ตอนที่ 37 : รุกสังหาร

ตอนที่ 37 : รุกสังหาร

"ฆ่าพวกมันให้หมด!"

พ่อฉินตะโกนเสียงดัง

เขาออกแรงแทงหอกเหล็กในมือและเล็งเข้าไปที่หัวของซอมบี้วัยกลางคนข้างล่างอย่างดุดัน!

ฉึก!

ความแม่นยำของเขาอยู่ในระดับปานกลาง

แม้ว่าปลายหอกจะโดนเข้าที่หัวของซอมบี้ แต่มันก็ไม่ได้โดนจุดสำคัญ

มันเพียงแค่ฉีกเนื้อส่วนใหญ่บนใบหน้าของซอมบี้ออกไป

ใบหน้าด้านขวาของซอมบี้ถูกฉีกจนเปิดออกและเนื้อเน่าๆ ก็ห้อยลงมาจนมองเห็นเหงือกของมันได้อย่างชัดเจน

ถึงแม้ว่ามันจะได้รับบาดเจ็บในระดับนั้นแล้ว แต่มันกลับดูไม่รู้สึกอะไรเลย มันยังคงคำรามและยื่นแขนออกมาราวกับพยายามดึงพ่อฉินให้ตกลงมาจากกำแพง

พ่อฉินรีบดึงหอกกลับขึ้นมาอย่างรวดเร็วเพื่อป้องกันไม่ให้ซอมบี้คว้ามันได้

นี่คือสิ่งที่สำคัญที่สุดที่พวกเขาเน้นย้ำในการฝึกก่อนหน้านี้

หลังจากโจมตีแล้ว ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไรก็ต้องดึงหอกเหล็กกลับขึ้นมาทันที

ปลายหอกไม่ได้ถูกดึงกลับขึ้นมาทั้งหมด พวกมันยังคงห้อยอยู่ 3-4 เมตรเหนือหัวของพวกซอมบี้

พ่อฉินพยายามเล็งอีกครั้ง ราวกับว่าครั้งนี้เขาคว้าโอกาสได้แล้ว

เขาออกแรงจากทั้งสองมืออีกครั้งและแทงเข้าไปที่หัวของซอมบี้อย่างรุนแรง!

ครั้งนี้ความแม่นยำดีขึ้นมาก เขาแทงเข้าเบ้าตาของซอมบี้โดยตรง!

ในไม่ช้า ซอมบี้ตัวนั้นก็ดูเหมือนจะหมดแรงและล้มลงไปทันที

พ่อฉินรีบดึงหอกออกและยกขึ้น

นี่เป็นซอมบี้ตัวแรกที่ถูกฆ่าด้วยมือของเขา

พ่อฉินถอนหายใจออกมาเล็กน้อย

มือของเขายังคงสั่นเล็กน้อย

เมื่อเห็นพ่อฉินทำได้แล้วคนอื่นๆ ก็ปรับสภาพจิตใจของตัวเองและเริ่มโจมตีกันทีละคน

ในเวลาไม่นาน พวกซอมบี้ที่อยู่ข้างล่างก็เริ่มโดนโจมตีจากบนฐานลวี่หยวน

ตัวที่โชคดีหน่อยก็โดนแค่เฉือนผิวหนังออกไป ส่วนตัวที่โชคร้ายก็โดนจุดสำคัญโดยตรงและล้มลงกับพื้น ก่อนจะถูกซอมบี้ตัวอื่นๆ เหยียบย่ำ

เวลาผ่านไป 3 นาทีเต็ม

ซอมบี้กว่าสิบตัวที่ล้อมรอบฐานก็ถูกพ่อฉินและคนอื่นๆ สังหารได้ในที่สุด

แม้ประสิทธิภาพจะยังไม่สูงนัก

แต่เมื่อพิจารณาว่านี่เป็นการสังหารครั้งแรกและเป็นการฝึกด้านจิตวิทยาให้กับทุกคน ผลลัพธ์ก็ยังคงถือว่ายอมรับได้

