บทที่ 19 ทะเลทรายแห่งความตาย 2

บทที่ 19 ทะเลทรายแห่งความตาย 2

ความไว้วางใจระหว่างผู้เล่นหน้าเก่าและหน้าใหม่พังทลายลงเพราะประโยคเดียว ผู้เล่นหลายคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็มีความคิดเป็นของตัวเอง

พ่อหนุ่มรากไทรเหลือบตามองทุกคนอย่างเย็นชา ก่อนจะละสายตาออกไป ท่าทางไม่แยแสสิ่งใด ดูเหมือนจะมั่นใจในฝีมือของตัวเองมาก

สาวน้อยถักเปียกำชายเสื้อแน่น ยืนตัวสั่นอยู่ข้างๆ อย่างไม่สบายใจโดยไม่ส่งเสียง

หนุ่มแว่นหน้าซีดเผือดลงเรื่อยๆ ใช้แขนเสื้อเช็ดเหงื่อไม่หยุดเพื่อปกปิดความหวาดกลัวในใจ

ชายหนุ่มหัวทองกวาดสายตามองคนอื่นด้วยความไม่ไว้วางใจ เขากุมท้ายทอยแล้วฝืนลุกขึ้นเดินไปยืนในจุดที่ห่างจากกลุ่มคน

คุณลุงชุดลายพรางมองไปรอบๆ สายตาหยุดอยู่ที่ลั่วเยว่เจี้ยนเสี้ยววินาที แล้วเลื่อนออกไปมองคนอื่น พลางถามด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร

"เกมรอบนี้มีใครเป็นมือใหม่บ้างครับ?"

ไม่มีใครพูด

คุณลุงชุดลายพรางก็ไม่ได้รู้สึกเก้อเขิน หัวเราะ หึๆ

"ในฐานะผู้เล่นที่เคยผ่านเกมปาฏิหาริย์มาแล้วหนึ่งรอบ ผมตั้งใจจะแชร์ประสบการณ์ส่วนตัวให้พวกมือใหม่ฟังสักหน่อย แต่ถ้าเกมรอบนี้พวกเราไม่มีมือใหม่ งั้นผมก็จะไม่พูดมากความแล้วกัน"

"ฉ... ฉันเป็นมือใหม่ค่ะ..." สาวน้อยถักเปียสองข้างรวบรวมความกล้าพูดเสียงเบา

คุณลุงชุดลายพรางมองเด็กสาวถักเปียด้วยสายตาให้กำลังใจ แล้วหันไปยิ้มถามคนอื่นต่อ "มีอีกไหมครับ?"

พอมีคนแรกเปิดประเดิม หนุ่มแว่นก็รีบขยับแว่น เสียงสั่นเล็กน้อย "...ผมด้วยครับ"

คุณลุงชุดลายพรางยิ้มตาหยีมองไปที่ชายหนุ่มหัวทองที่ยืนอยู่ไกลๆ แล้วถามต่อ "ยังมีอีกไหม?"

ชายหนุ่มหัวทองเห็นสายตาของคุณลุงชุดลายพรางที่มองมา ก็รู้ว่าตัวเองปิดบังไม่ได้ เขาแค่นเสียงฮึดฮัดด้วยความหงุดหงิด น้ำเสียงเย็นชา

"ฉันก็ด้วย พอใจยัง?!"

คุณลุงชุดลายพรางยิ้มอย่างไม่ถือสา "งั้นดูเหมือนว่าเกมรอบนี้จะมีผู้เล่นหน้าเก่าสามคน ผู้เล่นหน้าใหม่สามคนสินะ"

เขาหันไปมองพ่อหนุ่มรากไทรกับลั่วเยว่เจี้ยน สายตาดูเป็นมิตรขึ้นมาทันที

"เกมรอบนี้คงต้องพึ่งพาคุณทั้งสองช่วยกันร่วมมือแล้วล่ะ"

พ่อหนุ่มรากไทรปรายตามองคุณลุงชุดลายพรางเรียบๆ น้ำเสียงเย็นชา "ไม่จำเป็นต้องร่วมมือ ฉันเคลียร์เกมคนเดียวได้ ส่วนพวกนาย..."

