ตอนที่ 7 : จัดซื้ออาหาร

ตอนที่ 7 : จัดซื้ออาหาร

การสร้างฐานทำให้เขาใช้เงินสดไปประมาณ 50 ล้านหยวน!

แต่หลังจากก่อสร้างเสร็จ เขาก็ได้ยื่นขอกู้เงินจากธนาคารในนามของโรงงานมาอีก 5 ล้านหยวน

แต่ถึงอย่างนั้น

ตัวของโรงงานก็ยังไม่ได้ผ่านการตรวจรับมอบอย่างเป็นทางการ ทำให้เงินส่วนที่เหลืออีก 35 ล้านหยวนตามสัญญาสามารถจ่ายได้อย่างช้าสุดคือปลายปี

ซึ่งก็คงต้องขอโทษผู้รับเหมาด้วย

ถ้าหากพวกเขายังมีชีวิตอยู่หลังจากวันสิ้นโลกมาถึง ตอนนั้นเขาก็อาจจะพิจารณาชดเชยหรือให้ความช่วยเหลือเล็กน้อยได้หากเงื่อนไขเอื้ออำนวย

เมื่อหักเงินที่ใช้ไปกับการซื้อข้อมูลและอาวุธแล้ว เงินที่ถูกใช้ไปกับฐานจริงๆ ก็เกินกว่า 70 ล้านไปแล้ว!

ส่วนใหญ่ก็เป็นเพราะความต้องการพิเศษบางอย่างของเขา ไม่ว่าจะเป็นอาคารต่างๆ ที่ถูกสร้างขึ้นด้วยมาตรฐานที่สูงกว่าปกติ

โดยเฉพาะกำแพงและประตูใหญ่ที่ใช้เงินไปหลายล้าน

และยังมีระบบพิเศษอื่นๆ อีก เช่น ระบบควบคุมอุณหภูมิใต้ดิน ระบบควบคุมอุณหภูมิในโรงเรือน เส้นทางลับ สระน้ำ ระบบจัดการไฟฟ้าแบบอิสระ ห้องเก็บพลังงาน โกดัง ห้องเย็นขนาดใหญ่ใต้ดิน

ห้องพักทุกห้องมีการติดตั้งเครื่องปรับอากาศและยังมีการออกแบบให้มีเตาผิงในห้องอีกด้วย

เนื่องจากโรงงานมีลักษณะเป็นเกษตรกรรมอาหารแบบไฮเทค เขาจึงสามารถบอกให้นักออกแบบใส่ประตูกันไฟเข้าไปในอาคารส่วนใหญ่ได้

เมื่อประตูกันไฟปิดลง มันก็แทบจะแยกออกจากกันโดยสิ้นเชิง ดังนั้นหากเกิดไฟไหม้ขึ้นมาประตูนี้ก็จะสามารถจำกัดวงความเสียหายได้

ในพื้นที่เพาะปลูกก็ได้มีการติดตั้งเทคโนโลยีการให้น้ำแบบหยดและแบบสปริงเกลอร์ไว้แล้ว เพื่อให้สามารถใช้ทรัพยากรน้ำได้อย่างมีประสิทธิภาพสูงสุด (ห่างจากฐานไปไม่กี่กิโลเมตรก็มีแม่น้ำสายเล็กๆ อยู่ แต่ถ้าไม่จำเป็นฐานก็จะพยายามไม่ใช้แหล่งน้ำภายนอก เพื่อป้องกันการปนเปื้อนและอันตราย)

การบำบัดน้ำเสียและการกำจัดขยะก็ไม่ได้ถูกละเลย ก่อนที่น้ำเสียจะถูกปล่อยออกไปนั้นก็มีการกรองหลายขั้นตอน

และที่ทางออกก็ได้มีการติดตั้งกรงพิเศษไว้ด้วย

ดังนั้นแม้แต่หนูก็ไม่สามารถลอดเข้ามาได้

และเมื่อวันสิ้นโลกมาถึง น้ำประปาและไฟฟ้าก็จะหายไป

ในตอนนั้นฐานก็จะตัดระบบน้ำและไฟจากภายนอกและเริ่มใช้ระบบน้ำและไฟภายในฐาน

ทรัพยากรน้ำจึงต้องมีการใช้อย่างประหยัด

เดิมทีเขามีเงินสดเกือบ 90 ล้าน แต่การก่อสร้างก็ทำให้เขาใช้เงินไปแล้วกว่า 50 ล้าน

เดิมทีเขาควรจะมีเหลืออีกประมาณ 30 กว่าล้าน

แต่ในช่วงนี้ ฉินจิ้นก็ได้ใช้มันซื้อข้อมูลบางอย่างที่จำเป็นและยังได้นำเงินบางส่วนไปลงทุนในตลาดหุ้นและตลาดซื้อขายฟิวเจอร์อีกสองสามรอบ

แต่ด้วยเงินทุนที่ลงไปไม่ได้มากนัก เขาจึงได้กำไรมาเพียงสิบกว่าล้านเท่านั้น

ดังนั้นในตอนนี้เขาจึงมีเงินสดเหลือทั้งหมดประมาณ 50 ล้าน!

