ตอนที่ 41 : ยิม

ตอนที่ 41 : ยิม

ในช่วงบ่าย

ภายในฐานลวี่หยวน

ห้องหนึ่งข้างออฟฟิศของฉินจิ้น

ในขณะนี้ คนจำนวนมากกำลังช่วยกันขนย้ายอุปกรณ์ออกกำลังกายเข้ามา

ไม่ว่าจะเป็นลู่วิ่ง เครื่องกรรเชียงบก เครื่องสมิธแมชชีน เคเบิลแมชชีน บาร์โหน บาร์เบลชนิดต่างๆ

สิ่งเหล่านี้ทั้งหมดถูกฉินจิ้นซื้อมาและนำมาเก็บไว้ในฐานเพื่อให้คนออกกำลังกาย

ตอนนี้ เขาได้ย้ายพวกมันมาไว้ที่ห้องข้างๆ ออฟฟิศของเขา

เพราะเขาวางแผนที่จะสร้างยิมส่วนตัวที่นี่

เนื่องจากร่างกายของเขาแข็งแกร่งขึ้นมากในช่วงนี้ เขาจึงคิดว่าการมีสถานที่สำหรับออกกำลังกายอาจเพิ่มขีดจำกัดสูงสุดของเขาได้

และเขายังสามารถทดสอบความแข็งแกร่งของเขาได้เป็นครั้งคราวเพื่อดูว่าเขานั้นไปถึงระดับไหนแล้ว

เดิมที ในชั้นนี้ของอาคารก็มีเพียงแค่เขาที่ทำงานอยู่ เขาจึงทุบผนังห้องข้างๆ ทิ้งทั้งหมดและให้คนขนอุปกรณ์ออกกำลังกายเข้ามาไว้ที่นี่ เพื่อความสะดวกของเขาในการออกกำลังกายได้ตลอดเวลา

ที่นี่ไม่ได้มีการตกแต่งที่ประณีตมากนัก

เขาเพียงแค่ย้ายเฟอร์นิเจอร์บางอย่างที่ไม่จำเป็นออกไปและซ่อมแซมผนังที่ถูกทุบอย่างง่ายๆ

ในตอนเช้าหลังจากที่เขาจัดการเรื่องอื่นๆ ในฐานเสร็จ เขาก็สั่งให้คนมาจัดการเรื่องนี้ให้เขาทันที

ดังนั้นในตอนบ่าย โรงยิมก็ถูกสร้างขึ้นมาอย่างง่ายๆ และพร้อมสำหรับการขนย้ายเครื่องออกกำลังกายเข้ามาติดตั้งได้ในทันที

คำพูดของผู้นำนั้นมีผลกับคนของที่นี่มาก

เมื่อได้รับคำสั่งพวกเขาก็จะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อทำมันให้สำเร็จ

...

ในตอนเย็น

โรงยิมของเขาก็เสร็จสิ้นเรียบร้อยแล้ว

การประกอบอุปกรณ์ออกกำลังกายไม่ใช่เรื่องยาก ภายใต้คำแนะนำของเขา คนในฐานก็ประกอบมันให้เขาได้อย่างอย่างรวดเร็ว

หลังจากทุกอย่างเสร็จสิ้น เขาก็โบกมือให้ทุกคนออกไป

เขายืนอยู่คนเดียวกลางห้อง มองดูอุปกรณ์ออกกำลังกายต่างๆ และพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

สิ่งนี้น่าจะสามารถตอบสนองความต้องการในการออกกำลังกายของเขาไปได้อีกนาน

วันนี้ เขายังได้รับข้อมูลเกี่ยวกับการพัฒนาด้านต่างๆ ของฐานแล้วและเขาก็จะอยู่ในฐานเพื่อคอยสั่งการเป็นระยะเวลาหนึ่งหลังจากนี้

ส่วนตอนนี้ เขาอยากจะทดสอบความแข็งแกร่งของเขาเพื่อดูว่าความแข็งแกร่งของเขาไปถึงระดับไหนแล้ว

เขาคว้าบาร์เบลที่มีแผ่นเหล็กอยู่ทั้งสองข้างด้วยมือเดียว ซึ่งมันหนักมากถึง 50 กิโลกรัมเต็มๆ

แต่เขาก็สามารถยกมันขึ้นได้อย่างง่ายดาย

ราวกับไม่มีน้ำหนักเลย

เขายิ้มออกมาทันที

ครั้งนี้เขาเพิ่มน้ำหนักอีกครั้งเป็น 100 กิโลกรัม!

