บทที่ 4 - องค์ชายผู้นี้ระมัดระวังเกินไปแล้ว

บทที่ 4 - องค์ชายผู้นี้ระมัดระวังเกินไปแล้ว

เขาชิงหยาง

ฝานต้าเจียงพาเซี่ยงเสวียนเกอและเมิ่งเจียงเหาะมาถึงน่านฟ้าเหนือเขาชิงหยางอย่างรวดเร็ว

"ลงจอดได้แล้ว" เซี่ยงเสวียนเกอสั่ง

เมิ่งเจียงแย้ง "ยังอีกไกลกว่าจะถึงบ้านข้านะเจ้าคะ"

"ก็เพราะแบบนั้นแหละ ถึงต้องลงจอด" เซี่ยงเสวียนเกอทำหน้าจริงจัง

ฝานต้าเจียงทำตามคำสั่ง ร่อนลงพื้นอย่างรวดเร็ว

จากนั้นก็เห็นเซี่ยงเสวียนเกอหยิบคันธนูและลูกศรออกมาจากแหวนมิติ

เซี่ยงเสวียนเกอถามเมิ่งเจียง "บ้านเจ้าอยู่ไหน ชี้ทางหน่อย"

เมิ่งเจียงงงเป็นไก่ตาแตก แต่ก็ชี้ไปทางซ้าย "ห่างจากตรงนี้ไปอีกสองลี้เจ้าค่ะ"

"อืม"

เซี่ยงเสวียนเกอไม่ลังเล ง้างธนูยิงทันที

ทักษะยุทธ์ระดับสวรรค์ ธนูวายุไล่ตะวัน ทำงาน!

"ฟุ่บ!!!"

ลูกศรพุ่งออกไป ปลายลูกศรทิ้งควันจางๆ ปกคลุมน่านฟ้าบริเวณนั้น

ฝานต้าเจียงเห็นดังนั้นก็รีบเอามือปิดจมูกปากเงียบๆ

เซี่ยงเสวียนเกอมองฝานต้าเจียงแล้วบอก "เอาล่ะ ทีนี้พาพวกเราไปได้แล้ว"

ฝานต้าเจียงพูดไม่ออก "เขาแค่ระดับเก้า ข้าตั้งระดับห้าเชียวนะขอรับ"

"ข้าถึงได้พาเจ้ามาไงล่ะ!" เซี่ยงเสวียนเกอทำหน้าขึงขัง เกาะติดหลังฝานต้าเจียงแจ

ฝานต้าเจียงไม่พูดอะไรมาก บ่นไปก็เท่านั้น สิบกว่าปีมานี้ เซี่ยงเสวียนเกอเคยฟังใครที่ไหน?

ฝานต้าเจียงพาเซี่ยงเสวียนเกอกับเมิ่งเจียงมาถึงบ้านเมิ่งเจียง

แต่เป้าหมายไม่ใช่บ้านนาง แต่เป็นบ้านข้างๆ

จังหวะนั้น ฝานต้าเจียงทำท่าจะบุกเข้าไปในบ้านเพื่อนบ้านของเมิ่งเจียง แต่ถูกเซี่ยงเสวียนเกอห้ามไว้

"จะทำอะไร ถ้าเจ้าบุกเข้าไปแล้วโดนเขาควบคุมตัวไว้ เจ้าเป็นถึงระดับห้า แล้วข้าจะเอาอะไรไปสู้เจ้าล่ะ"

เซี่ยงเสวียนเกอพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

ฝานต้าเจียง "..."

เมิ่งเจียงที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็เริ่มรู้สึกทะแม่งๆ

ทำไมเพื่อนบ้านอย่างหลินเอ้อร์โก่วที่เป็นแค่ผู้ฝึกยุทธระดับเก้า ถึงจะไปควบคุมผู้ฝึกยุทธระดับห้าได้ล่ะ?

"กันไว้ดีกว่าแก้!"

เซี่ยงเสวียนเกอหน้าเครียด จากนั้นก็หยิบหุ่นเชิดรูปสุนัขตัวหนึ่งออกมาจากแหวนมิติ

"ลุย!"

เจ้า สุนัขหุ่นเชิด ตัวนี้ดูเหมือนจริงมาก งานละเอียด วัสดุเกรดพรีเมียม

แถมยังมีพลังต่อสู้ระดับแปด!

