บทที่ 28 ทะเลทรายแห่งความตาย 11

บทที่ 28 ทะเลทรายแห่งความตาย 11

ลั่วเยว่เจี้ยนยังไม่ทันจะได้ต่อรอง ร่างกายก็อยู่เหนือการควบคุมของตัวเองกะทันหัน

[ลั่วเยว่เจี้ยน] ดวงตาลุกโชนด้วยประกายเย็นเยียบ ในมือดึงไพ่ออกมาราวกับเล่นมายากล เพียงแค่ขยับปลายนิ้วเบาๆ ไพ่ที่เป็นสัญลักษณ์แห่งความคมกริบใบนั้นก็พุ่งทะยานออกไป ตรงเข้าโจมตีดวงตาของงูยักษ์ตัวนั้น!

เจ้างูยักษ์นั่นเห็นตัวใหญ่แบบนี้ แต่ปฏิกิริยาตอบสนองกลับว่องไวเป็นเลิศ แม้ไพ่ที่พุ่งเข้ามาจะดูเล็กจ้อยในสายตาของงูยักษ์ แต่สัญชาตญาณอันเฉียบคมทำให้มันตระหนักได้ว่าไพ่ใบจิ๋วนี้อาจสร้างความเสียหายร้ายแรงให้กับมันได้

เพราะไม่มีเปลือกตาและขนตา งูยักษ์จึงไม่สามารถหลับตาลงได้ ดังนั้น มันจึงสะบัดหัวหมุนกลับไป 180 องศาอย่างรวดเร็ว

ทว่าต่อให้ใช้หนังงูที่แข็งแกร่งไร้เทียมทานมารับมือกับไพ่ที่พุ่งเข้ามา จุดที่งูยักษ์ถูกไพ่กรีดก็ยังคงมีเลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาอยู่ดี

ในชั่วพริบตาที่เฟยอี๋หันหัวหลบไป [ลั่วเยว่เจี้ยน] ก็พลิกตัวกลับทันที แล้ววิ่งตะบึงไปยังทางลับที่เปิดอยู่ด้วยความเร็วสูงสุด

เฟยอี๋ที่อยู่ด้านหลังตั้งตัวได้แล้ว การที่ถูกมดปลวกตัวจ้อยในสายตามันทำร้าย ทำให้มันรู้สึกโกรธเกรี้ยวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เพลิงโทสะที่โหมกระหน่ำทำให้ดวงตาสีเหลืองที่เดิมทีเย็นชาไร้ความรู้สึกราวกับมีเปลวไฟลุกโชนขึ้นมา

มันส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูง ร่างกายอันใหญ่โตเริ่มพุ่งไล่ตามลั่วเยว่เจี้ยนด้วยความเร็วสูง อ้าปากกว้างที่ส่งกลิ่นคาวคลุ้งชวนอาเจียนและมีน้ำลายเหนียวหนืดหยดลงมาไม่ขาดสายไล่กวดหลังลั่วเยว่เจี้ยนมาติดๆ

คุณลุงชุดลายพรางและหนุ่มแว่นต่างรูม่านตาหดเกร็งอย่างรุนแรง รู้สึกเพียงว่าสาวผมขาวที่ดูลึกลับและแข็งแกร่งมาตลอดกำลังจะจบชีวิตลงภายใต้คมเขี้ยวของงูยักษ์ ในใจพลันรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาอย่างจับใจ

ทว่าวินาทีถัดมา เห็นเพียงมุมปากของสาวน้อยผมขาวแสยะยิ้มอย่างอุกอาจ เธอกลับหันหลังกลับไป แล้วคว้าเขี้ยวอันแหลมคมของงูยักษ์ไว้ในวินาทีเป็นตาย

ท่ามกลางเสียงอุทานด้วยความตกใจของคนอื่น เธอใช้มือออกแรงและใช้เท้าถีบ อาศัยอาวุธสังหารที่เดิมทีหมายจะเอาชีวิตเธอเป็นฐานส่งตัว พลิกตัวกระโดดขึ้นไปยืนบนหัวของงูยักษ์หน้าตาเฉย!