เขาได้ติดต่อหาร้านค้าธัญพืชและน้ำมันรายใหญ่ที่สุดในเมืองสองสามแห่งโดยตรง

หลังจากที่ได้รับใบเสนอราคาของแต่ละเจ้า เมื่อเปรียบเทียบกันแล้วเขาก็พบว่าโดยส่วนใหญ่แล้วราคาไม่ได้แตกต่างกันมากนัก

เขาจึงเริ่มสั่งซื้อธัญพืชทันที

อย่างแรกเป็นข้าวสารที่จะมีการบริโภคมากที่สุด

มันเป็นอาหารหลักของทั้งคนเหนือและคนใต้ รวมถึงมนุษย์ส่วนใหญ่บนดาวโลก

พวกมันครองตำแหน่งที่ไม่อาจสั่นคลอนได้มาโดยตลอด

ข้าวสารธรรมดานั้นในสภาพแวดล้อมทั่วไปพวกมันจะมีระยะเวลาการเก็บรักษาประมาณ 2 ถึง 4 ปี (ข้าวเก่าก็ยังสามารถกินได้ เพียงแต่รสชาติจะไม่ดีเท่าเดิม)

แต่หากผ่านการอบแห้งมาแล้วและเก็บในสภาพแวดล้อมที่มีอุณหภูมิต่ำก็จะสามารถเก็บได้ 4 ถึง 6 ปี

แต่นี่ก็ยังไม่สามารถตอบสนองความต้องการของฉินจิ้นได้

เพราะเขาได้พบวิธีที่ดีกว่าแล้ว

นั่นก็คือการซื้อข้าวเปลือกที่ผ่านการอบแห้งมาแล้วโดยตรง

ในสภาพแวดล้อมที่แห้งและมีอุณหภูมิต่ำ มันจะสามารถเก็บได้นานกว่า 10 ปี!

โกดังใต้ดินของเขามีระบบปรับอุณหภูมิก็เพื่อสิ่งนี้

ตามที่เขาได้ปรึกษาคนมา วิธีการเก็บรักษาแบบนี้จะทำให้เขาสามารถเก็บพวกมันได้อย่างน้อย 10 ปีโดยไม่มีปัญหา

และถ้าควบคุมให้ดีและนำออกมาตากแดดเป็นครั้งคราว ก็อาจจะสามารถเก็บได้นานกว่า 20 ปีเลยทีเดียว!

ดังนั้นเขาจึงเดินทางไปพบเจ้าของร้านค้าส่งธัญพืชเหล่านี้เพื่อทำการตกลงราคาและปริมาณแล้ว ก่อนจะสั่งซื้อข้าวเปลือกแห้ง 5,000 ตันและข้าวสารคุณภาพดีอีก 200 ตัน!!

ตามราคาตลาดในปัจจุบัน

ข้าวสารหนึ่งตันมีราคาอยู่ระหว่าง 4,000 ถึง 5,000 หยวน

ราคาข้าวเปลือกจะถูกกว่าเล็กน้อย โดย 1 ตันจะอยู่ที่ประมาณ 3,000 หยวน

ตรงส่วนนี้เขาใช้เงินไปทั้งหมดประมาณ 16 ล้าน

โชคดีที่ประเทศจีนเองก็เป็นประเทศผู้ส่งออกธัญพืชรายใหญ่ ดังนั้นปริมาณธัญพืชที่เก็บไว้ในแต่ละปีจึงมีกว่าร้อยล้านตัน

แม้ว่าปริมาณที่เขาซื้อจะถือว่ามหาศาล แต่ก็ยังไม่ถึงระดับที่จะต้องถูกตรวจสอบ

แน่นอนว่าตอนที่จัดซื้อ เขาก็ได้ยืนยันกับเจ้าของร้านค้าส่งแล้วว่าพวกเขาจะต้องไม่นำปัญหาเข้ามาให้เขา

