ตอนที่ 9 : จัดซื้อเสบียง 2

ตอนที่ 9 : จัดซื้อเสบียง 2

หลังจากเตรียมยาและสารเคมีเสร็จ

ต่อไปก็ถึงคราวของยานพาหนะประเภทต่างๆ

ยานพาหนะขนส่งทางบกอย่างเช่น รถยนต์

ของพวกนี้ไม่ควรถูกพูดถึงอยู่แล้ว

เพราะในอนาคตพวกเขาสามารถหาเก็บได้ทั่วไป

ดังนั้นสิ่งที่เขาจะเตรียมจริงๆ มีรถออฟโรดธรรมดา 2 คัน รถบรรทุกขนาดใหญ่ 2 คัน รถบรรทุกขนาดกลาง 2 คัน ทั้งหมดนี้เขาซื้อมาแบบมือสอง

จากนั้นเขาก็ติดต่อร้านจักรยานยนต์ไฟฟ้าและทำการสั่งซื้อจักรยานยนต์ไฟฟ้าแบบพิเศษจำนวน 20 คัน

หลังจากปลดล็อกความเร็วแล้ว พวกมันจะสามารถทำความเร็วได้ถึง 60 กิโลเมตรต่อชั่วโมง

แน่นอนว่าเขาได้หาวิธีการดัดแปลงรวมถึงชิ้นส่วนมาแล้ว ดังนั้นในอนาคตเขาจึงสามารถนำมันมาดัดแปลงเองได้ทุกเมื่อ

และเมื่อทำการดัดแปลงเสร็จพวกมันก็อาจทำความเร็วได้ถึง 100 กิโลเมตรต่อชั่วโมงเลยทีเดียว

ข้อดีของจักรยานยนต์ไฟฟ้าคือความเบาและความเงียบ ซึ่งอาจมีหลายสถานการณ์ที่เขาจำเป็นต้องใช้ในอนาคต

หากยอมเสียสละพื้นที่บางส่วนเพื่อติดตั้งแบตเตอรี่เพิ่ม มันก็จะทำระยะทางได้ถึง 150 กิโลเมตรได้อย่างง่ายดาย!

และเขายังได้สั่งซื้อสโนว์โมบิลมาอีก 50 คัน

ยานพาหนะประเภทนี้โดยปกติแล้วจะไม่มีในภาคใต้ แต่ฉินจิ้นจำได้ดีว่าในอนาคตหลังจากที่วันสิ้นโลกมาถึง ในวันที่หิมะตกนั้นมันจะมีประโยชน์มากแค่ไหน

และยานพาหนะประเภทนี้ราคาในตลาดตกคันละแค่ 4,000 ถึง 7,000 หยวนเท่านั้นซึ่งนับว่าไม่แพงเลย

ต่อให้เหมาทั้งหมดก็แค่ไม่กี่แสนเท่านั้น

ในอนาคตถ้าเขาเอามาดัดแปลงอีกหน่อย มันก็จะกลายเป็นของดีในวันที่หิมะตกเลยทีเดียว

นอกจากนั้นเขายังได้ซื้อโดรนรุ่นต่างๆ กว่าอีก 1,000 ลำ!

อุปกรณ์พวกนี้มีช่วงราคาที่กว้างมาก แบบถูกๆ ก็มีราคาเพียงไม่กี่ร้อยหยวนต่อลำ แบบแพงๆ ก็อาจจะหลายพันถึงหลายหมื่นหยวนต่อลำ

สำหรับรุ่นที่มีราคาถูกๆ ฉินจิ้นตั้งใจจะใช้มันสำหรับภารกิจแบบใช้แล้วทิ้งในอนาคต

ส่วนแบบแพงๆ นั้นจะมีประสิทธิภาพที่ดีกว่าซึ่งสามารถใช้ซ้ำได้

โดรนเหล่านี้นับเป็นอุปกรณ์ที่ขาดไม่ได้เลยทีเดียว ไม่ว่าจะเป็นการใช้โดรนเพื่อล่อซอมบี้หรือใช้ทำภารกิจบนที่สูงก็ตาม

แม้ว่าหลังจากที่วันสิ้นโลกมาถึงแล้วเขาจะออกไปตามหาและเก็บกลับมาเพิ่มได้ แต่มันก็จะดีกว่าถ้าเขาสามารถเตรียมการไว้ล่วงหน้าได้

เพราะแผนการบางอย่างจะต้องดำเนินการทันทีหลังจากที่วันสิ้นโลกมาถึง

ดังนั้นเงินที่เขาใช้ไปกับโดรนจึงสูงถึงล้านกว่าหยวน!

