ตอนที่ 38 : ความโลภ

ตอนที่ 38 : ความโลภ

ภายในฐานลวี่หยวน

ฉินจิ้นพอใจมากหลังจากได้ยินการรายงานเรื่องการกำจัดซอมบี้ในวันนี้

เพราะมันยิ่งเสริมความตั้งใจแรกเริ่มของเขาในการสร้างฐานนี้ขึ้นมา

ในอนาคต นี่จะเป็นกำลังสนับสนุนที่แข็งแกร่งของเขา!

หลังจากนั้น เขายังได้เล่าสถานการณ์และผลกำไรจากการออกไปข้างนอกในวันนี้ให้พ่อของเขาและคนอื่นๆ ได้ฟัง

"วันนี้ ผลกำไรของเราค่อนข้างดีเลย พวกเราไม่ได้เจออันตรายอะไรระหว่างทางไปสถานีตำรวจอำเภออานเมื่อเช้านี้ เราไปถึงที่นั่นได้ในหนึ่งชั่วโมงและได้รับอาวุธทั้งหมดที่อยู่ข้างใน"

"หลังจากนั้นเราก็ย้ายไปสถานีตำรวจอีกแห่งทันที ซึ่งการเดินทางก็ค่อนข้างราบรื่น พวกเรารวบรวมอาวุธจากสถานีตำรวจทั้งสองแห่งได้ตั้งแต่ตอนเช้า!"

"จากนั้นในตอนบ่าย พวกเราก็ตรงไปที่สถานีตำรวจที่เป็นเป้าหมายต่อไปและเก็บรวบรวมอาวุธมาได้โดยไม่พบกับความเสี่ยงอะไรอีก ตอนนี้พวกเรากวาดล้างสถานีตำรวจขนาดใหญ่ทั้งหมดในรัศมี 50 กิโลเมตรแล้ว"

"ที่เหลืออยู่ก็มีแต่สถานีตำรวจเล็กๆ ซึ่งเราจะไปจัดการกันภายหลัง ในอนาคตฉันต้องการแบ่งทีมแยกกันออกไปสำรวจสถานีตำรวจพวกนั้นเพื่อค้นหาของต่างๆ ไม่ว่าจะอาวุธ ยา อาหาร เชื้อเพลิงและเสบียงอื่นๆ"

"วันนี้ สมาชิกทีมต่อสู้เองก็ได้รับประสบการณ์กันเยอะพอสมควรเช่นกัน เพราะเมื่อตอนบ่าย มีซอมบี้กลุ่มหนึ่งจำนวนหลายสิบตัวพยายามล้อมรอบขบวนรถของเรา แต่สมาชิกทีมต่อสู้ก็สามารถสังหารพวกมันทั้งหมดได้สำเร็จด้วยความช่วยเหลือจากการป้องกันของรถ นั่นเท่ากับว่าพวกเขาทุกคนได้กลายเป็นนักสู้ที่ผ่านการต่อสู้ที่นองเลือดมากันหมดแล้วและพวกเขาก็น่าจะสามารถเอาชีวิตรอดได้ดีขึ้นภายใต้การนำของหัวหน้าหน่วยแต่ละคนในอนาคต"

จริงอยู่ที่ว่า

วันนี้ ทีมต่อสู้ของฉินจิ้นโชคดีมาก

ไม่เพียงแต่พวกเขาจะได้รับอาวุธตามเป้าหมายที่วางไว้

แต่เมื่อพวกเขาเผชิญหน้ากับการล้อมของซอมบี้ พวกเขาก็สามารถต้านทานและโจมตีกลับได้สำเร็จ

และนั่นเป็นเพราะฉินจิ้นเห็นว่าไม่มีซอมบี้ปรากฏตัวเพิ่มอีก เขาจึงมีความคิดที่จะฝึกให้สมาชิกทีมต่อสู้ให้มีประสบการณ์การต่อสู้ให้ได้มากที่สุด

ไม่อย่างนั้น เขาก็คงจะสั่งให้ทุกคนเหยียบคันเร่งและพุ่งออกจากวงล้อมของซอมบี้เพื่อหลบหนีไปแล้ว

สำหรับปืนและกระสุนที่ได้รับมาในวันนี้ พวกมันมีจำนวนเกือบเท่ากับปริมาณปืนและกระสุนทั้งหมดที่พวกเขาได้รับมาจากศูนย์บัญชาการตำรวจเมืองกว่างหยวนในวันนั้น!