ปริมาณอาหารที่ผู้ใหญ่หนึ่งคนกินจะอยู่ที่ 1 ถึง 1.3 ชั่งต่อวัน

ข้าวสาร 1 กิโลกรัมจะสามารถหุงเป็นข้าวสวยได้ 2.5 ถึง 3 ชั่ง

นั่นก็คือผู้ใหญ่หนึ่งคนจะกินข้าวประมาณ 0.3 กิโลกรัมต่อวัน ในหนึ่งปีก็จะบริโภคข้าวสารประมาณ 110 กิโลกรัม (คนที่กินจุบางคนจะกินอยู่ที่ประมาณ 150 กิโลกรัม)

ดังนั้นข้าวสารประมาณ 1 ตันจะสามารถเลี้ยงผู้ใหญ่ได้ 9 ถึง 10 คนต่อหนึ่งปี

นั่นหมายความว่าข้าวสาร 200 ตันที่เตรียมไว้ตามทฤษฎีแล้วก็น่าจะสามารถเลี้ยงคนได้ 100 คนเป็นเวลา 20 ปีโดยไม่มีปัญหา

ส่วนข้าวเปลือกเมื่อสีเป็นข้าวสารแล้วน้ำหนักจะหายไปประมาณ 70% หรือก็คือข้าวเปลือก 1 ตันจะสามารถสีเป็นข้าวสารได้ 700 กิโลกรัม

ส่วนแกลบก็สามารถใช้เป็นอาหารสัตว์หรือเป็นปุ๋ยได้

แน่นอนว่าไม่มีใครรังเกียจที่ตัวเองมีธัญพืชมากเกินไปอยู่แล้ว เพราะในอนาคตพวกมันจะเป็นของที่มีค่ามากที่สุด!

ธัญพืชชุดนี้จะถูกขนส่งเข้ามายังฐานเป็นรอบๆ ในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า

จากนั้นเขาก็จัดซื้อข้าวสาลีต่ออีก 200 ตัน

ราคาตลาดต่อ 1 ตันอยู่ที่ 3,000 หยวน ดังนั้นเขาจึงใช้เงินไป 600,000 หยวนสำหรับข้าวสาลีนี้

ข้าวสาลีมีระยะเวลาการเก็บรักษา 5 ถึง 8 ปี อัตราการผลิตแป้งจะอยู่ที่ 85% เท่ากับว่าข้าวสาลี 1 ตันจะสามารถผลิตแป้งได้ 850 กิโลกรัม

แน่นอนว่าคนเราไม่สามารถกินแต่ข้าวได้

เขาจึงจัดซื้อถั่วเหลืองมาอีก 80 ตัน

โดยราคาตลาดต่อ 1 ตันอยู่ที่ 5,000 หยวน

สามารถเก็บได้นาน 2 ถึง 3 ปี ในอนาคตจะเอาพวกมันมาทำเป็นเต้าหู้ ฟองเต้าหู้หรือวัตถุดิบอื่นๆ ก็ไม่มีปัญหา

และยังมีถั่วแดง ถั่วเขียวและถั่วดำ รวมอีก 50 ตัน ซึ่งก็ใช้เงินไปอีกเกือบล้าน

ราคาเกลือหยาบนั้นถูกกว่าเกลือปกติเล็กน้อย ราคาขายส่งไม่ถึง 1,000 หยวนต่อตัน ดังนั้นเขาจึงจัดซื้อ 100 ตันทันที

และเขาก็ใช้เงินไปแค่ 100,000 หยวนสำหรับเกลือ 100 ตันนี้

หลังจากวันสิ้นโลกมาถึงแล้ว เขายังสามารถรวบรวมพวกมันได้อีกจากหลายช่องทาง ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ซื้อพวกมันมากนัก

ต่อไปก็คือน้ำตาลทรายขาว

เขาจัดซื้อมา 200 ตัน โดยราคาตลาด 1 ตันจะอยู่ที่ 7,000 หยวน

เสบียงประเภทนี้ในยามสงครามพวกมันจะเป็นของควบคุม แต่โชคดีที่ตอนนี้เป็นยุคที่สงบสุข แม้ว่ามันจะยุ่งยากเล็กน้อย แต่เขาก็สามารถซื้อได้ตามปกติ

เพราะโรงงานอาหารหลายแห่งจำเป็นต้องใช้พวกมันในการผลิตสินค้าและยังมีอุตสาหกรรมเคมีที่จำเป็นต้องใช้พวกมัน

ดังนั้นโรงงานอาหารลวี่หยวนที่แขวนป้ายว่าเป็นโรงงานเกษตรกรรมไฮเทคขนาดใหญ่ จึงสามารถใช้ช่องว่างนี้ได้

น้ำตาลทรายขาวเป็นเสบียงที่สำคัญมาก ไม่ว่าจะในด้านการแพทย์ เคมีหรืออาหาร พวกมันก็ล้วนมีบทบาทสำคัญ

หรือแม้แต่การเป็นวัตถุดิบในการทำระเบิดก็ตาม!