ฉินจิ้นยังได้หาบริษัทเพื่อสั่งทำอุปกรณ์พิเศษต่างๆ เพิ่มอีกด้วย

ตัวอย่างเช่น เครื่องส่งเสียง

มันสามารถควบคุมการส่งเสียงจากระยะไกลได้ 300 ถึง 500 เมตร เปลือกนอกเป็นแบบแข็งและมีรู มันมีแบตเตอรี่ในตัวและสามารถส่งเสียงดังอย่างต่อเนื่องได้ 3 ถึง 5 ชั่วโมง อีกทั้งยังสามารถปรับระดับเสียงได้ด้วย เขาได้สั่งทำพวกมันแบบพิเศษทันที 500 เครื่อง!

อุปกรณ์พิเศษอื่นๆ ก็ยังมีอีกไม่น้อยและทำให้เขาใช้เงินไปอีกล้านกว่า

สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นไพ่ตายในการเอาชีวิตรอดในอนาคต!

สำหรับอุปกรณ์สื่อสาร

เขาก็ได้ซื้อทั้ง วิทยุสื่อสารเชิงพาณิชย์ (ระยะสูงสุด 1 ถึง 8 กิโลเมตร) วิทยุสื่อสารมืออาชีพ (โดยทั่วไปจะมีระยะสูงสุด 3 ถึง 10 กิโลเมตร) วิทยุสื่อสารทางทหารระยะสูงสุด 50 กิโลเมตร (แต่หากมีสถานีทวนสัญญาณก็จะสามารถส่งคลื่นได้ถึง 100 กิโลเมตรขึ้นไป) และอุปกรณ์ขยายสัญญาณ เป็นต้น

สำหรับรุ่นที่ใช้ในทางการทหารเขาจำเป็นต้องใช้เงินจำนวนมากถึงจะซื้อมาจากพ่อค้าได้

แม้ว่าพวกมันจะเป็นรุ่นเก่าที่กองทัพปลดประจำการแล้วหรือรุ่นที่ถูกลดสเปก แต่พวกมันก็ยังมีประสิทธิภาพมาก

ดังนั้นเขาจึงซื้อรุ่นธรรมดามาทันที 300 เครื่อง รุ่นมืออาชีพ 200 เครื่องและรุ่นทางทหารอีก 30 เครื่อง

สำหรับอุปกรณ์พิเศษอื่นๆ ทั้งชุดป้องกัน เสื้อกันฝน รถสโนว์โมบิล โซ่กันลื่น เรือเร็ว ร่มพิเศษที่ทนต่อการกัดกร่อน เชือกแบบพิเศษ ปืนยิงเชือก น้ำมันหล่อลื่น อุปกรณ์สูบน้ำมัน แว่นกันแดด อุปกรณ์ดำน้ำ หน้ากากกันแก๊สพิษ กล้องมองกลางคืน ลำโพงเสียงสูง/ต่ำ ไฟฉาย แว่นอินฟราเรด แว่นจับความร้อน เครื่องตรวจจับโลหะ เครื่องตรวจจับสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กและเซ็นเซอร์ประเภทต่างๆ เป็นต้น

เขาก็ได้จัดซื้อมาอย่างละจำนวนหนึ่ง

จากนั้นก็เป็นประเภทของใช้ในชีวิตประจำวัน

โทรศัพท์มือถือ แท็บเล็ต โน้ตบุ๊ก คอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะ โปรเจคเตอร์ หูฟัง ลำโพงและเครื่องเล่นเกมอีกจำนวนหนึ่ง

เขาดาวน์โหลดและซื้อภาพยนตร์ เพลงและเกมดังๆ ทั้งแบบฟรีและเสียเงินไว้ล่วงหน้าเป็นจำนวนนับไม่ถ้วน

สิ่งเหล่านี้ในอนาคตจะเป็นของดีสำหรับการผ่อนคลายในยามว่าง

สำหรับอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์สำหรับให้ความบันเทิงนั้นเขาไม่จำเป็นต้องซื้อมาเยอะ เพราะเมื่อวันสิ้นโลกมาถึงพวกเขาก็สามารถหาเก็บจากข้างนอกได้