สายตาของเขาเย็นชา "หวังว่าจะไม่รีบตายกันไปซะก่อนนะ"

"แก!" ชายหนุ่มหัวทองทำท่าจะพุ่งเข้าไปต่อยพ่อหนุ่มรากไทรด้วยความไม่พอใจ แต่ถูกคุณลุงชุดลายพรางที่ยืนอยู่ตรงกลางขวางทางไว้

"อย่าใจร้อนสิครับ ในเกมปาฏิหาริย์ ร่วมมือกันไว้จะผ่านด่านง่ายกว่านะ"

ระหว่างที่พูด สายตาของคุณลุงชุดลายพรางก็หันไปมองผู้เล่นหน้าเก่าอีกคน นั่นก็คือลั่วเยว่เจี้ยนที่ยืนอยู่ไกลๆ มาตลอด

ตั้งแต่เข้ามาในเกมเขาก็สังเกตเห็นสาวน้อยผมขาวที่มีบุคลิกเย็นชาคนนี้แล้ว บุคลิกนิ่งสงบแบบนั้นดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นผู้เล่นหน้าเก่า แต่ผู้เล่นหน้าเก่าทั่วไปไม่มีทางนิ่งได้ขนาดนี้จนดูเหมือนรับมือได้สบายๆ แน่นอน เธอต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่

สายตาของเขาแฝงไปด้วยการพิจารณาที่แทบสังเกตไม่เห็น เมื่อเห็นว่าลั่วเยว่เจี้ยนไม่พูดอะไรเลย จึงเอ่ยถามขึ้นก่อน "คุณมีความเห็นว่ายังไงบ้าง?"

ลั่วเยว่เจี้ยนที่จู่ๆ ก็โดนทัก: ?

เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ เธอเลยมัวแต่ง่วนอยู่กับไพ่ของตัวเอง พอจู่ๆ ได้ยินคนเรียก ก็ตกใจจนเผลอสะบัดไพ่ในมือหลุดกระเด็นออกไป

ให้ตายเถอะ! ลั่วเยว่เจี้ยนตกใจซ้ำสองจนใบหน้าที่ตายด้านมาตลอดเริ่มมีรอยแตกร้าว เธอมองตามไพ่ที่บินว่อนออกไป แล้วก็ต้องตกตะลึงเมื่อพบว่าไพ่ของตัวเองพุ่งเข้าไปหากลุ่มคนอย่างรวดเร็ว ตรงเข้าไปกระแทกมือของหนุ่มแว่นเต็มๆ

"อ๊าก!" หนุ่มแว่นโดนไพ่ที่พุ่งมาฟาดเข้าที่มือ ร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ขวดน้ำแร่ในมือร่วงหล่นลงพื้น น้ำข้างในหกกระเซ็นลงสู่ผืนทรายจนหมด

ถ้าจะถามว่าน้ำในมือเขามาจากไหน ก็ต้องเล่าถึงภูมิหลังตัวละครของพวกเขาในครั้งนี้

ครั้งนี้ผู้เล่นต้องสวมบทบาทเป็นทหารรับจ้างที่ต้องไปทำภารกิจ ก่อนเข้าทะเลทราย พวกเขาแต่ละคนจะแบกเป้ที่เจ้านายเตรียมไว้ให้ และน้ำขวดนั้นก็หยิบออกมาจากในเป้นั่นเอง

หนุ่มแว่นร่างกายค่อนข้างอ่อนแออยู่แล้ว ภายใต้ดวงอาทิตย์ที่ร้อนระอุ บวกกับความกลัวตายและความกลัวสิ่งแปลกใหม่ เหงื่อของเขาไหลออกมาเป็นทาง แป๊บเดียวหนุ่มแว่นก็รู้สึกว่าริมฝีปากเริ่มแห้งผาก

น้ำขวดนี้ที่เขาหยิบออกมาเป็นน้ำเพียงขวดเดียวที่เตรียมไว้ในกระเป๋าเป้ เดิมทีตั้งใจจะแค่จิบเบาๆ เพื่อบรรเทาการขาดน้ำของร่างกาย นึกไม่ถึงว่าพอเปิดฝาขวด ยังไม่ทันได้ดื่มสักอึก ขวดน้ำแร่ทั้งขวดก็ถูกไพ่ที่พุ่งมาจากไหนไม่รู้กระแทกจนหกหมด

เขายังไม่ได้ดื่มสักหยดเลยนะ!

