บทที่ 27 ทะเลทรายแห่งความตาย 10

บทที่ 27 ทะเลทรายแห่งความตาย 10

หูของพ่อหนุ่มรากไทรขยับเล็กน้อย สายตาอันเฉียบคมกวาดมองไปทั่วทั้งโถงใหญ่

คุณลุงชุดลายพรางสังเกตเห็นสีหน้าของพ่อหนุ่มรากไทร ในใจก็นึกระแวงขึ้นมา ถามว่า "เกิดอะไรขึ้น? เจออะไรผิดปกติเหรอ?"

พ่อหนุ่มรากไทรพยักหน้า "มีเสียง"

มีเสียง? คนอื่นต่างประหลาดใจ พวกเขาไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยสักนิด

คุณลุงชุดลายพรางที่เคยพลาดท่าเพราะความประมาทมาก่อนหน้านี้เริ่มระมัดระวังตัวขึ้นมาก พอได้ยินพ่อหนุ่มรากไทรพูดแบบนั้น แม้ตัวเขาจะไม่ได้ยินอะไรเลย แต่ก็ยังตั้งท่าระวังตัว

เขามองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง สุดท้ายสายตาก็ไปหยุดอยู่ที่หนุ่มแว่นที่ยังถือไม้ตีกลองอยู่ในมือด้วยสีหน้ารู้สึกผิด คุณลุงชุดลายพรางขมวดคิ้ว พูดเสียงต่ำ "ทำไมนายยังถือไม้ตีกลองนั่นอยู่อีก? เมื่อกี้นายเคาะกลองหินนั่นอีกแล้วเหรอ?"

หนุ่มแว่นหน้าแดงระเรื่อ อึกอักอยู่ครู่หนึ่ง แล้วรวบรวมความกล้าพูดว่า "เมื่อกี้ผมเคาะไปไม่กี่ทีเอง ไม่เห็นเกิดเรื่องอะไรขึ้นเลยนี่ครับ ผมว่าไม่เห็นต้องเครียดขนาดนี้เลย..."

เสียงของเขาค่อยๆ เบาลงภายใต้สายตากดดันของคุณลุงชุดลายพราง สุดท้ายก็ได้แต่พึมพำงึมงำ แล้วเงียบเสียงไป

คุณลุงชุดลายพรางจ้องเขาอยู่ครู่หนึ่ง แค่นหัวเราะออกมาอย่างยากจะเห็น กำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง ก็ได้ยินเสียง "ซี่... ซี่..." ที่ชัดเจนมากสองครั้ง

ทันใดนั้น ทั้งโถงใหญ่ก็สั่นสะเทือนเล็กน้อย สีหน้าของคุณลุงชุดลายพรางเปลี่ยนไปทันที เขารีบหันขวับกลับไปมอง ก็เห็นปากถ้ำที่พวกเขาเดินเข้ามาซึ่งเดิมทีไม่มีประตู บัดนี้มีประตูหินบานใหญ่ร่วงลงมาจากด้านบน

ประตูหินกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น หอบเอาฝุ่นฟุ้งกระจาย ดูจากแรงสั่นสะเทือนก็รู้ได้เลยว่าน้ำหนักของประตูหินบานนี้ไม่ธรรมดาแน่นอน

"เกิดอะไรขึ้น!"

ยังไม่ทันที่คุณลุงชุดลายพรางจะพูดอะไรต่อ ทุกคนก็รู้สึกได้ว่าเพดานด้านบนจู่ๆ ก็เริ่มโปรยฝุ่นลงมาโดยไม่ทราบสาเหตุ

คุณลุงชุดลายพรางปาดฝุ่นออกจากผม เงยหน้าขึ้นมองด้วยความกังวล แล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างรุนแรง

เห็นเพียงรูปสลักมังกรทองตัวมหึมาที่พันรอบเสาค้ำยันกลางโถง จู่ๆ ก็เริ่มขยับตัวอย่างช้าๆ!

ร่างกายอันใหญ่โตเสียดสีกับเสา ทำให้เสาค้ำยันเริ่มสั่นสะเทือนอย่างควบคุมไม่ได้ เดิมทีเสาต้นนี้มีไว้ค้ำยันโถงใหญ่นี้อยู่แล้ว พอถูกมังกรยักษ์ดันจนสั่น ย่อมทำให้ทั้งโถงสั่นสะเทือนตามไปด้วย

ทุกคนต่างตกใจ รีบผละออกจากเสาต้นนั้นไปหลบอยู่มุมกำแพงทันที

"นะ... นั่นมันตัวอะไรน่ะ?" หนุ่มแว่นหน้าซีดเผือด เสียงสั่นงันงกไม่หยุด

"บ้าเอ๊ย! ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าไปแตะต้องของที่นี่!"