ไม่นานนัก สุนัขหุ่นเชิดก็บุกเข้าไปในบ้านเพื่อนบ้านของเมิ่งเจียง วิ่งสำรวจรอบหนึ่งแล้วก็วิ่งกลับออกมา

"ไม่อยู่บ้านแฮะ?"

เซี่ยงเสวียนเกอเริ่มเซ็ง

ฝานต้าเจียงเสนอความเห็น "เป็นไปได้ไหมว่าลูกธนูดอกเมื่อกี้ขององค์ชาย ทำให้เขารู้ตัวแล้วชิ่งหนีไปก่อน"

ตอนนั้นเอง เมิ่งเจียงก็หันมามองเซี่ยงเสวียนเกอ

"พวกท่านเข้าข้างกันเอง! ท่านส่งสัญญาณบอกเขา!"

"..."

เซี่ยงเสวียนเกอมองเมิ่งเจียงตาปริบๆ "ถ้าข้าเป็นพวกเดียวกับเขา ข้าจะลากเขาเข้ามาพัวพันทำซากอะไรเล่า!"

เมิ่งเจียงลองคิดดู ก็เห็นว่ามีเหตุผล แต่แบบนั้นปัญหาไม่ยิ่งหนักกว่าเดิมเหรอ

"ไม่ต้องรีบ"

เซี่ยงเสวียนเกอปลอบ "เขาก็แค่ระดับเก้า"

พูดจบ เซี่ยงเสวียนเกอก็มองสำรวจรอบๆ เจอหมาตัวหนึ่ง เขานั่งจ้องหมาตัวนั้นอยู่พักใหญ่

ความจริงคือเขาใช้ 「วิชาตรวจสอบ」 เช็กดูแล้วว่าหมาตัวนี้ไม่มีสายเลือดบรรพกาล หรือมีปีศาจเฒ่าสิงร่างอะไรเทือกนั้น

"โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง!"

เซี่ยงเสวียนเกอเห่าใส่หมา

เจ้าหมาที่กำลังนอนขี้เกียจอยู่ในลานบ้าน จู่ๆ โดนเซี่ยงเสวียนเกอเห่าใส่ก็ทำหน้างง

เห่าตอบกลับมาแบบไม่มั่นใจ "โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง?"

เซี่ยงเสวียนเกอทำหน้าจริงจัง "โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง!"

เจ้าหมาหูตั้งทันที "โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง!"

เซี่ยงเสวียนเกอพูดด้วยความจริงใจสุดซึ้ง "โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง!"

"..."

มองดูเซี่ยงเสวียนเกอคุยกับหมาอย่างออกรสออกชาติ เมิ่งเจียงก็เริ่มสงสัยในชีวิต

ความเศร้าที่เสียสามีไปดูเหมือนจะจางลงไปถนัดตา

ฝานต้าเจียงอธิบาย "องค์ชายของข้ารอบรู้สารพัดวิชา แค่ภาษาสัตว์ถือเป็นเรื่องจิ๊บจ๊อย"

เมิ่งเจียงไม่พูดอะไร แต่มองเซี่ยงเสวียนเกอด้วยสายตาแปลกๆ

เขาลือกันว่าจักรพรรดิเสินอู่ผู้เกรียงไกร มีโอรสเก่งกาจทุกคน ยกเว้นองค์ชายหกเซี่ยงเสวียนเกอที่เป็นจุดด่างพร้อยของตระกูล

ดูท่าข่าวลือจะเป็นจริง!

"เอาล่ะ"

เซี่ยงเสวียนเกอหยิบเนื้อสดก้อนหนึ่งออกมาจากแหวนมิติ โยนให้หมาตัวนั้น แล้วเดินกลับมาหาฝานต้าเจียงกับเมิ่งเจียง

ฝานต้าเจียงถาม "องค์ชาย ทำไมในแหวนมิติถึงมีเนื้อสดล่ะขอรับ"

เซี่ยงเสวียนเกอตอบอย่างเป็นธรรมชาติ

"เกิดวันหนึ่งข้าไปติดเกาะร้าง เนื้อก้อนนี้อาจช่วยยื้อชีวิตข้าได้อีกหลายวันนะ!"

