บทที่ 21 ทะเลทรายแห่งความตาย 4

บทที่ 21 ทะเลทรายแห่งความตาย 4

เดิมทีเธอเป็นคนนิสัยค่อนข้างขี้อาย แต่เพราะในทะเลทรายที่แห้งแล้งแบบนี้ ในที่สุดก็ได้เจอร่องรอยของแหล่งน้ำ ความตื่นเต้นจึงเอาชนะความขี้อายในตัว จนเผลอส่งเสียงออกมาด้วยความดีใจ

ลั่วเยว่เจี้ยนมองสีปากซีดเผือดของสาวน้อยถักเปียสองข้าง รู้สึกว่าขืนเดินต่ออีกไม่กี่ก้าว แม่คนนี้คงได้เป็นลมล้มพับไปแน่ ทำไมเธอถึงไม่เป็นลมแดดสลบไปเลยนะ?!

"พวกเราจะแยกย้ายกันไปหาแหล่งน้ำตรงนี้เลยไหม?"

ชายหนุ่มหัวทองถามอย่างกระตือรือร้น เขาถูกอากาศที่แห้งแล้งและร้อนระอุทรมานจนปวดร้าวไปหมด แถมยังต้องรีบเดินทาง พอได้ยินว่าเจอแหล่งน้ำแล้ว คิดว่าพอเจอน้ำก็จะได้พักผ่อนเสียที จึงตื่นเต้นดีใจเป็นอย่างมาก

"เป็นอะไรไปเหรอ? รอยเท้านี้มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า?"

คุณลุงชุดลายพรางสังเกตท่าทีของพ่อหนุ่มรากไทรมาตั้งแต่ตอนที่เห็นรอยเท้าแล้ว เมื่อเห็นว่าคิ้วที่ขมวดมุ่นน้อยๆ ของพ่อหนุ่มรากไทรยังไม่คลายออก จึงเอ่ยปากถาม

"รอยเท้านี้ดูไม่ชอบมาพากลเท่าไหร่" เสียงเย็นชาของพ่อหนุ่มรากไทรดังขึ้น

"รอยเท้าแบบนี้โผล่มาในทะเลทราย น่าจะเป็นรอยเท้าของหนูเจอร์บัวทะเลทราย แต่โดยปกติรอยเท้าของหนูเจอร์บัวจะเล็กกว่ารอยเท้านี้หนึ่งรอบ แถมหนูเจอร์บัวเป็นสัตว์สันโดษ แต่รอยเท้าตรงนี้ขนาดไม่เท่ากัน ดูเหมือนจะไม่ได้มีแค่ตัวเดียว"

นับตั้งแต่ถูกพ่อหนุ่มรากไทรเหน็บแนมไปหลายดอก พอสบโอกาสชายหนุ่มหัวทองก็หาเรื่องจับผิดทันที

"นายจะไม่ยอมให้มันกินดีอยู่ดีบ้างหรือไง? เผื่อช่วงนี้มันติดช่วงผสมพันธุ์พอดีล่ะ?"

พ่อหนุ่มรากไทรปรายตามองเขาอย่างเย็นชา "หนูเจอร์บัวแทบไม่ต้องการน้ำ ดังนั้นเจอพวกมันก็ไม่แน่ว่าจะเจอแหล่งน้ำ"

พอประโยคนี้หลุดออกมา ความตื่นเต้นของทุกคนก็เหมือนถูกน้ำเย็นสาดโครม แม้แต่ชายหนุ่มหัวทองที่คอยหาเรื่องจับผิดก็ยังหงอยลง ไม่พูดไม่จาอีก

คุณลุงชุดลายพรางกลับไม่ได้ผิดหวังอะไรมากนัก พูดต่อว่า "ฉันว่าพวกเรายังลองตามรอยเท้าหนูพวกนี้ไปได้นะ ฉันเจอสิ่งนี้แถวๆ นี้น่ะ..."

เขาใช้เท้าเขี่ยพื้นด้านล่าง ต้นหญ้าขาดๆ ต้นหนึ่งที่ดูไม่ออกว่ามาจากไหน กำลังซ่อนอยู่ใต้ผืนทราย

มีพืช!

