บทที่ 5 - คนร้ายตัวจริงก็คือเขา!

บทที่ 5 - คนร้ายตัวจริงก็คือเขา!

ฝานต้าเจียงและเมิ่งเจียงต่างตกตะลึง

หรือว่าหลินเอ้อร์โก่วคนนี้จะซ่อนเขี้ยวเล็บไว้จริงๆ

ไม่ใช่แค่ระดับเก้า แต่สามารถจัดการสุนัขหุ่นเชิดระดับแปดได้ง่ายๆ แบบนี้ อย่างน้อยต้องระดับเจ็ดแล้วมั้ง?

"องค์ชาย แล้วเราจะเอายังไงต่อ..." ฝานต้าเจียงขอคำชี้แนะจากเซี่ยงเสวียนเกอ

เซี่ยงเสวียนเกอถอนหายใจ "ช่วยไม่ได้ คงต้องขึ้นไปดูหน่อยแล้วล่ะ"

"ขอรับ!"

ฝานต้าเจียงหิ้วเซี่ยงเสวียนเกอ แล้วหันมองเมิ่งเจียงด้วยความลังเล

ข้างหน้าอาจมีการต่อสู้ พาเมิ่งเจียงไปด้วยดูจะไม่เหมาะ

"พาไปด้วย" เซี่ยงเสวียนเกอสั่งอย่างเป็นธรรมชาติ "เกิดนางโดนจับตัวไปจะทำยังไง?"

ฝานต้าเจียงจึงหิ้วเมิ่งเจียงไปด้วยอีกคน ทั้งสามเหาะขึ้นสู่ท้องฟ้า

ภายใต้การชี้เป้าของเซี่ยงเสวียนเกอ พวกเขาเจอตัวหลินเอ้อร์โก่ว

และก็ได้เห็นสุนัขหุ่นเชิดที่ตกลงไปในหลุมพรางสภาพดูไม่ได้

เห็นภาพนั้น เซี่ยงเสวียนเกอก็อึ้ง "นี่มัน..."

เมิ่งเจียงอธิบาย "หลินเอ้อร์โก่วก็เป็นพรานเหมือนสามีข้าเจ้าค่ะ"

ฝานต้าเจียงถึงบางอ้อ "ให้หมาไปสู้กับนายพราน มันก็ยากอยู่นะ"

เซี่ยงเสวียนเกอพูดไม่ออก

เขาหยิบคันธนูออกมา เล็งไปที่หลินเอ้อร์โก่วบนพื้นดิน

ฝานต้าเจียงเตือน "องค์ชาย จะให้ข้าลดระดับลงไหม ระยะห่างตั้งสามสี่ลี้เลยนะขอรับ"

"ไม่ต้อง เข้าใกล้กว่านี้เดี๋ยวไก่ตื่น" เซี่ยงเสวียนเกอหลับตาข้างหนึ่งเล็งหลินเอ้อร์โก่ว

ทักษะยุทธ์ระดับสวรรค์ ธนูวายุไล่ตะวัน ทำงาน!

"ฟุ่บ!!!"

ลูกศรหลุดจากแล่ง!

ชั่วพริบตา ลูกศรก็พุ่งทะลุไหล่ของหลินเอ้อร์โก่วที่อยู่บนพื้น

"อ๊าก..."

หลินเอ้อร์โก่วสะดุ้งโหยง เงยหน้าขึ้นมอง ถึงเห็นกลุ่มของเซี่ยงเสวียนเกอบนฟ้า แล้วรีบหันหลังวิ่งหนี

เซี่ยงเสวียนเกอไม่รอช้า ยิงซ้ำอีกดอก!

"ฉึก!!"

ลูกศรทะลุต้นขาหลินเอ้อร์โก่ว

ฝานต้าเจียงเห็นแบบนั้นกำลังจะร่อนลง เซี่ยงเสวียนเกอรีบตะโกนห้าม

"เดี๋ยวก่อน เจ้านั่นยังเหลือมืออีกข้างกับขาอีกข้างที่ขยับได้"

จากนั้นลูกศรอีกสองดอกก็ตามไปติดๆ

"ฉึก! ฉึก!!"