แต่สำหรับสิ่งที่ต้องโหลดจากอินเทอร์เน็ตเขากลับต้องเตรียมไว้ตั้งแต่ตอนนี้

เพราะหลังจากที่อินเทอร์เน็ตถูกตัดไปแล้วมันก็จะไม่มีอะไรเหลืออีกเลย

ไฟฉาย พัดลมขนาดเล็ก เครื่องปั่นไฟแบบมือหมุน พัดลมแบบมือหมุน เครื่องสีข้าวเปลือก แบตเตอรี่รุ่นต่างๆ เครื่องทำน้ำอุ่น เครื่องพิมพ์สำหรับสำนักงาน กระดาษ เครื่องลดความชื้น เครื่องอบแห้ง เครื่องกรองน้ำดื่ม เครื่องฆ่าเชื้อ พัดลมระบายอากาศเขาก็ไม่ปล่อยผ่านและจัดซื้อมาบางส่วน

สำหรับสิ่งของประเภทหนังสือ เขาก็ซื้อมาแบบครอบคลุมเกือบทุกสาขา ทั้งอิเล็กทรอนิกส์ การแพทย์ การเอาชีวิตรอด การจัดการ เทคโนโลยี การทำอาหาร เป็นต้น

หลังจากซื้อมาแล้วเขาก็เก็บไว้ในห้องสมุดของฐาน

ของใช้ในชีวิตประจำวัน เช่น กระดาษทิชชู เครื่องครัว ผ้าอ้อมสำเร็จรูป นมผง ผ้าอนามัย ผ้าขนหนู ชุดเครื่องนอนห้าชิ้น รองเท้า แปรงสีฟัน ยาสีฟัน ผ้าห่ม กาต้มน้ำและไฟฉาย

ของทุกอย่างที่มีในซูเปอร์มาร์เก็ตเขาก็จัดซื้อมาจำนวนหนึ่ง

ของประเภทเสื้อผ้า เขาได้สั่งทำเสื้อกันหนาวแบบพิเศษจำนวนมาก มีทั้งของผู้ชายและของผู้หญิง รองเท้าบูทกันฝนและรองเท้าบูทลุยหิมะ

เชื้อเพลิงที่ต้องใช้ในการทำอาหารในชีวิตประจำวัน เช่น แก๊ส น้ำมันก๊าด แอลกอฮอล์แข็ง ถ่านหิน ถ่านรังผึ้ง ถ่านหินไร้ควัน เขาก็จักซื้อมาจำนวนหนึ่งแล้วเก็บไว้ในในโกดังของฐาน

ถ่านหินสำหรับทำความร้อนในครัวเรือนมีราคาอยู่ที่ 1,000 หยวนต่อตัน เขาซื้อมาทันที 100 ตันและใช้เงินไปแค่แสนกว่าเท่านั้น

จากนั้นก็เป็นน้ำมันเชื้อเพลิงที่สำคัญอย่างมาก

เพราะอุปกรณ์จำนวนมากจะต้องใช้น้ำมันเชื้อเพลิง

ดังนั้นตอนที่เริ่มสร้างฐานเขาจึงได้สร้างคลังน้ำมันไว้เป็นพิเศษ

คนธรรมดาไม่สามารถซื้อน้ำมันเบนซินและดีเซลในปริมาณมากๆ จากปั๊มน้ำมันได้โดยตรง ยกเว้นแต่ว่าจะถูกใช้ในงานพิเศษหรือบริษัทต้องใช้ในกระบวนการผลิตสินค้า

และเขายังต้องมีใบอนุญาตบางอย่างเขาถึงจะสามารถสั่งซื้อน้ำมันจำนวนมากได้

ฉินจิ้นเลยต้องใช้วิธีเทาๆ

ด้านหนึ่งเขาจะร่วมมือกับเจ้าของปั๊มที่กล้าหาญสักหน่อย ด้วยการเพิ่มราคาให้พวกเขา

แต่วิธีนี้เขาไม่กล้าที่จะใช้มากเกินไป ดังนั้นผลลัพธ์ที่ได้จึงธรรมดา

แต่อีกวิธีหนึ่งก็คือนำรถไปเติมน้ำมันจากปั๊มแล้วค่อยสูบออกมา

เขาจึงสั่งให้หลี่ปั๋วเหวินและคนอื่นๆ ขับรถบรรทุกหนักออกไปเติมน้ำมันให้เต็มทุกวันแล้วขับกลับมาที่ฐานเพื่อใช้อุปกรณ์สูบน้ำมันสูบออกมาใส่คลังน้ำมัน