นี่ใกล้เคียงกับน้ำหนักตัวของผู้หญิงโตเต็มวัย 2 คนแล้ว!

แต่เขาก็ยังสามารถยกมันขึ้นได้ด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดายเช่นเดิม!

นั่นแสดงว่าเขายังไม่ถึงขีดจำกัด

ดังนั้นเขาจึงเพิ่มน้ำหนักต่อไป

จนกระทั่งน้ำหนักมาถึง 150 กิโลกรัม เขาถึงเริ่มรู้สึกหนักขึ้น

จนในที่สุดเขาก็พบว่า ขีดจำกัดของแขนเพียงข้างเดียวของเขาก็มีมาถึง 165 กิโลกรัม!

ซึ่งเกินสถิติโลก(ตอนที่ทุกอย่างยังปกติ)ที่ 120 กิโลกรัมไปแล้ว!

และนี่ก็ไม่ได้ห่างจากขีดจำกัดของคนที่วิวัฒนาการด้านแขนในชาติที่แล้วของเขาเลย!

ถ้าจะให้เทียบแบบเห็นภาพในตอนนี้ก็คือเขานั้นสามารถยกผู้ชายโตเต็มวัย 2 คนได้ด้วยมือเดียว!

ตอนนี้เขามีพลังมากพอที่จะคว้าคอของใครก็ตามและยกอีกฝ่ายขึ้นได้ด้วยมือข้างเดียวแล้วจริงๆ

ต่อมา เขายังได้ลองทดสอบความแข็งแกร่งด้วยการยกน้ำหนักด้วยสองมือดู

แน่นอนว่ามันเกินสถิติโลกเดิมไปไกลถึง 800 กิโลกรัม!

อย่าลืมว่านี่เป็นการทดสอบแบบทั่วไป แต่การระเบิดพลังของเขามันจะน่ากลัวยิ่งกว่านี้มาก!

เขาได้ทำการทดสอบทุกอย่างที่เขาสามารถทำได้ ยกเว้นเพียงความเร็วที่ไม่สามารถทดสอบได้อย่างละเอียด

เขาทำความเข้าใจร่างกายของตัวเองใหม่และยังได้รู้ว่าตัวเขานั้นได้ทำลายสถิติโลกเดิมในหลายๆ ด้านไปแล้ว!

พลังต่อสู้ของเขาเหนือกว่าชาติที่แล้วอย่างสิ้นเชิง

แต่มันจะดีที่สุดถ้าเขาไม่ต้องต่อสู้ในระยะประชิดด้วยตัวเองในอนาคต

ทำไมเขาต้องลงมือเองในเมื่ออาวุธร้อน(ปืน)ก็สามารถแก้ไขปัญหาให้ได้?

เพราะหากมาถึงจุดที่เขาต้องลงมือเองจริงๆ มันอาจเป็นช่วงเวลาที่อันตรายอย่างมากแล้ว

ดังนั้นการใช้อาวุธร้อนยังไงก็ดีกว่ามาก

แต่เขาจะไม่หยุดการทำให้ร่างกายของเขาแข็งแกร่งขึ้น

ความรู้สึกของการได้แข็งแกร่งขึ้นนั้นน่าหลงใหล

และใครจะไปปฏิเสธการมีร่างกายที่ดีขึ้นได้ถูกไหม?