หนุ่มแว่นมองขวดน้ำเปล่าที่ว่างเปล่าด้วยความอยากจะร้องไห้แต่ร้องไม่ออก จากนั้นก็เงยหน้ามองไปทางที่ไพ่บินมาด้วยความโกรธแค้น

ได้รับสายตาเกรี้ยวกราดจากหนุ่มแว่น ลั่วเยว่เจี้ยนก็หลบสายตาด้วยความรู้สึกผิดและกระอักกระอ่วน... เธอ... เธอไม่ได้ตั้งใจนะ...

เหตุการณ์ไม่คาดฝันที่เกิดขึ้นกะทันหันนี้ทำให้ทุกคนในที่นั้นตกใจ ต่างพากันหันไปมองทางด้านนั้น

คุณลุงชุดลายพรางขมวดคิ้วถามด้วยความไม่เข้าใจ "ทำไมคุณถึงต้อง..."

เสียงพูดยังไม่ทันจบ ก็เห็นจิ้งจกตัวเล็กตัวหนึ่งรีบคลานเข้ามาหาน้ำที่แสนล้ำค่าในทะเลทรายแห่งนี้ มันแลบลิ้นเลียน้ำในหลุมทรายที่ยังไม่ทันเหือดแห้ง เพียงแค่วินาทีเดียว จิ้งจกตัวน้อยก็ชักกระตุก น้ำลายฟูมปาก ล้มตายคาที่

ทุกคนหน้าถอดสีด้วยความตื่นตระหนก ชายหนุ่มหัวทองที่กำลังบิดฝาขวดเตรียมจะดื่มน้ำเหมือนกันตกใจจนหน้าเขียว รีบปิดฝาแล้วโยนขวดน้ำในมือทิ้งไปด้านข้างทันที

"นี่มันเรื่องอะไรกัน?! นี่ไม่ใช่ของที่บอสเตรียมไว้ให้พวกเราเหรอ?"

ทุกคนต่างสงสัยและไม่เข้าใจ ว่าทำไมน้ำแร่ที่บริษัทเตรียมไว้ให้ล่วงหน้าถึงได้มียาพิษร้ายแรงที่ออกฤทธิ์เร็วขนาดนี้ปนอยู่

เสียงเย็นชาดังขึ้นจากด้านหลังทุกคน "ก็เพราะว่าเป็นของที่บอสเตรียมไว้ให้พวกเราไง ข้างในถึงได้มียาพิษร้ายแรง"

ชายหนุ่มหัวทองไม่เข้าใจ "นายหมายความว่าไง?"

พ่อหนุ่มรากไทรมองเขาด้วยสายตาเย็นชา ราวกับดูแคลนในความหัวช้าของอีกฝ่าย ทำเอาชายหนุ่มหัวทองเกือบจะกระโดดเข้าไปต่อยเขาอีกรอบ

"พวกนายไม่ได้สังเกตเหรอว่าในความฝันตอนเปิดเรื่องมีการพูดถึงว่านี่เป็นภารกิจสุดท้ายของพวกเรา? ในหนังหลายเรื่อง บอสไม่อยากให้ความลับภายในองค์กรรั่วไหล ก็มักจะลงมือเก็บพนักงานระดับสูงที่กำลังจะเกษียณด้วยตัวเองทั้งนั้น"

"เห็นได้ชัดว่า เพราะพวกเรากำลังจะผละออกจากบอส บอสก็เลยจัดการเช็คบิลพวกเราเป็นครั้งสุดท้าย"

สายตาของเขาราวกับดาบอันแหลมคม พุ่งตรงไปที่ลั่วเยว่เจี้ยน "เธอก็รู้ตัวมาตั้งแต่แรกแล้วสินะ? ตั้งแต่เริ่มเข้าเกมมา"

ลั่วเยว่เจี้ยน: ?