ทั้ง 5 คนที่ทำภารกิจเสร็จแล้วก็ปีนลงบันไดเพื่อไปพักผ่อน

จากนั้นก็เปลี่ยนกลุ่มให้อีก 5 คนขึ้นมาแทน

ครั้งนี้หวังหยางก็ขึ้นไปด้วยและแม้แต่จ้าวหลิงที่เป็นผู้จัดการหญิงก็ขึ้นไปด้วย

หลังจากสังหารซอมบี้ไปชุดหนึ่งแล้ว สิ่งที่พวกเขาต้องทำก็แค่เปิดลำโพงและปล่อยเสียงออกไปในระดับหนึ่ง เพื่อให้ซอมบี้ชุดใหม่เข้ามารวมตัวกันอีกครั้ง

ไม่ถึง 2 นาทีหลังจากที่หวังหยางปีนบันไดขึ้นไปและเปิดลำโพง ซอมบี้เกือบ 20 ตัวก็มารวมตัวกันใต้กำแพงอีกครั้ง

ครั้งนี้ ไม่จำเป็นต้องให้ใครมาสั่งหรือพูดให้พวกเขาไม่รู้สึกผิด พวกเขาทุกคนก็กัดฟันพึมพำอย่างเงียบๆ ว่าอีกฝ่ายเป็นสัตว์ประหลาดกินคน

จากนั้นพวกเขาก็กระหน่ำแทงหอกเหล็กในมืออย่างดุเดือด ฉีกกระชากร่างของพวกซอมบี้จนเป็นชิ้นๆ

จ้าวหลิงผู้จัดการหญิงของฐานในตอนนี้มีสีหน้าที่ซีดเผือด

ต่อไม่ลืมว่าเมื่อสัปดาห์ก่อน เธอยังเป็นพนักงานออฟฟิศผู้หญิงธรรมดาๆ

เธอไม่เคยจินตนาการมาก่อนเลยว่าภายในเวลาไม่กี่วัน

เธอจะกลายเป็นคนที่สังหารสัตว์ประหลาดรูปร่างคล้ายมนุษย์แบบนี้

แต่ในตอนนี้ ไม่ว่าเหงื่อของเธอจะออกมามากแค่ไหนหรือฝ่ามือของเธอจะยังคงปวดเมื่อยเท่าไหร่

เธอก็ยังคงโจมตีซอมบี้ที่เป็นเป้าหมายด้วยหอกครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งใบหน้าของพวกมันเต็มไปด้วยเลือดและเนื้อ จนจำไม่ได้ว่าพวกมันเคยมีใบหน้าแบบไหน

เธอระงับความอยากอาเจียนเอาไว้

จนในที่สุด เธอก็แทงซอมบี้ผู้หญิงเข้าที่เบ้าตาและยุติการเคลื่อนไหวของมันไปตลอดกาล

และในที่สุดเธอก็ทนไม่ไหว จนต้องก้มตัวลงและอาเจียนออกไป

แต่เธอก็ควบคุมตัวเองได้อย่างรวดเร็ว

เธอไม่สนใจสิ่งสกปรกที่อยู่รอบๆ เธอเช็ดน้ำตาและคราบสกปรกจากมุมปากด้วยมือ

ดวงตาของเธอกลับมาแข็งแกร่งอีกครั้งและเธอก็หยิบหอกเหล็กและแทงไปยังเป้าหมายใหม่ทันที!

คนอื่นๆ ที่เห็นการกระทำของเธอ ก็อดไม่ได้ที่จะชูนิ้วโป้งให้เธอในใจ

สำหรับผู้หญิงคนหนึ่งการที่เธอสามารถทำได้ถึงขนาดนี้ก็นับว่าดีมากแล้ว

เพราะแม้แต่ผู้ชายหลายๆ คนในชุดก่อนหน้านี้รวมถึงในชุดนี้ก็ยังพากันอาเจียนออกมาเช่นกัน

ส่วนอีกสองคนแม้แต่การถือหอกก็ยังทำได้ไม่มั่นคงและพวกเขาต้องใช้เวลานานกว่าจะโจมตีโดนตัวซอมบี้