จึงไม่น่าแปลกใจที่ฉินจิ้นจะอารมณ์ดีมากระหว่างทางกลับ

เพราะตอนนี้เพิ่งจะผ่านไปเพียงหนึ่งสัปดาห์เท่านั้นนับตั้งแต่วันสิ้นโลกและเขาก็ได้รับอาวุธมาจำนวนหนึ่งแล้ว

นี่จะเป็นหลักประกันสำหรับการอยู่รอดในอนาคตของเขา!

หลังจากนับจำนวนของพวกมันในคืนนี้ เขาก็จะเริ่มจัดคนให้ได้รับการฝึกยิงปืน

เพื่อให้แน่ใจว่าคนที่มีปืนในอนาคตจะมีความสามารถในการยิงที่แม่นยำในระดับหนึ่ง

ด้วยวิธีนี้ ไม่ว่าจะต้องเผชิญหน้ากับคนหรือซอมบี้ พวกเขาก็จะมีโอกาสรอดชีวิตมากขึ้น

และจากที่ดูเวลาในตอนนี้

อีกทีมที่ถูกส่งไปขนย้ายสารเคมีจากโรงงานเคมีในวันนี้ก็น่าจะกลับมาในไม่ช้าแล้ว

...

ย้อนเวลากลับไปเล็กน้อย

เมื่อทีมของฉินจิ้นกลับมาและใกล้ถึงฐานลวี่หยวน

พวกเขาไม่ได้สังเกตเลยว่ามีรถยนต์ไฟฟ้าคันหนึ่งกำลังติดตามพวกเขาอยู่ไกลๆ!

ภายนอกของรถยนต์ไฟฟ้าคันนี้เต็มไปด้วยฝุ่น ราวกับว่ามันถูกจอดทิ้งไว้นานแล้ว

ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้สังเกตมันตอนที่ขับผ่าน

เมื่อรถคันสุดท้ายของขบวนขับผ่านไป รถยนต์ไฟฟ้าคันนี้ก็สตาร์ทและวิ่งตามขบวนไปโดยไม่ได้เข้าไปใกล้มาก

มันวิ่งช้าบ้างเร็วบ้างเพื่อควบคุมระยะห่างจากขบวน

ดังนั้นหากไม่สังเกตดีๆ ก็เป็นไปไม่ได้เลยที่จะเห็นว่าพวกเขากำลังถูกติดตามอยู่!

มีคนอยู่ 4 คนในรถคันนี้

พวกเขาคือจ้าวเฉียงและพรรคพวกที่เห็นขบวนรถของฉินจิ้นเมื่อเช้า!

ในเวลานี้ พวกเขาตามขบวนรถของทีมต่อสู้ไป โดยไม่กล้าเข้าใกล้มากเกินและทำได้เพียงติดตามจากระยะไกลๆ เท่านั้น

จ้าวเฉียงยังคงเคี้ยวหมากฝรั่งที่ไม่รู้ว่าไปเอามาจากไหน

เขาพูดอย่างฉุนเฉียวว่า "ให้ตายสิ คนพวกนี้เอารถกลับมาเพิ่มตั้งสองสามคัน ไม่รู้ว่าพวกมันไปเจอของดีอะไรมา พวกข้าก็เป็นผู้รอดชีวิดตเหมือนกันนะเว้ย! ไม่คิดจะแบ่งให้กันบ้างเลยหรือไงวะ?!”

"ให้ตายเถอะ"

ถึงเขาจะพูดแบบนั้น แต่ในความเป็นจริงเขากลับไม่กล้าแม้แต่จะเข้าใกล้ขบวนรถด้วยซ้ำ

จนกระทั่งเขาเห็นขบวนรถของทีมต่อสู้เข้าใกล้ฐานลวี่หยวนและขบวนรถทั้งหมดก็ขับเข้าไปในประตูที่เปิดรอเอาไว้อยู่

ก่อนที่ประตูนั้นจะปิดลงทันทีที่รถคันสุดท้ายขับเข้าไป

พวกเขาเบิกตากว้างและอ้าปากค้างทันที

"ให้ตายเถอะ!"