แม้เฟยอี๋จะมีร่างกายที่ปราดเปรียว แต่แรงเฉื่อยก็ไม่ใช่สิ่งที่นึกจะหยุดก็หยุดได้ทันที โดยเฉพาะสัตว์ร่างยักษ์อย่างมัน แรงที่ต้องใช้หยุดแรงเฉื่อยยิ่งต้องมหาศาล ดังนั้น หลังจากลั่วเยว่เจี้ยนกระโดดขึ้นไปบนหัวมันแล้ว เฟยอี๋ก็ยังคงพุ่งทะยานไปข้างหน้าไม่หยุด

จนกระทั่งเหลือระยะห่างจากปากทางลับอีกไม่ถึงห้าเมตร [ลั่วเยว่เจี้ยน] ก็เกร็งสองเท้าถีบหัวงูยักษ์เต็มแรง อาศัยแรงส่งพุ่งทะยานเข้าไปในปากทางลับราวกับลูกธนูที่หลุดจากแล่ง!

แทบจะเป็นวินาทีเดียวกับที่ [ลั่วเยว่เจี้ยน] พุ่งผ่านประตูทางลับเข้าไป ปากขนาดมหึมาที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดก็พุ่งมาถึงหน้าประตูเช่นกัน ก่อนจะถูกปากประตูที่แคบเกินไปขวางเอาไว้

เวลาคับขันและระยะประชิดเสียจนชายเสื้อด้านหลังของลั่วเยว่เจี้ยนถูกน้ำลายของงูยักษ์เปรอะเปื้อนจนเปียกชุ่ม

ไพ่คมกริบกลับมาอยู่ในมือของ [ลั่วเยว่เจี้ยน] ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เธอไม่แม้แต่จะเหลือบตามอง เพียงแค่ใช้ไพ่ตัดชายเสื้อที่เปียกชุ่มและส่งกลิ่นเหม็นเน่าทิ้งไปอย่างไม่ใส่ใจ แล้วเอ่ยเสียงเรียบว่า "ไปกันเถอะ"

ช่องแชตไลฟ์สดในขณะนี้:

[กรี๊ดดดดดด น้องเยว่ดาเมจแรงมาก!]

[ช็อตนี้ยกขึ้นหิ้งเป็นเทพได้ยัง? ฉันถามหน่อยว่าขึ้นหิ้งได้ยัง!]

[เท่เกินไปแล้ว รอดจากปากเสือมาได้! ฉันยังจำได้ว่าดันเจี้ยนแรกมีคนบอกว่าเทพเยว่มีดีแค่ดวง ช็อตนี้จะว่ายังไง? หนีตายด้วยความเร็วสูงแถมตรรกะชัดเจน เท่กว่านี้ไม่มีอีกแล้ว!]

[พระเจ้า ช็อตนี้ทำฉันขนลุกซู่ไปหมด ขาดอีกแค่นิดเดียวสาวงามผมขาวก็จะได้ไปนอนในท้องงูแล้ว หัวใจฉันตอนนี้ยังเต้นตึกตักไม่หยุดเลย!]

[จังหวะที่สาวงามผมขาวกระโดดลงมาเหมือนคำนวณไว้เป๊ะๆ เลย! ฉันลองใช้สมองกลคำนวณดูแล้ว ไม่ว่าสาวงามผมขาวจะโดดเร็วไปก้าวหนึ่งหรือช้าไปก้าวหนึ่ง ต้องตายสถานเดียว! ไม่ได้การละ ฉันต้องกดติดตาม เก่งเกินไปแล้ว!]

[เธอกล้าทำได้ยังไง ในสถานการณ์แบบนั้นยังกล้าหันหลังกลับไป แถมยังหาทางรอดเจออีก! สุดยอดจริงๆ!]

[ตอนแรกที่เข้ามาดูไลฟ์ฉันนึกว่าสาวงามผมขาวจะเป็นแค่แจกันประดับฉาก นึกไม่ถึงว่าจะเก่งกาจขนาดนี้!]

[เอ่อ หมาป่าน้อย พี่สาวขอแปรพักตร์แป๊บนึงนะ ไปสืบราชการลับฝ่ายศัตรูหน่อย เดี๋ยวพี่กลับมา...]

[เมนต์บนรอด้วย ฉันก็จะไปสืบราชการลับเหมือนกัน...]

[ฉันกลัวสองเมนต์บนจะโดนศัตรูล่อลวง เลยตัดสินใจว่าจะตามไปคุมความประพฤติ รอฉันกลับมานะ!]

[...]

[คำว่า "ไปกันเถอะ" สุดท้ายของเทพเยว่ทำใจฉันเหลวไปหมด! อยากเป็นหมาของเทพเยว่ ฮือๆ...]

[มีใครสังเกตรอยยิ้มของเทพเยว่นั่นไหม! กรี๊ดดดด หล่อมาก! ยิ้มกระชากใจฉันไปเลย!]