บางครั้ง หอกเหล็กก็ยังถูกซอมบี้คว้าไปและต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการแย่งกลับคืนมา

ดังนั้นผลงานของจ้าวหลิงนั้นถือว่าดีกว่าค่าเฉลี่ยไปมาก

หวังหยางก็ทำผลงานได้ดีกว่าเล็กน้อย แต่ก็ยังแย่กว่าพ่อฉินที่เป็นคนแรกเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

แม้ว่าสีหน้าของเขาจะไม่ค่อยดีนัก แต่เขาก็ยังคงโจมตีอย่างหนักหน่วงได้โดยไม่พูดอะไรและสังหารซอมบี้ไปได้ถึงสองตัวในเวลาอันสั้น

จนสุดท้าย กลุ่มคนในชุดที่สองก็ใช้เวลาไปเกือบ 5 นาทีในการสังหารซอมบี้เกือบยี่สิบตัวที่เพิ่งถูกดึงดูดเข้ามา

ซึ่งถือว่ายังแย่กว่ากลุ่มของพ่อฉิน

คนที่ปีนลงบันไดมาแต่ละคนหน้าซีดเผือด มือและเท้าอ่อนแรง

แต่ไม่มีใครหัวเราะหรือดูถูกพวกเขา

เพราะนี่ก็ถือว่าทำได้ดีแล้ว เพราะในท้ายที่สุด พวกเขาทุกคนก็ได้สังหารซอมบี้ด้วยตัวเองแล้ว

ด้วยวิธีนี้ คนหลายกลุ่มก็ถูกผลัดเปลี่ยนกันขึ้นไป

รวมถึงถังจินหมิง ลุงของฉินจิ้นและญาติคนอื่นๆ

ตราบใดที่พวกเขาเป็นส่วนหนึ่งของทีมป้องกันของฐานลวี่หยวนและเป็นบุคลากรบริหารระดับผู้จัดการ พวกเขาทุกคนก็ต้องขึ้นไปเพื่อทำการสังหารซอมบี้ทั้งนั้น

พวกเขาทำการสังหารซอมบี้กันตลอดทั้งเช้า

บางคนถึงกับขึ้นไปสองถึงสามรอบก่อนที่จะหยุด

การฝึกกองกำลังในวันนี้ประสบความสำเร็จเป็นอย่างดี

ในเวลานี้ มีซอมบี้เกือบสองร้อยตัวนอนอยู่ใต้กำแพงซึ่งก็น่าจะเป็นซอมบี้ทั้งหมดในบริเวณโดยรอบแล้ว

คงเป็นเรื่องยากที่จะดึงดูดและสังหารพวกมันได้อีกครั้งในเวลาอันสั้น หากไม่มีซอมบี้ตัวใหม่เดินเตร่มาเพิ่มในบริเวณนี้

....

ในช่วงทานอาหารกลางวัน

พ่อฉินและลุงฉินจิ้น หวังหยางรวมถึงผู้จัดการคนอื่นๆ ต่างก็ไม่ค่อยรู้สึกอยากอาหารกันเท่าไหร่

สาเหตุหลักก็คือพวกเขาเพิ่งจะฆ่าซอมบี้มาตลอดทั้งเช้าและจิตใจของพวกเขาก็เต็มไปด้วยฉากของเลือดที่สาดไปทั่ว ซึ่งส่งผลต่อความอยากอาหารของพวกเขาอย่างมาก

ทุกคนรับประทานอาหารกลางวันอย่างเร่งรีบ

ก่อนจะไปนั่งพักผ่อนกันสักครู่ในตอนเที่ยงเพื่อให้รู้สึกดีขึ้น

ในตอนบ่าย

พวกผู้จัดการก็ขึ้นไปยืนอยู่บนป้อมยามแล้วมองดูกองซากศพซอมบี้ใต้กำแพง

พ่อฉินและผู้จัดการคนอื่นๆ พูดคุยกันแล้วได้ข้อสรุปว่าการปล่อยให้ศพกองอยู่ใต้กำแพงเฉยๆ แบบนี้ไม่ใช่ทางออก