ดังนั้นฉินจิ้นจึงตั้งใจว่าจะดูสถานการณ์ไปก่อนและถ้าเงื่อนไขต่างๆ เอื้ออำนวยเขาก็อาจจะสั่งซื้อเพิ่มอีกทีในช่วงก่อนวันสิ้นโลกมาถึง

ต่อไปก็คืออาหารที่เก็บได้นาน

เขาซื้อผักอบแห้ง 20 ตัน (ราคาตลาด 5 ถึง 12 หยวนต่อชั่ง เนื่องจากมีหลายชนิดราคาจึงผันผวนมาก แต่สามารถเก็บได้ 2 ถึง 3 ปี)

เนื้อหมักและเนื้อแดดเดียวแบบต่างๆ จำนวน 50 ตัน (ในอุณหภูมิต่ำสามารถเก็บได้นานกว่า 10 ปี)

และยังมีผักดองต่างๆ ที่สามารถเก็บได้ง่ายอีกด้วย

ซึ่งของเหล่านี้ก็ใช้เงินไปล้านกว่าๆ

บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป 100,000 ลัง ลังละ 24 ห่อ เขากวาดซื้อทุกรสชาติในตลาดจนหมด ราคาเฉลี่ยลังละ 30 หยวน ในอุณหภูมิห้องสามารถเก็บรักษาได้เพียง 1 ปี

แต่วันสิ้นโลกมาถึงแล้ว ตราบใดที่พวกมันไม่ขึ้นรา ต่อให้ชื้นหรือมีแมลงพวกเขาก็ยังสามารถกินมันได้

ของในวันสิ้นโลกไม่มีวันหมดอายุ อาหารที่กินแล้วไม่ตายก็คืออาหารที่ดี!

และเขายังได้ซื้อ

บิสกิตอัดแท่ง 50,000 ลัง ลังละ 48 ห่อ ราคาลังละ 150 หยวน ทำให้ใช้เงินไป 7.5 ล้าน

บิสกิตอัดแท่งแบบห่อนี้หนึ่งห่อเล็กมีขนาด 120 กรัม ถ้าเอาไปแช่น้ำก็จะได้แป้งเปียกเต็มชาม ซึ่งเพียงพอสำหรับผู้ใหญ่หนึ่งคนกินได้หนึ่งวัน

หนึ่งลังมีน้ำหนักถึง 5.7 กิโลกรัม ซึ่งเพียงพอให้คนหนึ่งคนกินได้ 1 ถึง 2 เดือน

เขายังได้ซื้ออาหารกระป๋องประเภทต่างๆ อีก 300,000 กระป๋อง เฉลี่ยกระป๋องละ 10 หยวน ใช้เงินไป 3 ล้าน

สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นเสบียงที่สามารถเก็บได้นาน

ถ้าไม่ใช่เพราะข้อจำกัดด้านเงินทุน เขาเองก็อยากจะจัดซื้อเพิ่มเป็นสิบเท่าร้อยเท่า!

และเพื่อให้มื้ออาหารในชีวิตประจำวันดีขึ้น แน่นอนว่ามันก็ต้องมีเครื่องปรุงรสต่างๆ เช่น น้ำมัน เกลือ ซอส ซีอิ๊วและเครื่องเทศ รวมถึงเครื่องปรุงแห้งต่างๆ ที่อาจจะต้องใช้

ตราบใดที่เป็นเสบียงที่เก็บได้สะดวก เขาก็จัดซื้ออย่างไม่เกรงใจ!