เขาใช้เวลามากกว่าครึ่งชั่วโมงในการทดสอบนี้

ก่อนที่เขาจะมองดูเวลา

ตอนนี้ก็เกือบจะ 5 โมงเย็นแล้ว

คนที่ออกไปในวันนี้ก็น่าจะใกล้กลับมาแล้ว

เขาหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาและสอบถามทีมรักษาความปลอดภัยที่เฝ้าประตูและแน่นอนว่าเขาก็ได้รับคำตอบยืนยันกลับมา

เพราะเมื่อสักครู่นี้

หวังปินที่ได้ไปโรงงานเคมีเพื่อขนย้ายสิ่งของกลับมาก็ได้ส่งข้อความมาบอกว่า พวกเขาใกล้จะกลับมาถึงฐานแล้ว

ฉินจิ้นถอดเสื้อที่ชุ่มเหงื่อจากการออกกำลังกายของเขาออก

ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสื้อเชิ้ตที่สะอาดและเดินออกไปทางประตู เขาออกไปเตรียมพร้อมรอต้อนรับคนที่กำลังกลับมาในวันนี้

หลังจากเขาที่เขาออกไปได้ไม่นาน

ก็ไม่มีใครสังเกตเลยว่ามีคนๆ หนึ่งวิ่งเข้ามาที่ยิมอีกครั้ง

นั่นคือผู้จัดการสาวจ้าวหลิง

วันนี้ ฉินจิ้นได้สั่งให้จ้าวหลิงเป็นคนจัดการเรื่องยิมของเขา

ต่อมา หลังจากการติดตั้งเสร็จสิ้น เขาก็ลืมพูดคุยเรื่องนี้กับจ้าวหลิง

ในเวลานี้ จ้าวหลิงจึงกลับมาเพื่อจะสอบถามว่าฉินจิ้นต้องการให้ทำอะไรเพิ่มอีกหรือไม่

การก่อสร้างกำแพงเองก็ใกล้จะเสร็จแล้ว เธอจึงพอมีเวลาและเธอเองก็เดินมาดูว่าฉินจิ้นนั้นพอใจกับโรงยิมมากแค่ไหน

แต่เธอกลับคลาดกับฉินจิ้นที่เดินออกไปที่ประตูเพียงแปปเดียว

ประตูโรงยิมถูกเปิดทิ้งไว้

เธอมองเข้าไปข้างใน แต่กลับไม่เห็นใครเลย

ขณะที่เธอกำลังจะหันหลังกลับและจากไป เธอก็เหลือบไปเห็นเสื้อตัวหนึ่งแขวนอยู่บนอุปกรณ์ออกกำลังกาย

ดวงตาของเธอเปล่งประกาย

เธอเดินเข้าไปอย่างสง่างาม

เมื่อเธอมาถึงเสื้อตัวนั้น เธอก็มองรอยคราบเหงื่อจางๆ ที่ยังคงติดอยู่บนเสื้อ แก้มของเธอแดงขึ้นเล็กน้อยและเธอก็กลืนน้ำลาย

หลังจากยืนยันแล้วว่าไม่มีใครอยู่รอบๆ เธอก็หยิบเสื้อตัวนั้นขึ้นมาและถือไว้ในมือ

เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

แต่ในที่สุด เธอก็ปิดหน้าและสูดลมหายใจเข้าลึกๆ!

อืม~

ขาของเธอตึงขึ้นและร่างกายของเธอก็อ่อนแรงลง

มันเป็นกลิ่นหอมที่น่าหลงใหลตามที่เธอจินตนาการไว้จริงๆ

ฮอร์โมนเพศชายที่แข็งแกร่งมันกำลังพุ่งเข้าสู่โพรงจมูกของเธอ

เหมือนกับว่ามันกำลังกระตุ้นเซลล์ทั้งหมดในร่างกายของเธอ ให้ส่งเสียงเชียร์ออกมา

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ร่างของผู้นำแห่งฐานลวี่หยวนได้ปรากฏอยู่ในความคิดของจ้าวหลิงทุกวัน

เธอไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น

แต่ตอนที่เธอเข้าร่วมบริษัทเมื่อไม่กี่เดือนก่อน เธอนั้นก็ไม่ได้มีความคิดแปลกประหลาดแบบนี้ต่อฉินจิ้นเลย เธอแค่คิดว่ารูปลักษณ์ของฉินจิ้นนั้นน่ามองก็เท่านั้น

แต่เมื่อเร็วๆ นี้ หลังจากวันสิ้นโลก เมื่อเธอมองดูผู้นำที่เด็ดขาด เธอก็เริ่มรู้สึกเหมือนหัวใจของเธอจะเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง

ตอนนี้เธออายุเกือบ 30 ปีแล้ว

เธอเป็นผู้หญิงที่เคยมีความรักมาก่อนและความรู้สึกนี้ก็ไม่ใช่ความรู้สึกที่แปลกสำหรับเธอ แต่เธอไม่คาดคิดว่ามันจะมาเกิดขึ้นกับเพศตรงข้ามที่อายุน้อยกว่าเธอก็เท่านั้น

และยิ่งอีกฝ่ายเป็นผู้นำของเธอ

มันยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะแสดงออกอะไรออกมา มีเพียงแค่การฝันแปลกๆ เป็นครั้งคราวเมื่อเธออยู่คนเดียวในตอนกลางคืนเท่านั้นที่เธอจะปล่อยใจได้

เมื่อกี้ ตอนที่เธอมองเห็นเสื้อผ้าที่ฉินจิ้นถอดทิ้งไว้ในโรงยิม เธอก็อดไม่ได้ที่จะหยิบมันขึ้นมาและดม

หลังจากทำแบบนั้น

เธอก็รู้สึกเขินอายในใจทันที ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำเหมือนแอปเปิ้ล ดูน่ารักและมีเสน่ห์

ตามหลักเหตุผลแล้ว ตัวเธอเองก็ดูดีมากเช่นกัน

เธอสูง 1.67 เมตร มีรูปร่างอวบอิ่มและใบหน้าก็มีลักษณะที่โดดเด่นเฉพาะตัวตามแบบผู้หญิงทางเหนือ ด้วยโหนกแก้มที่สูงและจมูกที่โด่ง

แถมเธอยังมีกลิ่นอายแบบพี่สาวแกร่งที่ยืนหยัดด้วยตัวเองได้

แต่ด้วยตำแหน่งที่เป็นผู้จัดการในบริษัท เธอจึงมักจะสวมชุดทำงานหรือกระโปรงและสะโพกที่งอนของเธอก็เลยถูกซ่อนอยู่ใต้กระโปรงอย่างดี

ผู้ชายหลายคนเคยตามจีบเธอ

เพียงแต่เธอเคยเห็นเพื่อนๆ ของเธอมีปัญหาเรื่องความรัก เธอจึงไม่เคยอยากมีความรักเลยตลอดหลายปีมานี้

เธอเคยชินกับการทุ่มเทให้กับการทำงาน ใช้ความยุ่งวุ่นวายเป็นเครื่องมือเบี่ยงเบนความสนใจ ซึ่งทำให้เธอสามารถก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายทรัพยากรบุคคลได้ตั้งแต่อายุยังน้อย

เธอถือว่าตัวเองเหนือกว่าพวกหลี่เยียนหลายระดับ

ในตอนนี้ เมื่อเธอได้กลิ่นหอมของเพศชายที่รุนแรงจากเสื้อ

เธอก็รู้สึกว่าส่วนหนึ่งของหัวใจของเธอที่หลับใหลมานานก็เริ่มเต้นแรงขึ้น

หลังจากดิ้นรนภายในใจอยู่สองสามวินาที เธอก็ตัดสินใจ

ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อ เธอพับเสื้อผ้าและยัดเอาไว้ในเสื้อด้านใน แนบชิดกับผิวหนังของเธอ ก่อนจะเดินออกจากโรงยิมอย่างระมัดระวัง

ส่วนเรื่องที่ว่าจะมีใครตามหาเสื้อนี้หรือไม่ เธอไม่ต้องการคิดถึงมัน

ถ้าเธอไม่สามารถครอบครองเขาได้

การได้ครอบครองข้าวของส่วนตัวของเขาก็พอจะรับได้

...