เพราะท้ายที่สุด พวกมันก็เป็นศพและพวกมันจะเน่าในไม่ช้าก็เร็ว

หลังจากเน่าเปื่อยแล้ว กลิ่นเหม็นและการแพร่กระจายของไวรัสรวมถึงเชื้อโรคที่อาจเกิดขึ้นก็จะกลายเป็นปัญหาที่ยุ่งยากเช่นกัน

หลายคนจึงพูดคุยกันว่าพวกเขาจะกำจัดซากซอมบี้ที่อยู่รอบๆ ยังไง

ไม่นาน แผนการก็ถูกร่างขึ้นอย่างรวดเร็ว

พวกเขาจะเลือกสมาชิกทีมรักษาความปลอดภัยออกมาแล้วให้พวกเขาไปขับรถแบคโฮกับรถตัก

โดยรถแบคโฮจะออกไปขุดหลุมลึกห่างจากฐานประมาณ 500 เมตร หลังจากนั้นรถตักก็จะเข้ามาตักศพซอมบี้ที่ตายแล้วไปลงหลุมที่ขุดไว้

หากมีเวลา พวกเขาก็จะใช้ดินฝังไปด้วยดังนั้นแม้ว่าพวกมันจะเน่าเปื่อย แต่ก็จะไม่มีผลกระทบใดๆ ต่อฐานลวี่หยวน

แผนการได้รับการอนุมัติจากทุกคนทันที

ในการสังหารเมื่อเช้านี้ คนส่วนใหญ่ได้เอาชนะความกลัวต่อซอมบี้ได้แล้ว

ตราบใดที่มีพื้นที่ปลอดภัยและอาวุธ การสังหารซอมบี้ก็ไม่ใช่เรื่องยาก

แต่ก่อนที่จะขับรถออกไป พวกเขาจะเชื่อมตะแกรงเหล็กตามกระจกอย่างง่ายๆ ก่อนโดยเหลือรูเอาไว้สำหรับโจมตีซอมบี้ยามจำเป็นไว้ด้วย

ฐานลวี่หยวนมีรถแบคโฮกับรถตักอยู่แล้ว ซึ่งฉินจิ้นก็ไม่มีทางพลาดสิ่งที่จำเป็นในการก่อสร้างโครงสร้างพื้นฐานในอนาคตแบบนี้อย่างแน่นอน

การดัดแปลงพวกมันก็ง่ายมาก พวกเขาใช้เวลาเพียงหนึ่งชั่วโมงเท่านั้น

เกราะป้องกันถูกเชื่อมอย่างง่ายๆ จากวัสดุที่มีอยู่แล้ว ยานพาหนะก็ได้รับการดัดแปลงทุกวันในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาทำให้พวกเขามีประสบการณ์มากและสามารถทำได้อย่างรวดเร็ว

ไม่นานรถแบคโฮ 2 คัน รถตัก 2 คันและรถออฟโรดสำหรับคุ้มกัน 1 คันก็ได้รับการดัดแปลงอย่างรวดเร็ว

สมาชิกทีมรักษาความปลอดภัยหลายคนที่รู้วิธีการขับรถพวกนี้ก็ไม่รอช้า พวกเขาขึ้นประจำรถทันที

พวกเขาขับรถเข้าไปในพื้นที่กักกันหลังประตูเป็นอันดับแรก ก่อนที่คนเฝ้าประตูจะเปิดประตูตามคำสั่งของพ่อฉินหลังจากเห็นว่าข้างนอกปลอดภัยและไม่มีซอมบี้หลงเหลืออยู่