ถังน้ำมันรถยนต์ขนาดเล็กมีความจุอยู่ที่ 65 ลิตร ส่วนถังน้ำมันรถบรรทุกทั่วไปจะมีความจุอยู่ที่ 140 ลิตรและถังน้ำมันรถบรรทุกหนักจะมีความจุถึง 400 ลิตร!

ทุกวันเขาสั่งให้หลี่ปั๋วเหวิน เฉินจวินฉือและคนอื่นๆ ขับรถบรรทุกหนักของฐานไปกลับซ้ำๆ วันละหลายรอบ

วันหนึ่งพวกเขาสามารถนำน้ำมันเชื้อเพลิงกลับมาได้สิบกว่าตัน ในช่วงสองเดือนสุดท้ายนี้แน่นอนว่ายิ่งกักตุนได้มากเท่าไหร่ก็ยิ่งดีเท่านั้น

พลังงานประเภทนี้ไม่ว่าจะใช้ในการขนส่งหรือผลิตไฟฟ้าก็ล้วนขาดไปไม่ได้ทั้งนั้ง

และยิ่งในช่วงหลังของวันสิ้นโลกน้ำมันในปั๊มน้ำมันส่วนใหญ่ก็จะถูกผู้รอดชีวิตดูดใช้ไปจนหมด

.....

ช่วงสองเดือนนี้ฉินจิ้นจึงยุ่งมากเป็นพิเศษ

เขาเน้นไปที่การซื้อ ซื้อและซื้อ ตลอดทุกวัน

จะว่าไปแล้ว สองเดือนก่อนวันสิ้นโลกฉินจิ้นนั้นทั้งเหนื่อยและมีความสุข

ธัญพืชและเสบียงต่างๆ ก็เริ่มทยอยถูกส่งมาถึงฐาน จากนั้นพวกมันก็จะถูกแยกไปลงโกดังต่างๆ และจัดเก็บไว้อย่างเป็นระเบียบ

เกือบทุกวันจะมีรถขนส่งสินค้าเข้าออกประตูใหญ่ของฐาน

เขายังไม่ได้บอกเรื่องเสบียงเหล่านี้ให้พ่อแม่และญาติพี่น้องของเขารู้

ดังนั้นจึงมีเพียงเขาที่พาจงอวี่และหลี่ปั๋วเหวินมาจัดการเท่านั้นที่รู้เรื่องเหล่านี้

แน่นอนว่าหลี่ปั๋วเหวินและคนอื่นๆ จะเห็นแค่เพียงของที่ค่อนข้างจะธรรมดา

แม้ว่าหลี่ปั๋วเหวินและคนอื่นๆ จะรู้สึกแปลกๆ ที่โรงงานมีการกักตุนของประเภทต่างๆ มากขนาดนี้ แต่หลังจากที่ปรับตัวกันมาสองสามเดือนในที่สุด ทุกคนก็ยอมรับพฤติกรรมแปลกๆ บางอย่างของประธานฉินไปแล้ว

เถ้าแก่ที่ประสบความสำเร็จอย่างรวดเร็ว จะมีสักกี่คนที่ไม่มีนิสัยแปลกๆ

ธัญพืชและอาวุธที่สำคัญ รวมถึงสารเคมีบางอย่าง จึงมีเพียงฉินจิ้นที่รู้เพียงคนเดียว

ซึ่งนั่นก็เป็นเพราะเขาคอยขับรถขนพวกมันลงไปไว้ที่โกดังชั้นใต้ดินเพื่อเก็บรักษาด้วยตัวเอง

โกดังที่สำคัญแต่ละแห่งจะมีระบบควบคุมอุณหภูมิและความชื้นเป็นของตัวเอง เพื่อให้เสบียงที่อยู่ภายในสามารถเก็บรักษาไว้ได้นานที่สุด