มีพืชแถวนี้ก็ต้องมีน้ำแน่นอน นี่เป็นสามัญสำนึกที่ทุกคนรู้กันดี พอได้ยินดังนั้นทุกคนก็กลับมาตื่นเต้นกันอีกครั้ง

ได้ยินแบบนี้ ลั่วเยว่เจี้ยนก็กระตือรือร้นขึ้นมาในที่สุด

ความจริงแล้ว ในมุมมองของผู้ชมในห้องไลฟ์สด ในบรรดาผู้เล่นทั้งหกคน มีแค่ลั่วเยว่เจี้ยนที่สภาพดูดีที่สุด

เธอเป็นคนประเภทเหงื่อออกยากอยู่แล้ว แถมยังมีหน้าตาที่มองแล้วให้ความรู้สึกเย็นสบาย บวกกับบุคลิกที่ดูเย็นชาตลอดเวลา ท่ามกลางทะเลทรายที่ร้อนระอุแบบนี้ เธอกลับกลายเป็นความเย็นสดชื่นที่โดดเด่นไม่เหมือนใคร

แต่ในความเป็นจริง ลั่วเยว่เจี้ยนร้อนจนเหี่ยวเฉาไปตั้งนานแล้ว ตัวเธอจริงๆ เป็นประเภทขี้ร้อนมาก พออุณหภูมิสูงขึ้นก็จะหมดเรี่ยวหมดแรงสุดๆ เพียงแต่เพราะโรคหน้าตายของเธอ เลยไม่มีใครสังเกตเห็นก็เท่านั้น

ได้ยินคำพูดของคุณลุงชุดลายพราง พ่อหนุ่มรากไทรก็พยักหน้า พาทุกคนเดินไปตามทิศทางที่รอยเท้าทอดตัวไป

อาจเป็นเพราะนิสัยการกระโดดของหนูเจอร์บัว รอยเท้าพวกนี้เลยกระจัดกระจายไปทั่วทิศทาง บวกกับลมในทะเลทรายที่พัดอยู่บ่อยครั้ง ทำให้รอยเท้าจำนวนมากถูกพัดกลบจนยากจะแยกแยะ พวกเขาต้องใช้ความพยายามอยู่นาน กว่าจะหาจุดสิ้นสุดของรอยเท้าเจอในที่สุด

มาถึงจุดสิ้นสุดของรอยเท้า ความดีใจของทุกคนพุ่งทะยานจนหาที่เปรียบไม่ได้ ตรงนี้ดันมีทะเลสาบที่หาได้ยากยิ่งในทะเลทราย ที่นี่คือโอเอซิสขนาดย่อม!

ชายหนุ่มหัวทองพุ่งตัวออกไปเป็นคนแรกด้วยใบหน้าตื่นเต้น เขารอไม่ไหวที่จะดื่มอะไรสักอย่างมาตั้งนานแล้ว ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะพุ่งไปถึง คุณลุงชุดลายพรางก็เข้ามาขวางเขาไว้ก่อน

ชายหนุ่มหัวทองไม่พอใจนิดหน่อย แต่เพราะคุณลุงชุดลายพรางมีสถานะกลายๆ เป็นหัวหน้าทีม เขาเลยถามด้วยความขุ่นเคืองว่า "มาขวางฉันทำไม?"

คุณลุงชุดลายพรางมองเขาแล้วถอนหายใจ พูดด้วยความปรารถนาดีว่า "พ่อหนุ่มหัวทอง ในเกมปาฏิหาริย์เนี่ย ต้องระวังตัวตลอดเวลานะ... นี่เป็นประสบการณ์จากฉันที่เป็นผู้เล่นเก่าที่ผ่านเกมมาแล้วหนึ่งเกม"

เขาทำท่าราวกับรำลึกถึงเนื้อหาในเกมที่แล้วด้วยความรู้สึกท่วมท้น "เกมที่แล้วของฉันอยู่ในห้องลับ ตอนนั้นมีผู้เล่นคนหนึ่งแค่ไปเปิดไฟ ก็โดนไฟช็อตตายคาที่เลย"

[ผู้ชมเก่าที่ตามคุณลุงชุดลายพรางมาจากเกมที่แล้วขอออกมาพูดสักประโยค ผู้เล่นคนที่เปิดไฟแล้วโดนช็อตตายนั่น ก็เป็นตานี่แหละที่หลอกไปฆ่า]

[โห นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย? ฉันก็นึกว่าลุงคนนี้เป็นคนดีซะอีก! อุตส่าห์หวังดีแชร์ประสบการณ์ให้เด็กใหม่...]