รถหลายคันสตาร์ทเครื่องยนต์จนเกิดเสียงดังและขับออกไป

รถออฟโรดขับคุ้มกันรถแบคโฮอย่างช้าๆ ไปยังพื้นที่รกร้างว่างเปล่าข้างนอก

ส่วนรถตักอีกสองคันก็ขับไปทางกองศพซอมบี้

พวกเขาใช้ที่ตักหันหน้าเข้าหากองศพที่นอนเกลื่อนพื้นและตักพวกมันขึ้นมา ในการตักเพียงครั้งเดียวพวกเขาก็ตักขึ้นมาได้มากถึงเกือบสิบร่างจากนั้นพวกเขาก็ขับไปทางรถแบคโฮ

หลุมฝังศพยังไม่ได้ถูกขุด แต่พวกเขาสามารถนำร่างซอมบี้ไปกองไว้ที่นั่นก่อนได้และเมื่อหลุมถูกขุดเสร็จพวกเขาก็จะสามารถดันร่างของซอมบี้ลงไปในหลุมได้ทันที

สมาชิกในทีมสองคนที่ขับรถตักก็ต้องพยายามระงับความอยากอาเจียนในตอนแรกไว้จนใบหน้าของพวกเขาซีดเผือด

หลังจากขับไปกลับสองสามรอบ พวกเขาก็เริ่มคุ้นเคยกับมันอย่างช้าๆ

งานสกปรกแบบนี้มันยากที่จะรับได้จริงๆ

แต่พวกเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น เพราะยังไงใครสักคนก็ต้องทำมันอยู่ดี

และในตอนนี้ก็มีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่สามารถขับรถแบบนี้ได้ชั่วคราวหรือจนกว่าจะมีการฝึกอบรมคนเพิ่มขึ้นในอนาคต

พ่อฉินเองก็บันทึกผลงานของพวกเขาเอาไว้ด้วย ซึ่งในอนาคตมันจะกลายเป็นแต้มสำหรับพวกเขา

และทุกภารกิจในอนาคต ผู้จัดการอย่างพวกเขาก็จะต้องบันทึกไว้ว่าใครทำอะไรบ้าง

หรือใครเต็มใจหรือไม่เต็มใจทำอะไร ทุกอย่างจะถูกบันทึกไว้ทั้งหมด

ทุกคนพอจะรู้เรื่องนี้กันอยู่บ้าง ดังนั้นจึงมีหลายคนที่กล้าหาญและเต็มใจที่จะทำงานหนักโดยไม่ปฏิเสธอยู่เสมอ

ตอนนี้โลกแตกต่างออกไปจากเดิมแล้ว

แต่มนุษย์ก็ยังคงถูกแบ่งชนชั้นอยู่เสมอ

คนฉลาดจะตัดสินใจให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

พ่อฉินและผู้จัดการคนอื่นๆ ที่เฝ้าดูทุกอย่างดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบจากบนป้อมก็พยักหน้าในใจอย่างเงียบๆ

ในเวลาเพียงหนึ่งสัปดาห์

ฐานของพวกเขาก็เริ่มปรับตัวเข้ากับโลกใบใหม่แล้ว

ตอนนี้พวกเขาได้กำจัดซอมบี้รอบฐานเรียบร้อยแล้ว ซึ่งนี่จะช่วยเพิ่มความปลอดภัยในการเดินทางกลับของทีมต่อสู้ไม่มากก็น้อย

นอกจากนี้พวกเขายังได้ฝึกสมาชิกทีมป้องกันฐานเพิ่มเติมด้วย

เพื่อป้องกันเหตุการณ์ที่พวกเขาอาจถูกซอมบี้จำนวนมากบุกโจมตีแต่กลับไม่มีใครกล้าที่จะต่อสู้กลับ

ดังนั้นพวกเขาจึงยุ่งกันตลอดทั้งบ่าย

จนเวลาก็ได้เลยสี่โมงเย็นไปแล้ว

ในระหว่างนี้ ซอมบี้สองตัวที่น่าจะถูกดึงดูดมาด้วยเสียงของเครื่องจักรก็โผล่ออกมาและถูกสังหารอย่างง่ายดาย

