเล็กน้อยอยู่ภายในบ้านและพวกเขาก็ซ่อนตัวอยู่ที่นี่เป็นเวลาหลายวัน

ในช่วงเวลานี้ พวกเขายังใช้โทรศัพท์มือถือที่เหลืออยู่เพื่อติดตามสถานการณ์ภายนอก พวกเขารู้ว่าทุกสิ่งภายนอกกำลังวุ่นวายและพวกเขาก็ไม่กล้าออกไปเลย

เดิมที สองพี่น้องวางแผนที่จะออกไปหาความช่วยเหลือเอง แต่เมื่อพิจารณาถึงความปลอดภัยของผู้หญิงทั้งสามแล้ว พวกเขาก็ไม่ได้ทำแบบนั้น

จากนั้นจนกระทั่งสองวันก่อน พวกเขาได้ยินเสียงคนตะโกนอยู่ข้างนอกและสงสัยว่านั่นอาจเป็นคนจากทีมกู้ภัย

พวกผู้หญิงไม่ได้คิดเลยว่านั่นอาจเป็นกับดัก พวกเธอส่งเสียงตอบกลับไปทันที

ในตอนนั้นพวกเขาเตรียมที่จะติดตามกลุ่มคนที่อ้างว่าเป็นหน่วยกู้ภัยไป

แต่สองพี่น้องเป็นคนที่เคยอยู่ในสังคมมานานหลายปี พวกเขามีความสามารถในการมองผู้คนอยู่บ้าง พวกเขารู้สึกว่ากลุ่มของจ้าวเฉียงนั้นดูไม่เหมือนทีมกู้ภัยที่ออกมาช่วยคนเลย

แต่พวกเขาก็ถูกบังคับโดยกลุ่มผู้หญิงที่เต็มไปด้วยความหวัง พวกเขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องตามไปเพราะในท้ายที่สุดการอยู่ในบ้านก็ไม่ใช่ทางออกเช่นกัน

ในเวลานั้น พวกเขาไม่รู้ว่าศีลธรรมของคนอื่นๆ ในโลกนี้ได้พังทลายลงอย่างรวดเร็วขนาดไหน

ไม่นานพวกเขาก็ถูกพาตัวไปยังโรงงานของจ้าวเฉียง

หลังจากที่อีกฝ่ายเปิดเผยเจตนาของตัวเอง ทั้งสองคนก็พยายามต่อต้าน

แต่น่าเสียดายที่จ้าวเฉียงจำกัดการเคลื่อนไหวของพวกเขาด้วยการใช้ผู้หญิงมาเป็นตัวประกัน พวกเขาถูกมัดและถูกทำร้ายร่างกายอย่างหนัก

แต่ต่อมา ก็มีเรื่องที่เลวร้ายยิ่งกว่านั้นเกิดขึ้นกับพวกเขา

ทั้งสองคนและพวกผู้หญิงถูกพาตัวไปยังห้องขนาดใหญ่

ในคืนนั้น พวกเขาราวกับได้เห็นนรก

ฉากที่น่าสะพรึงกลัวที่พวกเขาไม่เคยจินตนาการก็เผยออกมาต่อหน้าต่อตา

พวกผู้หญิงที่พวกเขาพยายามปกป้องกำลังถูกพวกเดรัจฉานเหล่านี้ข่มขืน

พวกเขาพยายามต่อต้านใช้ทุกคำพูดเพื่อหยุดคนเหล่านี้ มือของพวกเขาดิ้นรนจนเกิดรอยเลือดนับไม่ถ้วน

แต่น่าเสียดายที่อีกฝ่ายไม่ได้หยุดเลยแม้แต่น้อยและมันยังคงปฏิบัติกับพวกเขาอย่างโหดร้ายยิ่งขึ้นเพราะการปฏิเสธที่จะเข้าร่วมกับพวกมันของพวกเขา ทั้งสองคนก็ถูกทำร้ายอย่างหนัก

ร่างกายของพวกเขาเจ็บปวดและพวกเขารู้สึกเหมือนโลกกำลังพังทลายลง

ต่อมา พวกเขาก็ได้ยินคำพูดของพวกเดรัจฉานเหล่านั้นว่า พวกมันได้ข่มขืนผู้หญิงคนหนึ่งจนเสียชีวิตไปแล้วก่อนหน้านี้และร่างของเธอก็ได้ถูกโยนออกไปข้างนอก

นี่คือกลุ่มคนชั่วอย่างไม่ต้องสงสัย!

น่าเสียดายที่พวกเขาไม่ได้พยายามต่อต้านอย่างเต็มที่ตั้งแต่แรก

และตอนนี้มันก็สายเกินไปแล้ว พวกเขาเหนื่อยล้าและเต็มไปด้วยบาดแผล

แต่พวกเขาก็ไม่เคยลังเลเลยที่จะไม่เข้าร่วมกับพวกมัน แม้จะมีการเชื้อเชิญและข่มขู่จากคนเหล่านั้นก็ตาม

แม้ว่าพวกเขาจะอยู่ที่ก้นบึ้งของสังคมมาโดยตลอดและไม่เคยประสบความสำเร็จ

แต่เกียรติยศของทหารบอกพวกเขาว่าแม้พวกเขาจะต้องตาย พวกเขาก็ไม่สามารถทำเรื่องแบบนั้นได้!!

ต่อมา พวกเขาถูกเอาไปขังไว้อยู่ในห้องมืดและตามที่พวกเขาได้ยิน ความตายนั้นกำลังรอพวกเขาอยู่

สิ่งที่กลุ่มของจ้าวเฉียงไม่รู้ก็คือ พวกเขายังไม่ได้ยอมแพ้และด้วยทักษะและเครื่องมือเล็กๆ น้อยๆ ที่พวกเขาสามารถหาได้ก็ทำให้พวกเขาแก้มัดได้สำเร็จ

และอาศัยจังหวะที่พวกมันนอนหลับ หนีออกจากห้องขังและโรงงานมาได้!

ทั้งสองคนกำลังเดินอยู่บนถนนข้างนอก ร่างกายของพวกเขาก็อ่อนแอมากแล้ว แต่พวกเขาก็ยังไม่เต็มใจที่จะยอมแพ้และต้องการหาที่ปลอดภัยเพื่อพักผ่อนและฟื้นตัว

จากนั้นพวกเขาก็จะกลับมาเพื่อฆ่ากลุ่มของจ้าวเฉียงอีกครั้ง!!!

ในเมื่อระเบียบและกฎหมายพังทลายลง คนเลวก็จะออกอาละวาด ดังนั้นพวกเขาก็จะไม่ดื้อรั้นอีกต่อไป

เผชิญหน้าแบบตาต่อตา!

เลือดต้องล้างด้วยเลือด!

เพื่อแก้แค้นให้ตัวเองและเพื่อแก้แค้นให้ผู้หญิงเหล่านั้นที่ถูกข่มขืน!!!