[ฉันรู้ ฉันรู้ ฉันก็ตามลุงคนนี้มาเหมือนกัน เกมที่แล้วความจริงลุงแกต้องเป็นคนไปเปิดไฟ แต่ลุงแกแกล้งทำเป็นติดธุระ พูดเป่าหูสองสามประโยคก็ยุให้ผู้เล่นอีกคนไปเปิดไฟแทน แล้วก็อย่างที่พวกนายรู้กัน]

[ให้ตายสิ ลุงลายพรางนี่คมในฝักชัดๆ!]

[ฉันล่ะสงสัยจริงๆ ทำไมครั้งนี้จู่ๆ แกถึงเกิดเมตตาธรรมค้ำจุนโลก ช่วยไอ้หนุ่มหัวทองไว้ล่ะ? ตามพฤติกรรมก่อนหน้านี้ แกน่าจะปล่อยให้ไอ้หนุ่มหัวทองพุ่งไปกินน้ำ เพื่อทดสอบว่าน้ำมีพิษหรือเปล่าไม่ใช่เหรอ?]

[อาจจะเพราะยังไม่ถึงเวลาล่ะมั้ง ตอนนี้เกมเพิ่งเริ่มไปไม่กี่นาที ถ้ามีคนตายตอนนี้เลย เดี๋ยวพวกกับดักข้างหน้าใครจะไปเป็นหน่วยกล้าตายล่ะ?]

[พูดจริงๆ นะ พ่อหนุ่มรากไทรคนนี้หล่อมาก! ทั้งหล่อ แล้วดูเก่งอีกต่างหาก สเปกฉันเลย!]

[ฮ่าๆ หมาป่าน้อยบ้านเราก็แบบนี้แหละ เกมที่แล้วเขาก็หล่อสุดๆ! แบกทีมทั้งเกมจริงๆ!]

[ใช่ๆๆ มาเข้าด้อมกันเถอะ! แบบนี้ไม่ดีกว่ายัยหัวขาวขี้เก๊กห้องข้างๆ ตั้งเยอะเหรอ?]

[ฉันล่ะขำจะตาย เมื่อกี้ท่านเทพของฉันช่วยคนไปกี่คนพวกนายไม่มีตานับเหรอ? ถ้าเธอไม่ชี้ว่าน้ำแร่นั่นมีพิษ ป่านนี้ในสนามจะเหลือรอดกี่คนยังไม่รู้เลย]

[ฉันรู้สึกว่าเธอแค่เผลอทำไพ่หลุดมือมากกว่า ไม่เห็นต้องอวยกันขนาดนั้นเลย]

[เจ๋งเป้ง นายลองปาไพ่ให้ไปโดนมือคนที่กำลังกินยาพิษพอดีเป๊ะดูบ้างไหมล่ะ จะคุยเรื่องขี้เก๊กต้องยกให้นายเลย]

[ไม่สิ เดี๋ยวก่อน พวกนายเลิกทะเลาะกันก่อน ตรงนั้นมันตัวอะไรวะ?!]

"จี๊ดๆ..."

ชายหนุ่มหัวทองขมวดคิ้ว สีหน้าดูพิลึกพิลั่น กระซิบถามหนุ่มแว่นข้างตัวว่า "นี่ นายได้ยินเสียงอะไรแปลกๆ บ้างไหม?"

หนุ่มแว่นมองเขาแวบหนึ่ง ส่ายหน้าน้อยๆ "มะ... ไม่นี่"

ชายหนุ่มหัวทองสงสัยว่าตัวเองร้อนจนหูแว่วไปเองหรือเปล่า หันไปแอบมองพ่อหนุ่มรากไทร แต่กลับเห็นเขากำลังจ้องเขม็งไปที่ทิศทางหนึ่งโดยไม่วอกแวก

ชายหนุ่มหัวทองมองตามไปโดยสัญชาตญาณ แล้วก็รู้สึกขนหัวลุกซู่ขึ้นมาทันที

"นะ... นั่นมันอะไรน่ะ?!"

เห็นเพียงทิศทางที่พ่อหนุ่มรากไทรมองไป มีกระดูกขาวโพลนน่าสยดสยองที่ยังมีเศษเนื้อติดอยู่กำลังสั่นไหวน้อยๆ ภาพนี้ดูเหมือนฉากที่จะโผล่มาแต่ในหนังสยองขวัญ ทำเอาคนมองรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

แต่ถัดจากนั้น ชายหนุ่มหัวทองก็พบว่าไม่ใช่กระดูกขาวที่สั่นไหวด้วยตัวเอง แต่เหมือนมีตัวอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่หลังต้นกระบองเพชรกำลังขยับกระดูกชิ้นนั้นอยู่