คุณลุงชุดลายพรางเห็นมังกรยักษ์ตัวมหึมาขนาดนั้น ก็ไม่หลงเหลือความเยือกเย็นเหมือนก่อนหน้านี้ เส้นเลือดปูดโปนขึ้นบนหน้าผาก จ้องมองหนุ่มแว่นด้วยความโกรธเกรี้ยว

พ่อหนุ่มรากไทรทำหน้าเย็นชา "เลิกพูดก่อน รีบหาทางออกให้เร็วที่สุด!"

ยังโชคดีที่เจ้าสัตว์ยักษ์เพิ่งตื่นจากสภาพที่เป็นโลหะและหิน ตอนนี้มันยังคงเลื้อยเสียดสีกับเสาอย่างเชื่องช้า ค่อยๆ ฟื้นคืนความรู้สึกของร่างกาย จึงยังไม่มีเวลามาสนใจมดปลวกไม่กี่ตัวข้างล่างนั่น

ทุกคนตระหนักถึงข้อนี้ จึงรีบกระจายตัวกันหาทางออกใหม่อย่างลนลาน ทว่าหลังจากประตูหินปิดลง โถงใหญ่นี้ก็เหมือนห้องปิดตาย ยากที่จะหาทางออกอื่นเจอ

ผ่านไปพักใหญ่ เมื่อได้ยินเสียง "สวบสาบ" บนหัวถี่ขึ้นและเร็วขึ้นเรื่อยๆ หนุ่มแว่นก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น พูดด้วยความสิ้นหวัง "ไม่มีประโยชน์หรอก ที่นี่ไม่มีทางออกที่สองแล้ว... นี่มันทางตัน พวกเราต้องตายกันห... อั่ก!"

หนุ่มแว่นยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกตบหน้าฉาดใหญ่จนเลือดกบปาก เขาเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกตะลึง เห็นเพียงใบหน้าของคุณลุงชุดลายพรางที่ไม่มีความใจดีเหมือนเก่าอีกต่อไป กลายเป็นใบหน้าที่โหดเหี้ยมอำมหิต

ความดุร้ายที่คุณลุงชุดลายพรางซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากคนใจดี ในที่สุดก็เผยโฉมออกมาในสถานการณ์สิ้นหวังนี้

แววตาของคุณลุงชุดลายพรางเต็มไปด้วยความโกรธ ตวาดลั่น "ฉันจะบอกอะไรให้ฟังตั้งใจฟังให้ดี! ในเกมปาฏิหาริย์ ไม่มีทางตันที่แท้จริง! ถ้านายยังมาทำตัวอ้อนแอ้นเป็นผู้หญิงอยู่ตรงนี้ ไม่ต้องรอไอ้ตัวข้างบนหรอก เดี๋ยวฉันจะฆ่านายซะตอนนี้เลย!"

หนุ่มแว่นตกใจจนกุมหน้าพูดไม่ออกสักคำ น้ำตาไหลพราก ตัวสั่นเทิ้มไปหมด ผ่านไปครู่หนึ่ง ก็มีกลิ่นฉี่โชยออกมาจากช่วงล่างของเขา

คุณลุงชุดลายพรางขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ แค่นเสียงเยาะเย้ย แล้วหันกลับไปหาทางออกต่อ

"ตรงนี้" เสียงอันเยือกเย็นของพ่อหนุ่มรากไทรทำให้คนในห้องมีความหวังขึ้นมาทันที ทุกคนรีบวิ่งไปหาเขา แม้แต่หนุ่มแว่นก็ข่มความอับอายและความเฉอะแฉะที่เป้ากางเกงวิ่งตามไป มองพ่อหนุ่มรากไทรด้วยสายตาคาดหวัง

"นายเจอทางออกแล้วเหรอ?" คุณลุงชุดลายพรางถามอย่างอดรนทนไม่ไหว

พ่อหนุ่มรากไทรพยักหน้า ชี้ไปที่กำแพงด้านหนึ่งในโถงใหญ่ "หลังกำแพงนี้มีประตู"

คุณลุงชุดลายพรางไม่ได้ถามว่าพ่อหนุ่มรากไทรไปรู้มาได้ยังไงว่าหลังกำแพงนี้มีช่องทางลับ ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาก็ลองเคาะกำแพงทุกด้านดูแล้ว

คุณลุงชุดลายพรางขมวดคิ้วถาม "แล้วจะทำยังไง? พวกเราไม่มีวัตถุระเบิดจะไประเบิดมันแล้วนะ"

สิ้นเสียงพูด ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน ก็ได้ยินเสียง "คลิก" ดังขึ้น กำแพงที่ปิดทึบแน่นหนานั้นก็เกิดรอยแยกตรงกลาง แล้วค่อยๆ เปิดออก...

เกิดอะไรขึ้น? ทำไมกำแพงถึงเปิดเองได้?