และเขายังได้สั่งทำอาหารสำเร็จรูปกว่าล้านชุด (อายุการเก็บรักษา 1 ถึง 3 ปี ในบรรจุภัณฑ์สุญญากาศ ในวันสิ้นโลกตราบใดที่มันไม่เสียก็สามารถกินต่อได้)

ในอนาคตเพียงแค่นำไปอุ่นแบบง่ายๆ หรือแค่ราดบนข้าวก็สามารถกินได้ทันที

พวกมันเป็นอาหารยังชีพแบบง่ายๆ ที่สามารถพกติดตัวไปตอนออกไปทำภารกิจนอกฐานได้

ขนมขบเคี้ยว เครื่องดื่ม บุหรี่ ชาและสุราที่บรรจุในบรรจุภัณฑ์สุญญากาศต่างๆ ก็ใช้เงินไปอีกกว่าล้านหยวน

บุหรี่ ชาและสุรานั้นเตรียมไว้จำนวนหนึ่งก็พอแล้ว

แม้ว่าสิ่งเหล่านี้จะจัดเป็นเสบียงที่ดี แต่ในตอนที่โลกยังสงบสุขราคาของพวกนี้ก็ค่อนข้างสูงแต่มีความคุ้มค่าต่ำ

สู้ไปหาโรงงานบุหรี่ โรงกลั่นสุราหรือห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่แล้วขนออกมาหลังจากวันสิ้นโลกมาถึงยังจะดีกว่า

ต่อไปก็คือขั้นตอนของน้ำดื่ม

ฐานได้สั่งทำเครื่องกรองน้ำคุณภาพสูงมาไว้แล้ว

และยังได้จัดซื้อเครื่องกรองน้ำสำรองอีกสองสามชุด

เพราะน้ำดื่มที่สะอาดไม่มีใครรังเกียจที่จะมีมากเกินไปหรอก!

เขาจัดซื้อน้ำแร่บริสุทธิ์ 50,000 ลัง น้ำดื่มถังใหญ่อีก 2,000 ถัง

โกดังของฐานก็ได้เตรียมถังน้ำขนาด 5,000 ลิตรไว้ 10 ถัง ซึ่งในภายหลังเขาจะเติมน้ำดื่มที่สะอาดไว้ให้เต็ม

สำหรับไส้กรองน้ำเขาก็เตรียมสำรองไว้ไม่น้อย

รวมๆ แล้วเขาใช้เงินกับน้ำดื่มไปประมาณ 2 ล้าน

สัตว์ปีกที่มีชีวิตอย่างไก่ เป็ด ห่านก็ขาดไปไม่ได้

และยังมีหมู วัวและแกะอีกอย่างละกว่าร้อยตัว ทั้งหมดนี้จะถูกเลี้ยงไว้ในฟาร์มของฐาน

ซึ่งพวกมันจะถูกเลี้ยงไว้แบบแยกกัน

เพราะในคืนแห่งการกลายพันธุ์สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมทุกชนิดที่ได้รับไวรัสจะมีโอกาสกลายพันธุ์ทั้งหมด แม้ว่าจะมีโอกาสกลายพันธุ์ต่ำกว่าคนเล็กน้อยก็ตาม แต่ในอนาคตสัตว์เหล่านี้ก็ไม่รู้ว่าจะเหลือรอดสักกี่ตัว

เขาได้แต่หวังว่าในอนาคตเขาจะสามารถผสมพันธุ์พวกมันเพื่อเพิ่มจำนวนได้

เมล็ดพันธุ์พืชต่างๆ ก็ไม่สามารถปล่อยผ่านได้

เมล็ดพันธุ์ผักที่กินกันทั่วไปตามท้องตลาดนั้นสามารถหาซื้อได้ง่าย และในอนาคตฐานก็จะต้องปลูกผักอย่างแน่นอน ดังนั้นสิ่งเหล่านี้คือพื้นฐานเริ่มต้นที่ต้องมี

ส่วนของจิปาถะอื่นๆ ก็ไม่จำเป็นต้องพูดถึง

เพราะโดยพื้นฐานแล้วเขาได้กวาดซื้อทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับอาหารการกินของมนุษย์ ขอเพียงมันเก็บได้สะดวกก็พอ!

แต่นั่นก็ทำให้เขาต้องใช้เงินไปไม่น้อยเช่นกัน

เพราะตอนนี้ฉินจิ้นได้ใช้เงินไปเกือบ 30 ล้านแล้ว!

ถ้าหากจำนวนประชากรในฐานยังคงอยู่ในระดับต่ำแบบนี้ตลอดไป การกินการอยู่ของเขาเองก็คงไม่ต้องกังวลไปตลอดชีวิตแล้ว

แม้ว่าเขาจะเทียบไม่ได้กับพวกที่มีของวิเศษในนิยายที่มักจะมีเสบียงเป็นร้อยล้าน

แต่เสบียงหลายสิบล้านของเขาก็ทำให้เขามีความสุขแล้ว!