เมื่อมองดูกำแพงที่สูงกว่าตึก 3 ชั้นจากระยะไกล

จ้าวเฉียงและคนอื่นๆ ก็ตกใจทันที

"คนพวกนี้หาที่หลบภัยกันเก่งจริงๆ!"

"ที่นี่มีกำแพงสูงขนาดนี้เลยเหรอ!? ทำไมฉันไม่เคยเห็นมาก่อนเลย!?"

"ถ้ามีที่แบบนี้แล้ว! ฉันคงจะอยู่ที่นี่ได้จนแก่โดยไม่ต้องกลัวซอมบี้อีกแล้ว!"

"ให้ตายสิ! ยังไงก็ต้องแย่งชิงมาให้ได้! หรืออย่างน้อยก็ต้องเข้าร่วมให้ได้!"

ดวงตาของจ้าวเฉียงและคนอื่นๆ แดงก่ำ

ใช่แล้ว

ในความคิดของพวกเขา กำแพงสูงเกือบ 10 เมตรคือสิ่งกีดขวางที่ซอมบี้ไม่มีทางทะลวงเข้ามาได้!

ตราบใดที่ยังมีเสบียงอาหารเพียงพอและลักพาตัวผู้หญิงบางคนกลับมาได้

พวกเขาก็จะสามารถใช้ชีวิตที่มีความสุขเกินกว่าที่จะจินตนาการได้

โดยไม่ต้องใช้ชีวิตไปวันๆ เหมือนในตอนนี้

เพราะบางทีหลังจากสนุกไปกับวันนี้ พรุ่งนี้พวกเขาก็อาจจะถูกซอมบี้บุกเข้ามาฆ่าตายก็ได้

พวกเขาตัดสินใจในทันทีที่เห็นฐานลวี่หยวน

พวกเขาจะต้องยึดครองที่นี่ให้ได้!!

"หัวหน้า! หัวหน้า! เร็วเข้า! หลบก่อน!"

"ขบวนรถอีกขบวนกำลังมาแล้ว!"

ขณะที่จ้าวเฉียงกำลังฝันกลางวัน

ชายร่างผอมสูงคนเดิมกับเมื่อตอนเช้าก็รีบดึงแขนเสื้อของหัวหน้าและบอกให้เขาก้มหัวลง

ราวกับกำลังกลัวว่าจะมีสัตว์ร้ายจากโลกดึกดําบรรพ์วิ่งเข้ามา

หัวของจ้าวเฉียงถูกกดลง ความฝันของเขาถูกขัดจังหวะและในขณะที่เขากำลังจะโกรธ

ในเวลานี้ เขาก็ได้ยินเสียงรถคำรามเข้ามาในหูและเขาก็เก็บคำพูดที่กำลังจะออกมาจากปากทันที

เขารีบก้มตัวลงอีกครั้งและเคลื่อนตัวออกห่างจากหน้าต่างรถ

แถมเขายังใช้เสื้อผ้าที่เคยใช้ซ่อนตัวมาคลุมตัวเองอีกครั้ง เพื่อเพิ่มการพรางตัว จากนั้นเขาจึงกล้าเหลือบมองออกไปนอกรถด้วยหางตา

เขาเห็นขบวนรถอีกขบวนกำลังขับผ่านมา

เป็นรถบรรทุกขนาดใหญ่ที่บรรทุกบางอย่างมาเต็มคันกว่าสิบคัน!

โชคดีที่ตอนที่พวกเขาหยุดรถนั้นพวกเขาขับมาจอดข้างถนน

ยานพาหนะนำหน้าของขบวนนั้นก็ขับผ่านรถของพวกเขาไปโดยไม่ได้หยุด

บางทีพวกนั้นอาจจะคิดว่ารถของพวกเขาเป็นแค่รถที่ถูกทิ้งร้างธรรมดาๆ

ยานพาหนะแต่ละคันในขบวนนี้ถูกมัดด้วยผ้าใบกันน้ำ ทำให้มองไม่เห็นว่าข้างในมีอะไรอยู่

ถึงกระนั้น จ้าวเฉียงและคนอื่นๆ ก็ยังประหลาดใจ

พวกเขาเดาว่ามันต้องมีของบางอย่างที่พวกเขาเองก็อยากได้อยู่ข้างในแน่

ไม่นาน ขบวนรถนี้ก็ขับเข้าไปหลังกำแพงสูงอีกครั้ง!