ภายในประตูฐาน ในพื้นที่กักกัน

ตอนนี้มันเต็มไปด้วยยานพาหนะ

นี่คือทีมของหวังปินที่กลับมาจากโรงงานเคมี

ด้านหลังรถบรรทุกขนาดใหญ่ยังคงมีเครื่องมือและอุปกรณ์ที่ห่อด้วยผ้าใบกันน้ำอย่างระมัดระวังและสารเคมีต่างๆ ที่ถูกเก็บกลับมา

ฉินจิ้นทักทายคนข้างในผ่านรั้วเหล็กและสอบถามถึงความคืบหน้าของวันนี้

ในไม่ช้าเขาก็ได้รับคำตอบ

ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่นเช่นเคย

อุปกรณ์สำคัญที่สามารถถอดประกอบได้ก็ถูกถอดประกอบและขนย้ายมาเกือบหมดแล้ว ส่วนที่เหลือที่ใหญ่เกินไปหรือไม่คุ้มค่าที่จะถอดประกอบก็ถูกทิ้งไว้ที่เดิม

ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป พวกเขาน่าจะสามารถขนส่งสารเคมีได้ 2 ถึง 3 รอบต่อวัน แทนที่จะต้องมานั่งถอดประกอบอุปกรณ์ต่างๆ อย่างระมัดระวังเหมือนสองวันที่ผ่านมา ดังนั้นความคืบหน้าของพวกเขาก็น่าจะเร็วขึ้นมาก

ผลลัพธ์นี้ถือว่าไม่เลวเลย

ขณะนั้นเอง

ข้อความก็ถูกส่งมาติดๆ ผ่านทางวิทยุสื่อสารว่าทีมต่อสู้อื่นๆ ก็กำลังเข้าใกล้ฐานแล้ว

เวลาสำหรับการกักกันของทีมโรงงานเคมีก็หมดลงพอดี พวกเขาจึงจำเป็นต้องเคลียร์พื้นที่สำหรับทีมต่อสู้อื่นๆ ที่กำลังจะกลับเข้ามา

ฉินจิ้นมองไปที่พื้นที่กักกัน พื้นที่นี้แทบจะไม่สามารถรองรับทุกทีมเมื่อกลับมาพร้อมกันได้แล้ว

เขาจึงวางแผนว่าเมื่อกำแพงสร้างเสร็จ เขาจะต้องจัดสรรกำลังคนมาเพื่อจัดการพื้นที่นี้และสร้างพื้นที่กักกันที่ใหญ่ขึ้น

มันจะต้องรองรับรถบรรทุกได้อย่างน้อย 30 คันและมีพื้นที่หลายร้อยตารางเมตร

เมื่อทีมต่อสู้อีกทีมกลับเข้ามา ทุกคนก็เห็นว่าจากเดิมที่พวกเขาออกไปพร้อมกับรถยนต์ 2 คันในตอนเช้า แต่ตอนนี้พวกเขากลับมากันด้วยรถยนต์ 4 ถึง 5 คันต่อทีม ซึ่งนั่นแสดงว่าการเก็บเกี่ยวของพวกเขาก็ดีเช่นกัน

เขาถามหัวหน้าทีมที่กลับมาแล้วผ่านรั้วเหล็กอีกครั้งและตามที่คาดไว้ เขาก็ได้รับคำตอบที่คาดหวังหวังไว้เช่นกัน

พวกเขาทำตามแผนที่ฉินจิ้นมอบให้ โดยไปเยือนสถานที่เป้าหมายที่เข้าถึงได้ค่อนข้างง่ายก่อนทีละแห่ง

เมื่อไปถึงพวกเขาก็ล่อซอมบี้ออกไป แล้วจึงเข้าไปเคลียร์พื้นที่เพื่อขนเสบียง ส่วนซอมบี้ที่เหลืออยู่พวกเขาก็สามารถสังหารพวกมันได้อย่างง่ายดายด้วยอาวุธและทุกคนก็ปลอดภัยดีไม่มีใครได้รับอันตรายใดๆ

ทีมของหลี่ปั๋วเหวินและทีมของจางเถียนไค่ ได้เติมน้ำมันใส่รถบรรทุกน้ำมันของพวกเขาจนเต็มก่อนจะกลับมา

ทีมของจงอวี่ที่ตามกลับเข้ามาในฐานภายหลังก็พบรถบรรทุกน้ำมันอีกคันและพวกเขาก็เติมน้ำมันจนเต็มก่อนจะกลับมาเช่นกัน

รถบรรทุกน้ำมันหนึ่งคันมีความจุ 30 ตัน ดังนั้นรถ 3 คันก็จะเท่ากับน้ำมัน 90 ตัน!