เธอยังจมอยู่กับความตกตะลึงที่น้ำแร่ดันมียาพิษ พอได้ยินคำถามหลุดโลกของพ่อหนุ่มรากไทร ก็อดไม่ได้ที่จะมีเครื่องหมายคำถามเต็มหัว

เธอรู้อะไรตั้งแต่แรก? พ่อหนุ่มรากไทรคนนี้ตกหล่นอะไรไปหรือเปล่า? ทำไมเธอฟังไม่รู้เรื่องเลยล่ะ

ช่องแชตไลฟ์สดในขณะนี้:

[ซี๊ด มีใครดูทันบ้างว่าเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น?]

[ฉันดูทันฉันดูทัน! เมื่อกี้ฉันกำลังชื่นชมความงามของคนสวยผมขาวอยู่ ก็เห็นเธอหมุนอะไรเล่นในมือตลอด ตามองของในมือแบบไม่ใส่ใจ แล้วจู่ๆ ของในมือก็พุ่งออกไป!]

[ในมือคนสวยผมขาวคือไพ่ใช่ไหม?]

[ไพ่แหละ ฉันซูมดูของที่เท้าหนุ่มแว่นแล้ว เป็นไพ่จริงๆ แต่คนสวยผมขาวเอาไพ่มาจากไหนอ่ะ?]

[น่าจะเป็นไอเทมรางวัลจากเกมรอบที่แล้วมั้ง? แค่ไม่รู้ว่ามีฟังก์ชันอะไรบ้าง]

[กรี๊ดดดด พวกเธอคุยเรื่องรายละเอียดหยุมหยิมพวกนี้อย่างมีเหตุผลกันได้ยังไง! มาตะโกนพร้อมฉันสิ: น้องเยว่หล่อมาก!]

[ฮือๆๆ หล่อมาก! อยากกลายเป็นไพ่ให้เธอเล่นจัง (ไม่ใช่ละ)]

[สายตาการสังเกตของพี่สาวผมขาวละเอียดละออเกินไปแล้ว แค่ประโยคเกริ่นนำง่ายๆ ก็ตีความได้แล้วว่าบอสต้องการฆ่าปิดปาก ไม่ธรรมดาจริงๆ]

[แถมฝีมือเธอก็น่าจะไม่ธรรมดาด้วย พวกเธอดูมือหนุ่มแว่นสิ โดนไพ่พุ่งเข้าใส่แรงขนาดนั้นแต่ไม่มีแผลเลย ฉันลองย้อนไปดูแล้ว ซูมดูตอนไพ่กระแทกหนุ่มแว่นมันใช้หน้าไพ่พอดีเป๊ะ ฉันว่าคนสวยผมขาวจงใจควบคุมมันนะ]

[เชี่ย ฉันก็ไปดูมาแล้ว จริงด้วยแฮะ! คนสวยผมขาวเก็บรายละเอียดเก่งเวอร์!]

[ฮือๆๆ เทพเยว่บ้านเราช่างอ่อนโยนและใส่ใจจริงๆ ฉันรักเธอจัง~]

[ช็อตนี้ก็ดูโอเคนะ แต่ก็ไม่เห็นต้องเรียกเทพเลยมั้ง? ขืนพวกตัวเทพๆ จากเกมก่อนหน้านี้รู้เข้าคงขำฟันร่วง?]

[พวกตัวเทพตอนเป็นมือใหม่ก็ใช่ว่าจะทำได้แบบนี้นะ? อย่างน้อยดูจากตอนนี้ ศักยภาพของน้องเยว่มีแววจะได้เป็นเทพแน่นอน!]

...