พวกเขาคือหวังปิน เฉินจวินฉือ หลิวเหวินฮ่าวและคนอื่นๆ ที่ไปโรงงานเคมีเพื่อขนของกลับมา

หลังจากที่พวกเขาทั้งหมดเข้าไปในกำแพงแล้ว

ประตูก็ปิดลงอีกครั้ง

จ้าวเฉียงและคนอื่นๆ จึงกล้าลุกขึ้นมาอีกครั้ง

"ให้ตายเถอะ!"

จ้าวเฉียงสบถคำอุทานประจำตัวออกมาอีกครั้ง

"หัวหน้าครับ คนกลุ่มนี้ดูจะแข็งแกร่งมาก!"

ชายร่างสูงผอมที่อยู่ข้างๆ มองไปที่กำแพงฐานลวี่หยวนที่สูงตระหง่านอยู่ไกลๆ ตาของเขาแข็งค้างและพูดออกมาโดยไม่รู้ตัว

แปะ!

จ้าวเฉียงตบหัวชายร่างสูงผอมอย่างแรงและตะโกนจนน้ำลายกระเด็นว่า "ให้ตายสิ! ฉันต้องให้แกพูดหรือไง? คิดว่าฉันไม่มีตาหรือไง!?"

"ไป กลับรังของเรากันก่อน!"

"แต่หัวหน้าครับ เราจะยอมแพ้และปล่อยพวกมันไปอย่างนั้นเหรอ?" ชายร่างสูงผอมเอามือกุมหัวและพูดอย่างระมัดระวัง

"ให้ตายสิ! ปล่อยพวกมันไปเหรอ?"

"เป็นไปไม่ได้หรอก! แต่พวกเราจะกลับไปวางแผนและสังเกตอีกสองสามวันเพื่อดูว่าอีกฝ่ายมีจุดอ่อนอะไรบ้างต่างหากล่ะและพวกเราก็ต้องเพิ่มความแข็งแกร่งให้ตัวเองด้วย วันนี้เราเจอคนเพิ่ม 4 คนไม่ใช่หรือไง? หากเราหาคนมาเพิ่มได้อีก บางทีเราอาจจะยึดที่นี่ได้สำเร็จก็ได้!"

"แต่ถ้าทำไม่ได้ ด้วยคนที่เรามีมากมายขนาดนี้ การจะขอเข้าร่วมก็จะสามารถต่อรองได้ง่ายขึ้น ถ้าพวกเรามีอำนาจในนั้นทุกคนก็จะได้กินดีอยู่ดี นั่นไม่ดีกว่าเหรอ!"

"หัวหน้าฉลาดจริงๆ เราจะกลับไปเดี๋ยวนี้แหละครับ แต่คนที่เราเจอในวันนี้พวกมันยังไม่ได้ลิ้มรสชาติของโลกใหม่เลย หลังจากที่พวกมันได้ลิ้มรสแล้ว พวกมันจะต้องทำงานอย่างหนักเพื่อหัวหน้าแน่นอน"

จ้าวเฉียงพยักหน้า

จริงอยู่ที่ว่า

พวกเขาพบผู้รอดชีวิต 4 คนในวันนี้

คนพวกนี้กำลังซ่อนตัวอยู่ในอาคารใกล้กับโรงงาน ในตอนนั้นพวกเขาใช้แผนการล่อลวงด้วยการเดินเข้าไปใกล้ตามอาคารและตะโกนว่า “หน่วยกู้ภัยมาถึงแล้ว รีบออกมาเร็วๆ ถ้าไม่ออกมาจะถูกทิ้งไว้ข้างหลังนะ”

แน่นอนว่าหากมีผู้รอดชีวิต พวกเขาก็จะรีบออกมาด้วยความยินดี

แต่บางครั้งการกระทำแบบนี้ก็จะดึงดูดซอมบี้มาสองถึงสามตัว แต่พวกเขาก็สามารถอาศัยการป้องกันของรถเพื่อสังหารซอมบี้ด้วยมีดของพวกเขาได้