ที่พักของเขา

ในบ้านหลังเล็กสามชั้นภายในฐาน ในห้องใต้ดิน

ในนั้นเขาได้สร้างห้องลับใต้ดินเอาไว้เพื่อใช้เก็บข้อมูลสำคัญต่างๆ

สิ่งเหล่านี้จะเป็นรากฐานที่ช่วยให้ฐานของเขาสามารถพัฒนาได้อย่างรวดเร็ว

ในช่วงสองเดือนสุดท้ายนี้

เขาไม่มีแม้แต่เวลาจะไปเพลิดเพลินกับชีวิตของโลกที่แสนสงบสุขเป็นครั้งสุดท้าย

แม้ว่ามันจะมีสาวงามและอาหารอร่อยๆ รอเขาอยู่นับไม่ถ้วนก็ตาม

แต่พวกมันล้วนเป็นความสุขเพียงชั่วคราว

เพราะสิ่งที่เขาต้องการคือความมั่นคง

และมีชีวิตรอดต่อไป

การกักตุนธัญพืชและเสบียงพวกนี้ ก็ทำให้เขามีความสุขมากเช่นกัน

ทุกวันเขาจะมองดูโกดังที่เต็มไปด้วยของมากขึ้นเรื่อยๆ จนความรู้สึกปลอดภัยและความสุขก็เกิดขึ้นเอง!

มีคนเคยบอกว่าความสุขนั้นเกิดจากการเปรียบเทียบ

ซึ่งมันก็จริง

ตอนที่วันสิ้นโลกมาถึงคนอื่นจะต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก ส่วนเขากับญาติและเพื่อนๆ จะได้กินอิ่มนอนหลับอย่างมีความสุข

เขาไม่คิดว่าการทำแบบนี้จะเป็นการเห็นแก่ตัว

เพราะวันสิ้นโลกในครั้งนี้อาจจะเป็นการสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ของสิ่งมีชีวิตทั่วทั้งโลก

เพราะมันเกิดจากดาวโลกเอง

ไม่อย่างนั้นมันก็คงไม่มีคำอธิบายอื่นแล้วว่าหมอกที่ทำให้คนกลายพันธุ์นั้นจะลอยขึ้นมาจากพื้นผิวของโลกในทุกมุมโลกพร้อมกันได้ยังไงและนี่ยังไม่ได้พูดถึงภัยพิบัติทางธรรมชาติต่างๆ ที่จะตามมาอีก

มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเกิดจากฝีมือของมนุษย์

ต่อให้เขากลับมาเกิดใหม่แล้วและมีพลังพิเศษเป็นยอดมนุษย์หรือมีของวิเศษสุดโกง เขาก็จะไม่ทำตัวเป็นวีรบุรุษกู้โลกอยู่ดี

ยิ่งไปกว่านั้น

เขาจะใช้ฐานที่ตัวเองสร้างมาอย่างยากลำบากและธัญพืชที่มีอยู่อย่างจำกัดไปช่วยคนแปลกหน้าข้างนอกทำไม?

แล้วถ้าวันหนึ่งเขาถูกหักหลังล่ะ?

ต่อให้คนอื่นจะด่าว่าเขาเลือดเย็นไร้มนุษยธรรม แต่นั่นก็ไม่เป็นไร

เพราะคนอื่นก็ไม่ได้พูดผิดอะไร

หลังจากวันสิ้นโลกเขาจะต้องเป็นคนแบบนี้เท่านั้น

ดังนั้นหากมีคนมาพูดแบบนั้นต่อหน้าเขา เขาไม่เพียงแต่จะเห็นด้วยอย่างยิ่ง แต่เขาจะส่งกระสุนหนึ่งนัดให้กับคนที่กล้าพูดคนนั้นด้วย

เพราะเขาจะช่วยส่งอีกฝ่ายให้พ้นจากนรกและขอให้อีกฝ่ายได้รับความสุขบนสวรรค์แทน

ถ้ามันมีจริงล่ะนะ

สรุปก็คือ เขาจะใช้ชีวิตของตัวเองให้ดีก่อน

แล้วเรื่องอื่นเขาจะค่อยพิจารณาทีหลัง

......

การกักตุนเสบียงยังคงเป็นไปตามแผน

เวลาก็ผ่านไปโดยไม่รู้ตัวจนมาถึงปลายเดือนกันยายนแล้ว!