ฝานต้าเจียงแย้ง "ราชวงศ์ต้าฉู่ของเราครองพื้นที่ตอนกลางที่อุดมสมบูรณ์ที่สุดของทวีปสุริยันจันทรา กินพื้นที่เจ็ดในสี่ส่วนของแผ่นดิน ไม่มีชายฝั่ง ไม่มีเกาะกลางทะเลนะขอรับ"

"พอเถอะเล่าฝาน ขืนเจ้าพูดต่อ ข้าจะสงสัยว่าเจ้าเป็นพวกเดียวกับคนร้าย พยายามเบี่ยงเบนความสนใจข้า"

เซี่ยงเสวียนเกอปั้นหน้านิ่ง

ฝานต้าเจียงเงียบกริบ

เซี่ยงเสวียนเกอหันไปบอกเมิ่งเจียง

"หลินเอ้อร์โก่ว เพื่อนบ้านเจ้านี่เลวบริสุทธิ์จริงๆ เขาแอบดูเจ้าอาบน้ำเป็นประจำ คิดมิดีมิร้ายกับเจ้า หมาที่บ้านเขายังดูถูกเขาเลย แถมเขาเคยโดนสามีเจ้าเตือนและชกต่อยกันมาก่อน น่าจะผูกใจเจ็บเรื่องนี้เลยฆ่าสามีเจ้า"

ได้ยินแบบนั้น เมิ่งเจียงก็ยืนอึ้ง

"หลินเอ้อร์โก่ว เขา... เขา..."

เมิ่งเจียงไม่เคยระแคะระคายเลยว่าหลินเอ้อร์โก่วที่ดูสุภาพกับนางมาตลอด จะเป็นคนแบบนี้

เซี่ยงเสวียนเกอชี้ไปทางหนึ่ง

"หลินเอ้อร์โก่วตกใจเสียงลูกธนูเมื่อกี้เลยหนีเข้าป่าไป เราตามไปตอนนี้ยังทัน!"

ฝานต้าเจียงเตรียมจะออกตัว แต่ก็ถูกเซี่ยงเสวียนเกอรั้งไว้อีก

"เจ้าคนเดียว จะไปหาคนในป่ากว้างใหญ่ไพศาลเจอได้ยังไง"

เซี่ยงเสวียนเกอกลอกตามองฝานต้าเจียง

ฝานต้าเจียงเถียง "ข้าบินได้ มองจากบนฟ้าหาคนคนเดียวง่ายจะตาย"

"อ่อนหัด!" เซี่ยงเสวียนเกอดุ "เกิดมันมีวิชาดำดินล่ะ?"

เมิ่งเจียงแทรก "หลินเอ้อร์โก่วแค่ระดับเก้า ไม่น่าจะมีวิชาดำดินนะเจ้าคะ"

เซี่ยงเสวียนเกออธิบายอย่างใจเย็น

"รู้หน้าไม่รู้ใจ ขนาดหลินเอ้อร์โก่วแอบชอบเจ้า เจ้ายังไม่รู้ แล้วเจ้าจะรู้ได้ไงว่าหลินเอ้อร์โก่วไม่มีวิชาดำดิน?"

"..." เมิ่งเจียงใบ้กิน

จากนั้น เซี่ยงเสวียนเกอก็เข้าไปในบ้านหลินเอ้อร์โก่ว เอาเสื้อผ้าของเขาออกมาให้สุนัขหุ่นเชิดดม

"ไป! หาตัวมันให้เจอ จับมันมา!"

สุนัขหุ่นเชิดได้รับคำสั่งก็พุ่งตัวเข้าไปในเขาชิงหยางทันที

ตอนนี้เอง ฝานต้าเจียงถามด้วยความตกใจ "องค์ชาย ทำไมหุ่นเชิดถึงดมกลิ่นได้ล่ะขอรับ"

เซี่ยงเสวียนเกอมองฝานต้าเจียงด้วยสายตาระแวง

"หุ่นเชิดเดินได้กระโดดได้เจ้าไม่แปลกใจ แต่หุ่นเชิดดมกลิ่นได้ เจ้ากลับแปลกใจเนี่ยนะ?"

ฝานต้าเจียงงงเต็ก "ข้าตื่นตูมไปเองเหรอเนี่ย?"

เซี่ยงเสวียนเกอพยักหน้าอย่างจริงจัง

ทันใดนั้น สีหน้าของเซี่ยงเสวียนเกอก็เปลี่ยนไป

"สู้กันแล้ว สุนัขหุ่นเชิดแพ้ราบคาบเลย หลินเอ้อร์โก่วคนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ ขนาดสุนัขหุ่นเชิดพลังต่อสู้ระดับแปดยังแพ้ เจ้านั่นต้องไม่ใช่แค่ระดับเก้าแน่ๆ!"

[จบแล้ว]