แต่หากพวกเขาเจอซอมบี้จำนวนมาก พวกเขาก็จะขับรถหนีไปทันที

ด้วยวิธีนี้ พวกเขาจึงพบผู้ชายเพิ่มอีก 4 คนในวันนี้

แต่น่าเสียดายที่ไม่มีผู้หญิงเลยแม้แต่คนเดียว

จ้าวเฉียงเป็นยามรักษาความปลอดภัยมาหลายปีและเขาก็มีความสามารถในการสังเกตคำพูดและสีหน้าอยู่บ้าง

เขาสามารถเห็นได้อย่างชัดเจนว่าคนเหล่านี้เป็นคนธรรมดา

เขาเชื่อว่าตราบใดที่คนพวกนั้นถูกบังคับและล่อลวงและได้ลิ้มลองรสชาติของสังคมที่ไร้กฎหมาย ไม่นานคนพวกนั้นก็จะถูกเขาใช้งานได้อย่างแน่นอน

ส่วนชายสองคนที่ยืนกรานปฏิเสธที่จะให้ความร่วมมือกับเขาจนกระทั่งตายไป พวกนั้นเป็นเพียงคนส่วนน้อยเท่านั้น

ตอนนี้ท้องฟ้าเริ่มมืดแล้ว

หากพวกเขายังไม่กลับไป เมื่อเวลากลางคืนมาถึงระดับของความอันตรายก็จะเพิ่มขึ้นมาก

หลังจากยืนยันที่ตั้งของฐานลวี่หยวนแล้ว พวกเขาก็ไม่รอช้าและขับรถกลับไปทันที

...

เฉินจวินฉือและพรรคพวกก็ไม่รู้ตัวเช่นกันว่าพวกเขานั้นได้พลาดกลุ่มคนที่กำลังโลภอยากได้ฐานไปเช่นกัน

ไม่มีใครที่ให้ความสนใจกับรถที่จอดอยู่ข้างถนนมากนัก

โดยเฉพาะในยุควันสิ้นโลกแบบนี้ พวกเขาเห็นอะไรมามากตลอดทั้งวัน

ความสุขที่ได้กลับมาพร้อมกับของเต็มคันรถก็ทำให้ความเศร้าโศกของวันสิ้นโลกเจือจางลง

ฉินจิ้นและคนอื่นๆ ก็ได้รับข่าวการกลับมาของพวกเขาผ่านทางวิทยุสื่อสารล่วงหน้าและเปิดประตูรอไว้ก่อนแล้ว

เมื่อมองดูยานพาหนะขนาดใหญ่ที่จอดอยู่ในพื้นที่กักกัน พร้อมกับผ้าใบกันน้ำที่นูนขึ้นด้านหลังรถ

เขาก็รู้ทันทีว่าภารกิจน่าจะสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี

เมื่อหมดเวลากักกัน

เฉินจวินฉือและหวังปินก็รีบเดินตรงไปหาฉินจิ้นที่กำลังรออยู่

พวกเขารายงานสถานการณ์การขนย้ายสิ่งของจากโรงงานเคมีในครั้งนี้อย่างกระตือรือร้น

"ประธานฉิน วันนี้พวกเราโชคดีมากครับ แทบไม่มีซอมบี้เลยเมื่อเราไปถึงโรงงานเคมี รถที่จอดอยู่หน้าประตูก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลง หลังจากเราขับรถเข้าไปกันแล้ว พวกเราก็ตั้งแนวป้องกันใหม่แล้วจึงส่งคนไปตรวจสอบตามพื้รที่ในโรงงานว่ามีอันตรายใดๆ ในโรงงานเคมีหรือไม่ ในขณะเดียวกันพวกเราก็เริ่มขนย้ายสิ่งของสำคัญบางส่วน"

"พวกเรานำอุปกรณ์จัดเก็บสารเคมีที่จำเป็นตามแผนออกมา แล้วเติมสารเคมีเข้าไปก่อนจะบรรทุกขึ้นรถ ในขณะเดียวกัน พวกเรายังได้ถอดประกอบและขนย้ายอุปกรณ์ทางวิทยาศาสตร์บางอย่างที่วิศวกรตงต้องการกลับมาด้วย หลังจากนี้เขาน่าจะทำการทดลองและทดสอบอยู่ภายในฐานได้อย่างราบลื่นแล้วครับ!"