เหตุการณ์นี้ถึงจะน่าตื่นเต้นไปหน่อยสำหรับคนที่ออกไปข้างนอกแต่ทุกคนก็ยังปลอดภัยดี

ในที่สุด ศพซอมบี้เกือบ 200 ตัวใต้กำแพงฐานก็ถูกจัดการจนหมด

รถตักที่กลับมายังพื้นที่กักกันก็เต็มไปด้วยเลือดและถูกล้างทำความสะอาดด้วยน้ำ

พอตรวจสอบจนแน่ใจแล้วว่าทีมกำจัดศพซอมบี้ที่ออกไปข้างนอกมาไม่มีปัญหาอะไร พวกเขาก็ได้รับอนุญาติให้กลับเข้ามาในฐาน

คราบเลือดใต้กำแพงก็ถูกโรยด้วยปูนขาวก่อนจะนำทรายมากลบเอาไว้ เพื่อให้คนในฐานไม่ต้องได้กลิ่นเลือดและเป็นการฆ่าเชื้อไปในตัว

คนที่เพิ่งกลับมาในฐานก็ได้รับการชื่นชมจากกลุ่มของผู้จัดการและเหล่าผู้จัดการยังบอกด้วยว่าผลงานของพวกเขาจะถูกบันทึกเอาไว้

อาหารเย็นของพวกเขาในวันนี้ก็จะถูกเพิ่มขึ้นด้วยแต่ถ้ากินไม่หมด พวกเขาก็สามารถแบ่งปันให้กับเพื่อนหรือญาติของตัวเองได้

บรรดาผู้จัดการก็ยังคงใส่ใจกับการปรับปรุงกลไกการให้รางวัล ซึ่งพวกเขาตั้งใจที่จะทำให้มันดีขึ้นเรื่อยๆ ในอนาคต

...

เวลาประมาณ 5 โมงเย็น

ขบวนรถก็ปรากฏขึ้นบนถนนนอกฐานลวี่หยวน

รถที่นำมาก็คือรถเสือเขี้ยวดาบที่โดดเด่น!

ทีมต่อสู้ ซึ่งได้แจ้งกับทีมป้องกันฐานผ่านทางวิทยุสื่อสารไว้แล้วก็ขับรถตรงมายังประตู

ฉินจิ้นยังคงนั่งอยู่บนที่นั่งผู้โดยสารข้างคนขับบนรถเสือเขี้ยวดาบเช่นเดิม

ในขณะนี้ เบาะของเขาถูกปรับให้นอนราบ มือของเขาวางประสานกันไว้ที่ท้ายทอยและเขาก็นอนอย่างสบายๆ

มุมปากที่ยกขึ้นแสดงให้เห็นว่าเขาดูเหมือนจะอารมณ์ดี

เมื่อเห็นประตูฐานเปิดออกแต่ไกล เขาก็ลุกขึ้นนั่งทันที

หืม?

ไม่มีซอมบี้แม้แต่ตัวเดียวรอบฐานเลยเหรอ?

เขาแอบรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกไปเพราะเขาตั้งใจจะกลับเข้าไปที่ฐานแล้วค่อยพูดคุยทีหลัง แม้ว่าเขาจะสงสัยอยู่แล้วในใจก็ตาม

ขบวนรถขับเข้าสู่พื้นที่กักกันของฐานได้อย่างราบรื่นมาก

ทีมของพวกเขาแยกกับทีมของคนที่จะไปขนย้ายสารเคมีจากโรงงานเคมี ทำให้เขามีเพียงทีมต่อสู้ 3 ทีมและรถอีก 6 คันเท่านั้น ในตอนที่ออกไปเมื่อเช้า

แต่ตอนนี้เมื่อกลับมาพวกเขากลับมีรถทั้งหมด 13 คัน

รถที่ได้มาใหม่ทั้งหมดเป็นรถบรรทุกขนาดกลางและขนาดใหญ่ แถมยังมีรถบรรทุกน้ำมันอีก 2 คัน

ซึ่งดูเหมือนว่าการเก็บเกี่ยวในวันนี้จะได้ผลดี

หลังจากอยู่ในพื้นที่กักกันชั่วขณะหนึ่ง เศษเนื้อบดและคราบเลือดที่เหลือจากการชนซอมบี้ก็ถูกชำระล้างออกไป