คราวนี้แขนขาของหลินเอ้อร์โก่วถูกยิงจนเดี้ยงครบทุกข้าง

ฝานต้าเจียงถึงค่อยพาเซี่ยงเสวียนเกอกับเมิ่งเจียงร่อนลงพื้น

"อย่าเข้าไปใกล้เขานัก!" เซี่ยงเสวียนเกอกำชับ

"..." ฝานต้าเจียงระอาใจ

พาเซี่ยงเสวียนเกอมายืนห่างจากหลินเอ้อร์โก่วร้อยเมตร

"หลินเอ้อร์โก่ว เจ้าใช่ไหมที่ฆ่าสามีข้า?!" เมิ่งเจียงตะโกนถามทันที

หลินเอ้อร์โก่วไม่ตอบ นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นราวกับตายไปแล้ว

ฝานต้าเจียงเห็นท่าไม่ดีจะเข้าไปดู แต่เซี่ยงเสวียนเกอขวางไว้

"เล่าฝาน จะรีบไปไหน?"

เซี่ยงเสวียนเกอไม่พูดพร่ำทำเพลง หยิบหุ่นเชิดรูปร่างมนุษย์หน้าตาเหมือนตัวเองเปี๊ยบออกมาจากแหวนมิติ

หุ่นเชิดเดินเข้าไปหาหลินเอ้อร์โก่ว ไม่นานก็ถึงตัว

ทันใดนั้น หลินเอ้อร์โก่วก็เงื้อมือที่สั่นเทาถือลูกเหล็กกลมๆ ขึ้นมา

ฝานต้าเจียงเห็นแล้วขมวดคิ้ว "ลูกระเบิดเพลิง?"

การเคลื่อนไหวของหลินเอ้อร์โก่วไม่เร็วนัก โดนหุ่นเชิดสกัดไว้ได้ทันควัน ยึดลูกระเบิดเพลิงไปเรียบร้อย

หุ่นเชิดค้นตัวหลินเอ้อร์โก่ว เจอทั้งลูกระเบิดเพลิง ถุงพิษ และอื่นๆ อีกเพียบ

เซี่ยงเสวียนเกอเห็นแล้วอดทักไม่ได้ "สมกับเป็นนายพราน ของครบเครื่องยิ่งกว่าข้าอีก"

ฝานต้าเจียงทำหน้าตาย "ไม่หรอกองค์ชาย เขาเทียบท่านไม่ติดฝุ่นเลย"

เซี่ยงเสวียนเกอพยักหน้า "ทีนี้สอบสวนเขาได้แล้ว"

เมิ่งเจียงรีบวิ่งเข้าไปคาดคั้น "ทำไมเจ้าต้องฆ่าสามีข้า!"

ตอนนี้หลินเอ้อร์โก่วบาดเจ็บสาหัสทั้งแขนขา แถมอาวุธทุกอย่างก็โดนหุ่นเชิดริบไปหมดแล้ว

ไร้พิษสงโดยสิ้นเชิง

เจอคำถามของเมิ่งเจียง หลินเอ้อร์โก่วตอบเสียงอ่อย "ข้าไม่ได้ฆ่าเจิ้งต้าเฟิง"

เมิ่งเจียงไม่เชื่อ "ถ้าเจ้าไม่ได้ฆ่า แล้วหนีทำไม"

หลินเอ้อร์โก่วตอบ "พวกนั้นจะเล่นงานข้า ข้าก็ต้องหนีสิ"

ฝานต้าเจียงถามแทรก

"ถ้าเจ้าไม่ได้ฆ่าเจิ้งต้าเฟิง แล้วทำไมต้องโกหกว่าวันนั้นไม่ได้ขึ้นเขา"

หลินเอ้อร์โก่วทำหูทวนลม ไม่ยอมตอบคำถามฝานต้าเจียง

ฝานต้าเจียงจะซักต่อ แต่ถูกเซี่ยงเสวียนเกอขัดจังหวะ

ฝานต้าเจียงมองเซี่ยงเสวียนเกอด้วยความสงสัย

เซี่ยงเสวียนเกอยกนิ้วขึ้นมานับ "หนึ่ง สอง สาม"

ทันใดนั้น ร่างกายของหลินเอ้อร์โก่วก็ดิ้นพล่าน เหมือนมีมดนับล้านตัวไต่ยั้วเยี้ยอยู่บนตัว

"อ๊าก..."

หน้าตาหลินเอ้อร์โก่วบิดเบี้ยวด้วยความทรมาน

"คันเหลือเกิน พวกเจ้าช่างอำมหิตนัก..."