แม้แต่พ่อหนุ่มรากไทรก็ยังสงสัย เขารู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่าง หันขวับกลับไปมอง ก็เห็นสาวน้อยผมขาวกำลังยืนอยู่ข้างเสาค้ำยันต้นหนึ่ง มือวางทาบอยู่บนทับทิมสีแดงเม็ดหนึ่งบนเสา

ลั่วเยว่เจี้ยน: ตัวแข็งทื่อ.jpg

ไม่ใช่สิ เธอแค่แอบอยากจะไปยืนใกล้ๆ เสาต้นนั้น เผื่อว่าตอนมังกรพวกนั้นเลื้อยลงมาจะได้เห็นเธอเป็นคนแรก แล้วช่วยสานฝันให้เธอสมปรารถนา!

ใครจะไปคิดว่า ตอนที่เธอเพิ่งจะขยับเข้าไปใกล้เสาด้วยเจตนาร้าย (ซะที่ไหนล่ะ) ด้วยจุดประสงค์แอบแฝงต่างหาก จู่ๆ ระบบในสมองก็เริ่มแจ้งเตือนขึ้นมา

"วี้... วี้... วี้... ตรวจพบโฮสต์มีพฤติกรรมจงใจไปตาย! ขัดต่อเจตนารมณ์ของระบบ! กำลังจะดำเนินการลงโทษ!"

เสียงแจ้งเตือนที่ดังก้องในหัวทำให้สมองของลั่วเยว่เจี้ยนเหมือนมีกริ่งสัญญาณเตือนภัยสีแดงดังลั่น ตกใจจนเธอเกือบจะเอามือปิดหู มือไม้ปัดป่ายไปมั่วๆ กลางอากาศ แล้วก็รู้สึกว่าฝ่ามือได้กดอะไรบางอย่างบุ๋มลงไป

ลั่วเยว่เจี้ยนมองไปที่ฝ่ามืออย่างงุนงง ก็เห็นว่าทับทิมสีแดงที่ดูแพงระยับบนเสาข้างตัวถูกเธอกดลงไปเสียแล้ว

ลั่วเยว่เจี้ยน: ?

ข้างหูแว่วเสียงครึกโครม ลั่วเยว่เจี้ยนหันไปมองด้วยความมึนงง ก็เห็นว่าตรงจุดที่คนอื่นๆ ยืนอยู่ จู่ๆ ก็มีทางลับเปิดออกมาอย่างงงๆ

ยังไม่ทันที่เธอจะถามอะไร ก็เห็นคนฝั่งตรงข้ามทำตาโตด้วยความหวาดกลัว ลั่วเยว่เจี้ยนหันหลังกลับไปมองโดยสัญชาตญาณ ก็พบกับดวงตาขนาดมหึมาที่มีม่านตาสีเหลืองแนวตั้งกำลังจ้องมองเธออยู่ตรงหน้า

ดวงตาคู่นั้นเย็นยะเยือกผิดปกติ แฝงไว้ด้วยความโหดร้ายที่ใครเห็นเป็นต้องใจสั่น ขาอ่อนแรงจนควบคุมไม่ได้

เจ้าของดวงตาสีเหลืองอันเย็นเยียบนั้นไม่ใช่รูปสลักมังกรทองอันน่าเกรงขามที่ประดับไว้เพื่อความสวยงามอย่างที่พวกเขาเข้าใจในตอนแรก แต่เป็นงูยักษ์ที่มีหกขา สี่ปีก ร่างกายใหญ่โต รูปร่างหน้าตาประหลาด และแผ่รังสีอำมหิตออกมาอย่างรุนแรง!

"เฟยอี๋..." พ่อหนุ่มรากไทรที่อยู่ไกลออกไปด้านหลังสีหน้าเคร่งเครียด น้ำเสียงเจือความเย็นชา

คนอื่นไม่รู้ว่าสัตว์ประหลาดพวกนี้คือตัวอะไร แต่พ่อหนุ่มรากไทรกลับรู้ดีทุกอย่าง ในแววตาจึงปรากฏความตกตะลึงและความเคร่งเครียดที่ยากจะเห็น

แต่เขาไม่มีเวลามาคิดแล้วว่าทำไมสัตว์ร้ายพวกนี้ถึงมาอยู่ที่นี่ได้ พ่อหนุ่มรากไทรรตะโกนใส่ลั่วเยว่เจี้ยนเสียงดัง "รีบถอยออกมาจากตรงนั้น!"

ในขณะเดียวกัน ระบบในหัวของลั่วเยว่เจี้ยนก็ส่งเสียงแจ้งเตือนอีกครั้ง "ติ๊ดๆ————เนื่องจากโฮสต์จงใจไปตายจนทำให้ร่างกายตกอยู่ในวิกฤต ระบบจะทำการยึดครองร่างของโฮสต์ชั่วคราว จนกว่าจะพ้นขีดอันตรายแล้วค่อยดำเนินการลงโทษ!"