เมื่อรวมกับบางส่วนที่ถูกบรรจุลงในถังน้ำมันด้วย พวกเขาก็ได้น้ำมันมาเกือบ 100 ตันในวันนี้เพียงวันเดียว!

ความจุของปั๊มน้ำมันชั้นหนึ่งในจีนโดยทั่วไปอยู่ที่ประมาณ 120 ถึง 180 ตัน

ส่วนความจุของปั๊มน้ำมันชั้นสองจะอยู่ที่ประมาณ 80 ตัน

มีปั๊มน้ำมันหลายสิบหรือหลายร้อยแห่งรอบฐานของพวกเขาซึ่งนั่นเพียงพอที่จะทำให้พวกเขายุ่งไปได้อีกนานและก็เป็นโชคดีที่เขาเตรียมการไว้ล่วงหน้าแล้ว

ก่อนวันสิ้นโลก เขาได้สร้างคลังน้ำมันแบบง่ายๆ ซึ่งเพียงพอที่จะเก็บเชื้อเพลิงได้ 7,000 ลูกบาศก์เมตร (กว่า 5,000 ตัน)

แถมเขายังมีถังน้ำมันหลายพันใบเก็บไว้ตั้งแต่ก่อนวันสิ้นโลกและเขายังได้กักตุนเชื้อเพลิงไว้มากมายหลายร้อยตัน

และเมื่อพวกเขากวาดล้างปั๊มน้ำมันรอบๆ จนไม่เหลือให้สูบอีกพวกเขาก็น่าจะสามารถเติมน้ำมันในคลังได้จนเกือบเต็ม

ปัญหาด้านเชื้อเพลิงก็จะถูกแก้ไขอย่างชั่วคราวและพวกเขาก็จะสามารถใช้มันไปได้อีกนาน

เวลามาถึงประมาณ 17:40 น.

พระอาทิตย์ใกล้จะตกดินแล้ว

เวลากลางคืนกำลังจะมาถึง

ทีมสุดท้ายคือทีมของหลิวเหวินฮ่าว ในที่สุดก็ส่งข้อความมาว่าพวกเขาใกล้จะถึงฐานแล้ว

ไม่กี่นาทีต่อมา

ในที่สุดพวกเขาก็ขับขบวนรถเข้าสู่พื้นที่กักกัน

เมื่อเห็นฉินจิ้นอยู่นอกรั้วพื้นที่กักกัน หลิวเหวินฮ่าวก็รีบเรียกทันที

"ประธานฉินครับ ผมมีเรื่องที่จะต้องรายงาน พวกเราช่วยคนมาได้ 2 คนระหว่างทางกลับครับ คิดว่าพวกเราควรจะรับพวกเขาเข้ามาไหม? แถมพวกเขาดูเหมือนจะมีข้อมูลบางอย่างที่ต้องการจะบอกเราด้วย ตอนนี้ทั้งสองคนค่อนข้างอ่อนแรงและกำลังพักอยู่ในรถ ถ้าเป็นไปได้ผมอยากให้หมอจางเข้ามาดูอาการของพวกเขาด้วยครับ"

โอ้?

ทีมของหลิวเหวินฮ่าวดูเหมือนจะพบผู้รอดชีวิตและนำกลับมาด้วย

ฉินจิ้นพยักหน้า เรื่องแบบนี้เป็นเรื่องปกติมาก

เพราะท้ายที่สุด มนุษย์ก็มีจำนวนมากเกินไปและผู้รอดชีวิตก็มีอยู่ทุกที่ การจะเจอพวกเขาเป็นครั้งคราวก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

แต่การที่พวกเขาจะสามารถเข้าสู่ฐานได้หรือไม่นั้นก็ขึ้นอยู่กับการประเมินส่วนตัวของเขา

คุณหมอจางก็คือลุงของฉินจิ้น จางเว่ยกวง

เขาเคยเป็นแพทย์ทั่วไปในชุมชน รักษาอาการเจ็บป่วยเล็กๆ น้อยๆ ให้กับผู้คนและตอนนี้ก็อายุ 58 ปีแล้ว