หลังจากตรวจสอบแล้วว่าไม่มีปัญหาใดๆ ทุกคนก็ขับรถทั้งหมดไปยังคลังที่ถูกกำหนดไว้เพื่อขนถ่ายของลงมา

ฉินจิ้นเดินเข้าไปในฐานและเห็นพ่อฉิน ลุงของเขา หวังหยางและคนอื่นๆ ที่กำลังรออยู่แล้ว

เขาสอบถามคนตรงหน้าด้วยความสงสัยว่า "ตอนที่ผมกลับมา ผมเห็นว่าไม่มีซอมบี้อยู่ข้างนอกเลย วันนี้ทุกคนจัดการซอมบี้ด้วยตัวเองกันเหรอครับ?"

หวังหยางเหลือบมองพ่อฉินและเห็นว่าอีกฝ่ายต้องการให้เขาเป็นคนอธิบาย ดังนั้นเขาจึงไม่ปฏิเสธ

หวังหยางพูดออกมาด้วยรอยยิ้มว่า "ครับประธานฉิน วันนี้พวกเราใช้บันไดปีนขึ้นกำแพงและใช้หอกเหล็กที่เตรียมไว้เพื่อสังหารซอมบี้ ทำให้ตลอดเช้าของวันนี้พวกเรากำจัดซอมบี้ไปได้ถึง 200 ตัวครับ!"

"จากนั้นในตอนบ่าย พวกเราก็ดัดแปลงยานพาหนะกับเครื่องมือบางอย่างและออกไปขุดหลุมและฝังศพของซอมบี้ที่ถูกกำจัด ดังนั้นหากจะบอกว่าซอมบี้ทั้งหมดที่อยู่รอบๆ ถูกพวกเรากำจัดหมดแล้วก็ไม่ผิดครับและพวกมันคงจะไม่ปรากฏตัวเพิ่มอีกในเร็วๆ นี่ครับ"

แปะๆๆ

"ดีมาก ดีมาก ดีมาก พวกคุณทำได้ดีมาก!"

ใบหน้าของฉินจิ้นเปล่งประกายและปรบมือ ชื่นชมคนในฐาน!

เขาไม่คาดคิดเลยว่าคนเหล่านี้จะทำสิ่งเหล่านี้ได้โดยที่เขาไม่ต้องอยู่สั่งการ

แม้ว่าเขาจะคาดเดาเอาไว้บ้างแล้ว แต่เขาก็ไม่คาดคิดว่าพวกเขาจะทำได้จริงๆ

และพวกเขาก็ทำได้ดีกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก

"ไม่หรอกครับ ทั้งหมดเป็นเพราะคุณพ่อของประธานฉินสั่งการพวกเราได้ดีครับ พวกเราแค่ทำตามคำสั่งเท่านั้นเองครับ" หวังหยางยังคงพูดอย่างถ่อมตัวพร้อมรอยยิ้ม

"มันไม่เกี่ยวกับฉันเลย นี่เป็นความดีความชอบของทุกคนที่มีส่วนร่วมในการสังหารซอมบี้ในครั้งนี้ โดยเฉพาะคนที่เสี่ยงชีวิตออกไปทำงานจัดการศพในช่วงบ่าย พวกเขาคือคนที่สมควรได้รับความดีความชอบต่างหาก"

พ่อฉินพูดด้วยรอยยิ้มและปฏิเสธ

ในฐานะพ่อของผู้นำ เขาไม่อยากยึดความดีความชอบไว้กับตัวเพราะมันไม่มีประโยชน์สำหรับเขา สู้ยกให้คนอื่นยังจะดีกว่า

"ถูกต้อง เราต้องให้รางวัลกับคนที่ทำงานเพราะในอนาคตฐานของเราต้องมีทั้งการให้รางวัลและการลงโทษเพื่อกระตุ้นความกระตือรือร้นของทุกคน"

ฉินจิ้นพูดเสริม