"ส่วนสารเคมีที่ขนกลับมาในครั้งนี้ก็น่าจะเพียงพอที่จะสร้างวัตถุระเบิดได้หลายตัน!"

"รวมถึงระเบิดแบบเหลวและระเบิดแบบแข็งซึ่งจะช่วยปรับปรุงระดับการต่อสู้หรือการป้องกันของเราได้มากครับ!"

"ส่วนสภาพแวดล้อมในการจัดเก็บ สารเคมีหลายชนิดต้องการสภาพแวดล้อมที่เฉพาะเจาะจงเพื่อจัดเก็บได้อย่างปลอดภัย พวกเราจึงได้ถอดประกอบอุปกรณ์ที่จำเป็นตามคำแนะนำของหวังปินและวิศวกรตง พวกเราจะต้องสร้างคลังเก็บสารเคมีในฐานเพื่อใช้สำหรับจัดเก็บวัตถุอันตรายเหล่านี้ครับ"

"ครั้งนี้เราขนย้ายของที่มีอยู่ในโรงงานเคมีมาได้เพียง 1 ใน 5 เท่านั้นและยังมีอีกมากที่ยังไม่ได้ขนกลับมา วันนี้พวกเราเสียเวลาส่วนใหญ่ไปกับการถอดประกอบอุปกรณ์ที่จำเป็น ซึ่งส่วนใหญ่ได้ถูกถอดประกอบเสร็จแล้วและเราจะสามารถเร่งความเร็วในการขนส่งได้ในวันพรุ่งนี้ครับ!"

"คาดว่าสารเคมีที่จำเป็นจะสามารถขนกลับมายังฐานได้ภายในไม่เกินหนึ่งสัปดาห์ครับ!"

ฉินจิ้นพยักหน้าขณะฟังรายงานของเฉินจวินฉือ

สถานการณ์คล้ายกับที่เขาจินตนาการไว้ แถมยังดีกว่าที่คิดด้วยซ้ำ

สาเหตุหลักคือการพบหวังปินและตงฮุย ซึ่งเป็นคนจากโรงงานเคมี

การมีคนแนะนำที่มีความรู้เป็นสิ่งที่ดีจริงๆ มันทำให้พวกเขาได้ผลลัพธ์เป็นสองเท่าโดยใช้ความพยายามเพียงครึ่งเดียว!

ไม่อย่างนั้นหากปล่อยให้พวกเขาทำกันเอง มันอาจจะต้องใช้เวลาสิบวันหรือครึ่งเดือนกว่าจะทำสำเร็จและอาจไม่ปลอดภัยเท่ากับตอนนี้ด้วยซ้ำ

เพราะหากเกิดข้อผิดพลาดจากความประมาทก็อาจมีคนมากมายต้องขึ้นสวรรค์

ตอนนี้มันดีมากแล้วจริงๆ ที่เขามีบุคลากรมืออาชีพมาจัดการให้

เขาให้เฉินจวินฉือและคนอื่นๆ นำเสบียงไปเก็บในคลังที่กำหนดไว้ทันทีแล้วเตรียมตัวพักผ่อนและรับประทานอาหารเย็น

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ยุ่งวุ่นวาย

แต่ผลที่ได้นั้นกลับยอดเยี่ยมมาก

คนในฐานได้รับประสบการณ์การต่อสู้

คนที่ออกไปข้างนอกก็ทำกำไรได้มาก

คืนนี้เขาจึงวางแผนที่จะให้โรงอาหารเพิ่มปริมาณอาหารเพื่อเป็นรางวัลแก่ทุกคน

ฐานลวี่หยวนกำลังเติบโตอย่างช้าๆ ตามแผนของเขา

และเมื่อคิดถึงภัยพิบัติที่เขาจะต้องเผชิญในอนาคต

เขาก็รู้สึกมั่นใจขึ้นมาทันที

ถ้าจะมา ก็มาได้เลย!

ฐานลวี่หยวนของฉันจะก้าวข้ามมันไปเอง!