ตอนนี้หลินเอ้อร์โก่วขยับแขนขาไม่ได้ แต่ความคันคะเยอนั้นทรมานยิ่งกว่าตายทั้งเป็น

เซี่ยงเสวียนเกอพูดเสียงเรียบ "ทีนี้จะตอบคำถามพวกเราดีๆ ได้รึยัง"

"ยอมแล้ว! ข้ายอมแล้ว! รีบช่วยข้าที!" หลินเอ้อร์โก่วร้องโอดโอย

เซี่ยงเสวียนเกอสะบัดมือ โปรยผงยาบางอย่างออกไป

อาการผิดปกติในตัวหลินเอ้อร์โก่วก็หายไปในพริบตา

หลินเอ้อร์โก่วผ่อนคลายลง หอบหายใจแฮกๆ มองพวกเซี่ยงเสวียนเกอราวกับมองปีศาจร้าย

"ว่ามา ทำไมเจ้าต้องฆ่าเจิ้งต้าเฟิง ใช้วิธีไหน เล่ามาให้หมดเปลือก"

เซี่ยงเสวียนเกอหยิบ หินบันทึกภาพ ออกมาเตรียมอัดคลิปหลักฐาน

หลินเอ้อร์โก่วตอบ

"ข้าไม่ได้ฆ่าเจิ้งต้าเฟิงจริงๆ วันนั้นข้าแอบตามหลังเจิ้งต้าเฟิงไป ข้าตั้งใจจะไปฆ่าเขาจริงๆ นั่นแหละ แต่พอข้าไปถึง เจิ้งต้าเฟิงก็ตายไปแล้ว"

สิ้นคำตอบ เซี่ยงเสวียนเกอ ฝานต้าเจียง และเมิ่งเจียงต่างตกตะลึง

"ยังจะโกหกอีก?" เซี่ยงเสวียนเกอตวาด

"ข้าไม่ได้โกหกจริงๆ ข้ายอมรับแล้วว่าจะไปฆ่ามัน แต่มันชิงตายไปก่อนจริงๆ"

หลินเอ้อร์โก่วหน้าตาตื่น กลัวว่าพวกเซี่ยงเสวียนเกอจะไม่เชื่อแล้วโดนทรมานอีก

เซี่ยงเสวียนเกอขมวดคิ้ว

ฝานต้าเจียงก็ลังเล

เมิ่งเจียงดูเหมือนวิญญาณหลุดจากร่าง "สามีข้าเป็นคนดีมาตลอด ใครกันที่ใจร้ายฆ่าเขาได้ลงคอ..."

เซี่ยงเสวียนเกอถามต่อ "เล่าสิ่งที่เจ้าเห็นมาให้หมด ไม่งั้นเจ็บตัวแน่"

หลินเอ้อร์โก่วรีบคายความจริง

"ตอนข้าไปถึง เจิ้งต้าเฟิงเพิ่งตายได้ไม่นาน ดูสภาพเหมือนโดนสัตว์อสูรฆ่า บาดแผลเหมือนรอยเล็บเสือหรือเสือดาว"

"เป็นไปไม่ได้!"

เมิ่งเจียงตะโกนลั่น "สามีข้าเป็นผู้ฝึกยุทธระดับเก้า สัตว์ป่าหน้าไหนจะฆ่าสามีข้าได้"

หลินเอ้อร์โก่วหอบหายใจ "ข้าบอกว่าสัตว์อสูร ไม่ใช่สัตว์ป่า"

เซี่ยงเสวียนเกอกับฝานต้าเจียงมองหน้ากัน

ถ้าไม่ใช่ฝีมือรัชทายาท ไม่ใช่ฝีมือหลินเอ้อร์โก่ว ก็มีความเป็นไปได้ว่าจะเป็นสัตว์อสูรจริงๆ

แต่ทำไมในเขาชิงหยางถึงมีสัตว์อสูรได้ล่ะ?

"เดี๋ยวข้าไปถามให้"

เซี่ยงเสวียนเกอมองไปรอบๆ เห็น เจ้าตัวโนโร ตัวหนึ่ง จึงเดินเข้าไปถามไถ่

"โฮก โฮก โฮก!"

"โฮก โฮก โฮก?"

"โฮก โฮก โฮก!"

"โฮก โฮก โฮก..."

การสนทนาระหว่างเซี่ยงเสวียนเกอกับตัวโนโรดำเนินต่อไป แต่ฝานต้าเจียงกับเมิ่งเจียงสังเกตเห็นว่าสีหน้าของเซี่ยงเสวียนเกอเริ่มแย่ลงเรื่อยๆ

เมื่อเซี่ยงเสวียนเกอคุยจบ สีหน้าของเขาก็ดูซับซ้อนยิ่งนัก

"นึกไม่ถึงเลยว่า คนร้ายตัวจริงก็คือเขา!"

[จบแล้ว]