และเนื่องจากสุขภาพของเขายังคงแข็งแรงอยู่ อีกฝ่ายจึงถูกจัดให้อยู่ในห้องพยาบาลของฐาน

บางครั้ง เขาก็ช่วยดูอาการของคนในฐานที่มีอาการเจ็บป่วยเล็กๆ น้อยๆ ให้ซึ่งนี่ก็เป็นส่วนหนึ่งของหลักประกันสำหรับการดูแลทางการแพทย์ที่ฐานลวี่หยวนจะมอบให้คนในฐาน

เมื่อสิ้นสุดเวลากักกัน

ยานพาหนะก็เริ่มขับเข้าสู่พื้นที่ชั้นในของฐาน ฉินจิ้นเห็นชายสองคนนอนอยู่ในรถคันหนึ่งผ่านหน้าต่างรถ

พวกเขามีบาดแผลเต็มตัวและใบหน้าก็เปื้อนเลือด

พวกเขากำลังนอนหมดสติอยู่ที่เบาะหลังของรถ

เขาสั่งให้สมาชิกในทีมหลายคนช่วยกันหามชายทั้งสองคนลงบนเปลไปยังอาคารใกล้เคียง ซึ่งเป็นห้องพยาบาลของฐาน

ลุงของเขากำลังทำงานอยู่ข้างใน เมื่อเห็นคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา เขาก็ถามเหตุผลและเริ่มตรวจร่างกายของชายทั้งสองคนทันที

หลังจากวุ่นวายอยู่พักใหญ่

ลุงของฉินจิ้นก็เช็ดเหงื่อบนหน้าผากและพูดกับคนที่ยังคงรออยู่ว่า

"สาเหตุหลักที่สองคนนี้หมดสติไปเป็นเพราะพวกเขาอ่อนแรงและมีรอยฟกช้ำจำนวนมากตามเนื้อเยื่ออ่อน ฉันได้ให้กลูโคสกับยาแก้อักเสบไปแล้ว พวกเขาน่าจะตื่นขึ้นในไม่ช้า"

ก่อนที่เขาจะพูดจบ

เปลือกตาของชายคนหนึ่งก็กระตุกและอีกฝ่ายก็ลืมตาขึ้นมองดูผู้คนรอบๆ ตัวและพยายามลุกขึ้นแล้วพูดอย่างอ่อนแรงว่า

"ผมตื่นขึ้นมาตั้งแต่ตอนที่หมอกำลังฉีดยาให้ผมแล้วครับ ขอบคุณมากครับที่ช่วยชีวิตพวกเราสองพี่น้อง!"

หลิวเหวินฮ่าวรีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อช่วยพยุงชายคนนั้นและบอกอีกฝ่ายว่าฉินจิ้นที่อยู่ข้างๆ คือผู้นำของที่นี่

โดยไม่สนใจความเจ็บปวด ชายคนนั้นพยายามจะยืนขึ้น

ฉินจิ้นก็ก้าวไปข้างหน้าและกดที่ไหล่ของอีกฝ่ายเพื่อป้องกันไม่ให้อีกฝ่ายลุกขึ้นมา

ชายคนนั้นที่พยายามลุกขึ้นแต่ไม่ว่าจะออกแรงเท่าไหร่ร่างกายของเขาก็ไม่ขยับ

ทำให้เขาดูประหลาดใจเล็กน้อย

เพราะเขาเคยเป็นทหารมาก่อนและความแข็งแกร่งก็เป็นจุดแข็งของเขามาโดยตลอด แม้ว่าตอนนี้เขาจะอ่อนแอ แต่เขาก็ยังมั่นใจว่าเขาสามารถลุกขึ้นได้แน่

แต่เขาไม่คาดคิดเลยว่าเขาจะไม่สามารถขยับตัวได้เลยเมื่ออีกฝ่ายกดเขาลงด้วยมือเพียงข้างเดียว

เขาจึงไม่ดื้อดึงอีกต่อไปและทำได้เพียงพูดอย่างจริงใจว่า

"ขอบคุณมากครับ ผมชื่อซุนเสี่ยวหลงส่วนนั่นคือน้องชายของผมซุนเสี่ยวหู่"