[เดิมทีฉันไม่ได้เป็นแฟนคลับใครนะ พอเห็นรอยยิ้มนั้นแล้วตกหลุมรักทันที ฮือๆๆ เท่เกินปุยมุ้ย!]

[ต้องมั่นใจขนาดไหนถึงจะยิ้มออกมาในสถานการณ์แบบนั้นได้นะ... ถ้าเป็นฉัน แค่ไม่ฉี่ราดในสถานการณ์แบบนั้นก็นับว่าเก่งมากแล้ว...]

[เก่งเกินไปแล้ว นี่แหละสตรีมเมอร์ที่ฉันอยากดู! พวกที่ไถเจอเมื่อก่อนคืออะไรกัน? เอะอะก็ร้องไห้กลัว น่ารำคาญจะตายชัก]

[เฮ้อ นี่มันเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ? ใครเจอสถานการณ์แบบนี้ก็ต้องกลัวทั้งนั้นแหละ สาวงามผมขาวต่างหากที่เป็นข้อยกเว้นไม่ปกติ]

[ไม่รู้ว่าตัวละครเก่งๆ อย่างสาวงามผมขาวจะอยู่รอดจนจบเกมรอบนี้ไหม รายการวาไรตี้ที่เคยดูมาก่อนหน้านี้ก็มีคนเก่งๆ เยอะแยะ สุดท้ายไม่ตายน้ำตื้นก็ไปเจอเรื่องที่สยองกว่า คนที่รอดมีแค่นับหัวได้]

[หวังว่าสาวงามผมขาวจะมีชีวิตรอดต่อไปได้นะ คนงามที่ทั้งสวยทั้งเก่งแบบนี้หาดูยาก]

"ตึง... ตึง... ตึง..."

เสียงงูยักษ์กระแทกกำแพงจากด้านหลังดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นเรื่อยๆ ทุกครั้งที่ชนหนักหน่วงราวกับฟ้าผ่า จนพื้นดินสั่นสะเทือนเลือนลั่น

คุณลุงชุดลายพรางและหนุ่มแว่นมองสาวผมขาวอย่างตะลึงงัน ความตื่นตระหนกในใจพุ่งสูงจนหาที่เปรียบไม่ได้ พวกเขาอยู่ในเหตุการณ์เห็นชัดเจนที่สุด เพียงแค่ยืนอยู่ในทางลับที่ค่อนข้างปลอดภัย มองดูงูยักษ์ที่น่าเกลียดน่ากลัวข้างนอกพวกเขายังรู้สึกขาอ่อนแรง

หากเปลี่ยนเป็นพวกเขายืนอยู่ในตำแหน่งที่สาวผมขาวอยู่เมื่อครู่ อย่าว่าแต่จะหนีรอดมาได้เลย เผลอๆ พวกเขาคงก้าวขาไม่ออกด้วยซ้ำ

ได้ยินสาวผมขาวเอ่ยปากพูดซึ่งเป็นเรื่องยากที่จะได้เห็น สีหน้าของคุณลุงชุดลายพรางก็ดูซับซ้อนขึ้นมา

ก่อนหน้านี้เขารู้อยู่แล้วว่าสาวผมขาวน่าจะไม่ธรรมดา ฝีมือคงไม่ด้อยไปกว่าพ่อหนุ่มรากไทร แต่เขาก็มั่นใจว่าตัวเองก็ไม่ได้แย่ไปกว่าใคร แม้ฝีมือการต่อสู้อาจเทียบสองคนนี้ไม่ได้ แต่เขาคิดว่ามันสมองและกลยุทธ์ของเขาน่าจะเหนือกว่าขั้นหนึ่ง

ทว่าจนกระทั่งวินาทีนี้ที่ได้ประจักษ์ถึงการตัดสินใจอันเด็ดขาดและฝีมืออันแข็งแกร่งของหญิงสาว คุณลุงชุดลายพรางถึงได้ยอมรับจากใจจริง

แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน... คุณลุงชุดลายพรางคิดในใจ มีตัวเทพอยู่ด้วยแบบนี้ โอกาสที่พวกเขาจะรอดชีวิตผ่านด่านนี้ไปได้ก็เพิ่มขึ้นอีกโข ขอแค่มีชีวิตรอด เรื่องอื่นก็ไม่สำคัญแล้ว

ทันใดนั้นเอง เสียง "แกรก... แกรก..." เหมือนของบางอย่างกำลังแตกร้าวก็ดังขึ้นข้างหูทุกคน