เขาไม่มีทางลืมวันนั้นไปได้

วันที่ 10 ตุลาคม 2020

วันที่แบ่งแยกระหว่างโลกที่รุ่งเรืองและวันสิ้นโลก

ยังเหลือเวลาอีก 10 กว่าวัน

เสบียงต่างๆ ที่จัดซื้อมาก็ได้มาส่งถึงฐานหมดแล้วและเขาก็ได้จัดเก็บพวกมันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยแล้ว!

เงินของฉินจิ้นส่วนใหญ่ก็หมดเกลี้ยงไปแล้ว

ในตอนนี้เขาเหลือเงินเพียง 5 แสนกว่าสุดท้ายเท่านั้น ซึ่งเขาก็มีแผนการสำหรับมันแล้ว

ตอนนี้ฐานเพิ่งจะสร้างเสร็จมาได้สองสามเดือนและยังไม่ได้เริ่มทำธุรกิจอะไร

หวังหยางก็ยังคงทำตามความต้องการของเจ้านายและรับสมัครพนักงานในตำแหน่งต่างๆ จนครบหมดแล้วและยังจ่ายเงินเดือนตลอด 3 เดือนครบตามปกติ

พนักงานหลายคนที่ยังไม่ได้ทำอะไรเลย แต่ก็ได้เงินเดือนไปเปล่าๆ บางคนก็รู้สึกไม่ค่อยดี

ตอนนี้โรงงานก็มีพนักงานกว่า 30 คนแล้ว

โดยมีจงอวี่เป็นผู้ช่วยของเขาและหวังหยางเป็นผู้จัดการฝ่ายทรัพยากรบุคคลของเขา

หลี่ปั๋วเหวิน จางเถียนไค่และเฉินจวินฉือก็ล้วนเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยภายใต้การบังคับบัญชาของเขา แต่ละคนมีลูกน้อง 4 คนและพวกเขาจะคอยจัดการเรื่องต่างๆ ตามที่เขาสั่ง

นอกจากนี้ก็ยังมีบุคลากรทางการเกษตร 4 คน (ผู้เชี่ยวชาญวัยกลางคน 1 คนและผู้ช่วย 3 คน)

นอกจากนั้นก็มีพ่อครัว ช่างไฟฟ้า นักบัญชี พนักงานต้อนรับ อีกจำนวนหนึ่ง

สำหรับบริษัทขนาดหลายหมื่นตารางเมตรแล้วนี่ถือว่ามีคนน้อยมากแล้ว

และในช่วงหลังมานี้เขาก็ได้สังเกตลักษณะนิสัยของพนักงานแต่ละคน คนที่ไม่เหมาะสมเขาก็ได้เชิญให้ออกไปแล้ว ดังนั้นคนที่เหลืออยู่จึงเป็นคนที่เขาค่อนข้างที่จะพึงพอใจ

อย่างน้อยก็ในบางด้าน

และยังมีเรื่องเมื่อเดือนที่แล้ว เพื่อนที่เคยเป็นทหารกับเขาที่เขาเคยพยายามชักชวนให้เข้ามาทำงาน เดิมทีอีกฝ่ายเคยบอกกับเขาว่าจะขอพิจารณาก่อนแล้วจะให้คำตอบภายหลัง หนึ่งในนั้นมีคนชื่อหลิวเหวินฮ่าว

หลังจากผ่านไปกว่าหนึ่งเดือนอีกฝ่ายก็ได้โทรมาอีกครั้งและอยากจะขอโอกาส

ฉินจิ้นได้คุยกับอีกฝ่ายสักพัก เขาถึงได้รู้ว่าก่อนหน้านี้เป็นเพราะญาติของอีกฝ่ายป่วยหนักจนต้องมีคนดูแลตลอด ดังนั้นอีกฝ่ายจึงยังไม่ได้ตอบตกลง แต่ตอนนี้อาการของญาติคนนั้นดีขึ้นแล้ว อีกฝ่ายก็เลยมาขอโอกาสอีกครั้ง

หลังจากฉินจิ้นยืนยันได้แล้วว่าอีกฝ่ายไม่ได้โกหก เขาก็ให้โอกาสอีกครั้งทันที

เพียงแต่อีกฝ่ายจะต้องทำงานภายใต้การบังคับบัญชาของหลี่ปั๋วเหวินและคนอื่นๆ ไปก่อน ในภายหลังเขาจะค่อยดูสถานการณ์แล้วจึงพิจารณาเลื่อนตำแหน่งให้อีกที